Ulubione cytaty

[ydorius]

"życia nie kochaj
ale nie nienawidź,
a co masz przeżyć
przeżyj jak najlepiej"

J.Milton "Raj Utracony"

.y.

[Gość: Dilvish]

"O, kurwa!"
- krasnolud Yarpen Zigrin komentując pojedynek rycerza Eycka ze złotym smokiem.
A. Sapkowski opowiadanie "Granica możliwości"

[misiabela]

"Swit i niebo jak zimna owsianka..." to z "Od siódmej rano" Malpassa. Bardzo
polecam!!!

[Gość: mathom]

Live like a death was coming tommorow
Learn like you were going to live forever.

The one who finds out will sevenfold
the one who learns by being told.

[Gość: Ujol]

"Czas sam objawia się jako horyzont bycia" Heidegger
"...bo nie ma tu nic trwałego poza tęsknotą za trwałością" Stachura
"Co mnie nie zabija to mnie wzmacnia" Nietzsche

[Gość: Ally]

„ Caly swiat to scena,a ludzie na nim to tylko aktorzy. Każdy z nich wchodzi na
scene i znika, a kiedy na niej jest, gra rozne role w siedmioaktowym dramacie
zywota. Najpierw niemowle, sliniace się z wrzaskiem w ramionach nianki. Potem
uczniak z torba na ksiazki, z buzia jak wypucowane poranne niebo, wlokac się z
jekiem do nielubianej szkoly. W trzecim akcie – kochanek, który zarem
westchnien bucha jak piec i sklada smetne serenady o brwiach bogdanki. Jeszcze
pozniej zolnierz z geba klatw dziwnych pelna i z wasami nastroszonymi w szpic,
jak u pantery, skory do bitki, z drazliwym honorem, goniacy za mydlana banka
slawy prosto w armatnia gardziel. Potem sedzia, z brzuchem tuczonym kaplonami,
które znosza mu w darze podsadni, z surowym okiem i broda pod sznurek
przycieta, sypiac cytaty i przyklady z zycia gra swoja role. Po niej rola
szosta: chudy oslably starowina w kapciach, z okularami, z sakiewka przy boku,
lydkami z których zwisaja zbyt luzne ponczochy, zachowane z lat mlodosci, i z
glosem, który dawniej meski, gruby –piszczy znow cienko jak dzieciecy dyszkant.
I wreszcie akt ostatni, który konczy dziwna i pelna zdarzen akcje sztuki: nowe
dziecinstwo, gdy traci się pamiec, żeby, smak, wlosy, wzrok – i w koncu
wszystko „
W.Shakespeare „Jak wam się podoba”
Przeklad Stanislaw Baranczak

[Gość: gele]

"Twoja misja skończy się śmiercią.Wybierz taką śmierć,która przyniesie
najwięcej pożytku"-przykazanie kamikadze.

[heniek99]

Przeglądam słowa, któr wypisuję sobie z niektórych ksiąg...

Nie ma przygody na zewnątrz. Przygoda jest tylko wewnatrz człowieka. - to
w "Wyspach zaczarowanych" Łysiaka

I dwa piękne cytaty z Chandlera:

Spojrzałem na zegarek. Dziewiąta pięćdziesiąt cztery. Pora, kiedy wraca się do
domu, wkłada pantofle i zasiada nad szachownicą. Kiedy nalewa się sobie
szklaneczkę czegoś chłodnego i mocnego i zapala się wieczorną fajkę. Kiedy
siedzi się wygodnie i myśli o niczym. Kiedy zaczyna się ziewać nad kolorowym
magazynem. Kiedy jest się już tylko istotą ludzką, głową domu, kimś, kto nie ma
już nic do zrobienia poza wypoczynkiem, wdychaniem wieczornego powietrza i
ładowaniem akumulatorów przed jutrzejszym dniem.
„Topielica”

Zdrowy rozsądek to taki facet, który dowiedziawszy się, że rozwaliłeś sobie
przód w tym tygodniu, mówi ci, że powinieneś zmienić hamulce tydzień temu.
Zdrowy rozsądek to zawodnik rezerwowy, który mówi w poniedziałek rano, że gdyby
grał w niedzielę, to jego drużyna by wygrała. Ale on nigdy nie gra. Zawsze
siada na trybunach z butelką w kieszeni. Zdrowy rozsądek to także człowieczek w
szarym garniturku, który nigdy nie myli się w dodawaniu. Ale zawsze dodaje
cudze pieniądze.
„Playback”

[mathildae]

Zawsze nazywal w mysli morze: la mar, bo tak nazywaja je ludzie po hiszpansku,
gdy je kochaja. Czasami ci, co je kochaja, mowia o nim zle slowa, ale zawsze
tak, jakby chodzilo o kobiete. Niektorzy mlodzi rybacy - ci co uzywali boi jako
plywakow do linek i mieli motorowki kupione wtedy, gdy watroby rekinow
przyniosly im duzo pieniedzy - mowili o nim el mar, co jest rodzaju meskiego.
Mowili o nim jak o przeciwniku badz miejscu, badz nawet wrogu. Ale stary zawsze
myslal o nim w rodzaju zenskim, jako o czyms, co udziela albo odmawia wielkich
lask, a jesli robi rzeczy straszne i zle, to dlatego, ze nie moze inaczej.
Ksiezyc dziala na morze jak na kobiete - myslal.
(Hemingway, Stary czlowiek i morze)

Chmielewska - wszystko czerwone - kawalki ulubione

[rubeus]

- Azali były osoby mrowie a mrowie? — spytał z uprzejmym, wręcz
nieurzędowym zainteresowaniem, przystępując do rzeczy.
Zgodnie wytrzeszczyliśmy na niego oczy. Paweł jakoś dziwnie prychnął. Zosia
zastygła z papierosem w jednej i zapalniczką w drugiej ręce. Leszek i
Elżbieta, szalenie podobni do siebie, zapatrzyli się w niego nieruchomym
wzrokiem z jednakowo nieodgadnionym wyrazem twarzy. Nikt nie odpowiadał.
- Azali były osoby mrowie a mrowie? — powtórzył cierpliwie pan Muldgaard.
- Co to znaczy? — wyrwało się Pawłowi z nadzwyczajnym zaciekawieniem.
— Moim zdaniem on pyta,czy dużo nas było — powiedziałam z lekkim
powątpiewaniem.
- Tak - przyświadczył pan Muldgaard i uśmiechnął się do mnie życzliwe.
— Ilę sztuki?
- Jedenaście - odparł łagodnie i uprzejmie Leszek.
— Kto były owe?
[...]
— Co robiły one.? — spytał pan Muldgaard.
— Dlaczego tylko my? — zaprotestowała Zosia z oburzeniem i pretensją, w
przekonaniu, iż pytanie odnosi się wyłącznie do kobiet.
— A kto? — zdziwił się pan Muldgaard.
Leszek wykonał w kierunku Zosi uspokajający gest.
— My też — powiedział. — On ma na myśli nas wszystkich. Mówmy po kolei,
co kto pamięta.
— Ja nogi — oświadczył stanowczo i bez namysłu Paweł. — Pamiętam same nogi.
— Jakie nogi? — zainteresował się pan Muldgaard.
Paweł popatrzył na niego, jakby nieco stropiony.
— Nie wiem — powiedział niepewnie. — Prawdopodobnie czyste...
Pan Muldgaard przyglądał mu się ze zmarszczoną brwią i w głębokiej zadumie.
— Dlaczego? — spytał stanowczo.
Paweł spłoszył się ostatecznie.
— O rany, nie wiem. No, bo chyba myją, nie? Tu wszyscy myją nogi...
— Paweł, na litość boską...! — krzyknęła zdenerwowana nagle Zosia. Z ulgą
pomyślałam sobie, że co za szczęście, że nie ma tu żadnego z moich synów.
Pan Muldgaard robił wrażenie człowieka, który cierpliwie zniesie wszystko.
— Dlaczego same nogi? — spytał. — A reszta kadłuba nie?
— Nie — powiedział pośpiesznie Paweł. — Na nogach była lampa, a reszta kadłuba
była w ciemno.
Wyglądało na to, że sposób wypowiadania się pana Muldgaard jest zaraźliwy.
[...] Ciemno było na góra kadłuba.
-Azali nie miłowała jego jaka osoba ?
[...]
Pan Muldgaard zamyślił się, po czym zadał następne pytanie, wysoko
kwalifikujące jego instynkt śledczy.
— Była może jaka incydent? Ten wieczór alibo przódy?
— O rany boskie...! — jęknął z akcentem podziwu i zachwytu Paweł,
roziskrzonym wzrokiem wpatrzony w usta pana Muldgaarda. Zachłannie i wręcz w
napięciu oczekiwał każdej jego następnej wypowiedzi, delektując się formą i nie
bacząc na treść.
— Paweł, zamknij się wreszcie — powiedziała mechanicznie Zosia, zdenerwowana
dla odmiany raczej treścią.
Pan Muldgaard przeniósł wzrok z Pawła na nią i z niej na Pawła.
— Ta dama — upewnił się — to wasza mać?
Sama zaczęłam zachłannie oczekiwać każdej następne wypowiedzi pana
Muldgaarda. Poczułam, że jestem świadkiem rzeczy jedynych w swoim rodzaju.
Paweł starannie unikał spojrzenia matki, Zosia najwyraźniej wolała nie patrzeć
na syna.
— Tak — powiedziała nagle życzliwie i ze współczuciem Elżbieta. — To jest
jego mać.
— Elżbieta...! — jęknął Leszek.
Pan Muldgaard wrócił do tematu.
— Incydent. Był jaka alibo nie?
[...]
Niedobrze - rzekł - Światłość była na pani osoba. On wykonywa zła zamiara
poprzez okno. Pani
wina nie siadywać na światłosci.
[...]
- Ukrywać otwory - mówił - Nocny spoczynek zwekslować na inne miejsce. Nie
objaśniac własna osoba...
[...]
- Pan podrapano na głowa i pani Biała Glista ja takoż proszę won !
[...]
- Pani Biała Glista i ten pan proszę precz! Odjazd!

[Gość: j]

"... stworzenie czlowieka trwa kilka miliardow lat, jego smierc-zaledwie kilka
sekund..." Gaardner