Czy książki mogą uszlachetniać?

[daria13]

a jeśli tak, to czy nie należałoby takich książek szczególnie promować?
Pozdrawiam:)

[sto100]

Zapewne wskazujesz szeroki kontekst tego pojęcia, ja tak je rozumiem, i dla mnie nie budzi wątpliwości, że tak jest.Po za subiektywną oceną odbioru literatury kształtuje przecież nasze wyobrażenie o świecie,ludziach,poglądach.Ja tak uczyłam się również świata,książki w bardzo istotny sposób wpływały na mnie, oczywiście wraz z rodzicami,szkołą,kościołem.Ale wiem,że są poglądy przeciwne,pewnie inne doświadczenia, może obawy przed indoktrynacją,bo jednak jest w propagowaniu stopień istotnego zagrożenia.Trzeba mieć punkt odniesienia, a one,jak pokazała historia bywają różne.Zatem chyba pozwolić na rozwijanie się społeczeństw, szerokie kształcenia, wolność poglądów i sumienia,aby plewy od ziaren się przesiewały,bez większej ingerencji.Och jak to wyżej napisane brzmi donośnie,nie,codzienność się toczy i tak wartko,swoim strumieniem, a instynkt prowadzi najlepiej.

[daria13]

Dziękuję za wyczerpującą odpowiedź:)Szczerze mówiąc, chodziło mi o kontekst
nieco węższy. To, że książki rozwijają nas intelektualnie i duchowo wydaje się
być oczywiste, ale czy są konkretne pozycje, po których lekturze stajemy sie
lepsi, bardziej wyrozumiali, wrażliwsi i czy to przekłada się potem na nasze
konkretne działania?

[mietowe_loczki]

To chyba trochę złudny pogląd. George Steiner w swojej książce The Language of
Silence podaje konkretne nazwiska oficerów SS, którzy wieczorem czytali
Goethego i Rilkego, grali Bacha i Schuberta, a rano zajmowali się
swoją "zwykłą" pracą w Auschwitz czy Belsen. Tak jak żaden obraz, rzeźba, utwór
muzyczny nie był w stanie ich uszlachetnić, tak żadna książka czy opera nie
mogłaby ich bardziej zdegenerować. Tym samym pozwolę sobie od razu odhaczyć
wątek tada9.

[Gość: itek]

Ksiazki nas nie rozwijaja intelektualnie czy duchowo :)
Najczesciej zawieraja pytania, nie daja odpowiedzi.
Od nas samych zalezy to, czy te pytania stana sie dla nas czyms pozytecznym, czy
wrecz przeciwnie.
Uwazam, ze olbrzymia wiekszosc wsplczesnej literatury nie interesuje to czy to
czytaczom pomoze czy zaszkodzi.
Dla mnie osobiscie ksiazke, ktora chyba masz na mysli nie napisal, zaden tytan
literatury w rodzaju Kundery, Marqueza czy Pilcha, ale kolarz- Lance Armstrong.
Generalnie chyba wspomnienia bardziej moga uszlachetnic niz fikcje.
Pozdrowienia:)

[daria13]

Gość portalu: itek napisał(a):

> Ksiazki nas nie rozwijaja intelektualnie czy duchowo :)
> Najczesciej zawieraja pytania, nie daja odpowiedzi.
Ale czy sam proces udzielania odpowiedzi nie jest rozwijający inteklektualnie?
W moim pojęciu jest i właśnie na tym polega wpływ książek na naszą umysłowość:)
Nie miałam na myśli żadnych konkretnych książek ani autorów zadając moje
pytanie, ponieważ obawiam się, że książki o takiej mocy sprawczej zwyczajnie
nie istnieją, ale jest bardzo dużo książek, których jeszcze nie przeczytałam i
nie moge załozyć a priori, że one nie istnieją. Może ktoś z uczestników FK
znalazł taką książkę i mnie oświeci.
Swoją drogą ciekawi mnie, jak przeczytanie czyichś wspomnień, choćby nie wiem
jak bardzo heroicznych, mogłoby na trwałe polepszyć mój charakter. Ale może się
mylę?

[Gość: itek]

> Ale czy sam proces udzielania odpowiedzi nie jest rozwijający inteklektualnie?

Na tak postawione pytanie jest jedna odpowiedz-tak. Tak jak wszystko co nas w
zyciu spotyka jest w jakis spsob rozwijajace intelektualnie:) Np. ten nasz
dialog moze byc bardziej rozwijajacy niz czytanie Marqueza:)

> Swoją drogą ciekawi mnie, jak przeczytanie czyichś wspomnień, choćby nie wiem
> jak bardzo heroicznych, mogłoby na trwałe polepszyć mój charakter.

Nawet nietrwale polepszenie charakteru to juz cos, nieprawdaz:)
Pozdrawiam

[daria13]

Gość portalu itek napisał:
Np. ten nasz
> dialog moze byc bardziej rozwijajacy niz czytanie Marqueza:)
Bardzo mi pochlebiasz. Nie wiem, czym zasłużyłam:)
> Nawet nietrwale polepszenie charakteru to juz cos, nieprawdaz:)
A co mianowicie, skoro to zjawisko nietrwałe? W moim pytaniu chodziło o
stawanie się lepszym człowiekiem, a nie o chwilowe wzruszenie. Jeśli pod
wpływem jakiejś lektury wzruszamy się, oznacza to, że umiejętność wzruszania
się leży w naszym charakterze, a nie że czytanie nas uwzniośliło, nieprawdaż?
Również pozdrawiam:)

[Gość: itek]

> W moim pytaniu chodziło o
> stawanie się lepszym człowiekiem, a nie o chwilowe wzruszenie.

W mojej odpowiedzi nie mialem na mysli chwilowych wzruszen :)
To jest nadinterpretacja.
Pozdrawiam

[broch]

Inaczej zadane pytanie już było kilka dni temu.. Po co kontynuować?
Osobiście uważam że trudniej jest zadać pytanie niż znaleźć odpowiedź. Pytania
rozwijają intelektualnie, odpowiedzi nie mają takiej mocy.

Promować????
W historii współczesjen znajdziesz dwie bardzo szlachetne książki ktore stały
się źródłem wojen i mordów.
Przepraszam ale to absurd.
Szkolenie ideologiczne nie jest mi do niczego potrzebne, od takich pomysłów wolę
trzymać się z daleka.

[daria13]

Gość portalu broch napisał:
> Szkolenie ideologiczne nie jest mi do niczego potrzebne, od takich pomysłów
wol
> ę
> trzymać się z daleka.
Dziękuję:) To, że tak postawiłam pytanie, nie oznacza, że sama odpowiedziałabym
pozytywnie.
Temat jest rzeczywiście kontynuacją tamtego wątku mającą na celu zweryfikowanie
tamtejszych tez. Gratuluję przenikliwośći:)))))
Pozdrawiam serdecznie:)

[broch]

zły akcent (ponieważ przenikliwości żadnej nie trzeba), pytanie było
istotniejsze: po co kontynuowac?

[Gość: itek]

> Pytania rozwijają intelektualnie, odpowiedzi nie mają takiej mocy.

To zalezy jakie odpowiedzi. Odpowiedzi, typu tak/nie, rzeczywiscie.

[broch]

Wiesz, tutaj można zacząć filozofować nad sensem wartości odpowiedzi i dzielić
włos na czworo, udowadniać że pytanie bez odpowiedzi... itp.

Odpowiedzi bez pytań nie istnieją. Odpowiedzi są błedne, pytania nigdy. Pytanie
może być źle zadane, ale nigdy nie jest błędne.
Szkoła (dla mnie) była śmiertelnie nudna (choć nieuniknina), ponieważ składała
się wyłącznie z odpowiedzi. Wolę moją pracę (polegającą na zadawaniu pytań).

Widocznie różnimy się bardzo:) Dla mnie ciekawsze jest zadawanie pytań, sam
proces który ostatecznie prowadzi do rozwiązania (czyli odpowiedzi). Mam
nadzieję że nigdy w życiu nie "skończę" na tym że będę zadowolony z tego iż
korzystam z cudzych odpowiedzi, nie potrafię zadać pytania.

[Gość: itek]

> Odpowiedzi bez pytań nie istnieją. Odpowiedzi są błedne, pytania nigdy. Pytanie
> może być źle zadane, ale nigdy nie jest błędne.

Z drugiej strony patrzac, kazdy glupi zadaje pytania (tysiace pytan), przyznasz,
ze jest to dosyc latwe, natomiast nie kazdy jest w stanie dac odpowiedz
(wiarygadna odpowiedz).

[broch]

i tak mozna reductio ad absurdum (jak widac ponizej).
Argument wlasnie glupi: sugeruje ze glupi zadaje glupie pytania i udziela
madrych odpowiedzi (??). Nie sadzilem ze o glupich chodzi. Jesli natomiast glupi
nie jest w stanie udzielic madrych odpowiedzi, to wlasciwie co probujesz
udowadnic tym argumentem?

To samo pytanie zadal Newton i Einstein, uzyskano dwie rozne odpowiedzi (ktore
nie sa sprzeczne), innymi slowy odpowiedz jest uwarunkowana otoczeniem, podczas
gdy pytanie ma charakter "absolutny". Nie mowiac juz o tym ze odpowiedz jest
wylacznie prowizoryczna odpowiadajaca stanowi naszej wiedzy (co jedynie
podkresla wzglednosc wiarygodnej odpowiedzi nie podwazajac wazkosci pytania).
Obaj panowie zadali genialne pytania, odpowiedz jest "produktem ubocznym" ktory
zmienia sie z rozwojem wiedzy.

Kwestia co wazniejsze: pytanie czy odpowiedz, przypomina dywagacje o tym co bylo
pierwsze: jajko czy kura. Pytanie dobre dla kogos kto nie ma podstaw biologii
rozwojowej a koniecznie chce bawic sie "filozofia".

Sadze ze wlaczenie argumentu o "glupich" konczy automatycznie dalsza dyskusje
(patrz: Arystoteles) :)

[tad9]

broch napisał:

> Sadze ze wlaczenie argumentu o "glupich" konczy automatycznie dalsza dyskusje
> (patrz: Arystoteles) :)

Czy myśl Arystotelesa miała na Ciebie jakiś wpływ, a jeśli tak, to w jaki
sposób?

[Gość: itek]

> Jesli natomiast glupi
> nie jest w stanie udzielic madrych odpowiedzi, to wlasciwie co probujesz
> udowadnic tym argumentem?

Latwiej jest zadawac pytania, niz wiarygodnie na nie odpowiadac. W kwestii
literatury widze tutaj pewna slabosc- tysiace pytan przy jednoczesnym braku
zadawalajacych odpowiedzi.

> To samo pytanie zadal Newton i Einstein, uzyskano dwie rozne odpowiedzi (ktore
> nie sa sprzeczne), innymi slowy odpowiedz jest uwarunkowana otoczeniem, podczas
> gdy pytanie ma charakter "absolutny".

W tym problem, ze nie kazde pytanie, jak chyba starasz sie dowiesc, o ile
dobrze Ciebie rozumiem jest warte odpowiedzi i ma charakter "absolutny", ale
ustawia odpowiedz (w Ferdydurke jest o tym sporawo-pamietasz moze pytacza Pimko
i wynikajaca z pytan (wlasciwie z odpowiedzi na nie) infantylizacje uczniakow?)

> Sadze ze wlaczenie argumentu o "glupich" konczy automatycznie dalsza dyskusje
> (patrz: Arystoteles) :)

Slowko glupi mialo Ciebie lekko podraznic:) Czyzby sie udalo?

Pozdrawiam

[broch]

"Slowko glupi mialo Ciebie lekko podraznic:) Czyzby sie udalo?"
Z jednej strony patrz wypowiedzi kol tad9, z drugiej strony nie o slowo glupi
chodzilo a o prosty fakt ze ktos wyzej dupy nie podskoczy. W wypadku Twojego
przykladu, osoba glupia zadaje glupie pytania i udziela glupich odpowiedzi tzn
to nie jest argument.


Jakie odpowiedzi sa Twoim zdaniem interesujace?
Ferdydurke smieje sie wlasnie z niezrozumienia pytan, z cytowania gotowych
odpowiedzi, choc brzmia absurdalnie. To sa odpowiedzi dla osob ktore nigdy
naprawde nie zadaly pytania. Ferdydurke smieje sie z braku zrozumienia czym sa
pytania, z bezmyslnego cytowania gotowych odpowiedzi co jest dowodem oglupienia.

"absolutnosc" pytania nie oznacza ze dotyczy kwestii ostatecznych, kazdy zadaje
pytania na jakie go stac, te ktore Tobie czy mnie wydaja sie glupie, dla kogos
moga stanowic szczyt intelektualnych mozliwosci (znowu patrz pytania kol. tad9).

Odpowiedz jest jedynie wowczas interesujaca, jesli zawiera kolejne pytania.

[Gość: itek]

> Odpowiedz jest jedynie wowczas interesujaca, jesli zawiera kolejne pytania.

100% poparcia :)

[Gość: itek]

> Odpowiedz jest jedynie wowczas interesujaca, jesli zawiera kolejne pytania.

A dokladniej- prowokuje, staje sie przeslanka kolejnych pytan (i kolejnych
odpowiedzi:) )

[melaine_koina]

tym właśnie jest literatura
:)

[Gość: itek]

a dokladniej- naprawde dobra literatura
:)

[tad9]

broch napisał:


> pytania na jakie go stac, te ktore Tobie czy mnie wydaja sie glupie, dla kogos
> moga stanowic szczyt intelektualnych mozliwosci (znowu patrz pytania kol.
>tad9)


Skoro już o moich pytaniach mowa: proszę o odpowiedź na moje pytanie dotyczące -
ewentualnego - wpływu myśli Arystotelesa na Twoje poglądy.

[tad9]

broch napisał:


> Odpowiedzi bez pytań nie istnieją.

> Szkoła (dla mnie) była śmiertelnie nudna (choć nieuniknina), ponieważ składała
> się wyłącznie z odpowiedzi.

Wobec tego ta szkoła, to był jakiś fenomen, bo skoro "odpowiedzi bez pytań nie
istnieją", a tu nagle mamy coś, co składa się "wyłącznie z odpowiedzi"...

[mietowe_loczki]

Brochu, bardzo proszę o odpowiedź, które to książki dwie bardzo szlachetne
stały się źródłem wojen i mordów? Oświeć, bo nie zgadnę.

dziękuję i pozdrawiam

[Gość: melaine_koina]

ważne jest chyba zdefiniowanie słowa ~uszlachetniać~; w tym kontekście pojawia
się raczej jako rozwój intelektualny, a przecież szlachetność ma konotację
duchową przede wszystkim - rzadko mówimy o szlachetnym intelekcie, ten bowiem w
oderwaniu od "szlachetnej duszy" rodzi pychę, ironię (choć uważam, że ta jest
akurat przywilejem) oraz sarkazm.
Pozdrawiam:)

[Gość: daria13]

Dziękuję za przywołanie uczestników dyskusji do porządku:) W moim pytaniu
rzeczywiście nie chodziło mi o rozwój intelektualny, ani poprzez pytania, ani
poprzez odpowiedzi.Sednem sprawy miało być to, czy przeczytanie jakichś
konkretnych lektur może sprawić, że staniemy się lepsi, pobudzić nas do pracy
nad poprawą naszych charakterów. Na tym, w ogólnym zarysie, miałoby
polegać "uszlachetnienie", jakie miałam na myśli zadając pytanie rozpoczynające
ten wątek.Innymi słowy, czy moc sprawcza książek może być aż tak głeboka i
radykalna?

[Gość: melaine_koina]

literatura jest interpretacją rzeczywistosci, zycia ogólnie pojetego, dlatego
tak samo jak ono moze wpływać na nas w róznoraki sposób. zdecydowanie więc
twierdzę, że może zarówno uszlachetniać, jak i demoralizować (z braku lepszego
antonimu), oczywiście z czasem (a zatem z doświadczeniem i życiowym, i
czytelniczym) staję się to coraz trudniejsze. uszlachetnia bowiem to (nie tylko
rzecz jasna), co jest nam przekazywane od autorytetów w wieku
przedwłasnozdaniowym, a demoralizuje to, czego wtedy nie poznaliśmy (i nie
mówię tu tylko o okresie dzicinstwa ale całym doświadczeniu).

[tad9]

Biorąc pod uwagę, że był tu już wątek z pytaniem o demoralizujący wpływ
książek, proponuję postawić pytanie ogólne: czy książki WOGÓLE mogą w sposób
realny wpłynąć na czyjeś życie (mniejsza o rodzaj wpływu - negatywny, czy
pozytywny). Co do mnie - uważam, że mogą wpływać i pozytywnie i negatywnie. Nie
widzę powodu, dla którego słowo pisane miałoby być aż do tego stopnia
pozbawione siły przekonywania, by pozostawiać czytelników obojętnymi. Zresztą
był tu wątek, w którym sporo osób pisało o książkach mających na nie duży
wpływ. Ktoś może powiedzieć, że - gdyby książki działały na ludzi - lektura tej
samej książki przez dwie różne osoby powinna wywrzeć na nie taki sam wpływ, a
skoro tak się nie dzieje, znaczy, to, że waży tu "czynnik ludzki", a
nie "czynnik tekstu". Nie neguję istnienia "czynnika ludzkiego", twierdzę
jednak, że istnieje też "czynnik tekstu". W dyskusji o demoralizacji przez
książki, ktoś twierdził, że tekst jest obojętny, liczy się to, co zrobią z nim
ludzie, i właściwie wszystko jedno, czy mamy do czynienia z biblią, czy z
instrukcją obsługi pralki. Tak się jednak składa, że z biblią robiono rzeczy,
których - jak dotąd - nie robiono z instukcją obsługi pralki, i nie wydaje mi
się, że przypadkiem po prostu "tak wyszło". Uważam, że np. zdanie z biblii "nie
pozwolisz żyć czarownicy" może skłaniać ludzi do palenia czarownic skuteczniej,
niż zdanie z instrukcji pralki "Wymiany kabla zasilającego może dokonać tylko
serwis techniczny". Być może jakiś zręczny retor zdołałby skłonić kogoś do
ułożenia stosu przy pomocy owej instrukcji, śmiem jednak twierdzić, że z biblią
w ręce nie musiałby się aż tak mocno natrudzić. Krótko mówiąc: pewne teksty
mają potencjał większy niż inne, by skłaniać ludzi do pewnych rzeczy. Rzeczy
złych, lub dobrych ( ale jako pesymista uważam, że z tymi złymi idzie łatwiej)

[agrafek]

Nie sądzę.

CHYBA HERBARZE

[Gość: ABW]

Jak ktoś np. w "Herbarzu szlachty polskiej" znajdzie swoje nazwisko to być może
poczuje się przez chwilę uszlachetniony...

[daria13]

Książki wpływają na nas, ale z reguły jest to wpływ w pewnym sensie
powierzchowny i krótkotrwały, biorąc pod uwagę stan naszego charakteru (znaczy,
czy jest on dobry czy zły). Książki mogą nas wzruszać, skłaniać do przemyślenia
ważnych spraw, wskazywać nam pewne istotne problemy, ale nie mogą wpłynąć na
radykalną zmianę naszego światopodlądu, nie zmienią gruntownie naszego
charakteru, nie zrobią z nas ludzi lepszych lub gorszych, bo jeśli sprawiają,
że jesteśmy mądrzejsi, to nie czynią nas automatycznie przez to lepszymi, co
ładnie podsumowała melaine_koina.
Jeśli część z Was uważa, że dzięki pewnym lekturom stali się lepsi (lub gorsi),
albo jeśli ktoś zna wiarygodne przykłady radykalnego polepszenia lub
pogorszenia czyjegoś charakteru, to może zaczęlibyśmy operować rzetelnymi
przykładami. I nie chodzi mi tu o przykłady, że po przeczytaniu książki
marynistycznej zostałem marynarzem, nie dyskutujemy tu wpływu książek na pewne
wybory, czy jednostkowe zachowania (ktoś na przykład mógł podjąć próbę
samobójczą po lekturze Szklanego klosza Sylwii Plath, a co), ale mówimy o
przykładach książek, dzięki którym ktoś stał się lepszy, wrażliwszy, bardziej
tolerancyjny (co dla jednych jest cnotą, a dla drugich przywarą nota bene).
Przykłady, przykłady, proszę o przykłady!!!

[daria13]

Podawałam już we wspominanym wątku przykład bardzo prosty, rzec by można
prymitywny, najważniejszej książki mojego dzieciństwa Lessie wróć. Potem
przyszły lektury książek Curwooda (Szara wilczyca, Włóczęgi północy, gdyby ktoś
nie kojarzył). Czy te pozycje sprawiły, że stałam się większą miłośniczką
zwierząt, że stałam się bardziej wrażliwa na ich dole i niedole? Chyba jednak
nie; byłam jedynaczką i to w dodatku wychowywaną tylko przez mamę, więc nade
wszystko pragnęłam mieć własne zwierzątko, wymienione książki nawet nie
wzmocniły tego pragnienia, one były zaledwie jego odbiciem. I taki wpływ
książek mogę zaakceptować, ale nie to, że po przeczytaniu czegoś stanę się
automatycznie lepsza, lub zdemoralizowana. Litości, książki nas stymulują
intelektualnie, ale nie naprawiają, ani nie psują naszych charakterów. Choć
może się mylę.
Przepraszam za infantylny nieco przykład, ale przyszedł mi on do głowy podczas
karmienia mojego najwspanialszego przyjaciela, mojego psa:))))
Pozdrawiam:)

[Gość: melaine_koina]

w podstawówce po Kamieniach na szaniec przeczytałam dziesiątki książek
dotyczących akcji sabotażowych, dywersyjnych Szarych Szeregów i AK w ogóle.
Przesiadywałam godzinami w bibliotece w poszukiwaniu pozycji o tej tematyce;
czytałam je, wzruszałam się i płakałam. Do tej pory darzę nizmiernym szacunkiem
ludzi walczących za ideały wolnościowe i często mnie to wzrusza (jakkolwiek by
to sentymentalnie i rzewnie nie brzmiało), ale masz rację Dario, wybieramy
takie książki, które nas w danej chwili dotyczą, więcej, które dotykają tego,
co tkwi gdzieś w naszym szpiku...
ale się smętnie zrobiło w środku upalnego (w każdym razie nie u mnie)lata
Pozdrawiam:)

[daria13]

Myślę, że nie zrobiło się smętnie, tylko całkiem mądrze i myślę, że się dobrze
zrozumiałyśmy:)Po licznych lekturach, które Cię poruszyły, darzysz do tej pory
szacunkiem ludzi walczących za ideały, wzruszasz się ich losami, ale nie wiesz
na pewno, jak byś postąpiła, gdyby przyszło Ci osobiście w taką walkę się
zaangażować, wiele innych czynników miałoby zapewne na taką decyzję wpływ.
Książki nas poruszają, im mocniej, tym lepiej o nich świadczy, ale nas nie mogą
gruntownie zmienić, jak sądzę, bo gdyby tak było, musielibyśmy to nazwać
manipulacją i świat roiłby się od książek czysto propagandowych, a tak na
szczęście nie jest:)
Pozdrawiam serdecznie:)

[melaine_koina]

właśnie; pewnie i bez tych przeczytanych książek reagowałabym podobnie; myślę,
że z pewna wrażliwością człowiek się po prostu rodzi, a lektury mogą ją jedynie
dokształcać, czyli uszlachetniać
Pozdrawiam:)

[Gość: itek]

> myślę,
> że z pewna wrażliwością człowiek się po prostu rodzi, a lektury mogą ją jedynie
> dokształcać

Ale zycie moze nas odwrazliwic.
Dobra ksiazka moze przypomniec nam o tym, co naprawde jest wazne.

[melaine_koina]

jasne, masz rację i wydaje mi się, że wręcz tak też dzieje się znacznie
częściej, bo mimo wszystko im młodsi (mniej doświadczeni) jesteśmy, tym więcej
w nas wrążliwości
:)

[melaine_koina]

pokusiłabym się nawet o znak równosci między życiem a literaturą (w tym
kontekście)
:)

[Gość: itek]

Masz na mysli to, ze literatura moze nas odwrazliwic?

[melaine_koina]

tak, jak i również życie uszlachetnić; ale to zdarza się niezwykle rzadko na
obu polach
:)

[Gość: itek]

Badan tego typu chyba nikt nie prowadzi i zatem jestem zwolennikiem braku
jednoznaczosci w tym przypadku :)
Pozdrawiam:)

[melaine_koina]

no przeciez nie chodzi o żadne badania. tylko własne przemyslenia przeradzajace
sie w wieczne dywagacje...
:)

[Gość: itek]

mialem na mysli aspekt ilosciowy Twojej wypowiedzi-"to zdarza się niezwykle rzadko"

[melaine_koina]

badań nikt nie przeprowadza, ale patrząc na świat wokół trudno wnioskować co
innego
:)

[Gość: FOXIE77]

Tak jak Daria zaczytywalam sie ksiazkami Wloczegi polnocy,
zolte psisko, szara wilczyca aby wymienic kilka, zwierzeta
kocham bardzo, kto wie moze te pozycje mialy na to wplyw.
Tak tez bylo z Sercem Amicisa, szacunek i milosc do Staruszkow.
Historie bohaterstwa innych, tez inspirujace, ale uwazam
ze w wieku doroslym, kiedy czlowiek jest juz uksztaltowany
sklonnosci np sadystycznych zadna literatura nie zmieni, jak
rowniez osoby tzw pozytywne nie zmienia swego stosunku do
ludzkosci pod wplywem utworow np antysemickich.

pozdrawiam

[aaneta]

FOXIE77 napisała:
> w wieku dorosłym, kiedy człowiek jest już ukształtowany

Ha, to albo ze mną coś jest nie tak, albo pogląd, że człowiek dorosły jest
ukształtowany, jest błędny. To znaczy ja osobiście skłaniam się ku tej drugiej
możliwości, ale mogę się mylić. No chyba że "ukształtowany" nie musi znaczyć "w
pełni ukształtowany", wtedy się zgodzę.
Tak czy owak daleka jestem od jednoznacznego stwierdzenia, czy książki
uszlachetniają czy też przeciwnie, chociaż bliższa jestem pierwszej opcji. Ale
oczywiście nie jest to takie proste, a już na pewno jest to obwarowane wieloma
założeniami. Żeby się nie rozdrabniać i nie komplikować sprawy, do czego mam
skłonności, spróbuję tak: jest bardziej prawdopodobne, że człowiek czytający
książki (niekoniecznie literaturę piękną, do której niektórzy tu próbowali
zawęzić rozważania) może stać się lepszy, bardziej szlachetny i oczywiście
mądrzejszy niż ten nieczytający. Może, ale nie musi. Niestety. Ale chyba nie
podlega dyskusji, że czytanie poszerza horyzonty, sprawia, że człowiek jest
bardziej otwarty i wrażliwy, ale pod warunkiem, że ma do tego naturalne
(wrodzone czy w jakiś sposób ukształtowane) skłonności. Po prostu zależy przez
co zostaną "przepuszczone" treści przyswojone wraz z przeczytanymi książkami. Bo
na przykład prawie cały kanon lektur szkolnych to literatura, która powinna
uszlachetniać, w sensie zdefiniowanym wyżej przez Darię i innych, ale czy na
wszystkich wywiera ona taki wpływ? Jak wiele jest osób, które twierdzą, że to
bzdury i głupoty, a nauczyciele nie potrafią przekonać, że jest inaczej, ba, z
braku umiejętności, zaangażowania czy z własnej głupoty utwierdzają swoje ofiary
w tym przekonaniu. I tu kryje się jedna z wielu odpowiedzi na zasadnicze pytanie
Darii: co robić, żeby czytanie książek uszlachetniało. Moim zdaniem po pierwsze
czytać, po drugie czytać książki przedstawiające pozytywne wartości, a żeby
pierwsze i drugie było możliwe, to nauczyć własne dzieci wrażliwości, otwartości
i umiejętności odróżniania wartości poztywnych od innych. Trudne? Owszem, ale
możliwe.

[Gość: FOXIE77]

Jak najbardziej zgadzam sie z Toba, po prostu uwazam ze czlowiek tzw
dorosly w wiekszosci przypadkow ma charakter uksztaltowany, co nie
wyklucza wartosci literatury .Nasz nastroj i samopoczucie moze byc bardzo
uzaleznione od tego co w danym momencie czytamy, ale nie zmieni to
naszego nastawienia do spraw podstawowych.

pozdrawiam

[Gość: itek]

> Nasz nastroj i samopoczucie moze byc bardzo
> uzaleznione od tego co w danym momencie czytamy, ale nie zmieni to
> naszego nastawienia do spraw podstawowych.

Nie zgadzam sie z tym, ze ksiazki wplywaja jedynie na nasz nastroj i
samopoczucie. jak rowniez z tym, ze nie sa w stanie zmienic naszego ogladu
rzeczywistosci.

Darwin

[tad9]

Skoro słowo pisane nie może wpływać na ludzkie poglady, to skąd wziął się szok,
jaki wywołała książka Darwina?

[aaneta]

Tad, odpuść sobie swoje pytania inteligentne inaczej, albo weź się do jakiejś
roboty, jeżeli jesteś w ogóle do tego zdolny, bo jak na razie to tylko mieszać
potrafisz i jątrzyć. Już Cię kiedyś o to prosiłam i będę prosić aż do skutku.
Czy ktoś Ci już mówił, że jesteś jak wrzód na dupie?

[tad9]

aaneta napisała:

> Tad, odpuść sobie swoje pytania inteligentne inaczej, albo weź się do jakiejś
> roboty, jeżeli jesteś w ogóle do tego zdolny, bo jak na razie to tylko mieszać
> potrafisz i jątrzyć. Już Cię kiedyś o to prosiłam i będę prosić aż do skutku.

A cóż jątrzącego jest w moim pytaniu? O ile się nie mylę, ty także uważasz, że
książki mogą wpływać na poglądy, czy życie, nie rozumiem więc dlacczego chcesz
mnie wyświęcić z tego wątku.


> Czy ktoś Ci już mówił, że jesteś jak wrzód na dupie?

Nie, ale mam nadzieję, że taki właśnie jestem.

[aaneta]

Daria napisała:
> albo jeśli ktoś zna wiarygodne przykłady radykalnego polepszenia lub
> pogorszenia czyjegoś charakteru, to może zaczęlibyśmy operować rzetelnymi
> przykładami.
> Przykłady, przykłady, proszę o przykłady!!!

Proszę bardzo. Powyżej powymądrzałam się ogólnikowo, mogę i szczegółowo. I to o
sobie.
W dzieciństwie podlegałam silnej indoktrynacji ze strony mojej mamy, która, choć
nie zaznała w swoim życiu szczególnych krzywd i sama nikomu takowych nie
wyrządziła, wkładała mi do głowy, że ludzie są źli, głupi i w ogóle okropni,
więc najlepiej siedzieć cicho, nie wychylać się, nie angażować się zbytnio w
żadne międzyludzkie układy, tzn. nie wchodzić w zbyt bliskie relacje, bo można
oberwać. Jakoś mi to nie pasowało, choć nie potrafię w tej chwili powiedzieć
dlaczego. Ale kiedy tylko zaczęłam coś kumać z otaczającego mnie świata,
zaczęłam szukać w książkach dowodów na to, że moja mama się myli, że nawet
jeżeli to prawda, że ludzie są okropni, to można coś z tym zrobić i że wcale
życie nie musi być takie koszmarne. Pierwsze książki, zawierające potwierdzenie
tej tezy, to była literatura tzw. dziewczyńska, przede wszystkim Ania z
Zielonego Wzgórza (i cały cykl), ale nie tylko, bo też na przykład Verne, przede
wszystkim Tajemnicza wyspa. Z dziewczyńskich lektur obowiązkowych z tamtych
czasów bardzo dobrze pamiętam też Wichurę i trzciny Ireny Krzywickiej, którą
przypomniałam sobie niedawno, a w ślad za nią przeczytałam autobiografię jej
syna, Andrzeja Krzywickiego. Wydana miesiąc temu, polecam. A najważniejsza z
moich lektur w okresie dojrzewania to Nędznicy. Najpierw, jeszcze gdzieś na
początku podstawówki, przeczytałam fragment o Kozecie, o jej pobycie u
Thenardierów i o tym, jak ją stamtąd wydostał pewien człowiek, o którym dopiero
później doczytałam się, kim był. Zaraz po tym próbowałam przeczytać całych
Nędzników, ale nie dałam rady, udało mi się to chyba dopiero w ósmej klasie. To
był wstrząs. Oczywiście daleka jestem w tej chwili od stwierdzenia, że ta
książka zmieniła moje życie, ale na pewno mnie uwrażliwiła i uświadomiła, że
mogą się zdarzyć w życiu straszne rzeczy, ale można pomimo to zachować
człowieczeństwo, pozostać człowiekiem odważnym, prawym i szlachetnym pomimo
wszystko. Wiem, że to, co mówię, brzmi banalnie, ale tak ze mną było i nic do
tej pory nie zmieniło mojego stosunku do świata, pomimo że dużo się w moim życiu
wydarzyło od tamtej pory. Wszystkie moje lektury służą potwierdzeniu takiego
podejścia, a tych, które nie potwierdzają, po prostu nie przyswajam, albo wręcz
odrzucam. Nie wiem, czy to właśnie moje lektury z tamtego okresu spowodowały, że
mam inny pogląd na świat i ludzi niż ten, który próbowała mi wpoić moja mama,
ale na pewno potwierdziły moje przeczucie, że można żyć inaczej, niż według jej
przepisu.

[Gość: foxie77]

Moze po prostu zle wyjasniam swoje stanowisko w tej kwestji,
Po prostu potraktowalam pytanie Dari zbyt doslownie.
Oczywiscie literatura moze zmienic nasz stosunek do pewnych zagadnien
Np literatura faktu.Bardziej myslalam o ksztaltowaniu charakteru, ktory
moim zdaniem raczej wyplywa z doswiadczen wlasnych i czasem zaobserwowanych.
Prosze jednak nie myslec, ze uwazam literature za malo istotna.
Wrecz odwrotnie.

pozdrawiam