POEZJA AMATORSKA

[sonia27a]

„SEN”


Zamykam oczy by odejść od świata,
by wyobraźnią malować obrazy,
na których nie ma ciemnych kolorów,
a wszyscy i wszystko jest tu bez skazy.

Za powiek zasłoną sen się przemyka;
powoli głos świata w szept się zamienia,
bym mogła po chwili w tym zawieszeniu
zacząć malować swoje pragnienia.

Wszystkie największe serca tęsknoty
których okrutny świat mi odmawia,
tu zaczynają istnieć naprawdę
tutaj niczego się nie obawiam…

No więc maluję Ciebie- kochanie:
błękitne oczka, usteczka różowe,
malutkie paluszki, nóżki pulchniutkie
całe idealne, piękne i zdrowe.

Czuję twój zapach- ciepły i niewinny
kiedy po kąpieli w ramionach cię tulę,
uśmiechasz się słodko do swojej mamy
gdy mówi do ciebie cichutko i czule.

Najgorsze że rankiem gdy otworzę oczy
ciebie nie będzie obok mojej twarzy,
taka jest cena naszych wspólnych minut,
taka jest cena niespełnionych marzeń…





można też obejrzeć na www.youtube.com/watch?v=mt3xjhg1MKg

[sonia27a]

„Moim aniołkom”



To niewiarygodne że mój punkt widzenia
z każdym kolejnym rokiem się zmienia.
W dniu mojego ślubu myślałam: „mam wszystko:
męża, mieszkanie, domowe ognisko.
Lecz czas szybko mijał w szczęściu małżeńskim
aż pewnego ranka poczułam smak klęski.
Im bardziej pragnęłam poczuć się spełniona,
tym bardziej bolała pustka mego łona.
Choć serce pragnie, ciało się nie godzi
by się dzieciątka mogły narodzić.
Mogłabym zostać matką czwórki dzieci
którym nie dane było być na świecie.
Lec kiedyś was znajdę moje ukochane,
przyjdzie taki dzień, gdy przed wami stanę.
Serce mi podpowie i się rozpoznamy
będziecie wtedy przy serduszku mamy…

można obejrzeć na www.youtube.com/watch?v=_PkVtqaLTuI

[sonia27a]

„Dzieci Śmierci”

Pasierb żywota ze śmierci spowity
przez sen w kołysce się miota,
do pól elizejskich sercem powraca,
spojrzenie wypełnia tęsknota.

W ciepłym uścisku do snu go kołysze,
spokojnym głosem pieśń nuci,
radość wraz z mlekiem w piersi podaje
gdy serce jego się smuci.

A gdy spogląda na śpiące dziecię
strach ją ogarnia bezwiednie,
że kiedyś matka po chłopca wróci
a wtedy Jej już nie będzie.

Dłonią kościstą przytuli syna
do piersi, do zimnych kości,
zwróci ku niemu puste spojrzenie
pełne matczynej miłości.

I tak jak Hades uwięził Korę,
tak serce jej uwiązane,
bo kiedy dziecię wróci do matki-
istnienie jej odebrane.

Niczym Demeter w wielkiej tęsknocie
niebo i ziemię poruszy
mając nadzieję że ów „porywacz”
nad losem „życia” się wzruszy.

Lecz rodzicielka jest nieugięta,
Wciąż po swe dzieci wraca,
Przekreśla życie matce zastępczej
a dzieci w żalu zatraca.

[sonia27a]

„Mały żołnierz”

Pięć wiosen liczyła twa główka,
gdy świat cię bawił, kołysał-
nikt wtedy jeszcze nie wiedział,
nikt wtedy jeszcze nie słyszał…
O chłopcu, co wojną się bawił,
do grobu układał żołnierzy,
strzelał do ludzi- mordował,
i wcale w to wszystko nie wierzył.
Lecz kiedy kolejnych pięć wiosen
życie twym oczom dodało,
na myśl, bądź słowo o wojnie
twe serce milkło- stawało…
Następnych lat pięć jak burza
zagrzmiało ci w sercu i w duszy,
wojsko rosło w twych oczach,
myśl rosła: „mnie nikt nie ruszy!.
Wojsko- męska powinność,
Armia- dzieło świetności”,
jak cierń wbiło się w umysł,
utkwiło w twej świadomości.
Lecz kiedy „JĄ” zapomniałeś
-jak żona- w szale zazdrości,
wyrwała cię z objęć kobiety
od której zaznałeś miłości.
Cóż czynić? płakać? żałować?
w nocy, gdy nikt nie widzi?
Czyń wszystko co zgodne z twym sercem
Byś nigdy nie musiał się wstydzić.

[sonia27a]

„Marzenie”

Ranka przepięknego otworzywszy oczy
dałam się zaskoczyć, dałam zauroczyć.
Biel mi rozjaśniła oczu mych tęczówkę
kiedy zobaczyłam tą prześliczną główkę.
Za szybą, na drzewie, na grubym konarze
przycupnęło słońce, to o czym wciąż marzę.
Odbijając skrzydłem promień po promieniu
pogrążyło duszę moją w zapomnieniu.
Rozpostarło skrzydła i wtem go ujrzałam
w całej swej piękności- był taki jak chciałam.
Jaśniał swą czystością, zapraszał ku sobie,
ja- nie myśląc o tym, czy też dobrze robię
wyciągnęłam dłonie chcąc oddać mu żale,
„Czy da mi się zbliżyć?”- pytałam się stale.
Lecz on ze spokojem, jakby tu przysłany
Wleciał do pokoju- niczym zawołany.
Szczęście ogarnęło mnie od stóp po głowę
w której układałam odpowiednią mowę.
Lecz jakby od niego idea przesłana-
„myśl wolna jak ptak moja ukochana”.
Spojrzałam na niego wzrokiem niespełnionym
-wtedy zrozumiałam, że mi przeznaczony.
„Kocham”- usłyszałam w swoich uszach brzmienie
i ja tak poczułam widząc to marzenie.
Minęły dwie wiosny i dwie srogie zimy,
a my wciąż jesteśmy, wciąż w siebie patrzymy.
Wizja moja taka że ów gołąb biały
Będzie wciąż marzeniem lecz spełnionym, stałym.
Będzie aż po czasy gdy ma srebrna głowa
spocznie na kamieniu- KOŁDRA MARMUROWA.

[zawszeandromedia]

W białej sukni w długich włosach, stało dziwczę pośród róż.
Łzy jaśniały błękit w oczach, w ręku błyskał ostry nóż.
I śpiewała piosnkę smutną:
Dał mi różę - ja mu serce
Miłość dałam - on nic więcej
On wyjechał - ja zostałam
Róża zwiędła - ja płakałam
Kwiat nic nie wie, nie pamięta
Lecz wspomnienia pozostawia
Żyć nie mogę z suchą różą
Co do śmierci wciąż namawia.
Nagle zgasło słońce jasne,
jękło dziewczę , brzękął nóż.
Tak dziewczyna życie własne, pożuciła kwiatom róż.

[kenezmajnas]

Nie ma poezji bez życia
i amatorem każdy jest
do czasu serca wydobycia
co nie oznacza że to wers

kenez

Połamania piór :)