Bruno Schulz

[Gość: nikt]

Od lat zaczytuje sie poezjoproza Brunona Schulza, ktorego uwazam za
nawybitniejszego znawce polszczyzny XX wieku (no dobra, na rowni z Lesmianem,
i niech bedzie jeszcze Gombrowicz - przy czym pan Witold mial talent do
przedrzezniania, do wykpiwania, podczas gdy pan Bruno wydaje mi sie bardziej
tworczy, a nie tylko odtworczy). Wobec tego mam pytanie: czy w obecnych,
smutnych coelhowsko-grocholskich czasach Sklepy i Sanatorium jeszcze do kogos
przemawiaja?

[Gość: undula]

Proza Brunona Schulza nie należy do łatwych w odbiorze tak w kwestii językowej
jak i w warstwie ideologicznej.Dla wielu jest ona po prostu zbyt trudna.Wydaje
mi się,ze nie można tej,jakże pięknej i wyjątkowej, prozy zrozumieć nie mając
chociaż nikłego pojęcia o życiu pisarza.W jednym ze swych nielicznie
zachowanych listów Schulz napisał, iż pragnie dojrzeć do dzieciństwa.Te słowa-
jak sądzę-są kluczem do jego prozy.Polecam również książkę Jerzego
Ficowskiego "Regiony Wielkiej Herezji"-wlaśnie ukazało się jej wznowienie.Poza
tym, wydaje mi się,iż porównanie do Gombrowicza (ani do Leśmiana) nie jest na
miejscu.Krótka charakterystyka Gombrowicza jest szalenie stereotypowa i
płytka.Schulz jest zupełnie niepowtarzalnym pisarzem( chociaż jeszcze za jego
życia pojawił się człowiek, który -z marnym skutkiem- próbował go
naśladować),Gombrowicz też.Obaj zaś, są jednymi z najbardziej uniwersalnych
polskich pisarzy.

[Gość: nikt]

Porownanie z Lesmianem i Gombrowiczem dotyczy mistrzostwa jezykowego, niczego
innego (Gombrowicz jednak czesto w jakis sposob kogos powtarza (Paska) lub
przypomina (Szekspira), - alez czy sam nie twierdzi w Dzienniku, ze nalezy
mowic "powiedzialem, napisalem" tylko "powiedzialo mi sie, napisalo mi sie"?
Niemniej jego uniwersalnosc nie ulega watpliwosci. Mam na mysli przede
wszystkim "Kosmos" i "Slub" ). Wracajac do Schulza, swiat dziecinstwa
(tzw. "Genialna epoka") stanowi rzeczywiscie jeden z kluczy do jego tworczosci.

[Gość: bobek]

Undula, co Ci jest? Po co Ty tego Nikta tak tlamsisz z wysoka polonistycznego?
Przeciez to On, a nie Ty, wymyslil zwierzenia o Schulzu. Chwala Mu za to! To
jest cienki srut z grubej rury Twoje "kwestie jezykowe" i "warstwy
ideologiczne". Juz wole wynurzenia Karoliny. A Ty pewnie tez tak naprawde
czytasz Bruna z wypiekami na twarzy. Przeciez On te proze wymyslil chcac uwiesc
pewna pania. A moze nie On wymyslil? Moze troszke podplagiatowal? Przeciez
wiesz o tym na pewno. Tak Ci tym "srutem" dopieklem, ale Cie lubie, bo lubisz
Schulza. Ale skoro sie odslaniasz, to prosze, powiedz: napisal Schulz
legendarnego "Mesjasza', czy nie napisal?

[waldekszprycha]

O ilez piekniejsza jest proza brunona
gdy znasz zycie tego kulfona!

Przemawiają, jak najbardziej!

[dr.krisk]

No i obejrzałbym sobie film "Sanatorium pod klepsydrą". Hassa on był chyba?
Widziałem tylko raz, ale nie byłem w nastroju.
Pozdrowienia.
KrisK

[ada08]

dr.krisk napisał:

> No i obejrzałbym sobie film "Sanatorium pod klepsydrą". Hassa on był chyba?

Wojciech Has zrobił ten film.
Oglądałam, uważam że była to tzw. ambitna porażka :-)
Chyba prozy Schulza nie da się sfilmowac.

Pozdr.
a.

[ada08]

Niedawno poczytałam sobie ''Księgę listów'' Schulza.
Tam ''inny'' Schulz, uwikłany w codzienne problemy....
a.

[Gość: czytelnik]

Uwielbiam klimat "Sklepow cynamonowych",
szczegolnie czesci pod tym wlasnie tytulem.
Mysle, ze nie trzeba "siedziec po uszy" w
prozie Schulza aby to zrozumiec - tego nie
trzeba rozumiec, to trzeba po prostu przezyc.
pzdr

[Gość: F.G]

Ostatnio czytałam Sklepy cynamonowe i musze przyznać szczerze, że utwór ten nie
wywarł na mnie dużego wrażenia. Wręcz przeciwnie, zniechęciłam się do czytania
jego dzieł.
Może dzieje się tak dlatego, że lubię literature realistyczną, a deformacja
świata nie przemawia do mnie. Jak komuś dorobek literacki Schulza się podoba,
to z pewnością Coelho i Grochola nie stoją na drodze do tego aby jego utwory
przemawiały do nas. Pozdrawiam wszystkich którzy, kochają się w jego twórczośći.

Schulz jest cudowny!

[Gość: Karolina]

Schulz jest niesamowity! Bo jego świat żyje własnym życiem, bo jego proza
pachnie (naprawdę!), bo da się to wszystko usłyszeć, dotknąć niemal!
Uwielbiam pierwsze opowiadanie ze "Sklepów..." - "Lato" albo "Lipiec", nie
jestem pewna tytułu. Zawsze mi przy nim duszno, gorąco...A "Nemrod"? - ta
kwintesencja "szczeniakowatości". Albo zamglone, dławiące, zadymione,
kadzidlane opowiadania z "Sanatorium..." Sporo czytałam o prozie Schulza i dużo
mogłabym o niej powiedzieć od strony teorii i historii literatury. Ale wolę
właśnie tak! - wolę przeżywać, wąchać, dotykać, smakować... wolę wszystkimi
zmysłami wczytywać się w ten świat niesamowity!
I tak mi się wydaje, że "przeciętnemu czytelnikowi" wcale niepotrzebna przy
czytaniu znajomość biografii Schulza, niepotrzebne wszelkie "metateksty" żeby
rozumieć i zaczytywać się tą prozą.
To nie znaczy, naturalnie, że nie mógłby ich znać - to byłoby jak najbardziej
wskazane, oczywiście. Ale chcę powiedzieć, że ta twórczość mówi sama za siebie -
a przemawia pełnym, dźwięcznym, donośnym głosem.

[hania_76]

Przemawiają, przemawiają. Może także dlatego, że cohellowsko-grocholskie
produkcyjniaki nijak przemówić do mnie nie potrafią?

[Gość: aimarek]

Do dziś zastanawiam jak udało się Schulzowi wyczarować taki świat jak w
"Sklepach" za pośrednictwem samych słów. Rzeczywiście ma się wrażenie, że ten
świat żyje, pulsuje, odurza zapachami, zachwyca kolorami. Niesamowite.
"Sanatorium" podobało mi się troszkę mniej, ale to też wspaniała literatura.