Czy trzeba zrozumieć w pełni lekturę,

[daria13]

żeby ją docenić? Zainspirował mnie wątek o książkach, których się nie
zrozumiało.
Dawno mi się to już nie zdarzyło, ale pamiętam z czasów licealnych, kiedy
czytałam dramaty Becketta i mimo, że ich nie rozumiałam, napawałam się ich
wielkością. I teraz się zastanawiam, czy zachwycałam się, bo:
a. pozycje te są genialne na tyle, że nawet dla osoby niewyrobionej jest to
wyczuwalne,
b. czytając miałam wewnętrzne przeczucie, że to jest wielkie,
c. zadziałał tu mechanizm młodzieńczego snobizmu.
Dlaczego zdarza nam się czasami czytac książki, których nie rozumiemy?
Teoretycznie powinniśmy takie książki odrzucać po kilkunastu stronach. Może
czytamy z ciekawości, czy na końcu jednak coś się wyjaśni? Beatanu w tamtym
wątku napisała: "I może nie o zrozumienie chodzi, tylko o to, czy proza pani
Bowles wywarła na mnie wrażenie, czy nie."
Jestem skłonna zgodzić się z taką diagnozą, a Wy?

[aaneta]

A co to znaczy "zrozumieć w pełni"? I skąd wiedzieć, czy to już pełnia czy
jeszcze nie?

[daria13]

Napisałam "zrozumieć w pełni", bo jednakowoż lekkim absurdem wydawał mi sie
pomysł, że książka niezrozumiana KOMPLETNIE przez czytelnika mogłaby zachwycać.
Myślę, że przynajmniej częściowo trzeba pojmować książkę, bez tego trudno mówić
w ogóle o czytaniu.
Ale może rzeczywiście z tą "pełnią" pojechałam;)Choć z drugiej strony, są
książki, które można pojąć w pełni. Dla przykładu, chyba większość klasycznych
kryminałów taka jest, albo przynajmniej być powinna. Ale zasadniczo nie o takie
książki mi chodziło. Więc zapomijmy o tej "pełni", bo nie na tym zasadzało się
pytanie.
P:)
Ps.
Kurcze, znowu muszą sie tłumaczyć. Chyba mam problemy z jasnym wyrażaniem
myśli.

[braineater]

Po mojemu, to jest tak, że mimo 3 lub 4 krotnej lektury Ulissesa, nadal
ogarniam go tak gdzieś w 30% i to w sumie dlatego, że czytałem sporo dookoła. A
nadal mi sie podba
To samo z Człowiekiem bez właściwości, z którego, nie siedząc w CK klimatach
zupełnie, rozumiem zapewne jeszcze mniej. To samo z Tęczą Grawitacji czy V
Pynchona.
I może to jest w tych książkach najfajniejsze, ze mozna do nich wracac
powielokroc i za każdym razem rozszyfrowywac na własny uzytek inne kawałki?
<A Becketta sie oglada, a nie czyta:)>

P:)

[staua]

Ja tez mam tak z "V", ciesze sie, ze ktos inny sie przyznal. Caly czas wydaje mi sie, ze jade po
powierzchni, choc podoba mi sie bardzo. Tak samo "Slownik chazarski", caly czas mam uczucie, ze
czegos jeszcze nie zrozumialam, co tylko zacheca mnie to ponownej lektury.

[eeela]

> <A Becketta sie oglada, a nie czyta:)>
>

Wszelkie dramaty sie czyta, nie oglada.
Na palcach reki jednej moge policzyc sztuki, ktore widzialam w teatrze i ktorych
przedstawienie mi sie spodobalo. Tysiac razy bardziej wole czytac, i od kiedy
wyroslam na tyle, ze osmielam sie miec wlasne zdanie, nie chadzam do teatru.

[ben-oni]

Wchodzisz do Kaplicy Sykstyńskiej, Kościoła mariackiego w Krakowie lub jakiegoś
kościółka w Przyduchach Górnych i z otwarta buzia oglądasz fresk, ołtarz lub
witraże. Gapisz się na obraz Hieronima B. lub jakiegoś innego Breugela
młodszego lub starszego i szczęka Ci opada. Masz przed oczami pietę Michała
A.B. czy pocałunek Rodina i nie wiesz co powiedzieć.
A co Cię obchodzi "co artysta miał na myśli"? Mnóstwo symboli i odniesień do
mitologii, Biblii, żywotów świętych, historii średniowiecza lub zwyczajnych
miłostek rzeźbiarza. Jeśli znasz kontekst to dobrze. Jeśli Ci się podoba i bez
tego - jeszcze lepiej. Zawsze lepiej wiedzieć wiecej jak mniej, ale niedostatki
można nadrobić później i przyjść jeszcze raz.
Być może artysta nie miał nic na mysli a może swoje myśli chciał zachować tylko
dla siebie. Dla Ciebie zostawił jeno ładne odbicie. By cieszyć i intrygować.
Może.

Jogging mózgu

[griszah]

Czytanie książek może nie do końca jasnych w odbiorze ja traktuję jako rodzaj
gimnastyki umysłowej – aby nie skapcanieć totalnie, aby zmusić tą leniwą masę
mózgową do wysiłku. A jak coś dotrze to tym większa satysfakcja – choćby się
potem okazało, że wyważało się już dawno otwarte interpretacyjne drzwi.
Pozdrawiam.

[Gość: daria13]

Dzięki Panowie, bo ja już zaczynałam wątpić, czy rzeczywiście nie jest ze mna
źle, skoro czytam czasami nie tylko dla przyjeności, ale też dla satysfakcji i
dla tego właśnie joggingu mózgowego, co zresztą bardzo często łączy się ściśle
ze sobą;)
Niektórzy traktują takie czytanie nie tylko dla samej przyjemości, jeśli nie
jako snobizm, to przynajmniej jako chęć wywyższania się. To śmieszne.
P:)

Dario droga, przestań kokietować.Uwaga- wredne!

[noida]

Moim zdaniem jest z Tobą całkiem źle, jeśli wciąż czytasz rzeczy, których nie
rozumiesz, tylko dlatego, że masz nadzieję, iż jogging mózgowy pozwoli Ci się
rozwinąć. Ale, szczerze mówiąc, wątpię w tę Twoją wieczną niezdolność do
zrozumienia czytanych książek bez naszej pomocy. Moim zdaniem rozumiesz je sama
całkiem dobrze i nie wiem, do czego mają nas prowokować Twoje posty?
Kokietujesz nas wiecznie a to swoim zagubieniem, a to snobizmem, a jesteś
dorosłą kobietą, która powinna mieć swoje zdanie. Odważ się je wreszcie mieć!

A wracając do snobizmu- oczywiście, że postawa pt. "czytam tylko wartościowe
książki" jest do szczętu snobistyczna. Ale to nic by nie szkodziło, gdybyś się
odważyła do tego przyznać, a nie krygowała jak nastolatka. Powiedz "nie czytam
Pamiętnika Księżniczki, bo mi się nie chce i nie mam ochoty" a nie wciskaj nam
kitów o zbawiennym wpływie książek na zwoje mózgowe! Akurat od samego czytania
jeszcze nikt nie zmądrzał.

Noida- potwór o własnym zdaniu.

[Gość: daria13]

Na Boga, gdzie ja napisałam, że wciąż czytam rzeczy, których nie rozumiem?
Podałam przykład z wczesnej młodości i śmiem twierdzić, że większości z nas
zdarzało sie takie czytanie. Toż napisałam, że nie zdarzyło mi się to dawno. O
ile Ciebie Noido irytuje moja deklaracja, że czytam teraz rzeczy wartościowe
(bo akurat mam taką fazę, o czym też pisałam), to mnie śmieszą deklaracje, że
ktoś czyta wyłącznie dla przyjemności. Miałam bardzo długi okres w życiu, kiedy
tak czytałam, teraz mi się to już znudziło i czytam coś z innej beczki. Dla
przyjemności, ale też dla satysfakcji, co prawie w 100% idzie zresztą w parze i
wtedy lekturę uznaję za prawdziwie wartościową. Obserwując niektóre postawy na
FK mogę wyraźnie stwierdzić, że właśnie przyznanie się do czytania rzeczy
wartościowszych wymaga odwagi, bo nie wiedzieć czemu, niektórzy uznają to za
ujmę na honorze. Śmieszne.
To nie ja napisałam o zbawiennym wpływie książek na zwoje mózgowe, lecz Griszah
i nie to w ogóle miało być tematem tego wątku.
Proszę mi pokazać, w którym wątku nie odważam się mieć swojego zdania. To, że
czasami używam zwrotu "może się myle" wynika jedynie ze świadomości, że nie
muszę być nieomylna, czego też niektórym tu życzę.

Dalszy ciąg wrednego czepiania się.

[noida]

Nie napisałaś tego nigdzie, ale z radością zgodziłaś się z Griszahem, że po to
czytasz, aby ten jogging umysłowy uprawiać. A on miał na myśli książki nie-do-
zrozumienia, więc de facto napisałaś, że czytujesz rzeczy, których nie
rozumiesz.
Domyślam się, że chodziło ci o coś innego, mianowicie, że czytasz wyłącznie po
to, aby się rozwijać. A ja mam takie wrażenie, że jak się nie męczysz przy
jakiejś lekturze, to ona była niewarta tego, żeby ją czytać. Co to
znaczy "lektura prawdziwie wartościowa"? Gdzie kończy się przyjemność a zaczyna
satysfakcja? Rozumiem, że Agata Christie jest tylko przyjemna. A Agata Christie
w oryginale? A biografia Agaty Christie?
Proszę Cię, twierdzenie, że wstyd się przyznać na FK do czytania literatury
wyższych lotów, jest śmieszne. Niby co czyta Brain, Broch, Monikate, Brunosch,
Ben-Oni i tak dalej? Oni się przyznają do tego i jakoś nikt nie nazywa ich
snobami. A wiesz, dlaczego? Bo się przy tym nie usiłują robić wrażenia, jakby
byli ostatnimi ludźmi na świecie, którzy cokolwiek czytują. Ja rozumiem, że ty
się chcesz rozwijać, ale obnosisz się z tym w strasznie pretensjonalny sposób.
WSZYSCY ludzie, którzy czytują to forum, czytają książki. Namiętnie. Na
okrągło. W kiblu. W autobusie. Czemu mam wrażenie, że tylko tobie należy się za
to medal?
Aha i jeszcze jedno- uważam, że nie wyrażasz swojego zdania, ponieważ nie
widziałam nigdzie, żebyś skrytykowała jakąkolwiek powieść, z wyjątkiem jedynego
Wiśniewskiego. Tobie po prostu wszystko, co "wartościowe" zawsze się podoba.
Nie ma takich ludzi, którym się wszystko podoba. To jest po prostu niemożliwe,
chyba, że dla nich jedynym kryterium oceny lektury jest fakt, czy dostała ona
jakąś nagrodę literacką, a to jest snobizm pełną gębą.

[daria13]

jeśli chcesz coś udownodnić, próbuj to robić wykazując się większą dokładnością.
Stwierdzenie Griszaha "Czytanie książek może nie do końca jasnych w odbiorze"
nie jest tożsame z Twoim stwierdzeniem "A on miał na myśli książki nie-do-
zrozumienia". Tym samym wmawianie mi, że czytam rzeczy, których nie rozumiem
jest pozbawione sensu i niezgodne z prawdą.

[staua]

A ja mysle, Dario, ze Noida ma racje w dwoch punktach (co najmniej): naprawde czesto sie dosc
pretensjonalnie krygujesz i mam od dawna wrazenie (teraz widze, ze nie tylko ja) ze masz ochote w
tym forum znalezc aplauz dla swoich czytelniczych poczynan, a nie naprawde wymieniac opinie; oraz,
ze rzeczywiscie na ogol (nie powiem, ze zawsze, bo tak uwaznie, jak myslisz, przynajmniej ja Twoich
wszystkich postow nie czytam, ale taki jest moj generalny obraz Ciebie na tym forum) nie krytykujesz
ksiazek, ktore przeczytalas (dlaczego), a najwyzej poddajesz w watpliwosc krytyczne opinie innych.

[Gość: daria13]

jedną rzeczą jest konstruktywna krytyka, drugą złośliwe i w dużym stopniu
niemające pokrycia z rzeczywistością zarzuty. Twoja wypowiedż jest przykładem
tego pierwszego, dlatego pozwala mi na innego rodzaju przemyślenia.
Każdy z nas ma inną osobowość. Może ja rzeczywiście należę do osób lubiących
się nieco krygować. Ja tego nie czuję, ale skoro jest pewna ilość osób, które
tak to odbierają, coś w tym musi być. Jeśli powiem teraz, że postaram się to
zmienić, wyjdzie na to, że nie mam swojego zdania i że jestem zanadto
ugrzeczniona. Chyba jednak tego nie zrobię, trochę jestem już za stara na takie
radykalne zmiany.
Nie jest prawdą, że nie krytykuję książek, jedynie nie widzę sensu powtarzania
za innymi chórem, że Coelho czy Wharton są be, że Brown grafonan, Masłowską jak
na złość lubię. Ponadto OSTATNIO czytam książki ściśle wyselekcjonowane,
polecone przez osoby, z których gustami w większośći się zgadzam, więc trudno
jest mi cokolwiek krytykować. A na dowód, że jednak krytykuję, zainteresowanych
mogę odesłać do moich uwag na temat Murakamiego i moich podejrzeń, czy jego
twórczośći nie można porównać momentami do niegdyś ogromnie u nas popularnego
Jonathana Carolla.
Poddaję w wątpliwość krytyczne opinie innych, bo potwornie irytują mnie uwagi,
typu Marquez to największy grafoman, a Mistrz i Małgorzata to kupa gówna. Nie
znoszę arogancji, ale widzę, że to walka z wiatrakami, a moje zapędy
moralizatorskie są opacznie odbierne. Zresztą ostatnio Brain mnie przekonał, że
rzeczywiście może się czepiam, apelując o dodawanie "moim zdanie". Z tym już
skończę.
Post o mojej popularności napisałam po słowach Bruna: "wiesz Dario, czytam
Twoje wypowiedzi czytam i nie rozumiem ;))) No to czytam
ponownie i jeszcze raz" i Noidy, która napisała, że nigdy nie krytykuję, jakby
czytała każdy mój post na FK. To nie było fair.
Chyba jestem trochę zmęczona tymi wyjaśnieniami. Na koniec powiem po raz
ostatni: czytam dla przyjemności, a przy okazji dla satysfakcji, jak z
pewnością prawie wszyscy na tym forum. Satysfakcję czerpię nie z faktu, że
lektura była niezrozumiała, ale że skłoniła mnie do przemyśleń i refleksji. Tak
lubię i nie rozumiem dlaczego nie mogę o tym mówić.
Pozdrawiam serdecznie:)

[daria13]

Czytanie książek porównałabym do poznawania partnerów. Kto nas bardziej
zainteresuje; wysoki, zgrabny brunet z ptasim móżdżkiem, czy wysoki,
wysportowany brunet, który przy okazji jest niezwykle inteligentny i
elokwentny. Zaryzykuję tezę, że czasami mały, brzydki facet z zezem, jeśli jest
niesamowicie błyskotliwy i ma wspaniałe poczucie humoru zaintersuje nas
najbardziej. Historia zna takie przypadki;)
We wczesnej młodości kierujemy się niemal wyłącznie względami estetycznymi przy
wyborze partnera. Z wiekiem i doświadczeniem zauważamy, że nie wystarczy
patrzenie, trzeba jeszcze mieć o czym porozmawiać, podyskutować. W wieku
zaawansowanym liczą się juz z reguły tylko te ciekawe rozmmowy.
Choć faktem jest że, niektórzy przez całe życie poluja wyłącznie na młodość i
urodę, ale Ci nie są obiektem naszych rozważań;)

[agni_me]

Choć z pewnym zaskoczeniem, ale i dużą sympatią odnoszę się do upatrywania w
książkach Ishiguro, Mc Ewana i Coetzee'go dzieł "prawdziwie wartościowych"
i "wymagających", to grubym nadużyciem wydaje mi się kreowanie przez ciebie
jakichś "niektórych", co to upatrują się snobizmu w czytaniu intelektualnie
pobudzających książek. Umiesz wskazać miejsce, gdzie pada taki zarzut?

To forum jest miejscem spotykania się całego wielkiego mnóstwa osób czytających
właśnie takie książki i piszących o nich. Jest to tak oczywiste, że nikt o tym
nie wspomina. Poza tobą. I nikt tu chyba - poza tobą -nie czuje się sekowany w
swoich wyborach. A bogowie i wpisy forumowe świadkami, że padały tu deklaracje
czytelniczych zainteresowań bardzo wysublimowanych i niezwykłych.

Czynisz zamieszanie wokół problemu, którego nie ma, także tłumacząc się z
własnej działalności "krytyczno-literackiej". W końcu fakt czytania książek nie
musi oznaczać i najczęściej nie oznacza, że ma się coś ciekawego do powiedzenia
na temat przeczytanej książki. Znacznie łatwiej odnieść się do czyjejś
wypowiedzi i tak robi zdecydowana większość forumowiczów.

[daria13]

Zgadzam się ze wszystkim, co napisałaś. Maleńka uwaga jedynie: nigdzie nie
pisałam o książkach "wymagających", a czasami małe niedomówienie, lub co
gorsza, dopowiedzenie słówka, moga w dużym stopniu przeinaczyć sens niektórych
wypowiedzi. Tak czasami rodzą się nieporozumienia.
Moje wszystkie (faktycznie liczne) wypowiedzi wynikały z usilnej potrzeby bycia
dobrze zrozumianą, bo jednakowoż zarzut pod moim adresem padł, gdy nieopacznie
napisałam, że mam OBECNIE fazę na czytanie książek poważniejszych. Nie wydaje
mi się, żebym była specjalnie przewrażliwiona reagując na taki tekst:
"Ja nie czytam, aby zaliczyc i dlatego nie wyrastam.
I czym starsza jestem tym mi bliżej do literatury, która mi po prostu
przyjemność sprawia.
Bo czytanie książek to jest przyjemność, a nie obowiążek moim zdaniem."

Czymże jest takie stwierdzenie, jeśli nie subtelnym imputowaniem snobizmu?
Kiedy czytasz taką wypowiedź skierowaną pod czyimś adresem nie odbierasz tej
sugestii, ale wierz mi, że kiedy dotyczy to Twojego niewinnego stwierdzenia,
siłą rzeczy odczuwasz potrzebę wyjaśnienia nieporozumienia. A że jestem uparta,
i że akurat na tych osobach, z którymi dyskutowałam wówczas, zależy mi, bardzo
długo i namiętnie wyjaśniałam swoje stanowisko, co z kolei wywołało wrażenie,
że się kryguję i podkreślam swoją wyższość. Typowe nieporozumnienia i
niezrozumienia forumowe. Wszyscy to znamy.
Dwie bliskie mi (forumowo) osoby postawiły mi zarzut (też uważam go za
śmieszny), że nie krytykuję książek, dlatego odczułam potrzebę sprostowania
tegoż zarzutu, czyli jak to nazywasz "własnej działaności krytyczno-
literackiej".
Być może już dawno powinnam dać za wygraną i pewnie bym to zrobiła, gdyby
dyskusja odbywała się z osobami bardziej mi obojętnymi.
Pozdrawiam i dziękuję za bardzo rzeczowy post.

[eeela]

> Niektórzy traktują takie czytanie nie tylko dla samej przyjemości, jeśli nie
> jako snobizm, to przynajmniej jako chęć wywyższania się. To śmieszne.
> P:)

Ja przepraszam, ale nie rozumiem tego zdania, i zaczynam podejrzewac, ze osoby
kierujace w twoja strone tak ostra krytyke, maja poniekad racje.
Co to znaczy "czytanie nie tylko dla samej przyjemnosci"??? W jakim innym celu
mozna czytac ksiazki w czasie wolnym?
Byc moze powiesz - poszerzania horyzontow (na przyklad, albo taki tam stuff).
Jesli jednak z lektury przyjemnosci nie czerpiesz, znaczy - zupelnie nic nie
rozumiesz - zadnych horyzontow nie poszerzysz. Bedziesz miala lekture ambitna
zaliczona, odklepana, bedziesz potrafila powiedziec na forum ksiazki, o czym
byla. Ale co z tego za pozytek?

[mietowe_loczki]

Zwyczajnie zadziałał Gombrowicz. We wszystkich punktach.

[daria13]

mietowe_loczki napisała:

> Zwyczajnie zadziałał Gombrowicz. We wszystkich punktach.
Moze i tak. Coz, bledy mlodosci;)

[u.n.owen]

Ja zazwyczaj nie rozumiem. Ostatnio tak mnie to zaczęło martwić, że teraz, jak
coś czytam, to na wszelki wypadek w ogóle się nie zastanawiam, czy to rozumiem.

[bdx65]

Nie trzeba!
Po 2. - 3. przeczytaniu - może się coś rozjaśni;
ale najlepiej, jak nigdy do końca nie będziemy wiedzieć "co autor miał na
myśli" lub "co chciał przez to powiedzieć". Ależ to głupio brzmi, nawet w
cudzysłowie.

[eeela]

W liceum czytalam mase rzeczy, ktore dzis rozumiem zupelnie inaczej. Moze nawet
swiadoma jestem, ze wowczas wiele nie rozumialam. Nie przeszkadzalo mi to jednak
cieszyc sie lektura. Byc moze (jak juz bede na emeryturze i bede miala mnostwo
wolnego czasu) powroce do wielu ksiazek i znow bede uwazala, ze majac lat 25
wielu rzeczy nie zrozumialam. Nic nie szkodzi. Troche - wybacz, Dario - banalne
pytanie tym razem postawilas. Ilez to juz razy zastanawialismy sie, co to znaczy
w pelni rozumiec, i ilez razy dochodzilismy do wniosku, ze zrozumienie jest
sprawa indywidualna i nie ma jednego uniwersalnego na nie sposobu?

[Gość: daria13]

Może faktycznie temat nie najciekawszy, mało oryginalny, ale mi tym razem nie
chodziło, o zrozumienie lektury według założeń autora, czyli "co poeta miał na
myśli", ale o ogólne wrażenie niezrozumienia podczas czytania. Czy można sobie
powiedzieć: niewiele z tego zrozumiałem, ale wywarło na mnie duże wrażenie, czy
jednak taka lektura bez zrozumienia, nie jest stratą czasu.

[itek1]

> Czy można sobie
> powiedzieć: niewiele z tego zrozumiałem, ale wywarło na mnie duże wrażenie,
> czy jednak taka lektura bez zrozumienia, nie jest stratą czasu.
To zalezy od tego co czytamy; jesli jest to np. Zamek Kafki to brak
jednoznacznosci nie powoduje oslabienia wrazenia z lektury, jesli mamy natomiast
do czynienia z literatura zaangazowana, np. z ksiazka Grassa Z dziennika slimaka
to brak zrozumienia przeslania autorskiego ociera sie o bezsens takiej lektury.

[eeela]

niewiele z tego zrozumiałem, ale wywarło na mnie duże wrażenie, czy
>
> jednak taka lektura bez zrozumienia, nie jest stratą czasu.

No, z tym to ja sie nie zgodze. Jezeli nie rozumiem, nie wywiera na mnie
wrazenia. Moge rozumiec opacznie, inaczej, moge nie rozumiec wszystkich
plaszczyzn, moge nie pojmowac przeslania, a rozumiec forme lub vice versa. Ale
czytanie czegos calkowicie bez rozumienia nigdy nie sprawia mi przyjemnosci i
nie wywoluje u mnie zadnych wrazen, wyjawszy irytacje.

[ben-oni]

A jeśli nie ma nic do rozumienia? Ot taki utworek przeznaczony "do czytania"?
Nie każdy miał tak zryty beret jak Witkacy czy gombrowicz by: "przesycać swe
utwory głębiami swych ptasich móżdżków".

[eeela]

Staram sie nie czytac ksiazek, w ktorych nie ma nic do rozumienia, wbrew temu,
co moze ci sie wydawac w wyniku twojego glebokiego niezrozumienia wobec
wspolczesnej literatury dzieciecej i mlodziezowej ;-PPP

[ben-oni]

A taki wierzsyk:

Dzik jest dziki
Dzik jest zły
Dzik ma bardzo ostre kły

Kto spotyka w lesie dzika
Ten na drzewo zaraz zmyka

Proszę zimterpretować i powiedzieć co poeta miał na mysli.:-DDD

[eeela]

Wierszyk "Dzik jest dziki" jest genialnym, wzorcowym wrecz przykladem realizacji
nurtu minimalistycznego w literaturze. Idea wierszyka jest odrzucenie
skomplikowanej i nieprzejrzystej formy, jaka dominuje w literaturze
postmodernistycznej. Ideologiczna podstawa minimalizmu w literaturze jest
prostota narracji i przejrzystosc formy. Przejawia sie to redukcja materialu
fonetycznego do minimum, powtarzalnoscia motywow (czeste uzycie aliteracji) oraz
wyeksponowaniem struktur rytmicznych.

[eeela]

Przepraszam, w analizie zabraklo punktow interpetacyjnych. Otoz wierszyk ten
jest byc moze przejawem buntu autora, buntu skierowanego przeciw zastanemu
chaosowi, a zarazem proba ukojenia leku przed rzeczywistoscia za pomoca
unurzania sie w formie takiej jak wyzej opisana ;-P

Czy trzeba zrozumieć w pełni lekturę,

[brunosch]

wiesz Dario, czytam Twoje wypowiedzi czytam i nie rozumiem ;))) No to czytam
ponownie i jeszcze raz i nagle: EUREKA!!! SRRRRU i BĘC! I już rozumiem i płynę w
blasku Zrozumienia tej Trudnej i Niezrozumiałej do stich por Lektury!

Po prostu - dla Ciebie miernikiem literatury Wartościowej (czyli tej jedynej
którą Warto czytać) jest poziom niezrozumienia i męczarni towarzyszący procesowi
czytania. Im bardziej nic nie rozumiesz, tym świadomość obcowania z Arcydziełem
większa. Im większy ból w żuchwie wywołuje ziewanie nad Dziełem, tym Dzieło
wartościowsze!
Trudno uciec przed skojarzeniem z masochizmem czyli osiąganiem większej rozkoszy
im pręgi na sempiternie dotkliwsze.
No można i tak, ale po co?

[griszah]

Noida napisał „A ja mam takie wrażenie, że jak się nie męczysz przy
jakiejś lekturze, to ona była niewarta tego, żeby ją czytać”.

Brunosch napisał „Po prostu - dla Ciebie miernikiem literatury Wartościowej
(czyli tej jedynej którą Warto czytać) jest poziom niezrozumienia i męczarni
towarzyszący procesowi czytania".

A ja mam wrażenie, że wkładacie w usta Darii myśli których wcale nie
wypowiedziała. W którym miejscu pisała o jakiejś męczarni związanej z lekturą,
zmuszaniem się do tego, ziewaniem? Wysiłek związany z lekturą pojawił się w
mojej wypowiedzi o joggingu umysłowym ale przecież wysiłek nie równa się
męczarni. Porównując czytanie do turystyki górskiej: jak sobie włażę na stromą
górę to jest to wysiłek (do którego jednak nikt mnie nie zmusza) a nie tortura.
Po prostu ja to bardzo lubię – autentycznie i nie jest to żaden masochizm.
Kluczowe też jest słówko „czasami” używane przez Darię więc wytoczyliście
zdecydowanie za ciężką artylerię przeciw niej i szczerze mówiąc nie wiem czemu.
A po za tym jeżeli nie istnieją żadne obowiązujące ogólnie kryteria, które
pozwalają podzielić literaturę na wartościową i bezwartościową to może pozwolić
każdemu na stosowanie własnych kryteriów?
Pozdrawiam.

[Gość: daria13]

Nieodmiennie zachwyca mnie i budzi mój podziw wnikliwość, z jaką niektore osoby
potrafią śledzić i analizować wypowiedzi innych. Z jaką przenikliwością czytają
między wierszami, jak potrafią wniknąć do samej głębi wypowiedzi i myśli
innych, ba, potrafią nawet te myśli przeniknąć do tego stopnia, że nawet sama
analizowana w ten sposób osoba, nie wie, że takie myśli posiada. To
nadzwyczajna sztuka.
Czuję się autentycznie zaszczycona, że należę do osób tak wnikliwie czytanych i
analizowanych na forum. Pochlebia mi niezmiernie, że niektóre osoby czytają
każdy mój post, w każdym wątku, żeby potem móc, na przykład, autorytatywnie
powiedzieć, że nie zdarza mi się nigdy nic krytykować. To, że nie do końca jest
to prawdą, to taki szczegół, maleńkie przeoczenie, wynikłe może ze zbytniego
zaangażowania osoby analizującej. Trudno powiedzieć.
Nigdy nie myślałam o karierze twórczej, ale powodzenie jakim się cieszę na
takim forum, to jak zachłannie czytane i przemyśliwane potem jest każde moje
zdanie, skłania mnie ku refleksji, czy nie warto byłoby zacząć pisać coś
poważniejszego. Może zacząć od wspomnień: "Moja kariera na sławetnym Forum
Książki". Warte rozważenia.
Pozdrawiam i dziękuję wszystkim moim zaangażowanym czytelnikom:)

[noida]

Rzeczywiście może powinnaś pomyśleć o karierze pisarki. Możesz mi wierzyć lub
nie, ale przeczytałam zasadniczą większość Twoich postów i doprawdy krytyki
można się dopatrzeć może w jednym na sto. Ale, jak mniemam, Ty nigdy nie
posłużyłaś się w swoim życiu uogólnieniem. Jasne.
Ale uważaj, jeśli będziesz pisać swoją powieść, bo tak to już jest, że tekst
napisany zostaje "oderwany" od swojego twórcy i jest, niestety, narażony na to,
że inni się "domyślają", "wnikają" i "interpretują" o co Ci mogło chodzić.
Poczytaj, co na to Umberto Eco. Poczytaj, co na to Kieślowski.
W ogóle czytaj dalej, droga Dario. Może niedługo minie Ci ta obecna faza
czytelnicza i jak już się upewnisz w swoim oczytaniu i inteligencji, wtedy
będzie można z Tobą normalnie, bez zadęcia porozmawiać.

[agni_me]

Noido,

przecież i tu i trochę obok można porozmawiać o książkach i sprawach
okołoksiążkowych zupełnie do sensu i fajnie - lekceważąc zadętości,
ironiczności, czepialstwa i inne takie (mam na myśli siebie, moje własne
nadęcie i czepialstwo). Przecież rozmawiasz "tam" z darią i ze mną.

Mam w sobie ogromny szacunek do tych rozmów. Nauczyłaś mnie niejednego. Przez
to choćby, że miałaś w sobie chęć i ochotę, by mi pokazać, wyjaśnić, napisać,
zarysować ścieżkę. To nie są trakty, które giną. Nasza rozmowa(moja i twoja)
dała mi znacznie więcej niż przedługie i niby mądre elaboraty. Pokazała luki w
moim rozumowaniu. Dajże mi, starej babie, wierzyć, że to nie pusta wymiana słów.
Że masz świadomość iż ktoś uważnie cię czyta i odpowiada nie po to, żeby
błysnąć.Tylko po to, żeby porozmawiać - choćby o jakiejś imprezie, książce z
nie pierwszych stron gazet, czy pogodzie. Bo inaczej to bez sensu to wszystko.