"S@motność w sieci" J. Wiśniewskiego

[Gość: elle]

Co sądzicie na temat tej debiutanckiej powieści Wiśniewskiego? Czy macie jakieś
własne doświadczenia dot. związków zapoczątkowanych w internecie?

[Gość: Ralph]

Ksiązki niestety nie znam (jeśli możesz, to pokrótce nakreśl wątek; zgaduję, że
chodzi o możliwości aktywnego kontaktu z innymi internautami i co może z tego
wyniknąć), ale magnetyzm Internetu naprawdę mnie fascynuje. Nie mam do końca
wyrobionej opinii, ale przeczuwam, że z siecią należy się obchodzić ostrożnie i
z respektem, należnym żywej i nie do końca rozpoznanej potędze. Nie nawiązałem
(jeszcze) 'leptosomatycznego' kontaktu przez sieć (użyłem terminu na P celowo,
bo słowo 'rzeczywistego' byłoby błędem), może dlatego, że jeszcze się z
internetem dostatecznie nie obyłem. Na czacie siedziałem tylko na początku, a i
to tylko przez pare dni- anonimowość, która jest istotą tego medium stanowi dla
mnie osobiście o jego słabości (w poruszanej kwestii). Tym bardziej, że dla
osób już samotnych, bez bliskich znajomych czy przyjaciół może być wręcz
niebezpieczny (czy stopień uzależnienia od internetu może być wsaźnikiem
życiowej samotności?). Ale jeżeli ktoś zdecyduje się na spotkanie z drugim
internautą poza siecią, to wtedy internet jest po prostu wspaniały. I nie
ważne, czy 'coś' z tej znajomości wyniknie, czy skończy się na jednym razie.
Początki bywają trudne...
PS. A Ty masz może może 'takie' doświadczenia? I w ogóle, na ten temat wszystko
mnie interesuje, Pozdrawiam

a ja już wiem, że...

[Gość: elle]

Witaj, książki streszczać nie będę, polecam przeczytać, zapewniam, że wciągnie
cię od pierwszej strony. Generalnie dwoje ludzi spotyka się przypadkowo bądź
nieprzypadkowo na ICQ, nawiązuje się między nimi wyjątkowa więź, to trwa długi
czas, nie wiedzą jak to nazwać, ale oboje wiedzą, że jest to coś wyjątkowego,
może miłość? Książka bardzo współczesna.
Moje doświadczenia z internetem? Dokładne takie same, dlatego dosyć mocno
przeżyłam tą książkę. Wiem co to oczekiwanie na maila bądź całonocna rozmowa na
ICQ. Tak, wszystko dzięki ICQ... Polecam bardziej niż zwykły czat. Spotkałam
kilka osób poznanych w sieci, wiadomo, że spotykasz się wtedy, kiedy ta druga
osoba ma w sobie coś szczególnego, czujesz że warto. Zawsze te spotkania są
pełne emocji. Tym bardziej, jeśli ta druga osoba jedzie do ciebie z drugiego
końca Polski, lub leci z innego kraju. Czy warto? Zawsze warto próbować i
poznawać nowych wartościowych ludzi wszelkimi sposobami.
Nie zgadzam się, że im więcej znajomych w sieci, tym bardziej de facto człowiek
jest samotny. To są znajomości zupełnie innego rodzaju, ale z drugiej strony to
są przecież tacy sami ludzie, tak samo czują, różnica jedynie w tym, że czasem
mieszkają na drugim końcu świata. Ale i tak często są bliżej, niż ktoś kto
mieszka obok ciebie.
Dlatego uważam, że tytuł książki nie jest adekwatny. To nie była samotność w
sieci. Oni przestali być samotni właśnie wtedy, kiedy do sieci weszli.
Pozdrawiam ciepło i czekam na dalsze przemyślenia.

[lawok]

O książce nie wiem wszystkiego, przede wszystkim nie czytałem jej w całości a
jedynie fragmenty na Onecie (Czytelnia). Myślę jednak, że jest o’kay. Poza tym
Domagalik w ostatnim Wproście cytuje mailowa konwersację z jej autorem tyle że
na temat jej zdaniem „mało feministycznego zachowanie głównej bohaterki w
ostatecznym rozrachunku”.
Generalnie – myślę, że taką historię jaką przelał na papier Wiśniewski mogłoby
(mając oczywiście do dyspozycji trochę talentu literackiego i parę innych
rzeczy) opowiedzieć wielu intrenautów , czatowców, i forumowiczów. Bardzo
często dochodzi do spotkań na tzw. realu, które poprzedzają wirtualne
znajomości o różnorakiej intensywności i różnej długości w czasie. Ja tego typu
działalność oceniam pozytywnie mimo tego, że moje pierwsze, i jedyne jak dotąd
spotkanie twarzą w twarz nie należało do specjalnie udanych. Abstrahując jednak
od mojego przypadku uważam że internet i wcześniejsze ... długiej rozmowy daje
jednak większą możliwość wyeliminowania przypadkowości i nie dobrania, niż na
przykład randka w ciemno z pośrednictwem anonsów różnego rodzaju. Poza tym do
momentu panowania nad sytuacją, takie kontakty mogą prowadzić do samo-rozwoju a
nie do jego zatrzymania.
A już na zakończenie w sprawie samotności ... samotności w sieci. Lepsze to
chyba od tej poza netowskiej prowadzącej do izolacji, wyalienowania i totalnego
zamknięcia się w sobie i w czterech ścianach.

Pzdr
lawok

wybór bohaterki...

[Gość: elle]

Nie traktowałabym zakończenia i ostatecznego wyboru bohaterki w kategoriach
feminizmu. Niemniej jednak uważam, że dokonała ona wyboru najgorszego z
możliwych, zupełnie niespodziewanie, autor wcześniej zupełnie inaczej
prowadził fabułę i ostatecznie trudno uwierzyć, że ona rzeczywiście TAKIEGO
wyboru dokonała z własnej woli. Po prostu nie wierzę autorowi. Uważam to za
jeden ze słabych punktów powieści. Inny to np. dlaczego Jakub nie rozpoznał jej
na fotografii, którą mu przysłała, przecież wcześniej widzieli się w pociągu z
Berlina, dlaczego poprosił ją o fotografię dopiero po ok. 3 miesiącach
znajomości w sieci, przecież wszyscy wiemy, że ludzie w takich sytuacjach
ludzie chcą jak najszybciej wiedzieć, z kim mają do czynienia, mimo że to
internet i bardzo szybko proszą o zdjęcia,; tym bardziej jeśli znajomość
przeradza się w coś wyjątkowego - to następna z niekonsekwencji autora. Jednak
jest to jego debiut i miejmy nadzieję, że następna jego książka będzie lepsza
pod względem warsztatowym.

[Gość: Ralph]

Widzisz, dla mnie Internet nabiera pewnego sensu właśnie w takich momentach (jak
ten teraz- wchodzę i widzę, że czyjaś myśl, adresowana właśnie do mnie, daje mi
do myślenia...), i nie jest już tak gadulstwowato-banalnie. Zastanawiam się i
myślę o tym wszystkim, co nas różni, i właśnie chyba to każe się raz jeszcze
zastanowić, co tak naprawdę mam do powiedzenia komuś, kogo kompletnie nie znam
(konkretnie Ciebie); twój post jest osobisty, nawet intymny, a to się tutaj
rzadko zdarza. Napisałem 'to, co nas różni', bo na dziś to chyba uważam, że
właśnie różnice są takie fascynujące w spotkaniach, mimo, iż nasza- do pewnego
stopnia, identyczność pozwala nam się zrozumieć. Sam nie wiem, może ta metoda na
znalezienie kogoś wartościowego jest dobra, może sieć rzeczywiście stwarza
okazję, może pozwala na szybsze i skuteczniejsze oddzielenie 'ziarna od plew';
przekonam się byc może z czasem. Na razie mam mnóstwo skojarzeń mogących
wyjaśnić, dlaczego ludzie z takim trudem zbliżają się do siebie spotykając się
twarzą w twarz; wysyłają tyle sprzecznych sygnałów, są tak pogrążeni w swoich
prywatnych światach, nie widzą tych samych przedmiotów w taki sam sposób- mimo,
że to są te same przedmioty, o prostocie uczuć już tylko wspomnę... Może to
rzeczywiście jest bardzo trudne?
W sieci to ryzyko odkrycia (przez drugiego człowieka, ale i przez siebie samego),
że jest się niezdarnym i wciąż początkującym jest jakby mniejsze, poczucie
bezpieczeństwa, jakie zapewnia, pozwala na...więcej, niż zwykle. Internet daje
nam dużo więcej czasu, niż normalnie (nawiasem mówiąc, napisałbym to -re już
wczoraj, ale jakoś dziwnie sądziłem, że nic ciekawego na tym forum jak zwykle nie
znajdę, za to przesiedziałem trochę na Auto-Moto, sory, poza tym miałem imieniny,
ha, ha, i wieczorem mnie nie było), a to też jest jakaś różnica.
Moje życiowe relacje układają się różnie, książki wciągają mnie rzadko, za to
rozmowy z bliskimi często. Mam nadzieję, że jeszcze przyjdzie nam np. na tym
forum zastanowić się nad jakąś 'książką', wiem za to jedno- z internetu już nie
zrezygnuję. Nawet jeśli nie jest to najlepszy sposób na samotność. Do następnego
klikania:)

[Gość: Ralph]

Ha, ha, jak pisaliście swoje posty, ja byłem w trakcie własnego...Szkoda. Potem
musiałem wyjść i 'odświeżyłem' dopiero teraz.
Zgadzam się, że lepsza konstruktywna dyskusja przez ekran niż nic-nie-robienie-
na-co-dzień, albo jeszcze gorzej. Domagalik widocznie późno zdała sobie sprawę
z tego, co teraz tak zawzięcie 'atakuje', jak dla mnie jej pewność siebie jest
zbyt silna, bywa otwarcie okrutna; ona po prostu wciąż się miota, tyle, że w
poczuciu swojej misji, i mimo, że często mówi mądrze, jej przenikliwość po
prostu mnie męczy (sory za tak subiektywne i 'emocjonalne' podejście, poprawię
się).
Do lawoka- może to i lepsze od izolacji i wyobcowywania sią, ale wciąż jest to
jakieś takie fragmentaryczne, niezastępowalne... Mówię oczywiście za siebie.

PS.Zabawne- taki temat i taki zbieg okoliczności.W kawiarni rozmowa toczy się
bardziej gładko...

Pozdrawiam oboje

Re - dialog

[lawok]

Wracając do samotności... to znaczy do książki. Zupełnie zwalił mnie z nóg
fragment w którym autor cytuje list głównej bohaterki do Jakuba i zawartą w nim
rozmowę (jej własnego) Rozumu z (jej własnym) Sercem. Sam pomysł wewnętrznego
dialogu o... miłości (przy Jacku Danielsie na Red Bullu lub „on the rocks”),
popartej trafionymi argumentami wymiany zdań między mądrością i uczuciowością,
której większość z nas niejednokrotnie doświadczył, uważam za genialny. Dlatego
też pozwolę sobie na cytat –
.....Serce: Rozum, ty nawet mówisz rozumnie. Ale ty się nie znasz. Są takie
rzeczy, których ty nigdy nie pojmiesz.
Rozumek: Dobra, dobra. Ja wiem, Serce. Ja wiem, o co ci chodzi. Chodzi ci o
miłość. Ale pamiętaj o jednym: ze wszystkich rzeczy wiecznych miłość trwa
najkrócej. Więc ty się nie nastawiaj na wieczność. Ty, Serce, nie jesteś
czasoprzestrzeń.
Serce: Mówisz tak, bo nienawidzisz miłości. Wiem, że tak jest. Nawet cię
rozumiem. Bo gdy ona przychodzi, wyłączają cię. Oboje cię wyłączają. Przenoszą
cię do piwnicy jak narty po zimie, która minęła. Masz tam przeczekać do
następnego sezonu. Nie potrzebują cię teraz. Przeszkadzasz im. Zrozum to. Ty
jesteś przecież Rozum, więc łatwo ci coś zrozumieć.
Po co im ty? Oni nie mają czasu na ciebie. Myślą o sobie bez przerwy.
Zachwycają się wszystkim w sobie. Nawet swoimi wadami. Rozum dla nich to obawa
przed odmową, to drążące pytanie, dlaczego akurat on lub ona. Oni nie chcą
takich pytań. I dlatego cię wyłączają. Pogódź się z tym.
Rozumek: Nie mogę. Tylko ty, Serce, czujesz to, że nie mogę. Dobijam się
czasami do nich z tej piwnicy. Ale mnie nie słyszą. Bo oni są wtedy głusi na
wszystko. Poza tym, to skąd ty to wszystko wiesz, Serce? Możesz mi teraz nalać.
Rozczuliłaś mnie tą piwnicą. Muszę się napić. Trzy kostki lodu. Czysta whisky.
Bez red bulla. I nalej od razu do połowy.
Serce: To rozumiem. Dobra ta whisky, prawda? Ja, jeśli mogę, piję tylko jacka
danielsa. Chcesz, Rozum, jeszcze jedną szklaneczkę? To były trzy kostki,
prawda? Rozum, zrobisz coś dla mnie? To bardzo ważne. Nigdy ci tego nie
zapomnę. Zrobisz? Mógłbyś mi wyłączyć na jakiś czas Sumienie? Dokucza mi.
Strasznie mi dokucza.
Rozumek: Słuchaj, Serce. Nie rób mi tego. Proszę cię. Nie załatwiaj ze mną nic
przy wódce. Bądź bezinteresowna, Serce. To, że pijemy razem i że ty się trochę
racjonalizujesz, a ja trochę rozczulam, nie upoważnia cię, abyś załatwiała ze
mną interesy. Miej Honor, Serce. Poza tym Sumienia nie da się wyłączyć. Ja też
tego nie potrafię. Parę razy próbowałem, bo i mnie dokucza czasami. Ale się nie
da. Można je tylko na jakiś czas zagłuszyć. Najlepiej żyć z nim w zgodzie.
Nawet pogadać z nim nie można. Poza tym trudno je napotkać. Siedzi ciągle
gdzieś w Podświadomości. Najchętniej wyłazi w nocy. Wtedy ja już śpię i się
regeneruję, a ty, Serce, masz ładny sinusoidalny rytm.....

Sorry za długość – to i tak minimum.
Pzdr
lawok

[Gość: elle]

Istotnie, dialog między Rozumem a Sercem jest jednym z mocnych punktów tej
powieści. Pewne pojedyncze zdania wydają mi się dość infantylne, ale generalnie
jest bardzo dobry. Jak po tym wszystkim wytłumaczyć jej decyzję? Cały czas
Serce miało przewagę, a tu nagle w jednej chwili ona o wszystkim zapomina i
Rozum każe jej zostać z mężem, bo przecież to był tylko nic nie znaczący „taki
internetowy romans”! Nie wierzę jej, nie wierzę autorowi! (swoją drogą między
innymi dlatego nie lubię bohaterki).

Cieszę się, że nasz wątek nie jest taki właśnie „gadulstwowato-banalny”.
Masz rację, Ralph, że w sieci można pozwolić sobie na więcej. Jest
bezpieczniej. Mamy czas na zastanowienie, na uniknięcie potencjalnych błędów.
Ale o dziwo – jednak jest tak, być może też tego doświadczyliście – i tu jest
coś takiego jak „pierwsze wrażenie”, możecie wyczuć, czy z daną osobą będziecie
czuć się dobrze, czy też po prostu nie macie ochoty z nią gadać; naprawdę
jestem przekonana, że ludzie odnajdują się w sieci. Szybciej oddzielamy ziarna
od plew, to prawda! To jest magia. Może to jest nawet łatwiejsze, niż poznanie
nowej osoby „realnie” i przełamywanie z nią pierwszych lodów.
Zauważcie – realnie nie da się uniknąć pierwszego wrażenia opartego na
wyglądzie fizycznym. Tak jest i już. Niestety często nie mamy możliwości
poznania czyjegoś wnętrza, jeśli nie odpowiada nam to, co na zewnątrz. W sieci
mamy rzecz odwrotną. Można zakochać się w osobie, której się nie zna
osobiście, tylko z fotografii. Wtedy osobiste spotkanie jest czymś
niesamowitym, nieprawdopodobnie magicznym!

do elle

[Gość: Mia]

Napisałaś: "Nie wierzę jej, nie wierzę autorowi!" Wiesz, nie czytałam książki,
ale mogę Ci powiedzieć, że tak bywa, że ludzie wysyłają sobie zdjęcia dopiero
po 3 miesiącach i że rozum wygrywa z sercem. Piszę to z własnego doświadczenia.

[Gość: elle]

To moje zdanie nie dotyczyło faktu, że niemożliwe jest jakoby, aby ludzie
przysyłali sobie zdjęcia po trzech miesiącach. Dotyczy mianowicie zakończenia
powieści i ostecznego wyboru bohaterki. W każdym razie dobrze byłoby jednak
przeczytać ksiażkę...

[Gość: Ralph]

Więc jednak jesteśmy Tu we troje, witam! Nie wiem, czy zdążę skończyć myśl,
zanim 'twarde reguły' wyproszą mnie Poza, jeśli nie, to dokończę później, tak
chyba lepiej, niż zupełnie się spóźniać. Otóż...treść cytatu aktualna dla mnie
jak jasna cholera! Od dłuższego już czasu poważnie pracuję nad własnym
rozwiązaniem tego 'dialogowego' dylematu, i nie myślcie, że mam jakieś
złudzenia na wielki sukces... [Jest taka pozycja Erica Berne 'W co graję
ludzie' (znacie?) i, mniejsza o niezłą treść, tam on ostrzega, że nawet, gdy
uda się swoje życie wyprowadzić na prostą (czyli uwolnic od 'gier'), to sukces
nie jest trwały, trzeba go odnawiać bez konca.] Na razie uważam, że ani rozum,
ani serce nie mają nadrzędnego prawa do prawdy, poza tym ich argumenty moga byc
zbudowane na niepewnym gruncie. Tym gruntem dla mnie jest każdy z nas.
(...wymazałem jednak 2 akapity i cofnąłem się tutaj, bo na razie nic więcej nie
wiem, dopiero coś przeczuwam, więc zmilczę) Tym niemniej myślę, że dialogowy
problem jest przejściowy, chocby w rozwiązaniu go miał wziąć udział 'łut
szczęścia'. (O tym tez chodzi w lepszym rozumieniu m.in. książek z upływem
czasu, że wiele dylematów tam poruszanych okazuje się przejściowych;po
prostu 'wtedy' jeszcze nie wiedzieliśmy, że...).
Tak też być może jest z poznawaniem się w sieci- ważne, aby ustalić pewną
proporcję między życiem on- i off-line, szczególnie, jeśli jedno zaczyna
dominować nad drugim. Nie da się tego chyba osiągnąć rezygnując z któregoś z
nich, tak więc chyba tylko ciągła nauka. Brzmi to może nazbyt oczywiście
dla 'zaprawionych w boju', jednak nowości takie jak internet (przynajmniej dla
mnie) kryją w sobie masę pułapek i studni bez dna (w których utopic się można
być może tak, jak w niespełnionej-a-ciągle-żywej miłości). Zdarzało mi się
rozumem 'odciągać' uskrzudlone serce od miejsca, gdzie wciąż się wzbijało, i to
było bolesne jak mało co...a potem nie pozwalałem rozumowi cieszyć się
z 'sukcesu' tylko dlatego, że osiągnął spokój. I to wszystko nie z
masochistycznego zacięcia, ale chyba dlatego, że czasem serce rozwija się tam,
gdzie rozum więdnie (w piwnicy?). A na to trudno jest mi się zgodzić. To tyle
na razie, wyglądam waszych postów z niecierpliwością.

dajmy spokój z tym tytułem

[Gość: elle]

Ach, jaka szkoda, Ralph, że wymazałeś te dwa akapity! To, co ukryte, intryguje
nas najbardziej.
Coś wyczuwam, że dylemat serce-rozum dotyczy ciebie aktualnie (zresztą
napisałeś, że "jak cholera"), coż... któż z nas takiego dylematu nie ma....
bądż nie miał... ja też... i co z tego że Rozum jedno, a Serce swoje? Ale jeśli
TO nie ma sensu, to jaki sens ma życie?! - tak sobie to tłumaczę.
Nie dam satysfakcji Rozumowi tylko dlatego, żeby uniknąć bólu.

[lawok]

Jest nas troje ... to fakt...ale mam nadzieje, że nie lubimy „Ich troje”. Ja
przynajmniej nie trawię.
Chyba teraz moja kolej...na odrobinę szczerości..
Otóż książkę Wiśniewskiego odbieram bardzo, bardzo osobiści gdyż co tu dużo
mówić... przeżyłem coś podobnego bardzo niedawno. Tyle ze to ONA ma
męża ...mieszka za granicą i ...chyba coś między nami ...zaiskrzyło. Zaiskrzyło
no pewno (wręcz zapłonęło) ... i gdy się zorientowaliśmy co się
dzieje...zrobiło się strasznie. Uciekliśmy ... raczej ona to zrobiła a ja
musiałem...chciałem to szanować. Choć nie przyszło mi to łatwo. Teraz
próbujemy ... być tzw. przyjaciółmi.
Nawet nie macie pojęcia jak się poczułem gdy przeczytałem to co napisał
Wiśniewski. To opis prawie dokładny tego co wydarzyło się między nami. Tera z
stąpamy po „Cienkiej czerwonej linii...” i trochę się oboje boimy.
To tyle ... o mnie.
Jeśli chodzi o walkę rozumu i serca to niestety samo życie doprowadził do tego
ze aktualnie kieruję się tym.... pierwszym. Po latach (pięciu dokładnie)
zrobiłem wielkie sprzątanie...jak się domyślacie w piwnicy... i znalazłem go.
Ale wyglądał biedaczek. Z drugiej strony po 5 latach nie używania... można się
było tego spodziewać. Teraz próbuje nadrobić te ostatnie lata... próbuje, ale
serducho mocno się ...przyzwyczaiło do panowania (patrz opis wyżej) i ani myśli
oddać panowanie. Co z tego ze obolałe...i z ranami jeszcze nie wygojonymi. To
rozumek czegoś się może nauczyć... serce raczej kieruje się czymś innym.
Tak więc aby nie reanimować biedaka za moment daje jednak przejąć ster temu
myślącemu. Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Wiem, że nie brzmi to najlepiej ale jak znam życie to lada moment wrócę do
starych ...na nawyków i ...błędów. I znowu „gołębica” uniesie mnie wysoko skąd
nawet nie będzie widać budynku z małym okienkiem piwnicznym.
Może to głupie, zwłaszcza w moim wieku, ale to mi przynajmniej daje pewność ze
nie zanucę nigdy songu Gepertowej „A gdy się zbudzę, westchnę cóż, to wszystko
było chyba zamiast".
Ok...trochę się rozczulam.

A was moi wątkowicze to generalnie podziwiam...za osobne rzeczy.
Pzdr
Lawok

[Gość: Ralph]

Nie do wiary- komórka teraz dzwoni, wiem, że to jakaś impreza, a ja piszę
tego posta (niech mnie ktoś uszczypnie, bo nie uwierzę!). Oj, jak to wciąga...!
Te akapity brakujące to były jakieś mętne wywody na temat pogodzenia serca i
rozumu, poparte niby-przykładami, i że to jest właśnie tak-a-tak-a-nie-
inaczej... Ale jak się złapałem na leczeniu, gdy sam wciąż chory, to mi się
odechciało. Elle, i tak, i nie. Było całkiem niedawno, ale się skończyło,
zresztą, niech to diabli! podobnie całkiem do lawokowej historii. Myślę tak-
partnerski układ jest możliwy, wspólnie działa i rozum, i serce. Wtedy jest
idealnie, nikt nikogo nie wpuszcza w maliny, nie manipuluje od samego startu, w
ogóle rozwój uczuć pełny i szybki jak w tropikalnym lesie, w dodatku na
małoludnej wyspie... Któż by sobie nie życzył?
Tyle, że mi 'chodzi' o coś trochę innego- wyspa pełna jest drapieżnych
bestii, a i klimat środkowoeuropejski (w dodatku zima idzie). Przy niemałym
wysiłku może da się tam przystosować i powalczyć o swoje? Może da się wykluczać
sytuacje beznadziejne, użyć wiedzy z gatunku 'Rozpoznanie Fałszywego Jedynego'
i nie porzucać bestii swojego gatunku (przyjaciół?), gdy na horyzoncie pojawi
się utęskniony parowiec? Może wciąż można WTEDY hodować swoje ukochane róże
(choć chciałem napisać: kaktusy), bo one mają kolce we właściwych miejscach?
A w okresie suszy spotykać się z nieznajomymi bestiami pamiętając, że to okres
wyjątkowy, i nie wszystko woda co faluje... Rozpędziłem się z tą metaforą, ale
nic mi lepszego do łba nie przychodzi, choć akapity były mniej więcej tej
treści; a może nie?
Mam tylko nadzieję, że jak się temat bieżący wyczerpie (albo...znudzi), to
ktoś z nas sięgnie po następny. Bo ja to czuję, że przeczytałem juz chyba
wszystko, tyle, że teraz czytam drugi raz. Choć właściwie to obecnie mało
czytam, raczej przyglądam się światu. Czasem obmyślam następne zdanie, myśląc,
że ktoś też obmyśla...może nawet cały wątek,

Pozdrawiam elle i lawoka piątkowo

piątek to już historia... nie wracajmy...

[Gość: elle]

"Serce: ...Przy Jakubie często jest tak jak przy kominku w listopadzie. W
pewnym momencie jest ci tak dobrze, ze zapominasz, że się zapominasz. ....
Rozumek: Nie ma nic bardziej przykrego jak kominek w pustym pokoju nazajutrz.
Masz tylko popiół do wyniesienia. Często nie ma już nikogo, aby to zrobił za
ciebie. ... W igloo jest zawsze tak samo. Nudno? Zimno? Może, ale nie ma
popiołu. Do popiołu potrzebne są płomienie."

Kochani, dziś poczułam, że się spalam.
Wcześniej napisałam: "i co z tego że Rozum jedno, a Serce swoje? Ale jeśli TO
nie ma sensu, to jaki sens ma życie?! - tak sobie to tłumaczę. Nie dam
satysfakcji Rozumowi tylko dlatego, żeby uniknąć bólu."
Dzisiaj bym tego nie powtórzyła.
Przydałoby się jakieś dobre mocne wino, konieczne czerwone i wytrawne. Ale nie
chce mi się nawet wyjść z domu po to wino. Tak więc będę się spalać na trzeźwo.
Z waszych historii wynika, że jednak w ostatecznej rozgrywce zwyciężył on,
patrzcie jaki cwany, siedzi zamknięty w piwnicy, ale jednak robi swoje.
Cóż... w końcu w piwnicy ukryte są fundamenty.

„Serce: ...Racjonalizm wie o mistycyzmie tyle, że jest całkowicie nieracjonalny”

Kończę na razie, bo boję się, że napiszę coś, czego będę żałować. Wyłączam
telefony i będę czerpać cholerną perwersyjną przyjemność z oglądania igrzysk,
które właśnie rozgrywają się we mnie.
Jaka szkoda, że nie ma tego wina.

Pozdrawiam ciepło i weekendowo.

[Gość: Ralph]

Osądziłaś nas surowo! Teraz nie wiem, jak i do czego się odnieść- do cytatów,
komentarzy czy może wyznań..? Spróbuję po kolei, albo...w ogóle spróbuję.
1.Po wino natychmiast do sklepu marsz!!! Polecam czerwoną Sophię Melnik;
półwytrawna, uczciwa, równa w odbiorze i wciągająca, poza tym smakuje jak
francuskie-3-razy-droższe-nic-lepsze. Półwytrawna, bo zdaje się, że odrobina
słodyczy Ci dzisiaj nie zaszkodzi, poza tym trunek sprawdzony (zawsze polecam
niezdecydowanym przyjaciołom, domowo zdecydowanie wolę od piwa).
(dość z punktami) Ostatecznie wolałbym powiedzieć, że to moja (nie Jego)
zasługa, tyle, że to nie zwycięstwo, a raczej...kolejny udany atak Serca (atak
serca- ha, ha). Poza tym mój rozum zwykle odpoczywa, a używam go, gdy jest
naprawdę potrzebny (odruchy bez- i warunkowe są zdecydowanie zbyt rzadkim
obiektem dociekań, niż na to zasługują), na przykład teraz nieźle chłopaczyna
tyra! Ciekawe, co na to lawok?
Mistycyzm...Kiedy rozum znajduje swój kres i pozwala na wieczornym spacerze
(na)reszcie nacieszyć się ciszą, to dowiaduje się więcej, niż mógł się
spodziewać; zawsze jest to co innego, a najbardziej mistycznie prezentują się
wtedy oczywistości. Co niemalże zawstydza Rozumek..! Może jednak zamiast wina i
igrzysk- spacerek? Pora co prawda późna, ale to nawet lepiej (moje najlepsze
przechadzki to późne wyjścia w góry, i żeby było stamtąd widać migotliwe
miasto. Jeśli jeszcze niebo jest czyste, to mistyczne przeżycia gwarantowane,
ale gwiazdy to już po ciemnej stronie góry. Zabrzmiało trochę jak reklama
wczasów, nie?! ja po prostu mieszkam w Bielsku, wsiadam w samochód, w 10 minut
mam góry), tyle, że nie wiem, jak się po stolicy spaceruje nocą? Ostatecznie
zawsze możesz wcześnie pójść spać, chociaż to chyba spóźniona rada, bo u mnie
jest teraz 9, a twój post jest z...
Miałem dziś awarię sprzętu, cały system padł, i teraz to już wiem, że sieć to
drag- mam tylko nadzieję, że zawsze będzie, bo z winem to jest różnie. I nie
wiadomo, czy prohibicji nie wprowadzą, a cenzurę to zawsze można ominąć, no
nie?,

zdrowia życzę (jutro z rana!)

[Gość: elle]

"Partnerski układ jest możliwy - powiadasz Ralph - Wspólnie działa rozum i
serce. Wtedy jest idealnie". Tak, jednak "idealnie" zdarza się w życiu
(przynajmniej moim!) tak rzadko, że nawet nie pamiętam jak to jest. Tak więc
przyzwyczaiłam się już do ciągłych igrzysk. I wiem, że walka nigdy się nie
skończy. Można jedynie czasem przekupić (czyt. zalać) Rozum, żeby w końcu
przestał się czepiać. Swoją drogą może to dobry pomysł leczyć Serce atakiem
serca? Nie, ja chyba bym tego nie przeżyła.
Moje zdrowie dzisiaj raczej ok., chociaż dziwne to uczucie, kiedy miesza się
jawa ze snem. I to bez wina... – nocne spacery po Warszawie raczej odpadają,
jednak skorzystałam z drugiej rady i poszłam spać, co z tego, skoro oglądałam
igrzyska we śnie, żebym chociaż dotrwała do finału, kto wygrał tą bitwę?
Akurat! Budzę się i wszystko zaczyna się od nowa.
Może jednak posłuchać Serca, żeby ostatecznie nie okazało się, że wszystko
było ZAMIAST?

Pytanie do lawoka: co masz na myśli pisząc „osobne rzeczy”?
Ralph - drag? Nie wydaje mi się, żeby Ci to jakoś przeszkadzało lub
paraliżowało życie offline?

[Gość: Ralph]

Ojojojoj! Trza było iść po to wino! I właśnie- nie odbiegamy zbytnio od tematu?
Mam nadzieje, że nie, chciaż z drugiej strony...co za różnica, skoro jest
ciekawie.
Odpowiadam- w gruncie rzeczy nie rozdzielam on- i off-. Różnica w tym, że w off-
space treść niesie i powietrze, i światło, i pare innych, fajnych rzeczy. On to
tylko elektomagnetyka, ale 'tylko' odnosi sie do nośnika, niosący wciąż ten
sam. Znowu się dziś spieszę, i mam wrażenie, że to raczej off teraz
przeszkadza, bo chciałbym napisać coś porządnego, a 'co nagle to po...'!
Żarty żartami- ale wciąż uważam, że sieć może uzależniać w ten niedobry sposób,
tyle, że chyba gdyby nie było sieci, byłoby co innego. PS.Ogłaszaj przynajmniej
złotych medalistów, bo wysiłek (zwłaszcza olimpijski) lubi być nagradzany,

Pozdrawiam z Krainy Ciemności

[lawok]

Dzień Dobry,
Ja tak oficjalnie gdyż jeszcze nie funkcjonuję zbyt dobrze. Nawet napisanie
tych paru słów to nie lada wysiłek. Ciało jeszcze jakoś tam ale to tylko efekt
wypracowanej przez lata psychokinezy czy czegoś w tym stylu. Natomiast szczytem
możliwości moich „bladych” komórek było dzisiaj doprowadzenie mnie do miejsca w
którym się znajduje czyli do mojego stanowiska pracy. Wcześniej musiały pokonać
tak wiele przeszkód, że nawet nie chce mi się ich tu wymieniać. Od problemu z
decyzją, czy trafienie budzika nocna lampką spowoduje jego zmilknięcie na wieki
aż do długiego namysłu nad hasłem logującym mnie do mojego kompa. To wszystko
wynik „aktywnego” wypoczynku w ciągu ostatnich trzech wieczorów i dwóch dni.
Aby nie wdawać się w szczegóły tych już historycznych wydarzeń powiem, że było
disco-polowo (piątkowe imieniny koleżanek w jedynym tego typu lokalu – myślałem
że coś takiego w mieście wojewódzkim już nie jest do znalezienia) nastrojowo a
nawet zmysłowo (saturday night fever- red wine, delicate misic and light, black
underwear ) oraz modnie (niedzielny pokaz mody, który opuściłem jeszcze przed
rozpoczęciem bankietu z powodu niedomagania organizmu.) Brak snu – 12 gadzin w
ciągu ostatnich trzech nocy – i związana z tym zapaść intelektualna nie pozwala
mi na razie odnieść się do waszych interesujących weekendowych postów. Jednak
liczę na poprawę.
Pozdrawiam w pierwszej kolejności Elle a zaraz po tym ciebie Ralph.
Lawok

[lawok]

Przed chwilą zanurzyłem usta w „pucharze” wypełnionym prześwietną malinową
herbatą w której podobno jest aż 10 witamin i błogość mnie oblała. Powoli
się ...budzę ...więc coś napiszę.
Choć to już chyba schyłkowa działalność tego tematu w niniejszym wątku musze
się wam jeszcze zwierzyć z interesującego zjawiska. Otóż dotyka mnie pierwszy
raz coś takiego: jestem z kobietą, która umiejętnie i z sukcesem panuje nad...
dominacją mojego serducha nad racjonalizmem Mr. Rozumka. Z jednej strony może
to nie najlepiej o niej świadczyć z drugiej strony jestem jej ogromnie
wdzięczny z subtelny chłodek, którym zamraża wszelkie próby większego
zaangażowania z mojej strony. Dzięki niej budzę się z rana ze zdrowo
rozsądkowym podejściem do wszystkiego a jednocześnie właśnie ona obdarowuje
mnie chwilami, które przechodzą do ....„historii rock and rolla”.
Podobno (nie czytałem niestety) w "Nieznośnej lekkości bytu" Kundera napisał,
że "tam, gdzie przemawia serce, nie wypada, aby rozum zgłaszał
wątpliwości....”. Może i nie, ale przyznam ze pierwszy raz w życiu jestem komuś
zobowiązany za to, że jest odrobinę chłodny, pragmatyczny, trzeźwy a może
nawet ...wyrachowany. Żeby był śmieszniej jest ode mnie sporo młodsza. Znak
czasu? A może tzw. układ partnerski o jakim pisze Ralph. Przy okazji jeśli
Sophia to raczej Chardonay (nie jestem pewny pisowni) ale przed zmianą butelek.
Aktualnie to już cień dawnej Zofii. Widziałem ze zastanawialiście sia nad
skutecznymi metodami „leczenia”. Moja opina jest krótka choć może banalna –
najlepiej i ...najszybciej „czas leczy rany”. Wszelkie. A uwierzcie ze
próbowałem ostatnio zwłaszcza wszystkiego.
Elle; pisząc o „osobnych rzeczach” (niezbyt dobre sformułowanie) Tobie
zazdroszczę, choć teraz widzę ze nie do końca może słusznie, zwycięstwa braku
racjonalizmu. To bardzo dobrze że wciąż masz siłę i odwagę do tego niestety
bolesnego czasami sposobu na życie. Ciągle wierze że coś takiego nie pozostaje
bez nagrody. No bo jeśli nie....?

Pozdrowienia z kąta południowo-zachodniego naszego trójkąta z Wrocławia.
lawok

[Gość: Ralph]

Cześć. Jak napisałem, znalazłem kawałek niezłych przemyśleń połączonych z
wnikliwą analizą interesującego nas tematu. Jako, że w dużej części właśnie TO
miałem na myśli, pisząc o możności pogodzenia rzekomych sprzeczności
(wynikających z miłości), polecem Wam zajrzenie na stronę POLITYKI, a
dokładnie 'nowej Res Publiki', gdzie temat miłosci i sprawiedliwości został
nakreślony w oparciu o pewne klasyczne standardy. Cytaty pochądzą z oryginału;
miłego czytania.

PS.Czy 'Ela' na wątku o Zajdlu to Ty, elle, czy tylko zbieg okoliczności?

Pozdrawiam przemyśleniowo...

[Gość: elle]

Ela i elle to zupełnie dwie różne osoby, na dodatek nie mam nic wspólnego z
takim imieniem. Próbowałam pchać pomału wątek nt. Italo Calvino i
upsss...nieopatrznie zdradziłam tam swój adres e-mail...
Oj, biedny lawok? Mam nadzieję, że zwalczyłeś już wszelkiego rodzaju kace!
Próbuję ściągnąć tekst z ResPublica, ale niestety trwa to całe wieki, więc
pozwolicie moi drodzy, że odniosę się do tego później. Dałeś mi lekturę na
dzisiaj, Ralphie!
Dlaczego piszecie, że to już schyłkowa działalność wątku?! Szkoda, że jest nas
tylko troje, podejrzewam, że inni czytając nasze posty po prostu nie chcieli
nam przeszkadzac... hi hi hi.
Jeśli chodzi o ogłaszanie wyników igrzysk, hmmm to wyglądałoby mniej więcej
tak: Rozum, Serce, Serce, Serce, Serce, , Rozum, Rozum, Serce, Rozum, jak
wiadomo igrzyska trwają nieustannie, a powyższa klasyfikacja dotyczy tylko
ostatnich dwóch dni. Dziś króluje Serce, zobaczymy jak długo. Lawok, widzisz ja
jeszcze jestem dosyć młoda i ....wierzę w ideały hihi, dlatego moje Serce
jeszcze bije i czasem udaje mu się wygrać z tym cholernym Mr. R.

Drodzy moi, jutro napiszę więcej przemyśleniowo, na razie pozdrawiam z
północnego kąta trójkąta.

[Gość: Ralph]

Tak, tekst faktycznie dość długi, czytałem uważnie i 'na myśląco', spacerując
dla refleksyjnego oderwania z parasolem-laską po pokoju, ale naprawdę było
warto. Być może odniosę się do niego na tamtejszym forum, tyle, że jutro czeka
mnie pracowity i męczący dzień, więc może pojutrze- ale już teraz odrobinę się
niecierpliwię na Twoją opinię, elle. Z drugiej strony to ładnie ze strony
innych, że nie przeszkadzają, nieprawdaż?! Właściwie to jest mój pierwszy
naprawdę...wyjątkowy wątek. Uśmiecham się do siebie i...jakoś nie moge
poskładać myśli w 'pisalny' sposób. Mam wrażenie, że atmosfera na naszym wątku
po prostu się rozluźniła, z drugiej strony może to dopiero początek? Samego
tematu nie sposób podsumować krótko, rozwijał się będzie razem z nami, oby we
właściwym kierunku! Już teraz życzę Wam wszystkiego najlepszego, i oby Wasze
szanowne umysły miały się dobrze. Nasunęło mi się w międzyczasie pytanie-
odgraniczacie sferę snów od jawy? Na co dzień na takie rozmyślania nie ma
czasu, tyle, że dziś rano spostrzegłem, że wobec niewiadomej, co dokładnie
stanowi istotę snów- być może nie ma potrzeby, aby ten podział przeciwstawiał
jeden stan drugiemu. Pytanie nie powinno wydać się dziwne tym, którzy
przywiązują do snów wagę i pamiętają je rano, i zastanawiają się nad co-
ciekawszymi. Pewna przypowieść wschodnia mówi o 'myślicielu' który obudził się
pewnego dnia rano z retorycznym pytaniem: Sniło mi się, że jestem motylem i
lecę nad łąką. I teraz nie wiem- czy jestem człowiekiem, któremu się śniło, że
jest motylem, czy może motylowi- że jest człowiekiem?
A rzecz w tym, że dziś rano pomyślałem, że to w sumie bez różnicy- w końcu być
motylem i latać sobie nad łąką to całkiem miła perspektywa, zwłaszcza, że można
opowiedzieć jakiejś sympatycznej pszczółce, jak to we śnie klikało się w
ludzkiej sieci i nie było tam żadnego pająka,

do jutra!

[lawok]

Kto rano wstaje... albo raczej kto późno się kładzie... widzę Ralph, że
należysz do szczęśliwców, którzy mogą spędzać długie godziny w ramionach Nyks
nie martwiąc się konsekwencjami. Ja odpłynąłem wczoraj około 22.00 i żeglowałem
do 6.50 na niestety bezsennym oceanie ułudy. Pod wpływem wątku na wrocławskim
forze ja także zacząłem się zastanawiać nad interpretacją i ... przyczyna
takich a nie innych snów. Nawet posunąłem się do zapisywania tych, które nie
ulecą bezpowrotnie.
Jeśli chodzi o lekturę wywodów Pana Hołówki to jestem wciąż w trakcie, więc
spróbuję ustosunkować się nieco później, zwłaszcza ze wbrew wszystkim naukowym
analizom moje szarości rozkręcają się w ciągu dnia.
Pzdr
Elle – mam(y) nadzieję, że odezwiesz się nieco wcześniej niż wczoraj. Nie
zapominaj, że to Twój wątek i, że jesteś (jak na razie) jedynym damskim głosem
w tej dyskusji.
Miłego dnia....wszystkim!
Lawok

jestem jestem!

[Gość: elle]

Moi drodzy, podoba mi się Wasza aktywność na moim wątku. Niestety nie udało mi
się doczytać do końca tekstu dot. Platona, jego długość poraża na pierwszy rzut
oka (długość tekstu, nie Platona), ale zapowiada się bardzo dobrze. To znaczy
zapowiada inne spojrzenie na miłość fizyczną i namiętność niż nam się wydaje,
dlatego potrzeba czasu i spokoju, żeby się skoncentrować. A jak tu się
skoncentrować, kiedy... Ach, szkoda słów... poza tym w nocy spać nie można... a
w pracy nawet udawać się nie da, że się pracuje, bo trzeba pracować naprawdę!
Kochani, dajmy sobie czas. Miałam ochotę odpowiedzieć na twój post Ralphie o 5
rano, ale stwierdziłam, że bez przesady. Poza tym fakt, że zaglądam tutaj o 5
rano chyba świadczy o początku jakichś zaburzeń, czy coś? Rozluźnienie
atmosfery na wątku: hmm, ja myślę, że duże zasługi musimy przypisać lawokowi,
który w sposób niezwykle interesujący, że tak się wyrażę, opisał nam gorączkę
sobotniej i nie tylko nocy, no i jej konsekwencje. Lawok, please nie rób mi
tego więcej :- )
Ach, tyle rzeczy chciałabym Wam napisać! Co do snu i jawy, o tak, to jest
bardzo ciekawa sprawa , jak wcześniej wspomniałam nt. igrzysk – na jawie i we
śnie to jest to samo, nawet nie ma napisu "ciąg dalszy nastąpi". Tak jakby nie
było różnicy... czasem zdarza się to w momentach permanentnego szczęścia
spowodowanego uderzeniem obuchem w głowę (czyt. w fazie zakochania). Generalnie
czasami przyjemnie jest przedłużać fazę snu tak długo, jak tylko się da... i
nie wkraczać w sferę jawy... albo odwrotnie. Dzisiaj moje Serce króluje
niepodzielnie, jest mi pięknie z tym, chociaż Mr. R. stara się jak może, żeby
mi zepsuć spojrzenie na świat i miłość, ale co tam, pomyślałam – dziś pogoda
taka piękna (hmmm), że na przekór wszystkiemu będę miała dobry humor. I na
razie mam!
Za chwilę napiszę więcej, muszę niestety popracować.
Powiedzcie mi kochani, na jakich innych jeszcze wątkach się tak aktywnie
udzielacie? Bardzo jestem ciekawa...

pozdrawiam wtorkowo

[lawok]

Jakoś dziwnie się złożyło że w najnowszym „Twoim stylu” (czyta to kobieta z
która pracuję) Żuławski rozpoczyna swoje comiesięczne dywagacje także od wątku
starożytnego i od stwierdzenia ze armie z tamtych czasów były złożone przede
wszystkim z ... kochających inaczej. Było to racjonalne gdyż jak pisze autor,
że taka armia złożona z mężczyzn zakochanych w sobie „bije się lepiej, bo jeden
serdecznie broni drugiego” i że „jest mniej rozproszona i tańsza, jako że
efekty poza-bitewna załatwia między sobą”. To jest akurat dosyć zabawne, jednak
dalej Żuławski konkluduje poważniej i chyba bardziej w interesującym nas
temacie; „Sokrates (pod piórem Platona) i Arystoteles (...) uważali ze miłość
to akt pedagogiczny: bez przekazywania wiedzy, bez uczenia, nie ma Miłości.
Prawdziwa miłość jest wtedy gdy jest stosunkiem .... wychowawczym.” ....
Stosunek wychowawczy, czyli uczmy i pozwólmy nauczać siebie?
Przyznasz Ralph, że to dosyć dziwny zbieg okoliczność z tekstem, który nam
zaproponowałeś.
A co do tekstu Hołówki ... podobnie jak Elle cały czas wgłębiam się w niego
powoli i przyznam, że są miejsca naprawdę interesujące. Nie wiem jakiej reakcji
i komentarza od nas oczekujesz bo tekst jest obszerny i wielo wątkowy. To co na
szybko mnie „ruszyło” .... to chociażby fragment dotyczący... preferencji, może
raczej priorytetów wśród Ateńczyków. Mówię o oddzieleniu miłości od popędu
seksualnego a popędu od płodzenia... oraz o kobietach, które wychowywano
jedynie (?!) na matki i żony oraz na zarządczynie niewolników. O ich
ograniczeniu, które nie pozwalało na zakochiwanie się (w nich) co w
konsekwencji prowadziło do rozkwitu związków homoseksualnych. Hmmmm.... idąc
tym tropem myślenia zastanawiam się na ile do naszych czasów przetrwał model w
którym nie mają szans „wspólnego zaistnienia” osoby o różnym potencjale
intelektualnym (bo takie jak różnica wieku czy pochodzenie to już przerabiano
nie raz) Czy faktycznie łatwiej „iskrzy coś” między Panią Magister i Panem
Magistrem, czy absolwentowi i absolwentce szkoły zawodowej (lub podstawowej)
fakt braku większych barier w porozumiewaniu się wystarczy.
Wracam do lektury.
A ty się Elle nie przepracuj!A moze latasz gdzieś między cumulusamu i cirrusami.
Pozdrawiam ze słonecznego o dziwo dzisiaj Wrocławia.
lawok

dziś będzie o zalotach i uwodzeniu

[Gość: elle]

Kochani,
Proponuję: skupmy się na zalotach. W tej części moim zdaniem najlepsze zdanie
brzmi tak:
„Pierwsza miłość, w sensie pierwszej fizycznej fascynacji i pierwszego
kontaktu, to wzajemne przyciąganie się ludzi ku sobie i dotykanie słowami,
propozycjami, zagadkami. To rodzaj duchowego tańca, w którym można próbować iść
własnym krokiem lub poddawać się woli partnera. Kto idzie własnym krokiem,
wytwarza dystans; kto podsuwa sposoby wspólnego zajęcia uczuć i umysłu, dąży do
bliższego kontaktu.”
Ach... dotykanie słowami, duchowy taniec... Bardzo mi się podoba to zdanie -
jest takie piękne i prawdziwe!
Ciekawe jest to, że to dusza jest tu pod specjalnym nadzorem. Gwałt na duszy
jest po stokroć bardziej niebezpieczny niż miłostki i bezceremonialne
traktowanie ciała! Potraficie sobie wyobrazić miejsce i czas, kiedy wygania się
z miasta poetów?! Ja nie, ale to tylko z powodu mojego skrajnego liberalizmu.

Teraz będziemy się uwodzić.
„To zakochani decydują, co z nimi będzie, a nie moralność albo natura
miłości... Mądry boi się i nie liczy na wiele. Lecz mimo to kładzie wszystko na
jedną kartę”.
Miłość wymaga inwencji, pomysłowości i złamania rutyny. Nie jest naturalna.
Wszyscy próbujemy przestrzegać jakichś zasad, których tak naprawdę nikt nie
zna. Choćby idiotyczna zasada „trzeciej randki” – kto zna? „Nie przysługują jej
żadne trwałe wyznaczniki empiryczne”. Muszę przyznać, że coraz bardziej mi się
to podoba. Bez Ciebie Ralph nie wyśniłabym sobie nawet tego artykułu
(generalnie muszę czytać mnóstwo, ale pewne wartościowe sprawy siłą rzeczy
umykają). Dzięki Ci Raplh!!!
O tak, lawok masz rację – idea: miłość dla umocnienia przyjaźni, seks dla
przyjemności, prokreacja dla państwa – ha! Mnie też to ruszyło prawdę
powiedziawszy. Co się takiego stało, że jednak pewnego pięknego dnia kobiety
zaczęły być doceniane pod względem możliwości zaspokajania popędu seksualnego
mężczyzn?! Kto mi wyjaśni jak czteroletniemu dziecku? Kolejny tekst, który mi
się podoba, to „straszenie Sokratesa Freudem”, to taka mała uwaga na
marginesie.

Kochani, ciąg dalszy nastąpi. Jutro będzie miłość erotyczna.
Pozdrawiam wieczorową porą

[Gość: Ralph]

Gdybym mówił językami aniołow, to...wyraz 'ZBIEG OKOLICZNOŚCI' napisałbym w stu
językach!

[Gość: Ralph]

Cześć, cześć, cześć! Jako, że jest już późno (21.42) a wcześniej nie dałem
rady, to powiem tylko: sory! Albo myślę za wolno, albo za późno wchodzę na
neta, a że nie lubię pleść 3po3, to i sformuowanie myśli zajmuje mi
trochę...stąd problemy z, powiedzmy, koordynacją w czasie.
Wracając do Platona- takie teksty traktuję o tyle poważnie, że nawet jeśli sie
z nimi zgadzam lub też odnajduję pokrewieństwo myślowe z autorem, to
najważniejsze jest porządkowanie ducha, choćby na tych parę chwil w trakcie
samego czytania. Wszak podążając za Platonem- życie jest 'przypominaniem
sobie', a filozofia najlepszym na to sposobem.
Tyle, że z tym się właśnie nie zgadzam- niesamowite dla mnie w życiu jest to,
że żyję 'pierwszy raz', i każdy tę świeżość może odkrywać sam. Zresztą nie ma
tu chyba 'większej' sprzeczności...
Zastanawiałem się nad kobietami w starożytnym świecie- jedyną odpowiedźią, jaka
wydaje mi się sensowna to taka, że społeczeństwa kontrolowanego przez mężczyzn
nie było wtedy stać na równouprawniony udział kobiet w życiu 'publiczno-
towarzyskim'. Trochę to mętne, co piszę, ale nasuwa mi się myśl, że między
płciami wciąż panuje jakaś wewnętrzna walka o kontrolę nad sobą (nie tylko
zresztą na tak ogólnym poziomie). Nie jest to odkrywcze, wręcz banalne, tyle,
że inaczej się to intelektualnie rozważa (wtedy trudno o świeżość); zupełnie
nowe światło na 'temat' rzuca potwierdzenie tej, dotychczas hipotezy, przez
życie. A wtedy to jest już na każdym możliwym poziomie i wspólnego, i samotnego
bycia. Wtedy też zaczyna się walka z tą, chciałoby się rzec, pozostałością po
zwierzęcych zaszłościach. Tyle, że to jest chyba program na całe...wieki.
Bo czym, jak nie potwierdzeniem, są wszelakie gry, flirty, uniki i co tam
jeszcze, które nie mają za sobą nic, poza nabraniem przeciwnika, ustawieniem go
pod odpowiednim kątem, hipnotyzowanie i gra nawet przed samym sobą? Wymieniać
można by w nieskończoność, tyle, że juz widzę na waszych twarzach zażenowanie-
Ralph przegina, nie ma racji, są też i dobre intencje itd.
Dla wielu najzacniejszy z ludzi, Sokrates, bawi się tą samą piłką. Chce
panować, a to, że przyświeca mu etyczny cel...Wojownik Prawdy.
Z drugiej strony znajdą się ci, co sie poddają, pozwalają się wziąść, porwać i
zniewolić (bo jeśli tylko dla uśpienia uwagi przeciwnika, to lepiej dla nich),
i oni biora udział w tej wojnie, żeby choć przy zwycięscy roztopić swoją
słabość i zaznać bliskości zwycięstwa. A teraz to was przepraszam stukrotnie,
bo całą tę myśl powinienem był skrócić do paru słów, gdy tutaj wyjeżdżam z
jakąś demagogiczną paplaniną...
Mimo wszystko wciąż uważam, że nawet jeśli samoświadomie rozwijający się układ
między dwojgiem ludzi tylko przez chwilę, od czasu do czasu, przestaje być
układem tylko, a staje sie spontanicznym...kochaniem, to te chwilę moga
wystarczyć. Nadają na nowo kierunek, nie pozwalają eskalować wojnie, wydobywają
z podswiadomości to, co męczy, ale w istocie jest tworzywem świeżości. Taki
sposób życia jest dla mnie definicją miłości. Tyle, że nadużyciem (i słabością)
naszych czasów jest zamykanie miłości w układzie podwójnym. Bo skąd się biorą
sprzeczności?

PS. Czuję, że pozwoliłem sobie na wiele, a- jako, że jesteśmy tutaj razem, być
może na zbyt wiele i nadużyłem Waszej cierpliwości (tym bardziej, że artykuł ma
24str.). Jeszcze raz sory za porę, ale sie ostatnio nie wyrabiam,
Poooozdroooowiooonkaaaa!

Ralph, NIESAMOWITE!

[Gość: elle]

Dosłownie o tej samej porze wysłaliśmy swoje posty!!!!

[lawok]

Musze przyznać że dreszcze na plecach i nastroszenie mojego siwego jeża to
tylko zewnętrzny i uboczny efekt jaki wywołała świadomość tego co zauważyła
Elle. I to na godzinę i 19 minut przed Helloween. No i jeszcze wiadomość z
porannej Trójki – prawie 70 procent Polaków wierzy w...życie pozagrobowe a
ponad 30 procent wierzy w wędrówkę dusz. Co naj...śmieszniejsze te kworum
rośnie... cały czas następuje wzrost liczby osób, które mimo postępu
technicznego, wzrostu świadomości i ... konsumpcji szuka nadziei (a może raczej
ucieczki) w wierze. Co do reinkarnacji ... no to jeszcze... ale...
Pozdrawiam z wrocka
Odezwę się gdy ... zakończę defragmentację dysku.... własnego
lawok

[Gość: Ralph]

Rozwlekłego posta najpierw napisałem, a potem zmazałem. Duchy, a szczególnie
reinkarnacja to ciekawe koncepcje; przyjmując pewien model rzeczywistości
(rzeczy-w-istocie?) reinkarnacja wydaje się dosyć oczywista...Tyle, że dla mnie
właśnie zbiegi okoliczności są bardziej 'nieznośne' do wytrzymania, bo
całkowicie otwierają mi umysł, który tego nie lubi. On to lubi wiedzieć, na
czym stoi, aż tu nagle!nie wie. Bo to nie jego sprawa!! Tyle, że ja to chyba
najmłodszy z Was stażem sieciowym jestem, a młodzi to i niewiele rozumieją, i
daleko nie odejdą, żeby się nie pobrudzić... No, już naprawdę nie wiem, co rzec-
zdaję się na wszelkie sugestie, a i do wieczora mnóstwo czasu:o)

jak to wytłumaczyć?

[Gość: elle]

Zadziwia mnie liczba Polaków wierzących w reinkarnację, przecież to jest
filozofia Wschodu. W naszym kraju, gdzie jest tylu katolików?! Więcej ludzi
wierzy w niebo, niż w piekło, poczytajcie sobie o tym w dzisiejszej „RP”,
generalnie pomieszanie w poplątaniem. Ale ja nie o tym.
Zbiegi okoliczności, to coś co zawsze zadziwia mnie niezmiernie, włosy stają
dęba i każe jednocześnie zastanawiać się nad tym, czy aby tak naprawdę pewne
sprawy dzieją się przypadkowo. Wczorajszy przypadek z Ralphem, to coś
rzeczywiście niewytłumaczalnego. Ale generalnie w moim życiu zdarza się tyle
tego typu właśnie „zbiegów okoliczności”, że ... nie mogę oprzeć się wrażeniu,
że COŚ jest GDZIEŚ zapisane i że ja realizuję jakiś plan. Wtedy czuję
szczególnie mocno, że to, co się dzieje ma dla mnie szczególny sens i
znaczenie. Nie ma to jednak nic wspólnego z fatalizmem i przekonaniem o braku
kontroli nad własnym życiem!
Takie to moje myśli rozbiegane z okazji wczorajszej 22.41.
Napiszę więcej wieczorem, mam nadzieję, tym razem ciąg dalszy o Platonie.
pozdrawiam

[lawok]

Wyjazd "świąteczny" - ale będę czekał niecierpliwie na wasze .... nocne Polaków
rozmowy. Do tego czasu wciągnę na pewno dywagacje dotyczące Sokratesa i będę
przynajmniej ze zrozumieniem czytać wasze komentarze (Elle coś wspominała o
wątku ...erotycznym?!). A wracając na moment do reinkarnacji to także naszemu
przyjacielowi Platonowi nie była ona obca.
Szkoda, że jesteści tak daleko - w sobotę spotykają sie (o ile nic sie nie
zmieni) ludzie z wrocławskiego forum. Moze wiąc kiedys na ogólnopolskim...???
Pozdrawiam helloweenowo i ciepło (we Wrocławiu jest ze 20 stopni)
spokojnych świąt
lawok

[Gość: Ralph]

Jakby to powiedzieć...Jeździłem na rowerze, przemęczyłem się trochę i miałem
drobny wypadek. Jeśli pozwolicie, to poleźę dziś w łóżku i odpocznę. Tym
niemniej zerkne wieczorem na wątek, ale chyba nic z 'przemyśleniem' mi nie
wyjdzie.

dzisiaj będzie bez tematu

[Gość: elle]

Masz racje, Ralph, że plecenie 3po3 nie ma sensu i lepiej czasami wstrzymać się
z pisaniem, aż w głowie myśli zaczną się układać, niż puszczać w świat banały.
Mam nadzieję, że czujesz się lepiej, przynajmniej na tyle, żeby przeczytać dziś
mój przydługi post. Jestem pewna, że ktoś nas tu podgląda, ale tak naprawdę nie
interesuje mnie to. Bardzo proszę, czytajcie sobie.
Ralph, filmu na pierwszym nie oglądałam, bo, jakby tu powiedzieć, wstałam dziś
ok godziny 15.15. Mam nadzieję, że mi opowiesz. Raz się żyje, prawda? Tym
bardziej to powiedzenie pasuje do klimatu dzisiejszego dnia.
Doszłam do wniosku, że dziś Platon może poczekać. Czekał parę wieków, aż moja
uwaga racz się na nim skoncentrować, to i poczeka jeszcze dziś. Dziś będę
odnosić się do tego, co pisaliście WY.

Tak więc Sting sobie śpiewa (super, właśnie słyszę „I’m mad about you”, co
nastraja mnie niesamowicie erotycznie, swoją drogą), mam otwartą treść
wszystkich naszych postów i czytam po raz może trzydziesty... Myślę jeszcze o
oddzielaniu snu od jawy. Aktualnie mam taką fazę, że jest mi to w ogóle
niepotrzebne. Jest mi dobrze. Jeśli nie mogę spotkać się z kimś na jawie,
spotykam go we śnie. Oczywiście konieczna jest świadomość, co jest czym, ale
jest to takie słodkie, kiedy chwilowo nie można inaczej. Wracając – także
wtedy, kiedy Serce zalewa mnie słodkim miodem, a Rozum śpi. Tak jest mi dobrze.
Niech tak zostanie. Ale słyszę już stukanie kijem od miotły w podłogę. To Mr.
R. nie daje o sobie zapomnieć.

Słowa Ralpha nt. walki między płciami: „Bo czym, jak nie potwierdzeniem, są
wszelakie gry, flirty, uniki i co tam jeszcze, które nie mają za sobą nic,
poza nabraniem przeciwnika, ustawieniem go pod odpowiednim kątem,
hipnotyzowanie i gra nawet przed samym sobą?”. Zgadzam się, tak jest: gry,
flirty, uniki... Ale można to nazwać różnie, niekoniecznie walką, układem,
eskalacją wojny. Ty walce przeciwstawiasz spontaniczne kochanie. Nie pytam
dlaczego. Na tyle, ile rozumiem Twoją myśl: walka i układ czasami może
przekształcić się w spontaniczne kochanie? Czy to nie jest mimo wszystko CEL?
Nie chcę używać słowa „walka”. Dla mnie to coś bardziej wyrafinowanego, bez
negatywnego podtekstu typu podporządkowanie, uległość, dla mnie to gra, tak,
ale na równych, partnerskich zasadach. Dobrze, jednak posłużę się Platonem
(Platon, wygrałeś): miłość – „nie da się jej przewidzieć, zrozumieć, ani
zapanować. Jest rodzajem szaleństwa i jakimś rozstaniem z wcześniejszym
sposobem egzystencji”.
Proszę wytłumacz mi jedno, Ralph, co masz na myśli, że słabością
jest „zamykanie miłości w układzie podwójnym”? Próbuję interpretować to na sto
sposobów, ale wolałabym jednak, abyś Ty mi wyjaśnił.

Żeby atmosfera nie zagęściła nam się zbytnio, mam nadzieję, że lawok nas nie
zawiedzie i po powrocie odezwie się – poza wynikami pracy swoich szarości -
poopowiada nam trochę o „świątecznym wyjeździe”, red wine, nice music i te
sprawy...

„Fragile” Stinga jest dobra na zamknięcie moich dzisiejszych sennych rozmyślań.
czekam na Was

[Gość: Ralph]

Wyjaśnię. Chodzi mi raczej o uniwersalia, nie o podważanie wartości rodziny.
Ale jeśli wybaczysz, to wezmę się za pisanie trochę później. Film pokrótce tez
zreferuję.
Do...zaczytania

[Gość: Ralph]

Wybacz późną porę. Ale do rzeczy. Układ podwójny...Najłatwiej udzieliłbym
tej odpowiedzi odsyłając Cię, elle, do śmiałej myśli pewnej pani. Otóż
nieżyjąca już Karen Horney sformuowała jakieś 30 lat temu tezę, jakoby
wspólczesna (wówczas) kultura wywierała na jednostkę wpływ neurotyczny.
Zatytuowała swą pracę więc: 'Neurotyczna osobowość naszych czasów'. Nawiasem
mówiąc nie była w tym odosobniona.
Ale...do rzeczy. Moje podejście tutaj jest już chyba z gruntu idealistyczne.
Otóż polega ono na wierze, iż można odczuwać 'to ciepłe uczucie' nie tylko do
wybranej osoby, ale do większej ilości ludzi (do wszystkich?). Jasne, że ta
jedyna osoba jest brana pod uwagę, co więcej- ona jest naprawdę 'jedyna'. Tyle,
że nie jedna-jedyna. Tutaj tkwi ta niewielka z pozoru różnica.
Od dziecka słyszy się więc o księżniczkach, żabach zaklętych i zmarnowanym
czekaniu na powrót ukochanego. W ogóle za dużo według mnie wokół symbiozy,
wyjętej niczym z podręcznika biologii. Że ja bez ciebie, a ty beze mnie to już
nie...Tragedia. Dramat. Bo ja, wiedz, buntuję się tutaj
przeciwko 'systemowi'. "Świat to za mało". Cholera, trudno obronić stanowisko,
kiedy się czuje, że z jednej strony trzeba, a z drugiej- być może powiedziało
się za dużo. A jak się już coś powie...
Weźmy więc 'statystyczny' przykład- pan poznaje panią (albo odwrotnie).
Spotykają się, itd; uczucie rozkwita. Nagle okazuje się, że czasu starcza
jedynie na pracę, zakupy, dzieci i 'tv'(które niech będzie skrótem do pojęcia
rozrywki). Wszystko inne szlak trafia. A że większość ma podobnie, ustanawia
niepisaną zasadę, że tak jest jak najbardziej w porządku.
Do gry włącza się biologia, a ściślej- prawo dżungli. Dla rodziny zrobi się
wszystko, precz idą tzw. ideały. Wszystko, dosłownie wszystko blednie i traci
prawdziwość wobec tej, dla 'młodych' świeżo odkrytej, ameryki. Postanawiają
oprzeć się o siebie, wokół spotykają podobne oparcie. Kończą w układzie
podwójnym. Na dziś nie widzę PRAWIE ŻADNEJ alternatywy. PRAWIE NIKT nie widzi.
Nie podoba mi się to, co widzę. Ot, co. Mało odkrywcze, średnio przemyślane,
nie poparte naukową argumentacją. Ale jeśli trzeba, myśl można rozwinąć
precyzyjniej...
Jak na razie, idzie mi tak-sobie, żałuję, że być może banalnie. Asekuruję się
nie bez przyczyny- ja tak naprawdę myślę! Tyle, że może nie dokładnie tak, jak
napisałem (jutro byłoby lepiej, a pojutrze- to już w ogóle bym zmądrzał), ale
ujdzie. Ale do rzeczy.
To 'jedno' już...wymęczyłem. A co do reszty; gra. Nie tyle moja ocena jest
definitywna, co w pewnych granicach próbuję stwierdzić, jak jest lepiej. Nie
nakreślam obiektywnej prawdy. Po prostu uważam, że za większością flirtów kryje
się nieświadomy zupełnie, być-może-kulturowo-zdeterminowany CEL. Jest nim
ZDOBYCIE. A zdobywaniu towarzyszy walka, ot, co. Poza tym temat wydaje się mnie
dziś przerastać, może gdyby spróbować innym razem...
Film był super! Lekki, średnio-łatwy i przyjemny. Chłopak zna się z
dziewczyną 'od-zawsze', zaczęło się od liściku w I kl. szkoły podstawowej. Ta
dość formalna komunikacja kwitnie między nimi przez całe życie, mimo telefonów
i innych możliwości. Tyle, że długa znajomość wywiera na nich pewne nieznośne
piętno- nie chcą popsuć czegoś, co w liście jest prawie doskonałe. Aha, film
jest amerykański, on idzie w międzyczasie na wietnamską wojnę i stamtąd też śle
listy (na szczęście, obyło się bez sentymentalizmu). Ale wtedy to ona bardziej
pisze. Wreszcie dziewczyna nie wytrzymuje napięcia, żeni się, rodzi dzieci, ale
wciąż korespondują. On robi mniej więcej to samo, tyle, że zaczynają sobie
wreszcie zdawać sprawę z tego, że skoro nie spróbowali ze sobą, tak naprawdę
nie spróbowali niczego! W końcu zaczynają podwójne życie, tyle, że on ma i
politykę, i żonę, i cały ten kram...wymówek. Kończy się trochę głupio, bo ona
umiera młodo (nie wytrzymuje kolejnej kuracji odwykowej; piła), a on zostaje ze
stosem sentimental memories. Morału właściwie nie ma, ale oglądało się fajnie.
W gruncie rzeczy okazuje się, że jest wiele rzeczy silniejszych zdecydowanie od
miłości, i to mi się podoba. Tyle, że tam te rzeczy to zwykłe wymówki. Można
więc powiedzieć, że w tym filmie miłości nie było. A raczej była- tyle, że w
formie długotrwałego uzależnienia.
Mam uczucie, że nie powiedziałem tego, co chciałem, a raczej- jak chciałem.
Jest już dość późo, więc zakończę. Chociaż czuję, że trzeba będzie co-nieco
pomyśleć, zanim się chlapnie coś podobnego następnym razem. Tak więc wyśpij się
i...tym razem twoja kolej. Miało być erotycznie, nieprawdaż?

[Gość: Ralph]

Elle, a film na pierwszym przed chwilą oglądałaś? xxx

[Gość: elle]

Ralph, jestem tu i czytam Ciebie.
za chwilę napiszę więcej.
pa

a gdzie lawok?

[Gość: elle]

Na razie krótko, bo w klimacie biurowym pisze mi się tak sobie (i nie ma mojego
ukochanego Stinga).Z tym wyspaniem znowu nie wyszło tak, jak bym chciała. Po
prostu ostatnio regularnie zasypiam ok. 5 nad ranem.

Ralph, odnośnie układu zamkniętego: tak właśnie myślałam, ale wolałam zaczekać
na Ciebie.
Wiesz, według mnie to chodzi raczej o monotonię codziennego życia,
niż „zamknięty układ podwójny”. Nie uważam, że TAK jest jak najbardziej w
porządku, skoro wielu ludzi tak żyje. To nie musi być zasada. Wiadomo, że w
życiu piękne są tylko chwile, a codzienność siłą rzeczy musi składać się z
szarości, ale bez przesady. Uważam, że moje życie i ewentualny związek zależy
tylko ode mnie i tej osoby, a nie "ogólnych zasad", które generują inni. W
ogóle to, co ludzie mówią i robią najczęściej mam w głębokim poważaniu.
Wracając jeszcze do zdobywania i walki. Napisałeś: „ CEL. Jest nim ZDOBYCIE.
A zdobywaniu towarzyszy walka, ot, co” . Ok, ale walka to raczej dążenie do
zniszczenia przeciwnika, a ty zdobywając chyba nie zamierzasz zniszczyć tej
drugiej osoby? Chyba że... zniewolić, podporządkować sobie? Tak to czujesz?

Bardziej erotycznie, mam nadzieję, będzie dziś wieczorem. Dokończyłam tekst
Hołówki. Przyznam, że pod koniec nie jest tak ciekawy jak na początku.
Generalnie jednak nie wyobrażam sobie siebie studiującej filozofię...

[lawok]

mój kuzynek sie rozwodzi więc wczoraj ... wspierałem go w tym co postanowił i
jakos tak wyszł, że wypiliśmy 1,5 literka. Wiem, wiem... w tu o takich uczonych
kwestiach a ja....
Może więc tylko zacytuje coś co ... chyba jest na temat... przynajmniej ten
główny. To wiersz o miłości internetowej (nie mój oczywiście)
Przywieram dłońmi do klawiatury
- muzyka stuka staccato, czy ją słyszysz?
Wsłuchuję się się w dźwięk tłuczonej szklanki
- znak nadchodzącej poczty, może to ty?
Zapalam ekran, wygaszony dla porządku
- czy świecisz na nim, moja miłości?

uważajcie na siebie
jak powstane z martwych to sie odezwę

[Gość: Ralph]

Cóż...Z tym zniszczeniem to nieporozumienie, zresztą 'przeciwnik' jest tez
kwestią umowną. Poza tym dziś lepiej mi sie TO ułożyło i sprostuję- ów
zamknięty układ podwójny powstaje najczęściej z nadmiernych oczekiwań w
stosunku do drugiej osoby (bądź samego związku, który się tworzy). Dobrze
byłoby jednak w tym momencie określić pojęcie 'nadmiernych oczekiwań'. Może mi
pomożecie?
Druga rzecz. Osobiście nieustannie próbuję znaleźć właściwą proporcję
pomiędzy uleganiem wpływowi innych (na wszelakich poziomach 'egzystencji') a
słuchaniem własnego (czy aby na pewno JUŻ TYLKO WŁASNEGO?) wewnętrznego steru
(którego Platon nazywa Daimonionem). Bo słuchanie tylko tego drugiego
oznaczałoby utożsamienie się z nim, a to już bywa niebezpieczne. Nawiasem
mówiąc, ciekawe efekty daje wytrzymanie tego napięcia pomiędzy radą innych a
sugestią sumienia...
Osobiście również nie studiowałbym filozofii (choć swego czasu trochę się nią
zajmowałem),i w gruncie rzeczy mam mieszane uczucia względem spisanej mądrości.
Miejscem słowa jest bieżący kontekst, a- jako że nikt nie przekracza dwa razy
tej samej rzeki, kwestie poruszane 'między nami' mają charakter roboczy.
Pojemność samych słów zmienia się wraz z człowiekiem, który ich używa. A jeśli
używa ich coraz bardziej świadomie...
I jeszcze jedno. Kiedy na nowo odczuwam, że wszystko zależy tylko ode mnie,
to jest to chwila prawdy. Ale wychodzi na jaw wtedy też to, ile faktycznie ode
mnie zależy. I zmienia się wtedy pojęcie wszystkiego. Jednocześnie zawęża i
poszerza. Tyle, że to jest już...jawne odejście od tematu.
...do którego wracając zapytam, czy podporządkowanie zawsze oznacza coś złego?

[lawok]

Ja niestety nie dotrzymam juz wam kroku w tym tygodniu.... mogę tylko
powiedzieć, że jestem pod wrażeniem przede wszystkim wywodów Ralpha
(np. "Miejscem słowa jest bieżący kontekst"), ale ciebie Elle takze .... bardzo
lubię.
Ralph - nie zostawiaj Elle samej. On cie potrzebuje... tak mi sie wydaje.
Elle - mam nadzieje, że będziesz jedyną, która zwyciąży w "Igrzyskach"

pozdrawiam
do następnego
Lawok

[Gość: elle]

nie rozumiem ciebie lawok, nie spodziewałam się takieog tekstu szczerze mówiąc.

[Gość: Ralph]

Przepraszam wszystkich. Nawet jeśli na tym mielibyśmy zakończyć.
.....
Dużo dziś rozmyślałem, trochę czytałem, zastanawiałem się nad błędami. Okazało
się, że pora ku temu była odpowiednia.
Swoimi 'wywodami' mogłem kogoś urazić, prosiłem się więc w duchu o kontrolę nad
słowem.
Z pewnością wątek zboczył z wyznaczonego przez elle kierunku. Ale sami
przyznacie, że mu na to pozwoliliśmy?
Moje posty były z pewnością zbyt śmiałe, gdy to elle wciąż była gospodarzem
wątku. Jeśli zajdzie taka potrzeba, postaram się coś temu zaradzić.
Tymczasem robię krok w tył, ale się nie wycofuję; postawione pytania
pozostawiam wciąż otwarte.
Mam jednak nadzieję, że jako początkującemu internacie przysługuje mi prawo do
nieokrzesania. Tym samym obawiam się, że właśnie internet- nowy pośrednik,
wymaga szczególnej odpowiedzialności za słowo, gdyż nim właśnie jest.
Dla wielu net jest po prostu śmietnikiem taniej rozrywki. Na tym forum
przekonałem się, że może być inaczej, zwłaszcza, że okazało się dla mnie
realnym uczynienie z sieci czegoś na 'kształt' powietrza, którym można
swobodnie oddychać,

trzymajta się ciepło.

[lawok]

ZA TO TAOTALNE JAK WIDZE NIEPOROZUMIENIE.
to była ... tylko próba pozegnania sie z wami... oj ludziska... trochę luzu.
I tak was lubie...bardzo.
lawok

[Gość: Ralph]

Łał, lawok, nareszcie! Bo już myślałem, że Cię wcięło i dyskusję Naszą też.
A tak w ogóle z internetem jest jak ze sportem- przerwa dobrze robi, od czasu
do czasu. Masz nauczkę na drugi raz, zresztą ja się nie gniewam (teraz to i ja
widzę, że sie 'wychyliłem' z tym moim postem ostatnim-a-żałosnym-a-patetycznym).

Aha! pomyślałem, że spytam Was najpierw, zanim zacznę- Steinbeck jest Wam
znany, zwłaszcza 'Na wschód od Edenu'? Bo mam zamiar otworzyć taki wątek, z
równie szerokim polem do dyskusji...

Niech Sieć będzie z Wami!

[lawok]

Czy ten brak Elle w tym miejscu oznacza ze jest zła na mnie?
Szkoda.
Niestety jeszcze nie teraz dłuższe dyskusje są mi dane.
Pozdrawiam Ciebie i nasza "przyjaciółkę"
Lawok

jest elle!

[Gość: elle]

Witam, witam,
Widzę, że przewietrzyliśmy trochę pokój. I dobrze.

Powiedzcie mi czego to syndrom:
Dyskusje na Książkach dotyczą głównie Harry’ego Potera, literatury fantasy z
przewagą Wiedźmina. Tymczasem ja im więcej widzę postów tego typu, im więcej w
prasie pisze się o tych dwóch ostatnich fenomenach literatury, tym mniejszą mam
ochotę, żeby sięgać po HP i Wiedzmina, a co dopiero iść do kina. Czy to przejaw
jakiejś literacko-aspołecznej postawy? Boję się, żeby HP nie wyskoczył mi z
puszki, w której jakoby ma być tuńczyk.

Inna sprawa: po raz kolejny czytam, a raczej przeglądam fragmenty S@motności w
sieci” . Z mieszanymi uczuciami stwierdzam, że tak naprawdę książka jest bardzo
marna warsztatowo. To moje zdanie. Nie chodzi mi o fabułę (znacie moje zdanie
szczególnie na temat zakończenia), ale o to, jaki autor jest niekonsekwentny.
Zwróćcie choćby uwagę na to, jak on opisuje wieczór, taki wyczekany i
wymarzony przez bohaterów. Nie spodziewam się oczywiście szczegółów
technicznych, ale te krótkie, trywialne, urywane zdania, te wielokropki, które
niby mają przemawiać zamiast tekstu! W porównaniu z innymi opisami – choćby
historii z Natalią lub Jennifer, hmmm – wielkie rozczarowanie. Może autorowi po
prostu już się nie chciało? Sorry, jestem rozpieszczona przez Italo Calvino i
Johna Irvinga, których proza jest dla mnie mistrzostwem świata.

Co u Was słychać moi drodzy? Pozdrawiam weekendowo.

[Gość: Ralph]

Czeeeść!! Miło znowu widzieć Wątek na topie, z waszymi podpisami u dołu!
Mało czasu to źle dla postu tutaj, więc wejdę później. Pa!

[Gość: Ralph]

Co słychać? Ja na przykład czekam na śnieg, żeby wreszcie! pojeździć autem.

Pytasz: co to? Zwyczajnie, nic nowego. Ot, szare tło dla ponadczasowości. Mody
mają to do siebie, że przyciągaja tłumy i zniechęcają resztę. Prąd mi wyłączyli
i cały post poszedł w diabły...co robisz w takich przypadkach? Piszesz od nowa
w miare to samo, czy próbujesz skrócic poprzednią treść, wyciągając esencję?

Właśnie- jak to jest z tym chodzeniem do kina? Masz jakąś konkretną postawę? Ja
np. śledzę regularnie repertuary, czytam Kałużyńskiego w POLITYCE (rzadko inne
recenzje) i wybieram głównie nie-amerykańskie, najlepiej obyczajowe. Sam seans
traktuję poważnie, najlepiej w ulubionym kinie (kameralne przy Studiu Filmów
Rysunkowych), wprowadzam w odpowiednio skupiony nastrój. Chadzam na wszystko,
co wg. mnie godne uwagi, najlepiej bez towarzystwa (pomaga uzyskać odpowiednie
skupienie), chociaz na 'rozrywkowe' bywa różnie. Dziś pójdę na 'Rozgrywkę'- co
prawda amer. ale z odpowiednia ekipą.

A nasz lawok sie obija 'forumowo', czyż nie (ha, ha)?!

Pozdrowienia listopadowe, ale ciepłe:))