Czy Chmielewska naprawdę pisała kiedyś lepiej?

[Gość: czytelnik]

Odnoszę wrażenie, że to dość powszechna opinia. Tyle że w zestawieniu
z "Lesiem" wszystko musi wyglądać gorzej. Pomijając więc "Lesia" - czy
autorka naprawdę tak bardzo obniżyła loty? Może po prostu czytelnicy się
zmienili?

[aska90]

Obawiam się, że naprawdę. Opócz Lesia kilkanascie, i wcześniej, lat temu
tworzyła perełki, teraz szkoda słow.

[Gość: m]

Tak, przy jej dawnych zaśmiewałam się do łez, te nowe- nawet nie zawsze chce mi się doczytać do końca.

[pluskotka]

Ostatnio czytałam ,,Krętkę bladą'', to moja pierwsza książka Chmielewskiej.
Doczytała do końca, a gdzieżby. Ale bardzo przeszkadzało mi nazwisko Robert
Górski. Jako, że wyobrażam sobie postacie, to tu wyobraźnia nie popracowała.

[noida]

Dla mnie na przykład "Lesio" był kompletnie niestrawny, natomiast w porównaniu z
"Wszystko czerwone", takie "Kocie worki" to po prostu chała.

[agnieszka_azj]

noida napisała:
> w porównaniu z "Wszystko czerwone", takie "Kocie worki" to po prostu chała.

To samo miałam napisać - wystarczy porównać tylko mte dwie książki, żeby
wiedzieć, czym rózni się "stara" Chmielewska od "nowej".

Poza "syndromem wypalenia" ma tu chyba też znaczenie:
a/ syndrom gwiazdy (i włascicielki wydawnictwa ;-)
b/ zjawisko ogólnopolskie, jakim jest upadek zawodu redaktora.

W wyniku tych dwóch zjawisk autorka nie musi się wysilać, żeby książkę wydać i
nie ma nikogo, kto by jej powiedział, co jest nie tak i co warto poprawić.Efekt
jaki jest, kazdy widzi. Niestety :-(((

[Gość: anek]

> a/ syndrom gwiazdy (i włascicielki wydawnictwa ;-)
> b/ zjawisko ogólnopolskie, jakim jest upadek zawodu redaktora.
>
> W wyniku tych dwóch zjawisk autorka nie musi się wysilać, żeby książkę wydać i
> nie ma nikogo, kto by jej powiedział, co jest nie tak i co warto poprawić.Efekt
>
> jaki jest, kazdy widzi. Niestety :-(((
To samo można powiedzieć o Musierowicz (mimo że włascicielką wydawnictwa nie
jest). PRL-owska Musierowicz, cudo, kapitalistyczna - dno totalne.

[agnieszka_azj]

Gość portalu: anek napisał(a):

> To samo można powiedzieć o Musierowicz (mimo że włascicielką wydawnictwa nie
> jest). PRL-owska Musierowicz, cudo, kapitalistyczna - dno totalne.

Niestety, także i to racja. W "Akapicie" MM ma status gwiazdy, a wszystko co
przyniesie traktowane jest z nabożną czcią.
Jej ksiązkom bardzo zaszkodził fakt, że przestała je redagować pani redaktor
Jasztal - Kowalska, która robiła to w "Naszej Księgarni".

[Gość: jaija]

Kurczę, naprawde wielu twórców, czy to pisarzy, czy reżyserzy, daje ciała na
stare lata. Może czasem lepiej zakończyć, jak pomysłów zaczyna brakować?
Chmielewska, niestety, rzeczywiście nie ta, co kiedyś. A było tak pięknie.

Redaktor?

[drzewko_szczescia]

[drzewko_szczescia]

Chlapnęłam enterem zamiast tabem :)
Czy możecie mi wytłumaczyć, na czym polega rola redaktora w procesie wydawania
beletrystyki? Przy jakichś pracach naukowych, nawet popularno- naukowych to
rozumienm- poprawia błędy merytoryczne, ale jak mógłby pomóc dobry redaktor
takiej Chmielewskiej?

[troppo_bella]

No so ty, przecież mógłby pomóc taki redaktor, i to bardzo. Powiedzieć: akcja
się kupy nie trzyma, postacie bezkrwiste, mało zróżnicowane i mylą się bardzo.
Pointa żadna. Błędy logiczne liczne - i pokazuje palcem, gdzie. Dowcipów może
by nowych pani trochę wsadziła, bo od kurcgalopku już się flaki wywracają.
Zróżnicować język postaci. Skrócić. Napisać jeszcze raz, ale lepiej. Dobry
redaktor może większość książek wyciągnąć z zapaści, choć - istotnie - są
takie, którym żaden lifting i dieta nie pomoże.

[agnieszka_azj]

drzewko_szczescia napisała:

>jak mógłby pomóc dobry redaktor takiej Chmielewskiej?

troppo_bella napisała:

Powiedzieć: akcja się kupy nie trzyma, postacie bezkrwiste, mało zróżnicowane
i mylą się bardzo.
> Pointa żadna. Błędy logiczne liczne - i pokazuje palcem, gdzie. Dowcipów może
> by nowych pani trochę wsadziła, bo od kurcgalopku już się flaki wywracają.
> Zróżnicować język postaci. Skrócić. Napisać jeszcze raz, ale lepiej.

Dokładnie tak :-))) Dobry redaktor czyta książkę patrząc na nią świeżym okiem,
tak jak czytać ją będa czytelnicy. Zobaczy słabe punkty, niekonsekwencje,
miejsca gdzie akcja się rozłazi.
Nie wiem, co jeszcze mógłby poradzić dobry redaktor Chmielewskiej, ale wiem jak
było z Musierowicz, bo opisała to w "Tym razem serio".
To co jest cechą charakterystyczną jej powieści - czyli wyraźnie umiejscowienie
akcji w czasie i przestrzeni - wymyśliły redaktorki z "Naszej księgarni" i
według ich wskazówek przerobiła "Szóstą klepkę". Teraz trudno sobie wyobrazić,
że jej książki mogłyby się dziać w jakimś nieokreślonym miejscu, a nie na
Jeżycach.

[yanga]

Do redaktora należy wyłapywanie takich pomyłek jak ta, że Pyza w jednej książce
ma oczy błękitne, a w następnych piwne. Jest tam wiecej takich kwiatków, był o
tym oddzielny wątek. Albo w innej - świetnej zresztą książce innego autora:
cytat z Broniewskiego przypisany Majakowskiemu, przez co przewróciła się cała
koncepcja.

[drzewko_szczescia]

Acha! Dzięki za wytłumaczenie :)
A "Lesia" pamiętam czytanego w odcinkach w "Lecie z radiem" przez Irenę
Kwiatkowską :D- płakałam ze śmiechu.

[yanga]

No, że już "Lesio" mi się nie podobał, to wręcz strach się przyznać, bo on ma
mnóstwo wielbicieli. Ja lubiłam bardzo jej pierwsze książki: "Krokodyla", "Całe
zdanie" - chociaż dłubanie szydełkiem w skale mnie nie przekonało, zapamiętałam
Taorminę jako raj na ziemi, nieosiągalny dla obywatelki PRL-u (w zeszłym roku
tam byłam i wspominałam). "Wszystko czerwone" to książka, na której skończyła
się dla mnie Chmielewska.

[waldemar_batura]

Gość portalu: czytelnik napisał(a):

> Odnoszę wrażenie, że to dość powszechna opinia. Tyle że w zestawieniu
> z "Lesiem" wszystko musi wyglądać gorzej. Pomijając więc "Lesia" - czy
> autorka naprawdę tak bardzo obniżyła loty? Może po prostu czytelnicy się
> zmienili?

Nie tylko w zestawieniu z "Lesiem", choć to jej nr 1 - praktycznie wszystkie
książki Chmielewskiej aż po "Ducha" i "Dzikie białko" są co najmniej o parę klas
lepsze niż te wydawane po 1989 r. (z których wyróżniają się na plus tylko
niektóre tytuły opracowane na podstawie wcześniejszych rękopisów, jak "Lądowanie
w Garwolinie"). Przecież wystarczy porównać kilka stron jej starszej książki z
nowszą, żeby to zauważyć.

[meduza7]

Co mnie najbardziej uwiera w "nowych" książkach Chmielewskiej, to że pełne są
jakichś kompletnie obcych ludzi, którzy ni cholery mnie nie obchodzą. Jak się
czytało np. "Wszyscy jesteśmy podejrzani" to człowiek po prostu widział te
żywe, krwiste postacie, identyfikował się z nimi, kibicował ich poczynaniom,
zastanawiał, kto z nich jest mordercą... Ostatnio natomiast męczę "Mnie zabić"
i stwierdziłam właśnie, że cała intryga w gruncie rzeczy nadaje się jedynie do
zapomnienia. Ale męczę dalej, z poczucia obowiązku chyba. Poza tym: wszyscy
bohaterowie mówią identycznym "chmielewskim" językiem, który przez swą
powtarzalność przestał już bawić (no ileż można się śmiać z kurcgalopku czy
mięty z bubrem), a jak czytam, że policja nie zauważyła w pokoju hotelowym
śladów po leżącym tam nieboszczyku z odstrzeloną połową głowy i trzeba było
dopiero świadka, który zeznał, że tam ktoś leżał - to mi się nóż w kieszeni
otwiera. Jak rownież śmiech pusty mnie ogarnia, gdy czytam o tych wszystkich
cudnej urody Kasiach i Dorotkach, znających po 20 języków i otrzymujących
milionowe spadki po zmarłych ciotkach.
Jednak zasadnicza różnica jest bardziej subtelna... powiedziałabym, że wynika
z braku tej lekkości i wdzięku, jakim charakteryzowała się "dawna" Chmielewska,
wdzięku, dzięki któremu człowiek był w stanie zaakceptować nawet najbardziej
absurdalną intrygę (Całe zdanie nieboszczyka np.). Nawiasem mowiąc, coś
podobnego mają w sobie Bondy, których przecież również nie sposób traktować jak
filmow sensacyjnych serio. Teraz ten wdzięk gdzieś się niestety ulotnił i choć
autorka wygrzebała się z dołka, w jakim utkwiła gdzieś w połowie lat 90-tych,
to jej obecne powieści są "czytalne" i niewiele więcej. Nasunęło mi się takie
porównanie: "stara" Chmielewska była jak wino z dobrego rocznika, potem
mieliśmy do czynienia z Dorato z Ambry (czy innym wyrobem przemysłowym), a
obecnie jest to średniej klasy wino stołowe, może i nie paskudne, ale nic
oryginalnego.

[Gość: SF]

Chyba każdy twórca ma "złoty okres" i całą resztę. Ja w każdym razie nie
przypominam sobie żadnego (mówimy o tych, którzy już "dziesiąt" lat
tworzyli/tworzą), który by ciągle dostarczał perełek ...
Może Borges, w filmie Lynch. Trochę żartując - jak nie umrze młodo, to zawsze
wypoci coś nietenteges :)

[agnieszka_azj]

Cała sztuka polega na tym, żeby wiedzieć, kiedy przestać... ;-)))

[mikalo5]

Ja słyszałem natomiast , że książki tej Pani piszą już teraz niestety
asystentki zatrudnione w jej wydawnictwie.Może to tylko plotka

[agnieszka_azj]

Chyba jednak plotka, choć czytając niektóre z jej ostatnich książek można
podejrzewać, że jest to kiepski plagiat.

[Gość: norsk_skogskatt]

A ja dodałabym do tej krytyki jeszcze jeden, chyba istotny element:
Obie panie musiały się przystosować do zmienionej rzeczywistości.
W czasach PRL ich książki były lekkie, dowcipne i zawierały spory element krytyki codziennego życia,
sformułowanej w taki sposób, że cenzura nie mogła tego obciąć.
I były odświeżającym elementem w tamtej siermiężnej rzeczywistości.
Ktoś, kto nauczył się lawirować literacko w tamtych czasach wypracował sobie pewien styl.
Ten styl niestety niezbyt dobrze działa w obecnej rzeczywistości.
W dodatku trzeba dogodzić różnym grupom naraz: coś mniej intelektualistów a więcej religijnych.
Toż w Jeżycjadzie zaczęto odmawiać zdrowaśki i latać do kościoła dopiero po transformacji.
Już nie ma potrzeby bycia odważnym inaczej (bieda, ale czyste ręce zajęcia nielegalne), trzeba się
zmierzyć z zupełnie innymi warunkami życia.
U Chielewskiej podobnie.
Chociaż np. Dwie głowy i jedna noga oraz Zbieg okoliczności jeszcze mnie ubawiły.
Zwłaszcza traktat o wychodkach w tej drugiej książce.
Dzięki "Całemu zdaniu nieboszczyka" odwiedziłam też zamek Chaumont, z którego się pani
Chmielewska dzielnie wydłubywała szydełkiem.
I zgadza się, wydawnictwa też mocno obniżyły loty. Płacą jeszcze redaktorom i korektorom, a
przynajmniej tacy figurują na okładkach, między okładkami jakoś się tego nie czuje.

[paulina.galli]

Chmielewska uwielbialam za Lesia, Cale zdanie, Wszystko czerwone...Dzikie
bialko,Zwyczajne zycie, Skarby , Wszyscy jestesmy podejrzani i pare innych
ksiazek starszych - nawet jesli nie byly mi tak bliskie jak w/w to ogolnie
trzymaly poziom i byly mila rozrywka :)
A potem cos sie stalo - nie wiem co :(- ale nie jestem w stanie przez ksiazki
J.Ch przebrnac - nudze sie, dekoncentruje, ziewam i ogolnie mecze - wiec
przestalam czytac
Do starszych wracam od czasu do czasu z duza przyjemnoscia - wiec to chyba nie
to ze sie az tak bardzo zestarzalam :)

aha - swego czasu powstala grupa ktora twierdzila ze... J.Ch placi komus za
pisanie ksiazek po czym firmuje je wlasnym nazwiskiem .
Troche teoria spiskowa - ale to "tapniecie" bylo b. wyraznie widoczne i jakies
takie wysilanie sie na "styl chmielewskiej" - niby p[odobnie ale... juz wogole
nie smiesznie- ze pomimo nie wyznawania tej teori - reki uciac sobie ze tak nie
jest - nie dam :)


ps. tesknie za "stara" chmielewska :(

[paulina.galli]

ps. porownanie z winem - dobre :)

ps2. jeszcze jedna rzecz w nowych mnie drazni - J.CH zalapala maniere pisania
dialogow - taka ze ja przestaje lapac o co biega.
Tzn. sili sie na tak "naturalny" jezyk ze osoba czytajaca - gubi sie o czym do
cholery mowa i co kto i gdzie powiedzial - troche tak jakbysmyu stali na
przystanku i wpadala nam w ucho konwersacja 2ch obcych osob nmowiacych o jakis
"ktosiach" ktore "gdzies" "cos" "komus" powiedzialy.
Normalnie - osluchac - dla zabicia nudy czekajac na tramwaj - mozna (i od razu
zapomniec :)) ale w ksiazce to strasznie meczy - mimo wszystko slowo pisane nie
do konca moze byc stylizowane az tak na jezyk "z ulicy"