i nie tylko

[ela74]

Przenoszę wątek na str główną, w skrócie małżeństwo trwające 9 miesięcy, w
dorobku prawie 4 miesięczna cudna córeczka icałkowiata porażka jeśli chodzi o
związek z mężem,wcześniej związek prawie idealny, bez kłótni, dobry seks,
zrozumienie, zaufanie i uczucie.Obecnie katastrofa,od 8 miesięcy zero seksu,
tłumaczenie męża - obawa o zdrowie dziecka podczas ciąży- niczym nie
uzasadniona dodam i małżonek od wielu miesięcy korzysta z usług stałej
prostytutki, jak również mały romansik na boku.Tłumacznie to tylko seks,
każdy facet tak robi, chore i łamiące wszelkie zasady.Co do mojej osoby
stwierdzenie-odrzuciło mnie od ciebie, fakt ciężko mi zgubić parę kilogramów
które przybrałam w ciąży, chociaż ostatnio i na tym przestało mi zależeć.Z
wielokrotnych rozmów to wszystko to moja wina-pryznaję nie byłam łatwa w
ciąży, humory i złości, może zbyt duże oczekiwania, ale czy to wystarczy?
Przeszłość jest taka jaka jest i juz jej nie zmienimy, ale co dalej?Żyjemy
obok siebie, bez uczucia, coraz więcej złości.Gdy mówie o rozstaniu,
odpowiedź mam z tobą dziecko i nie będzie wychowywało się w rozbitej
rodzinie.Ważne, bardzo ważne, jest dobrym ojcem i oboje bardzo kochamy
malutką, ale co zrobić mam z własnymi uczuciami i z totalnym poczuciem
odrzucenia.Jestem żoną, która mu pierze, gotuje, podaje,sprząta i wychowuje
dziecko, tylko do tego sprowadza się moja rola.Wczoraj skończyłam 31 lat,
tzw. urodziny i niedoczekałam się jakby miało się zdawać od najbliższej mi
osoby nawet jednego słowa, życzenia, starsznie to boli i ten ból zamienia się
w złość.Czy w imię dobra dziecka rezygnować z osobistego poczucia szczęścia i
zaakceptować to papierowe małżeństwo, straciłam już w wiarę, że uda się coś
naprawić w tym naszym małżeństwie, że może będzie jak w przeszłości.Jedyną
pociechą jest mała, ale na macierzyństwie się życie przecież nie kończy i
cdiabelnie doskwiera brak dobrego seksu a o uczuciu i oparciu się na drugim
człowieku nie wspomnę. Czy żyć tak nadal z dnia na dzień, czy szukać
pocieszenia gdzie indziej skoro mąż ma mnie gdzieś czy poprostu zakończyć to
definitywnie?

[monique76]

Facetowi jest wygodnie tak jak teraz - w domu zona mu pierze, sprzata, gotuje..
Seks z nia juz go nie bawi, wiec calatwia to w inny sposob... jak dla mnie
sytuacja nie do pomyslenia..
Sprobuj wyobrazic sobie siebie i jego, wasz zwiazek za kilkadziesiat lat, jak
wasze dziecko bedzie juz dorosle i wyjdzie z domu.. Bedziesz wtedy mogla glosno
powiedziec, ze mialas cudowne, szczesliwe zycie??
Mam wrazenie, ze mezowi tak sie podoba, jest mu wygodnie, i tekst ze nie chce
zeby dziecko wychowywalo sie w rozbitej rodzinie ma wywolac odpowiednie
poczucie winy u ciebie (zawsze moglby ci wypomniec, ze dziecko jet takie a nie
inne bo to TY podjelas decyzje o rozstaniu)..

Ja jestem w odrobine podobnej sytuacji.. od jakiegos czasu powoli psulo sie w
moim malzenstwie.. glownie z powodu seksu, a w zasadzie jego braku.. moj maz
niestety nie probowal w jakikolwiek sposob zmienic sytuacji, nie probowal
rozmawiac, tylko wybral sposob najprostszy z mozliwych - skok w bok.. efektem
tego byl powazny kryzys, bardzo powazne rozmowy i w perspektywnie widoczne
rozstanie. Ale obydwoje jednak podjelismy decyzje, ze chcemy sprobowac raz
jeszcze.. Tyle ze obydwoje kierowalismy sie jednak mysleniem o sobie, a nie o
dziecku. gdybysmy rozstali sie teraz, to corka nie pamietalaby ze kiedys to
mama z tata mieszkali razem. Dla niej oczywiste by bylo, ze mieszkaja osobno -
zreszta mnostwo dzieci tak teraz zyje (zeby bylo jasne - wcale nie uwazam, ze
to dobrze)..

Na twoim miejscu spakowalabym meza i powiedziala "Koniec".. jezeli jest takim
cudownym tata, to wasze rozstanie nie przeszkodzi byc nim nadal.. A ty bedziesz
miala szanse na znalezienie cudownego faceta, ktory pokocha ciebie taka jaka
jestes, z dodatkowymi kilogramami i humorami w czasie ciazy.. I za
kilkadziesiat lat bedziesz mogla powiedziec, ze mialas cudowne, szczesliwe
zycie..

[ela74]

Dziękuje, twoje słowa właściwie znajdują odbicie w moich myślach i uczuciach,
brak jest jedynie odwagi i mimo wszytko ciężko jest pogodzić się z rozpadem
czegoś w co wierzyło się, że zawierane jest na całe życie, na dobre i złe,tyle
że u nas więcej tego zła.Co do przyszłości masz rację, właśnie te myśli wręcz
mnie prześladują, że zmarnuje sobie życie w totalnej beznadzieji i konieczności
akceptowania dalszych jego kłamstw bo akurat co do tego nie mam żadnych
wątpliwości,że będzie żyć w ascezie.Ale to jednak zajebiście boli, niestety
mojego męża zadawala to co jest obecnie i brak chęci ku odbudowy tego
małżeństwa a właściwie chyba jego stworzeniu, oprócz papierka.Życzę by tobie
się udało, ważne że chcecie tego oboje.Pozdrawiam

[monique76]

eal74 - wiem jak to boli... i wiem jak ciezko zdobyc odwage i pogodzic ze z
tym, ze zycie nie bedzie wygladalo tak jak chcialas zeby wygladalo..
Ale pomysl tez o tym, ze Twoje dziecko bedzie patrzylo na Ciebie, na Twoje
zycie.. niech widzi mame bez taty obok, ale za to mame usmiechnieta,
szczesliwa.. Ja bynajmniej wlasnie tak to sobie tlumaczylam w ciezkich dla mnie
chwilach..

[luiza20]

Odwagi! ZRÓB TO! ŻYJE SIE TYLKO RAZ I SZKODA TO ZMARNOWAĆ. Panienka na boku,
mały romansik - to chyba troche za wiele jak na małżeństwo z 9-miesięcznym
stażem. Wybacz brutalna szczerość, ale facet potrzebował fajnej dupki do
bzykania (wtedy zwiazek był udany). Kiedy w miejsce dupki pojawiła sie zona,
układ przestał mu odpowiadć (zbyt duzo zobowiązań). Wszystko sie wypaliło i nie
ma co tego rozdmuchiwać.

oj, prawda, prawda

[morbius1]

[ewolwenta]

Ja dałabym nogę.

Szkoda życia. Bycie przez całe życie czyjąś służącą to kiepska perspektywa.
Tata niech tatą zostanie. Zresztą posiadanie w przyszłości dwóch tatusiów nie
musi być katastrofą dla dziecka.

A jak wygląda Twoja sytuacja finansowa? Dałabyś sobie radę sama?

[ela74]

To jest tak, mi naprawdę przyjemność sprawiało dbanie o mojego mężczyznę
zwłascza kiedy widziałam, że on to docenia i w jakiś tam sposób to
okazywał,teraz cokolwiek robie to jest byle jakie, aż się odechciewa.Wraz z
pojawieniem się dziecka doszło wiele obowiązków i czasem jest cholernie ciężko
żeby wszystko pogodzić, mała rośnie i coraz więcej uwagi trzeba jej poświęcić.
Co do sytuacji finansowej, nie jest łatwa, nie zaprzeczalny fakt, mąż naprawdę
ciężko pracuje by niczego w domu nie zabrakło.Teraz kończy mi się urlop
maciezyński, jeszcze miesiąc urlopu wypoczynkowego i właściwie powinnam
wrócic do pracy.Planowalismy, że na parę miesięcy pójdę na urlop wychowawczy,
by nadal opiekować się małą. Napewno byłoby trudno zwłaszcza na początku ale
chyba bym sobie poradziła.

[morbius1]

rozumiem sytuację następująco:
1) mąż dba o dom.
2) zależy mu na dziecku i tobie.
3) znudzony jest (wcześniej było ok) seksualnymi doznaniami tylko z tobą.

no cóż. nastąpiło to czego większość pań nie chce akceptować. samiec zdobył
samicę. zapłodnił. potomek jest. trzeba szukać następnej. dość szybko to poszło.
1 rok.

moim zdaniem masz dwa wyjścia:
1) nie zależy ci na związku, nie widzisz się w przyszłości z nim, boisz się
braku bezpieczeństwa i stabilności dla dziecka -> rozstanie.
2) jeżeli dzielą was TYLKO problemy seksualne, szczera rozmowa o własnych
oczekiwaniach (korzystanie z usług profesjonalistki świadczy o tym, że szuka
nowych wrażeń - seks z każdą inną kobietą jest inny) i próba radykalniej zmiany
zachowań seksualnych. odradzam "każdy sobie, swoją drogą". stracisz wówczas
kompletnie kontrolę nad sytuacją. spróbujcie np. znaleźć parę o podobnych
problemach, spróbujcie seksu w czwórkę lub w większej grupie. on będzie miał
swoje nowe wrażenia, ty swój orgazm. seks ma być dobrą zabawą a nie dowodem
posiadania aktu małżeństwa.

[silie]

Ale autorka wątku pisze wyraźnie: " żyjemy obok siebie, bez uczucia, w złości",
a więc seks to tylko jeden z masy problemów.
Kochana. Facet, Twój mąż i ojciec Twojego dziecka, który mówi Ci "odrzuciło
mnie od ciebie", nie jest Ciebie wart.Nie jest nic wart!
Uciekaj póki czas.
Chociaż przygotuj się, że może być ciężko, skoro on uważa, że dla dziecka chce
ten związek utrzymać.
Ale pomyśl co napisały w tym wątku inne osoby: masz 30 lat! Dopiero 30!
Przed Toba całe życie, które przerywane użeraniem się z byłym (oby) mężem może
być bardzo szczęsliwe.Szkoda czasu i nerwów.
Teraz wynika z Twego postu, że jesteś jego gospodynią domową i nikim więcej. Na
pewno nie chcesz nią być przez kolejne 40 lat.
Skoro ma i prostytutkę i romans, na seks nie ma chyba co liczyć, a po za tym,
byłabyś w stanie kochac się z nim, po tym co do Ciebie powiedział? Ja nie.I
chyba żadna kobieta nie byłaby.

Reasumując: uciekaj!
Może być tylko lepiej.
I pisz, jaka podjęłaś decyzję, trzymamy kciuki.
Pozdrawiam serdecznie,
s.

[monique76]

silie - twoje podsumowanie to dokladnie to, co chcialam napisac na poczatku:-)

No i to prawda, ze 30 lat to swietny wiem na poczatek nowego zycia:-) Caly czas
sama to sobie powtarzam;-)

[silie]

Monique; skoro kilka osób ma podobne zdanie na temat tej sytuacji, to chyba coś
w tym jest...prawda? (Pozdrawiam Cię :) )
Elu zastanów się dobrze, rozważ podane przez nas argumenty i zdecyduj.
Wiem, że radzić jest łatwo, wszak "dobra rada zawsze w cenie", ale decyduj ze
śmiałym spojrzeniem, że na pewno wyjdzie Wam to na dobre.Wam, czyli Tobie i
córeczce.
Siły życzę!

[kathryn_26]

wg mnie ta sytuacja ktora opisujesz jest po prostu CHORA!!!
wasze malzenstwo trwa dopiero niecaly rok
a facet juz sobie odpuscil? odwalilo mu po prostu. i dobrze ze to sie stalo
teraz a nie za 10 lat. jestes mloda i ulozysz sobie zycie na nowo.
wiem, ze latwo mowic komus z boku, ale uwierz mi-wlosy mi deba stanely na glowie jak to czytalam! nad czym tu sie zastanawiac? zmykaj poki czas.
a na poczatek przestan prac i gotowac temu draniowi. niech odczuje co to znaczy
poniewieranie i upokarzanie zony. niech mu te jego... piora i gotuja skoro taki madry

[kinga_79]

pisze teraz z punktu widzenia Twojego dziecka, bo mysle że o nie bardzo się
martwisz.
Ja byłam wychowyana w domu, w którym rodzice żyli i żyja nadal obok siebie.
Potrafia jedynie na siebie krzyczeć, albo mijać się całymi dniami w przedpokoju.
Oboje są fantastycznymi rodzicami, ale jako małżeństwo są beznadziejni. I wiem,
że byłoby im lepiej osobno. Ja już się wyproadziłam z domu i dopiero teraz
myslą o rozwodzie, chociaż zachęcałam ich do rozwodu już od kilkunasu lat
(zaczęłam jak miałam 11). Oni stwierdzili, że póki ja jestem jeszcze dzieckiem
to dla mojego dobra zostana razem. Genralnie nie uważam, żeby mi to na dobre
wyszło, a im z pewnościa uciekły najlepsze lata życia...

Jeżeli się nie da naprawić (oceń sama) to nie warto się zadręczać i płakac po
nocach, bo zanim się spostrzeżesz będziesz miała 50 lat, dziecko założy własną
rodzinę i nic Ci nie zostanie, prócz tych łez.

Życzę odwagi i wytwałości i dużo szczęścia cokolwiek postanowisz.

[ela74]

Dziękuję za każde słowo, decyzja bardzo trudna i być może naraże się na
smieszność i zostanę oceniona jako kompletna idiotka, ale gdyby był choćby cień
szansy na uratowanie tego małżeństwa,na odbudowanie zaufania i wiary chciałabym
tego, niestety obawiam się, że to nie realne.A z każdym dniem jest gorzej, we
mnie samej jest tyle złości i jadu w stosunku do niego, że sama nie potrafię
sobie dać rady sama ze sobą i przeraża, nigdy taka nie byłam i boję się co
będzie dalej.Tyle bólu w sobie noszę od miesięcy a ostatnie wydarzenia choćby w
te porąbane urodziny jasno dały odpowiedź, że nie jestem dla niego kobietą,
bliską osobą.Mam wrażenie, że złamał we mnie całą wiarę w drugiego człowieka,
wogóle w istnienie prawdziwego uczucia i doprowadził do tego, że sama czuje się
jak upodlona szmata.

[skrzydlate]

powodzenia, nie wszyscy ludzie są żli, bedzie dobrze :)

[morbius1]

... a prawdziwe uczucie można mieć tylko w stosunku do siebie samego. jednym
słowem do udanego związku potrzebna jest spora dawka EGOIZMU.
Bądź silna Elu :-)

[majewska21]

facet, ktory nie daje poczucia bezpieczenstwa kobiecie w ciazy, czy po porodzie
nie jest wiele warty! kiedy bedzie wiec dobry dla ciebie? aha, on jest fajny
jak zdobywa....... no wiec obdziela tymi wdziekami inne teraz. i tak mu
zostanie. o zwiazek, tak jak napisalas, warto walczyc, gdy jest jeszcze milosc,
jakis szacunek i odrobina dpobrej woli. mezczyzna, ktory mowi matce swojej
coreczki, ze go odrzuca, jakos nie jest w moich oczach dobrym tata.. pewnie nie
laczy jednego z drugim, nie ogarnia tego swoim rozumkiem dobrego taty.
a jak seks grupowy, na ktory zgodzilabys sie dla niego w imie ratowania
zwiazku, nie podnioslby twojego morale, wrecz przeciwnie. tak sadze.
powodzenia

[mixin]

Ela, twoje dziecko, jesli ty zostaniesz w tym zwiazku, bedzie mialo bardzo
skrzywiony obraz bycia ze soba dwoch osob, i jego relacje z kims innym nie beda
zdrowe; byc moze jakos to przelamie, ale.... ciezko mu bedzie, wzorce jakie sie
wynosi z dziecinstwa ciaza...
ja wiele lat sadzilam, ze takie chore uklady to norma, gorzej, jak widzialam
kochajaca sie pare, to uwazalam, ze oni udaja, bo tak nie mozna naprawde; w
koncu uwierzylam, jak sobie pobylam dosc blisko z takimi ludzmi w zdrowych
ukladach;
czy tego chcesz dla dziecka?

[anais_nin666]

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin:)!!!
Może czas na zmiany?
30tka to piękny wiek, szkoda go marnować:))))
Pokaż Elu pazurki! Na pewno takowe masz, "podrap" trochę męża, może gdy się
nieco uasertywnisz to on zacznie trakotwac Cie jak zone, a nie pomoc domowa?
Moze doceni Twoj wklad w dom?

[ela74]

Dzisiaj pierwszy raz powidziałam mojemu mężowi, że go nienawidzę i sama się
przestraszyłam, że wogóle takie słowa przechodzą mi przez gardło.Czytam wasze
odpowiedzi na mój pierwszy list i dochodze do wniosku, że za bardzo spłyciłam
naszą historię.Starm sie zrozumieć jak to możliwe, jak do tego doszło, że
dwójka kochających się ludzi w tak krótkim czasie się po prostu
rozleciała.Szukam przyczyny w sobie, w nim.Jeszcze do niedawna w naszym domu
było bardzo duzo kłótni, awantur, alkoholu, kiedy powiedziłam dość wszystko
uspokiło się, teraz to ja je wszczynam.Jestem w stosunku do męża opryskliwa i
złośliwa a on spokojnie to znosi, chyba olewa.Są chwile uśmiechu, żartu
zwłaszcza w stosunku do dziecka i w takich chwilach czepaiam się nadzieji a
może to wszystko złe minie, bo zbyt dobrze kiedyś było i naprawdę wiele mu
zawdzięczam.Zaraz jednak przychodzi świadomość tego wszystkiego złego co
zrobił.Zastanawiam się może narazie zostawić to wszystko czasowi, ale co zrobić
z własnymi potrzebami ciała i ducha.Załatwic sobie romansik - pocieszenie na
boku, tyle, że nie wiem jak będę się sama później czuła,chociaż chciałabym
żeby poczuł ból zdradzonego zaufania, chociaż mam wątpliwości czy by tak
było.Każdego dnia czuje się coraz gorzej i nie wiem jakie wybrać wyjście.

[mojanoga]

Ja z miłości zaszlam w ciązę(mój ukochany bardzo tego chciał,mnie sie nie
spieszyło,ale chciałam miećz nim dzieci-zdecydowalam się,chcialam go
uszczęśliwić).W 6 m-cu jak sie okazalo,że ciaza jest zagrożona i muszę
leżeć,zrobiłam sie narwowa.On myślał tylko o pracy,nie miał dla mnie
czasu...Robiłam awantury,czulamsię odrzucona(sexu nie bylo już od miesiąca,on
bał się o dziecko).
Powiedział,że mam wredny charakter,że to wszystko go przerosło i już mnie nie
kocha(po 9 latach).
Wczoraj wyprowadziłam sie z 8 miesięczna córeczką.Nadal go kocham,a on jest mily
i bardzo mi pomaga(chociaż w tym wypadku się nie pomyliłam-nie jest złym
czlowiekiem,tylko chyba cos przeoczył z życiu).Nie mamy dla siebie zlych
slow,nie klocimy się,ale..Bardzo cierpię,zawiodlam się na nim i na dodatek nie
wiem jak mam przestać o nim myśleć:(Jest po prostu za miły,ale to takie
zachowanie jakie sie ma dla najlepszej przyjaciółki,a nie matki swojego dziecka:(
Smutno mi,czuję się samotna,ale życia z nim pod jednym dachem na pewno bym nie
zniosla-wykończyłabym się czekaniem na to,że może zmieni zdanie.
Muszę iść naprzód i nie dać się.
CZego i Tobie życzę.

[luiza20]

Chyba potrzebujesz troche czasu, żeby dojść do ładu sama z sobą. Przez Twoje
posty przebijaja rózne krańcowe, sprzeczne emocje.Żal, upokorzenie, nienawiść,
poczucie odrzucenia, tęsknota za dawnymi czasami, gotowość do odejścia a za
chwilę gotowośc "przeczekania" - wszystko razem. Musisz sie wyciszyć. Zabierz
córcię i wyjedź gdzies chociaż na pare dni (bez męża) . Przemyśl spokojnie
swoją sytuację: czujesz się jak pomoc domowa, mąż ostentacyjnie Cie zdradza,
masz wrażenie że jesteś jędzą, sama dziwisz się, skąd w Tobie tyle złości i
agresji, sama się nie poznajesz ( on tym bardziej). Poukładaj to sobie, poddaj
w miarę obiektywnej ocenie, zapytaj rodzine, znajomych jak postrzegaja wasze
relacje. Może wytkną Wam coś, czego sami nie zauważacie, a co spowodowało, że
przestaliście sie rozumieć. Trudno by mi było żyć ze świadomością, że mąż mnie
zdradza, bo to nie rokuje dobrze na przyszłość.Jesli Ty też wdasz się w romans,
to może i odegrasz sie na mężu, ale jak długo mozna tak zyć -niby razem, ale
kazdy ma kogoś na boku. Totalna fikcja. Ty sie szamoczesz, ale w mojej ocenie
Twój mąz jest po prostu mało dojrzały. Kocha dziecko, to fakt. Ale wystarczył
krótki okres ciąży i Twojej zrozumiałej hustawki emocjonalnej, aby znalazł
sobie odskocznię w postaci prostytutki i romansu.Gdzie tu uczucie? Wcale Ci sie
nie dziwię, że wszynasz awantury, masz ku temu powody. Ale, niestety, nie
poprawia to atmosfery w Waszym domu. Krótkie rozstanie na pewno dobrze Wam
zrobi.

[ela74]

Nowe wydarzenia chyba całkowicie konczące to chore małżeństwo, dwa tygodnie
temu mąż wsiadł po pijanemu do samochodu, policja no i prawo jazdy
poszło...Sięgnął po alkohol z mojej winy, przez telefon zrobiłam awanturę, że
wnosze sprawę o rozwód (kolejna noc ze swoją panią a może tym razem się
myliłam). Mąż wrócił do domu pare godzin później i zaczęło się istne piekło,
była strasznie pijany i poprostu rzucił się na mnie z pięściami, że z mojej
winy utracił prawo jazdy (zawodowy kierowca)Mój krzyk spowodował, że sąsiedzi
wezwali policję, początkowo chcieli go uspokoić, ale gdyu zobaczyli w jakim
jestem stanie i posłuchali jego słów zabrali go na izbę wytrzeźwień.Wrócił do
domu po dobie kiedy całkowicie wytrzeźwiał, w tym czasie zabrałam malutką i
wyjechałam, w telefonicznej rozmowie poprosiłam by się wyprowadził. Od dwóch
tygodni mieszka u matki, widzielismy się parę razy z konieczności jest wiele
spraw, które trzeba dokończyć.Ostatnio powidział, iż jedyne co go przy mnie
trzyma to komputer, który jest mu potrzebny i oczywiście dziecko. Tak więc
nawet z przedmiotem przegrywam. Żałuję, że do tego doszło i czuję się winna
sytuacji z prawem jazdy.Tak strasznie dużo złych rzeczy między nami się stało,
myslę, że chyba teraz zda sobie sprawę, że to nasze małżeństwo trzeba
zakończyć, lepiej i dla niego i dla mnie.Za trzy tygodnie chrzciny córeczki,
nie wiem jak przebrnąć przez ten okres, praktycznie zdecydowana jestem na
rozwód, ale strasznie się boję i to tak boli.Ela

[woman-in-black]

To wszystko co przeczytalam bardzo mnie smuci i przeraza, ze takie rzeczy
dzieja sie na tym swiecie.
Sytuacja okropna i trudna i nie moge Ci nic poradzic bo jestem na to za mloda,
nie mam zadnych podobnie zlych doswiadczen. Ale chcialam Ci napisac, że uwazam
ze to dobrze ze tak to sie skonczylo. Najlepiej dla ciebie aby ten dran wiecej
sie do ciebie nie zblizal, bo i tak wyrzadzil ci bardzo duza krzywde, na ktora
nie zasluzylas.
Co do prawa jazda to nie czuj sie winna! To ze zrobilas mu awanture przez
telefon jest czyms zrozumialym po tym jak on postepuje(prostytutka, romans,
jego zachowanie i slowa). A poza tym kto mu kazal od razu pic a potem siadac za
kierownica?! Duzo ludzi ma powazne problemy ale nie siega od razu po butelke,
nie mowiac juz o siadaniu potem za kierownice! To co sie stalo jest tylko i
wylacznie jego wina. Jest dorosly i wie czym grozi jazda po pijanemu.

Nie win sie za nic. Zycze Ci szczescia. Nie bedzie latwo, ale na pewno sobie
poradzisz. POZDRAWIAM!!!
Mysl tylko o dziecku i sobie a o tym draniu zapomnij. Jeszcze znajdziesz
mezczyzne ktory pokocha cie naprawde:)

Ale horror matrymonialny...

[ambx]

Ela, twój były szofer synka powinien mieć już z następną. Doóki nie odzyska
prawa jazdy - niech robi za mechanika w warsztacie samochodowym. Po godzinach
może sobie dorabiać jako ochroniarz w... agenji towarzyskiej, korzystając z
usług w ramach "przestojów". Zaproponuj mu taką "ścieżkę kariery". Jako
rozwódce z małym dzieckiem nie będzie ci łatwo - zarówno materialnie jak i
emocjonalnie. Nowego partnera też nie będzie ci łatwo znaleźć. Jesteś teraz
kobietą "z odzysku", bo trafiłaś na skurwiela. Nie ma sensu tego przeciągać. Na
chrzcinach w kościele i w domu powinniście siedzieć osobno! I pamiętaj - jak
raz zdecydujesz NIE MA POWROTU DO WSPÓLNEGO ŁOŻA I STOŁU. 3V się! (3V =
trzymaj)

[margarita17]

Ela też mam 30 lat i tez będe wktotce rozpoczynac zycie z malym synkiem .Wiem
ze to boli, wiem jak. Uwierz po jakims czasie mi myslisz juz o tym , nadal
boli , glownie to ze twoje marzenia sie nie udalo, nie spelnilo sie, ze ludzie
sa okrutni, ze nbliscy się ranią.
Ale damy rade kochana i już za 5 lat :))) bedziemy szczesliwe.
a moze do psyhologa trochę pochodź, pomoze ci poradzić sobie z natłokiem emocji
i uczuc.
podrawiam cieplo

[jancio_wodnik]

Smutna historia. Ale musisz być dzielna i sobie poradzić z tą sytuacją. Życzę
powodzenia.

[selfmademan]

Ela, jak widac decyzję już podjęłaś - i to tę jedyną najwłaściwszą !
Owszem, będzie ciężko - ale NA PEWNO będzie lepiej niż z takim .... ( tu
miejsce na właściwe epitety).
Powiem Ci - i nie bierz tego jako tanie pocieszanie przyszłej rozwódki z
dzieckiem - są gorzsze sytuacje i mozna z nich wyjśc obronną ręką - sam znam
przypadek znajomej, po rozwodzie Z DWÓJKĄ maluchów - jakoś ułożyła sobie
życie, znalazła też faceta, któremu nie przeszkadzają dzieci, przeszłość etc -
bo on widzi z nią wspólną przyszłość :-)
Był tu kiedyś post kolegi, który tez w burzliwych okolicznościach rozstał się z
połowicą - a jak napisał po roku była to jego najlepsza decyzja, reszta też się
potoczyła lepiej - sama może napiszesz cos podobnego za parę miesięcy aby
pokrzepić inne zmartwione duszyczki swoją historią.
POWODZENIA !