moja mroczna historia

[piksinska1]

Historia mojego życia jest długa, mroczna i skomplikowana.Nie ma tu
miejsca ani czasu na szczegóły więc powiem tylko tyle- od
wielu,bardzo wielu lat z mężem nie lączy mnie nic.O seksie dawno
zapomniałam i nawet był taki okres w moim życiu,że nie odczuwałam
żalu. Dzieci były małe,sprawiały problemy i byłam nimi całkowicie
pochlonięta. Czasami przychodziła refleksja, ale złe mysli spychałam
głęboko w podświadomość. No i wydawało mi się, że jeszcze jest czas,
dzieci dorosną a ja zajmę się swoim życiem i może coś miłego jeszcze
mi sie przytrafi. Z mężem pomału przestaliśmy mieć o czym rozmawiać
oddaliliśmy się bezpowrotnie. I nagle okazało się,że skończylam 50
lat, spojrzłam wstecz a tam nic- pustka. Życie przeleciała mi koło
nosa i popadłam w kompletną otchłań beznadziei,pustki i
rozpaczy.Świadomość tego że to koniec,nic mnie już nie czeka
powoduje u mnie stany depresyjne, a rodzina puka się w czoło, kiwa
głowami i mówi - no tak ,matka pewnie ma klimakterium i jej odbiło.
A może mają rację?

[zakletawmarmur]

Polecam książkę "Spóźnieni kochankowie" Williama Whartona. Ja
uważam, że zawsze jest czas żeby coś zmienić, a wiek jest tylko
pretekstem dla leniwych.

[qand]

To jedna z tych najladniejszych ksiazek jakie przeczytalem, a jedyna wlasnie o
takim spoznionych napotkanym uczuciu.

[zakletawmarmur]

Z podobnej tematyki jest też "Rzymska Wiosna Pani Stone" jednak
książki nie czytałam, oglądałam film. Jest tu więcej erotyki niż
romansu... W filmie gra dojrzała Vivien Leigh ("Przeminęło z
Wiatrem").

[metalin]

Witaj...klimakterium też, ale też wiele innych przyczyn, chociażby
dotychczasowe życie i brak determinacji do zrobienia czegokolwiek dla siebie.
Przeczytaj tę(fachową) książkę , warto , wiele zrozumiałam ...a 50-tak to piękny
wiek :)

www.lideria.pl/sklep/opis?nr=99782

[eeela]

Przede wszystkim - jaka pustka? Przecież wychowałaś dzieci. One były i wciąż są.
Już nie zapędzajmy się tak strasznie, seks i romans to nie jest jedyny sens i
wypełniacz życia. Jest cała masa innych rzeczy, które są ważne.

[piksinska1]

eeela napisała:

> Przede wszystkim - jaka pustka? Przecież wychowałaś dzieci. One
były i wciąż są
> .
> Już nie zapędzajmy się tak strasznie, seks i romans to nie jest
jedyny sens i
> wypełniacz życia. Jest cała masa innych rzeczy, które są ważne.
>
>
Dzieci są dorosłe i nie mogę ich zadręczać swoimi problemami i
uczestniczyć w ich życiu. A ja jestem sama.Sama rano i wieczorem,
sama w weekend i w dzień powszedni.

[prosty_facet]

piksinska1 napisała:

> Dzieci są dorosłe i nie mogę ich zadręczać swoimi problemami i
> uczestniczyć w ich życiu. A ja jestem sama.Sama rano i wieczorem,
> sama w weekend i w dzień powszedni.

To poszukaj kochanka .....

[eeela]

> Dzieci są dorosłe i nie mogę ich zadręczać swoimi problemami i
> uczestniczyć w ich życiu.

Ja z moją Mamą wzajemnie zadręczamy się swoimi problemami i mimo odległości,
jaka nas dzieli, staramy się uczestniczyć w swoim życiu nawzajem.

Jasne, że nie jest to stałe uczestnictwo i że każda z nas ma swoje sprawy. Ale
mówienie o życiu, w którym wychowało się dzieci, że widzi się w nim tylko
pustkę, to moim zdaniem jakieś nieporozumienie. No, chyba że wychowało się
dzieci na swoich wrogów, a nie przyjaciół.

[eeela]

A bo ja jestem może nadwrażliwa na tym punkcie i mnie gniewa, jak ktoś, kto ma
zapewne dzieci pod bokiem i mogą sobie razem raz w tygodniu wyskoczyć na kawę,
jeszcze narzeka. Ja widzę moją mamę raz na pół roku max, a tutaj jeszcze wcale
niewykluczone, że będę musiała wyprowadzić się jeszcze dalej i widzieć ją
najczęściej raz na dwa lata. Moja siostra też się przymierza przynajmniej do
studiów za granicą, a kto wie, czy jej tam też nie zatrzyma. A Mamuś trzyma się
dzielnie, nie narzeka, gada ze mną przez gg, pracuje, książki czyta, ogródek
uprawia - bo mąż, niestety, to też już zupełnie obcy człowiek i żadnej pustki
nie zapełni. A mnie jej żal i mam wyrzuty sumienia, że tak sobie wyjechałam, bo
wiem, że jestem jej potrzebna, i ona też jest mi potrzebna. Więc jak widzę, jak
ktoś pracę całego życia ma za nic, możliwość spotykania się ze swoimi dziećmi ma
za nic, i tylko za nastoletnimi 'motylkami' się ogląda, to mnie w mojej
bezsilności szlag trafia.

[metalin]

Eeela , tyle sprzeczności, a za grosz zrozumienia i empatii....cóż , nie
rozumiesz , nie czujesz, i obyś nigdy nie zaznajomiła się z poczuciem
osamotnienia jako pięćdzięciolatka, której nagle parę przykrych rzeczy się zdarzyło.

[eeela]

Ja nie dyskutowałam z osamotnieniem i smutkiem, tylko z tym stwierdzeniem:

I nagle okazało się,że skończylam 50
> lat, spojrzłam wstecz a tam nic- pustka. Życie przeleciała mi koło
> nosa


Jakby moja Mama coś takiego powiedziała, byłoby mi straszliwie przykro. I nie
chciałabym być na miejscu dzieci autorki wątku.

[piksinska1]

Poświęciłam moim dzieciom wiele lat swojego życia i wiem,że wtedy
było to konieczne.I nie narzekam na dzieci: syn rozumie mnie trochę
bardziej (o dziwo),córka mniej,ale nie są złe. Tylko nie wzięłaś pod
uwagę faktu droga eeela, że byłam z tym wszystkim całkiem sama,
mimo,że mąż z nami mieszkał. Był zawsze obcy i daleki a mnie nie
traktował jak kobietę. Byłam opiekunką do dzieci, kucharką,
wszystkim tylko nie kobietą.I jak ktoś słusznie zauważył, miłość do
dzieci i miłość dzieci nie zastąpi bliskości i poczucia
bezpieczeństwa i spełnienia jakie daje zainteresowany swoją żoną
partner. Z tej strony doznawałam zawsze lodowatego chłodu. Oby Cię
to nigdy nie spotkało.

[gomory]

> Eeela , tyle sprzeczności, a za grosz zrozumienia i empatii....

Zrozum jej optyke - Eela napisala z punktu widzenia dziecka. Jest to dosc naturalne - dzieci wobec rodzicow wymagaja bezwglednej i bezinteresownej milosci.
Okaz zrozumienie dla jej punktu widzenia :).

[eeela]

Jest to dosc natur
> alne - dzieci wobec rodzicow wymagaja bezwglednej i bezinteresownej milosci.

A jeśli taką otrzymują, bez problemu tak samo ją zwracają. I chociaż życie mojej
Mamy było i jest również dość ubogie w partnerstwo, przjaźń, zrozumienie i
spełnienie w związku z mężczyzną, dla nas jest najlepszą i najwspanialszą
przyjaciółką, co staramy się odwzajemniać, i nigdy nie powiedziałaby ona czegoś
takiego, że jej życie było lub jest puste. Wręcz przeciwnie, mówi ona, że było i
jest bardzo bogate, zwłaszcza dzięki dzieciom.

Ja sobie sama też nie życzę, żeby moje życie z mężczyzną/mężczyznami ułożyło się
tak jak mojej Mamie czy autorce wątku. Ale naprawdę trudno mi uwierzyć w to, że
posiadając dzieci i dbając o odpowiednią z nimi bliskość można powiedzieć, że
przegrało się swoje życie, że było/jest ono puste. To mnie właśnie uderzyło w
tej wypowiedzi. I jakkolwiek ułoży czy nie ułoży mi się z facetem, mam nadzieję,
że nigdy nie powiem o swoim potomstwie, że mam przez nie pustkę w życiu.

[glamourous]

Widzisz, eeela, problem w tym, ze niestety nie wszystkim rodzicom
udaje sie wypracowac taki swietny, bliski kontakt z doroslymi
dziecmi, nie zawsze jest to taka prawdziwa przyjazn jak w przypadku
Twojej rodziny. W wiekszosci rodzin jest niestety tak, ze odchowane
dzieci usamodzielniaja sie, wyprowadzaja sie z domu, zakladaja
rodziny i zaczynaja zyc swoim wlasnym zyciem - i czesto rodzicow
dopada wtedy tzw. "syndrom pustego gniazda", o ktorym pewnie
slyszalas. To jest wlasnie to uczucie pustki, ktora jest o tyle
dotkliwsza, o ile zycie rodzicow bardziej krecilo sie wylacznie
wokol dzieci, im mniej mieli wlasnego prywatnego "swiata".

To, fakt, ze to rodzice buduja sobie przez lata wychowania swoje
pozniejsze uklady z dziecmi - ale od charakteru i otwartosci dzieci
tez wiele zalezy. A z kolei nie kazdy rodzic ma pedagogiczne
zaciecie, nie kazdy potrafi wypracowac sobie gleboka, empatyczna
relacje z dziecmi, taka ktora ktora bedzie w stanie zrekompensowac
mu wszelkie niedobory emocjonalne "na stare lata"...

[eeela]

Jak już mówiłam - nie podważam i nie krytykuję odczuć w ramach syndromu
opuszczonego gniazda.

Jestem być może dziś przewrażliwiona, bo właśnie jest Dzień Matki, a ja mogę
jedynie na gadzie buziaki poprzesyłać. Rozumiem, to znaczy wyobrażam sobie, że
autorka wątku może źle się czuć z tym jak jest teraz. Ale dlaczego mówi o pustce
i przegraniu nawet w odniesieniu do czasów, kiedy dzieci miała w domu? Bardzo
mnie to zakłuło w oczy.

[metalin]

Eeelu, autorka postu nie popełniła go najprawdopodobniej z okazji Dnia Matki , a
z żalu za czymś czego nie doświadczyła , i nie o macierzyństwo bynajmniej jej szło.

Faktycznie Twoja optyka zupełnie nie przystaje do odczuć autorki wątku, nie mam
Ci tego za złe...dobrze , że przynajmniej starasz się zrozumieć. Aaa ,jeszcze
jedno , skąd wiesz , czy Twoja matka nie pochlipuje często, gęsto w poduszkę za
czymś, czego nie doświadczyła!?
Ja też często staram się być twarda, ale czasem, niestety , podobnie jak autorka
wątku, pękam...cóż , takie życie.
W jednym mam inaczej niż Twoja mama, moja córka rozgranicza macierzyństwo od
niemacierzyństwa :)

[eeela]

Aaa ,jeszcze
> jedno , skąd wiesz , czy Twoja matka nie pochlipuje często, gęsto w poduszkę za
> czymś, czego nie doświadczyła!?

Nie sądzę, żeby mnie oszukiwała.

[metalin]

Syndrom opuszczonego gniazda to jeden z paru pikusiów ryczącej 50-tki ;)...stąd
polecam gorąco autorce wątku książkę "Kobieta na półmetku" , by łatwiej było jej
się zmierzyć z całą watahą owych pikusiów.


A Twoja mama może Ciebie chronić, albo nie daje poznać po sobie , że jej
intymne(jak kto woli- uczuciowe) życie było np. porażką, choć tak na prawdę, nie
wiem jak było lub jest.

[cyklista6]

Droga Piksinsko!

Nie przesadzaj - 50 lat to bardzo fajny wiek dla kobiety, świadomej swojej
kobiecości i tego, że pewne rzeczy odpływają raz na zawsze więc może warto ich
wpierw spróbować. Wiele kobiet w tym wieku jest bardzo atrakcyjnych - więc
przede wszystkim uwierz w siebie. Może warto spróbować nowej fryzury, nowych
ciuchów - może jakiś odpoczynek dałby Ci wiarę w siebie? Nie poddawaj się, przed
Tobą jeszcze sporo czasu i możliwości. Prawda, że pewnie nie będzie Ci łatwo
spotkać kogoś ale... spróbuj przynajmniej. Powodzenia!

[piksinska1]

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za zainteresowanie moim problemem i za
słowa otuchy.A szczególnie cykliście(cklistce?)