samodzielność

[nnaattaa123]

Hej Dziewczyny

Piszę, ponieważ mam problem z rodzicami, chciałabym poznać Wasze
opinie w mojej sprawie.

Odkąd pamiętam większość ważnych decyzji w moim życiu podejmowali
rodzice. Nawet jeśli czasem zdarzyło się, że tego nie robili,
wyraźnie czułam co powinnam zrobić aby ich zadowolić. Zostało tak do
dnia dzisiejszego. Mieszkam jeszcze z nimi. Od kilku lat walczę o to
by być jaknabardziej samodzielna (w miarę możliwości) Na początku za
studia płacili mi rodzice, kiedy znalazłam pracę powiedziałam, że
będę płacić sama i że od tej pory to tylko moja sprawa. Wiem, że to
rodzice, wiem, że się martwią, ale miałam dość ciągłych pytań: Jak w
szkole? Wszystko pozaliczałaś? Ty się wcale nie uczysz!!. Chciałam,
żeby moje życie było wreszcie moim życiem, moje decyzje - własnymi z
konsekwecncjami włącznie. Byłam kiedyś z chłopakiem, którego bardzo
nie lubili i też ciągle słyszałam, jaki to on zły, że on nie dla
mnie itd.
Niedawno znalazłam mieszkanie do wynajęcia. To na prawdę okazja. I
tutaj znów się zaczęło: Jak Ty sobie dasz radę? Zima to ciężki
okres! Poczekaj pół roku, uzbieraj kasy i wtedy wynajmij! Dlaczego
rodzice nie chcą mnie wesprzeć? Dlaczego za każdym razem kiedy coś
wymyślę, kiedy mam jakiś pomysł Oni mnie negują i gaszą? Przez całą
tą gadaninę przestaję wierzyć, że cokolwiek może mi się udać, że
mogę być samodzielna. CO sądzicie, chyba pomysł z wyprowadzką jest
jak najbardziej trafny, a może przesadzam i jestem niewdzięczna?

[catthe]

Może Cię zainteresuje co psycholog mówi/pisze o tego typu
problemach. Bardzo ciekawie i mądrze pisze moim zdaniem.
Tekst nie jest długi;)
zdrowie.onet.pl/1484841,4265,,,,toksyczni_rodzice,ekspert.html

[nnaattaa123]

Dzięki :)

[minotaur79]

Stać cię na wynajem? Jeśli tak, to pakuj manatki i zwiewaj czym prędzej. Znam
takich rodziców i ich córki. Zabijają je tą troską. Pamiętasz, co jest
wybrukowane dobrymi intencjami?

[marzeka1]

"Dlaczego
rodzice nie chcą mnie wesprzeć?"- bo tacy już są? i nazywają to martwieniem się.
Jeśli to okazja, jesteś w stanie utrzymać mieszkanie wyprowadź się.

[agusia3107]

wyprowadz sie.

[lolcia-olcia]

Dziewczyno ale wogóle nad czym Ty się zastanawiasz? Ile masz lat?
jak Cię stać to szybko uciekaj, a jak nie to szukaj pracy, która to
umożliwi..
Ja 7 lat nie mieszkam z nimi, na początku były częste telefony,
wtrącanie się. Wystarczyło kilka poważnych rozmów, zobaczyli że
dobrze sobie bez nich radzę i o dziwo ŻYJĘ:)już nie mam takich
problemów od czasu do czasu pogadamy przez telefon, raz dwa razy w
miesiącu spotkamy się i mam własne życia. Wiem, że zawsze na nich
moge liczyć i pomogą mi, ale po co całe życie nie da się na
pasożyta... ja zawsze poprę niezależność

[niebieski_lisek]

Ale o co chodzi? Każdy rodzic się martwi, ma jakieś wyobrażenie o życiu dziecka,
chce mu doradzać i pomagać najlepiej jak umie. Warto brać pod uwagę zdanie
rodziców np o chłopaku, zastanowić się czy nie mają racji. Przecież oni chcą jak
najlepiej. Są też tylko ludźmi i czasami mylą się w swoich ocenach. Jesteś
dorosła i masz prawo do swoich decyzji, ale opisałaś swoich rodziców jakby ci
krzywdę jakąś robili, a ja nie widzę nic co odbiegało by od normy.

[nothing.at.all]

Ty masz problem i rodzice ze sobą, bo chcieliby abys ciągle była
mała dziewczyną. Musisz im wytłumaczyc, że jesteś juz dorosła i
chcesz sama decydować. Oni na pewno chcą dla Ciebie dobrze, ale to
nie zawsze oznacza abyś postepowała dokładnie tak jak oni chcą.

[qw994]

Jest trafny. Nie czekaj, tylko się wyprowadź.

[blond_inka]

Jak możesz, to się wyprowadź, ale niewiele to pomoże:) Ja mieszkam
sama od prawie 10 lat, ale od czego są komórki;) Grosz za minutę to
przecież nie jest dużo...;) Mnie rodzice (konkretnie mama) mówią co
robić, a jak zrobię coś inaczej, to potem jest wypominanie bez
końca. W zasadzie już się przyzwyczaiłam i nie liczę na szybkie
zmiany. W przypływie desperacji nawet wyszłam za mąż i wyjechałam do
USA, ale mąż okazał się nienadający się do życia i musiałam wrócić:D

Powodzenia!