Czy czlowiek, ktory jest smiertelnie chory...

[Gość: renia]

... i nie zdaje sobie z tego sprawy powinien zostac o tym poinformowany, ze
smierc nadchodzi wielkimi krokami, czy lepiej trzymac go przy nadziei do
samego konca? Z jednej strony mysle, ze kazdy ma prawo wiedziec, ze jego
sytuacja jest beznadziejna, z drugiej ja nie potrafilam tego powiedziec
swojej Mamie, nikt nie portafil, nikt Jej tego nie powiedzial do samego
konca, pod koniec sama juz wiedziala chyba, ze nic z tego nie bedzie, ale w
kazdym razie nikt nie zdobyl sie na odwage, zeby Jej to szczerze powiedziec.
Ciagle powtarzalismy tylko, ze musi wyzdrowiec, ze na pewno bedzie lepiej...
Sami chcielismy w to wierzyc, to inna sprawa, ale w sumie od pewnego momentu
wiadomo bylo, ze to sie juz nie uda. Czy potrafilibyscie najblizszej osobe,
ktora cierpi niewyobrazalnie (np moja Mama nie mogla oddychac, nie spala
przez wiele dni, nie mogla lezec, ciagle tylko siedzeic, bo przy pozycji
poziomej bol stawal sie calkowicie nie do zniesienia to , to byla dla niej
prawdziwa meczarnia, ale ciagle mila nadzieje, ze wyzdrowieje), komus, kto
naprawde nie chce umierac, czy potrafilibyscie powiedzecmu, ze jednak
umiera? Ze to cierpienie, ktore znosi to nie jest, na konto przyszlego
zdrowia, tylko droga do grobu?


Sorry za taki watek, ale o smierci tez trzeba umiec rozmawiac, ona jest
czescia naszego zycia, nawet jesli nie chemy w to wierzyc. A do zalozenia
tego watku zmobilizowal mnie ostatni (w tej chwili) post w watku Geparta o
cioci chorej na raka.

[triss_merigold6]

Nie wiem Reniu. Ciągle mam nadzieję, że jeszcze nie stanę przed takim
dylematem. Niedługo się okaże. Nie umiem rozmawiać o śmierci najbliższych.

[Gość: renia]

Triss, czy Twoja Mama tez ma raka? (tez - tak jak ciocia Geprat, moja Mama nie
miala akurat raka). Naprawde ogromnie Ci wspolczuje, dla mnie choroba Mamy u
Jej smierc byla jak na razie najtrudnejszym przezyciem, Z wielu wzgledow. Nie
chce mi sie nawet mowic jakich. Ale mam nadzieje, ze nie zostaniesz z takimi
wyrzutami, z takim niedosytem, poczuciem winy, z jakim zostalam ja. I
najgorsze , ze nic juz nie mozna nadrobic.

[triss_merigold6]

Jeszcze nie wiem. Pewnie tak. W tym tygodniu poszła prywatnie na usg (wykazało
zmiany) dwie godziny później załatwiliśmy tomografię. Trzustka. Ten nowotwór ma
b. złe rokowanie. W poniedziałek idzie do szpitala. Nie wiemy czy to zmiany
złosliwe czy nie i czy w stadium operacyjnym (raczej tak). Nie wyobrażam sobie
życia bez Niej.

[Gość: Aga]

Niedawno zmarła siostra mojego męża - kobieta młoda 30 letnia.Umierała
długo,cierpiała bardzo, do końca nie rozmawiałyśmy o śmierci, ona do końca
wydawało się, że nie (albo nie chce )zdaje sobie sprawy że ta się zbliża
wielkimi krokami.Po mastektomii była osobą dzielną i silną, problem braku
piersi nie istniał ani dla niej ani dla męża. Otwarcie mówiła o tym i była
pełna optymizmu.W rok po operacji nastąpiły przerzuty do kości, pękł
kręgosłup.W klinice onkologicznej lekarze utrzymywali że to
osteoporoza.Przeszła operację kręgosłupa i wtedy dopiero lekarz poinformował
bez ogródek ją i najbliższych, że są to daleko posunięte przerzuty i nawet nie
miał możliwości scalenia pękniętego kręgosłupa, bo kości są zupełnie
wypłukane.Ta wiadomość powiedziana w tak brutalny sposób pozbawiła ją
nadziei...Próbowałam rozmawiać z nią, umówiłam ją na spotkanie z Amazonką, sama
pojechałam do hospicjum rozmawiać z lekarzem-ten potwierdził na podstawie
wyników badań, że stan jest krytyczny.Chciałam znać rokowania - odpowiedział,
że żaden lekarz nie jest wyrocznią i nie powie ile zostało, ale nalegałam,
odpowiedział kilka tygodni, może kilka miesięcy.Potem nastąpiły dalsze
przerzuty na wątrobę i inne narządy. .Z lekarzem w hospicjum rozmawiałam w
czerwcu, śmierć przyszła 5 listopada 2003. Cierpiała strasznie, bylismy z nią
praktycznie do ostatnich chwilmimo zwiększanej ciągle dawki morfiny potem
jeszcze jakiejś innej silniejszej mieszanki,przez ostatnie 3-4 dni praktycznie
nie mieliśmy z nią kontaktu, czasami tylko cos majaczyła, umarła w domu w
ramionach męża o 6 rano, ja pożegnałam się znią o 23.00 , powiedziałam:
Marzenka - jutro po pracy znowu przyjedziemy...Raz tylko powiedziała "Wygońcie
tą jędzę, ona stoi w drzwiach." - to było na 3 dni przed śmiercią....Nie moge
sie otrząsnąć do tej pory. Nie chce mi się wierzyć, ze to się stało.Była
młodą,wesołą, silną kobietą -Powinna wychowywać swoją 5 letnią córeczkę, za
wcześnie odchodzić... :o( Teraz my mamy poważny problem jak rozmawiać o mamusi
z tak malutkim dzieckiem, jak odpowiadać na jakże trudne pytania.Mała jakiś
czas temu mi powiedziała, że mamusia cały czas jest przy niej i ona ją widzi,
potem mówiła do mojej córki żeby się posunęła na łóżku, bo mamusia chcę usiąść
na brzeżku...Śmierć - nie wiem czy powinno się mówić czy nie.Myślę że to
indywidualna sprawa - ja myślę, że chciałabym jednak znać prawdę, szwagierka
nie chciała. Myślę, ze lekarz powinien być dobrym psychologiem i wyczuć czy
powinien mówić prawdę czy nie, a jeśli powiedzieć to delikatnie, a nie walić
prosto z mostu.

Ja nie potrafie.

[Gość: Nelka]

Kiedy moja ciotka umierała, nikt jej nie powiedział, że umiera. Nikt nie
potrafił. Wszyscy przed nią to ukrywali. Do końca wierzyła, że będzie dobrze.
Umarła we śnie, spokojnie, bez cienia bólu na ustach.

Kiedy umierała moja Mama, to ona mnie pocieszała, to ja nie potrafiłam
opanować przy niej łez, a ona spokojnie mówiła, że będzie dobrze. Wiedziała
doskonale, ze umiera, ale ja się z tym nie godziłam. Do końca nie wierzylam,
ze to juz teraz, zaraz nastapi. Śnilo mi się, że jeszcze bedzie dwa miesiące z
nami i trzymałam się tej myśli bardzo mocno, że jeszcze troche czasu mamy dla
siebie. Z błedu wyprowadziła mnie ciotka, która mi powiedziała, że mama umrze
w ciagu najblizszych dwóch - trzech dni. Nie wierzyłam jej. To było we wtorek.
Mama zmarła z środy na czwartek w nocy... ja wolałam nie wiedzieć.

[Gość: Magda]

Chyba trzeba przede wszystkim walczyc o to, zeby bliskim cierpiacych bol
lekarze byli uprzejmi stosowac wszelkie mozliwe srodki, zeby usmierzyc bol. Nie
wiem, na co cierpiala Twoja Mama, ale z tego , co piszesz, wynika, ze meczyla
sie biedna bardzo. W Polsce ciagle obowiazuje barbarzynski stosunek do bolu
fizycznego, szczegolnie w terminalnych chorobach. Lekarze uwazaja, ze skoro
ktos ma nowotwor, to musi go bolec, a leki oparte na narkotykach daja tylko in
extremis. Pacjenci terminalni czesto cierpia niewyobrazalne bole, 'bo sie
uzaleznia od morfiny'.Zanim sie uzaleznia, to umra, i laska boska, jezeli
pozwoli im sie umrzec bez bolu.
Pozdrawiam Cie, Reniu.

[tralalumpek]

Gość portalu: Magda napisał(a):

> Chyba trzeba przede wszystkim walczyc o to, zeby bliskim cierpiacych bol
> lekarze byli uprzejmi stosowac wszelkie mozliwe srodki, zeby usmierzyc bol.
Nie
>
> wiem, na co cierpiala Twoja Mama, ale z tego , co piszesz, wynika, ze
meczyla
> sie biedna bardzo. W Polsce ciagle obowiazuje barbarzynski stosunek do bolu
> fizycznego, szczegolnie w terminalnych chorobach. Lekarze uwazaja, ze skoro
> ktos ma nowotwor, to musi go bolec, a leki oparte na narkotykach daja tylko
in
> extremis. Pacjenci terminalni czesto cierpia niewyobrazalne bole, 'bo sie
> uzaleznia od morfiny'.Zanim sie uzaleznia, to umra, i laska boska, jezeli
> pozwoli im sie umrzec bez bolu.
> Pozdrawiam Cie, Reniu.



Nieprawda Magda, w Polsce wcale nie panuje barbarzynski stosunek do bolu.
Bzdura absolutna. Moj Tato zmarl na raka i byl leczony w Polsce. Byl do konca
na srodkach p.bolowych (morfina i inne). Dokladnie odwrotna tendencja panuje
do tej, o ktorej ty wspominasz.

[Gość: Normalna]

Witaj,ja stanęłam przed takim problemem rok temu (w przypadku ojca mojego
partnera).Nikt go nie poinformował o tym,a on żył do końca w nieświadomości i
nawet nie myślał o tym,że smierć zbliża się wielkimi krokami....a może
nie.....może każdy człowiek wyczuwa co go czeka? Uważam,że chyba nie powinno
się o tym rozmawiać ponieważ...traci się nadzieję a ją ma się do samego końca
powiedzmy sobie szczerze....każdy mysli,że będzie cud i wyzdrowieje...Pozdrawiam

[betty-bt]

a moze jednak warto takich ludzi poinformowac o rychlej smierci? ja chyba
chcialabym wiedtziec.
mysle sobie, ze mialabym szanse naprawic kilka bledow, cos mnie dreczylo przez
cale zycie, a wczesniej nie mialam odwagi, nadrobic jakies zaleglosci, spelnic
jakies marzenie, zrobic cos szalonego lub chociaz pozyc tak, jakby kazdy dzien
moglby byc tym ostatnim (czyt. z wielka pompa).
oczywiscie czesc z tych rzeczy bylaby mozliwa tylko tedy, gdy nie bylabym
przypadkiem klinicznym.

[Gość: renia]

Gość portalu: Normalna napisał(a):

Uważam,że chyba nie powinno
> się o tym rozmawiać ponieważ...traci się nadzieję a ją ma się do samego
końca
> powiedzmy sobie szczerze....każdy mysli,że będzie cud i
wyzdrowieje...Pozdrawia
> m

No ale z drugiej strony, moze ten czlowiek chcialby cos jeszcze przed smiercia
dokoncyc, dopowiedzeic, wyartykulowac chociazby te swoja ostatnia wole. Nie
mowiac im o tym odbieramy im to prawo, szanse na zrobienie tego. Co z tej
nadziei na cud, jesli ona moze nieznacznie przedluzy tylko to umieranie, moze
wazniejsza niz ta nadzieja jest swiadomosc umierajacego, ze to juz ostatnia
szansa dla niego na dokonczenie wszystkiego co chce dokonczyc?

Nie wiem, wydaje mi sie, ze powinni wiedziec, natomiast sytaucja osoby, ktora
mialaby to powiedziec, poinformowac, jest okropnie trudna - mnie przerosla
calkowicie, nie potrafilam w zaden sposob przepuscic takich slow przez gardlo.

[Gość: Normalna]

Dokładnie....nikt sie nie odważył....ale skoro umierający do samego końca ma
nadzieję wyzdrowienia??? Warto taka osobę pozbawiac marzeń i nadziei?? Jeśli
natomiast chory podejrzewa,że nie ma dla niego ratunku...to nie można kłamać w
żywe oczy ...skoro on sam nie ma nadziei...to strasznie trudne...powiedzieć czy
nie powiedzieć.....z jednej strony bardzo by się chciało byc w porządku a z
drugiej to nie przechodzi przez gardło....i tak xle i tak
niedobrze...poinformujesz...niby jesteś w porządku...ale czujesz się
okropnie ,że to właśnie TY...nie poinformujesz....człowiek chory nie ma
mozliwości dokończenia swojego życia w sposób w jaki by chciał....strasznie
trudne...trzymam kciuki i życze dokonania słusznego wyboru....

[Gość: renia]

Gość portalu: Normalna napisał(a):


> trudne...trzymam kciuki i życze dokonania słusznego wyboru....

Spoko, ja juz jestem po smierci Mamy, co sie stalo to sie nie odstanie, a na
razie nikt w otoczeniu na nic nie choruje, tak ze mam ten luz na jakis czas.
Oby jak najdluzszy.

Czego i Wam wszystkim zycze, dobranoc.

:)

[moniorek1]

Wiadomosc o tym,ze jestem umierajaca pozbawilaby mnie resztek radosci zycia.
Nie chcialabym wiedziec.Jesli chodzi o kogos z rodziny gdyby ten ktos mial
nadzieje ,ze wyzdrowieje i ta nadzieja by zyl, to co osiagnelabym przez
powiedzenie prawdy? Chyba tylko szybsza utrate tej osoby.

[Gość: anestezjolog]

Prawo pacjenta mówi jednoznacznie, że ma on prawo znać rokowanie, co jest
równoznaczne wiedzieć o zbliżającej się smierci. Ja jestem jednak zupełnie
innego zdania. Jestem anestezjologiem pracującym od prawie ćwierćwieku w
Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej. Codziennie mam do czynienia z ludxmi w
bardzo ciężkim stanie- wielu z nich umiera. Codziennie od lat prowadze trudne
rozmowy z ich rodzinami i, proszę mi wierzyc- ludzie chca miec do końca
nadzieję, chca wierzyć w poprawę stanu zdrowia bliskich. Pacjenci nie chcą
wiedziec o zblizającej się smierci, odganiają od siebie tę myśl. Uważam, że
informowanie ich o tym, ze maja przed soba 2-3-4 dni/tygodnie jest
okrucieństwem. Nikt, ani rodzina ani lekarz nie maja prawa o tym mówic, bo tak
naprawdę.......nie wiedzą kiedy przyjdzie śmierć. Na podstawie stanu chorego
mozna przypuszczac, można podejrzewać ale nie mozna mieć pewności. Znam wiele
przypadków tzw. beznadziejnych kiedy rodziny sprowadzały księdza i notariusza,
kiedy chory przyjął ostatnie namaszczenia a rodzina gromadziła żałobne ubrania
i....stawał się cud. Oczywiście cud nie zdarza się zawsze, są liczne symptomy,
które pozwalają przypuszczać, że nalezy spodziewać się zgonu.
Osobiście zawsze informuję rodzine o ciężkim stanie, ale nigdy nie używam
słowa "napewno" czy "beznadziejnie", a juz nigdy nie robie tego w rozmowie z
chorym. Naszym obowiązkiem rodziny, lekarzy, przyjaciół jest zapewnic mu, gdy
nie można juz niczego więcej komfort umierania.

[tralalumpek]

Gość portalu: anestezjolog napisał(a):

> Prawo pacjenta mówi jednoznacznie, że ma on prawo znać rokowanie, co jest
> równoznaczne wiedzieć o zbliżającej się smierci. Ja jestem jednak zupełnie
> innego zdania. Jestem anestezjologiem pracującym od prawie ćwierćwieku w
> Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej. Codziennie mam do czynienia z ludxmi
w
> bardzo ciężkim stanie- wielu z nich umiera. Codziennie od lat prowadze
trudne
> rozmowy z ich rodzinami i, proszę mi wierzyc- ludzie chca miec do końca
> nadzieję, chca wierzyć w poprawę stanu zdrowia bliskich. Pacjenci nie chcą
> wiedziec o zblizającej się smierci, odganiają od siebie tę myśl. Uważam, że
> informowanie ich o tym, ze maja przed soba 2-3-4 dni/tygodnie jest
> okrucieństwem. Nikt, ani rodzina ani lekarz nie maja prawa o tym mówic, bo
tak
> naprawdę.......nie wiedzą kiedy przyjdzie śmierć. Na podstawie stanu chorego
> mozna przypuszczac, można podejrzewać ale nie mozna mieć pewności. Znam
wiele
> przypadków tzw. beznadziejnych kiedy rodziny sprowadzały księdza i
notariusza,
> kiedy chory przyjął ostatnie namaszczenia a rodzina gromadziła żałobne
ubrania
> i....stawał się cud. Oczywiście cud nie zdarza się zawsze, są liczne
symptomy,
> które pozwalają przypuszczać, że nalezy spodziewać się zgonu.
> Osobiście zawsze informuję rodzine o ciężkim stanie, ale nigdy nie używam
> słowa "napewno" czy "beznadziejnie", a juz nigdy nie robie tego w rozmowie z
> chorym. Naszym obowiązkiem rodziny, lekarzy, przyjaciół jest zapewnic mu,
gdy
> nie można juz niczego więcej komfort umierania.






Bardzo mądre słowa.

Do anestezjologa

[Gość: A. Sharon]

Dobrze, ze tak myslisz i robisz. Moim zdaniem jest tak, ze osoby kochające
powinny mowic to, co sama istota takiego uczucia nakazuje - ze jest ciezko, ale
bedziemy walczyć i trzeba miec nadzieje, ze bedzie dobrze, ze wszystko bedzie
dobrze, ze wyzdrowiejesz, ze Bóg Cię kocha (to dla wierzących) i ze wszystko
dobrze się zakonczy. Cuda sie zdarzają - naprawde! Oczwiscie sa przypadki
naprawde beznadziejne, ale nawet wówczas bliscy powinni służyć otuchą i
nadzieją choremu.

A

[Gość: renia]

Zupelnie zaopminacie jednak, ze dla ludzi wierzacych, smierc to nie jest
koniec swiata, tylko przejscie do zycia wiecznego. Podobno wierzacy czlowiek
nie boi sei smierci, a wiesc o tym, ze ona szybko nastapi nie musi byc wcale
najgorsza wiadomoscia jaka mozna mu przekazac.

A ja myślę, ze

[Gość: A. Sharon]

tak naprawde to chyba każdy czlowiek jest świadom swojej sytuacji. I doprawdy
nie trzeba jeszcze włączać się ze swoim wyrokowaniem osoby "postronnej" (bo tak
to nalezy nazwać). Chory moze tego nie nazywać, moze nie chciec o tym mówić,
ale w swoim sumieniu on wie jaka jest sytuacja. Tak myślę. I osoby z zewnątrz
jedyne, co mogą zrobić to wspierać go nadzieją i miłością. Oczywicie nie mam tu
na mysli jakichś ewidentnych przypadków np. zatajania wyników badań, etc.
Zawsze mozna powiedzieć, ze jest ciężko, ale moze/powinno być dobrze. Nie
wyobrażam sobie, aby dorosły czlowiek potrzebował jeszcze więcej informacji w
tej kwestii. Wszystkie moje doświadczenia wskazują na istnienie głębokiej
mądrosci czlowieka postawionego wobec kwestii ostatecznych. Ludzie w cieżkim
stanie, ludzie umierający wydają się być madrzejsi od zdrowych. W pewnym sensie
przynajmniej. Nie musimy im dawać tego, co oni mają w nadmiarze.

A.

..i bardzo dobrze myślisz!

[charlie_x]

Gość portalu: A. Sharon napisał(a):

> tak naprawde to chyba każdy czlowiek jest świadom swojej sytuacji. I doprawdy
> nie trzeba jeszcze włączać się ze swoim wyrokowaniem osoby "postronnej" (bo
tak
>
> to nalezy nazwać). Chory moze tego nie nazywać, moze nie chciec o tym mówić,
> ale w swoim sumieniu on wie jaka jest sytuacja. Tak myślę. I osoby z zewnątrz
> jedyne, co mogą zrobić to wspierać go nadzieją i miłością. Oczywicie nie mam
tu
>
> na mysli jakichś ewidentnych przypadków np. zatajania wyników badań, etc.
> Zawsze mozna powiedzieć, ze jest ciężko, ale moze/powinno być dobrze. Nie
> wyobrażam sobie, aby dorosły czlowiek potrzebował jeszcze więcej informacji w
> tej kwestii. Wszystkie moje doświadczenia wskazują na istnienie głębokiej
> mądrosci czlowieka postawionego wobec kwestii ostatecznych. Ludzie w cieżkim
> stanie, ludzie umierający wydają się być madrzejsi od zdrowych. W pewnym
sensie
>
> przynajmniej. Nie musimy im dawać tego, co oni mają w nadmiarze.
>
> A.
>
> .....i to jest prawda , wg. moich doświadczeń w takich przypadkach
osoba odchodząca dobrze "wyczuwa" swoją obecną sytuację.Moja mama sama
oznajmiła lekarzowi,że następnego dnia umrze.Niestety lekarz nam o tym fakcie
nie wspomniał ani słowem.Tak więc bywa itak, że to bliska osoba chce nam /..i
sobie?/oszczędzić tej bolesnej chwili pożegnania.

[lolyta]

Kiedys slyszalam wypowiedz pewnego lekarza - mial pacjenta chorego na raka,
uznal go za przypadek beznadziejny i zatail przed nim chorobe, wlasnie zeby mu
oszczedzic czarnych mysli na koniec. Facet wyzdrowial. Traf chcial, po jakims
czasie znalazl sie u tego lekarza i mial okazje zobaczyc swoja kartoteke.
Dopiero wtedy sie dowiedzial o tym, ze kiedys mial raka. Strasznie sie wsciekl
na tego lekarza - zrobil mu awanture, ze nie zostal o tym poinformowany, ze
gdyby wiedzial o swojej chorobie to zupelnie inaczej by przezyl ten czas, ze
moze by napisal ksiazke swojego zycia albo innego jakiegos dziela dokonal.
Przypomina mi to film Kurosawy - tytul mi wylecial z glowy - o gosciu, ktory
przypadkiem sie dowiaduje ze ma raka (przypadkiem, bo lekarz tez przed nim to
zatail) - i ta swiadomosc odmienia go na reszte zycia.
A czy nalezy mowic? cholera wie. Pewnie sa ludzie, ktorzy to udzwigna i sa tacy,
ktorzy nie dadza rady.

[pinkink]

Przychodzi mi na mysl jeszcze cos, poza tym o czym mowilyscie.
Nie tylko rodzina moze ukrywac prawde przed chorym. Moze byc tez odwrotnie.
Najczesciej jednak obie strony udaja.

Wydaje mi sie, ze terminalnie chory czlowiek od pewnego momentu MUSI sobie
zdawac sprawe z nadchodzacej smierci ale z milosci i troski o najblizszych
czesto bierze udzial w grze pt. "wszystko bedzie dobrze".
Wie chory. Wie rodzina. Traca bezcenne chwile na teatr, ktory dodatkowo i
bezsensownie pozbawia chorego sil. Udawanie dobrego samopoczucia przeciez
kosztuje.

Dreczy mnie ta mysl.

[lucky_woman]

Mówić, czy nie mówić? Wszystko zależy od osoby, jednym trzeba powiedzieć, dla
innych byłoby to może zbyt ciężkie i nic by to nie przyniosło, oprócz utraty
nadziei, smutku, rezygnacji.
Ja bym chciała widzieć, nie zniosłabym kłamstwa, chciałabym umierać świadomie.
Moja Ciocia która jest lekarzem już na emeryturze i która sama też otarła się o
śmierć, co przeżywaliśmy wszyscy, powiedziała mi kiedyś, że bardzo rzadko
mówiła swoim pacjentom, że mają zaawansowanego raka i że umierają.
Kiedyś ją odwiedziłam, i powiedziała że była u niej przed chwilą pacjentka
która umiera, ale o tym nie wie. Pamiętam że strasznie oburzyła mnie postawa
mojej Cioci – nikt nie ma przecież prawa rozstrzygać takich rzeczy – czy można
coś takiego ukrywać przed osobą którą to najbardziej dotyczy, czy nie można. O
ile wiem, w innych krajach jak choćby we Francji, Wielkiej Brytanii czy Stanach
Zjednoczonych przyjęte jest że lekarze w pełni informują swoich pacjentów o
ich stanie zdrowia.
Oczywiście można podawać też tysiące przykładów, kiedy powiedzenie prawdy, nic
by nie zmieniło na lepsze, tylko o wiele bardziej pogorszyło by stan chorego,
pozbawiło by go nadziei a to chyba jedna z najgorszych rzeczy w takiej
sytuacji.
I dlatego właśnie nie można jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, wszystko
zależy od danej osoby, od jej charakteru.

Ja jestem w podobnej sytuacji jak Triss i trzymam za nią mocno kciuki żeby
wszystko się dobrze skończyło.
U mojego Taty w zeszłym roku wykryto złośliwego raka nerki, usunięto mu ją ale
wszyscy boją się przerzutów, trzeba robić regularne badania.
Jakie są jego reakcje, jak się broni przed tym wszystkim? Najpierw publicznie
zaprzeczył że to rak, twierdząc że wykryto tam jakieś niewiadome zmiany i
lekarze właściwie sami nie wiedzą co to, potem powiedział że żałuje tej
operacji bo tylko bolesna i niepotrzebna. Pierwszy raz w życiu poczuł się
osłabiony (kiedyś zawsze był wysportowany) i poczuł tak wielkie zażenowanie
tym, że potrzebuje pomocy, że jak działo się coś złego, coś go bolało, było mu
słabo, to to ukrywał przed innymi. Nie mógł wytrzymać w łóżku, wstawał i wracał
do swojego pisania (jest profesorem na uczelni), a tydzień po powrocie do domu
wziął kule i wymknął się (bo tylko tak to można nazwać) do parku na spacer
twierdząc że tylko ruch mu pomaga. Jak się o tym dowiedziałam, to poczułam się
okropnie. Z jednej strony próbuje zrozumieć to w jaki sposób sobie z tym
wszystkim radzi, ale nie mogę zaakceptować tego co robi. Nie musze mówić, że
jego zachowanie tylko pogorszyło rekonwalescencje. Przestawiłam mu ze
szczegółami jaki jest jego stan zdrowia (chociaż lekarz zrobił to też
wcześniej). Niech nie wierzy jak nie chce, nie traktuje to jak chce, ale jego
sytuacja nie jest przecież przesądzona czy beznadziejna, wszystko jest na
dobrej drodze, teraz wystarczy robić regularne badania kontrolne, ale trzeba go
do tego prawie zmuszać, brać za rękę i prowadzić.

W zeszłym tygodniu u mojej Mamy wykryto kilku centymetrowego guza, teraz ma
mnóstwo konsultacji. Takie rzeczy się czasem zdarzają...
Nie będę więcej na ten temat pisać. W ogóle nie sądziłam, że się dzisiaj
wypowiem na forum.

[grazynka18]

Oczywiscie ze chcialabym wiedziec. To ze mam umrzec, to chociaz jedyna dobra
strona jest to ze ja w odroznieniu od innych MAM te informacje co do
"kiedy" skoncze. I to jest ten przywilej, bo moge zrobic w zyciu dokladnie co
sobie zapragne, moge zyc terazniejszoscia. (nie trzeba myslec i planowac na
przyszlosc).Moze pozegnac sie ze swiatem, przeprosic itd.

[Gość: Aneczka]

No cóż, powiedziano mi prosto z mostu, że umrę, że już za późno,nieoperowalne,
kwestia najwyżej 2 miesięcy. Rak. Potwierdziły to wyniki badań. Nie będę
opisywać, co czułam, bo tego się nie da opisać. Nie poszłam na kolejną wizytę,
nikomu nic nie powiedziałam, próbowałam żyć normalnie. Poczytałam parę
ciekawych książek o umieraniu. Pogodziłam się z tym, przygotowałam sie
wewnętrznie. Chciałam jak najlepiej wykorzystać dany mi czas, choroba dodała
mi skrzydeł, jeszcze nigdy nie byłam tak aktywna. Później przez przypadek
trafiłam do lekarza, który był na tyle przytomny, że zamknął mnie w gabinecie
i poleciał po onkologa. okazało się potem, że faktycznie guz, ale nie taki,
jak powiedzieli mi wcześniej (pomylili wyniki badań),ale dopiero po operacji
okazało się, że jeszcze trochę pożyję:) Z lekarzem rozmawiałam b. konkretnie,
informował mnie dokładnie, co i jak, czasem nawet żartowaliśmy z obcego
wyhodowanego na mojej własnej piersi. Leczenie trwało dość długo, nawet nie
chcę teraz o tym myśleć, ale jak na razie jest ok. I mam nadzieję, że bedzie.
Myślę, że lepiej wiedzieć, bo można pozałatwiać parę niedokończonych spraw,
pożegnać się z bliskimi. Zyć bardziej świadomie. Patrzyłam wtedy na to moje b.
wynędzniałe ja w lustrze i zaczynałam rozumieć, co ma w życiu znaczenie, a
czym nie należy się przejmować. To dziwne, ale udało mi się oswoić troche
śmierć, nie boję się jej, jestem jej świadoma, nie uciekam przed nią, ale też
nie pcham się, by jej paść w objęcia. już się nie buntuję. Później, po mojej
chorobie pożegnałam pare bliskich mi osób, moja ukochana babcia umarła mi na
rękach. Wiedziała, że umiera. Czuła to. I dziekowała, że ma szanse się
pożegnać, powiedzieć to, czego wcześniej nie miała okazji, lub odwagi,
powiedzieć. Oczywiście, że bardzo przeżyłam te śmierci, płakałam. Ale
przestałam się buntować, tak jak robiłam to wcześniej. Nie wiem, czy to
dobrze, czy źle. I gdybym miała być śmiertelnie chora, chciałabym to wiedzieć.
Wiedzieć, a nie domyślać się patrząć na czerone od płaczu oczy bliskich,
którzy się bardzo boją.I bardzo cierpią. Wiedzieć to nie znaczy odbierać
nadzieje.

[wcalenietakimaly]

Nie czytalem wczesniejszych postow poza "zalozycielskim" reni.
Moim zdaniem trzeba byc szczerym, cokolwiek to oznacza. Faktycznie do konca nie
jestesmy pewni czy diagnoza jest jednoznaczna z wyrokiem smierci. Ja osobiscie
chcialbym uzyskac rzetelne informacje.
Z wlasnego doswiadczenia. Moja Mama bardzo lekko traktowala smierc przez prawie
cale zycie. Ciagle slyszelismy np. "a jak mumre jak sobie poradzicie",
albo "zle sie dzisiaj czuje pewno juz umre". Gdy smiertelnie zachorowala nie
dopuszczala do siebie mysli o zblizajacym sie koncu. Umierala dlugo i w
cierpieniach i do koca nie dopuszczala mysli o odejsciu.

Nikt nie ma prawa decydowac o tym

[anahella]

co zrobi czlowiek w ostatnich dniach swojego zycia.
Wiem ze to trudno jest powiedziec czlowiekowi, ze jest ciezko chory, ze to
*moze* (a nie musi) by koniec.

Lekarz czy rodzina mowiaca pacjentowi ze niedlugo umrze sa nieodpowiedzialni -
jak w poscie osoby podpisujacej sie nickiem Anestezjolog - cuda sie zdarzaja.
Jednak gdy stan jest krytyczny to nalezy o tym popwiedziec pacjentowi, on
powinien sobie zdawac sprawe ze swojego stanu.

Wiem ze to trudno powiedziec komus ze jest ciezko chory, jednak na litosc boska
jakim prawem ktos chce odebrac umierajacemu prawo do cieszenia sie *ostatnimi*
chwilami zycia. Czy wlasnie wygodnictwo stawia sie wyzej niz milosc do
umierajacego?

[tralalumpek]

Anahella, powiedz ile razy w swoim życiu byłaś w sytuacji, kiedy ktoś z twoich
bliskich lub tylko bardzo dobrze znanych ci osób "odchodził po trochu" lub był
skonfrontowany z diagnozą /wyrokiem.

[anahella]

tralalumpek napisała:

> Anahella, powiedz ile razy w swoim życiu byłaś w sytuacji [...]

Trzy. Za kazdym razem te osoby wiedzialy ze odchodza. NIe ode mnie - wiec latwo
i o tym mowic.

[Gość: Anestezjolog]

Nikt mnie nie zmusi, abym powiedziała choremu, że znajduje sie w stanie
krytycznym, aby "cieszył się ostatnimi minutami życia". Nikt mnie nie zmusi,
abym powiedziała rodzinie, że matka/ojciec/babcia są w stanie beznadziejnym i
czas sie z nimi pożegnać. Tego robic nie wolno! To okrucieństwo. Mam często do
czynienia ze śmiercią, widze reakcje umierających, którzy zapewniam, nawet gdy
bardzo, bardzo cierpią c h c ą żyć, chca mieć nadzieję. I nie jest istotne czy
umiera osoba głęboko wierząca czy ateista. Oznajmianie ciężko chorym bliskim,
że zbliza sie kres ich życia wynika, najczęściej, z wygody rodziny. Najczęściej
dotyczy to spraw spadkowych, wydziedziczeń, testamentów. Bardziej się wówczas
myśli o tych co zostaja niż o tych, którzy odchodzą! Szalenie rzadko się
zdarza, że ktos poważnie chory o złym rokowaniu chce coś wyznać najbliższym na
łozu smierci- zwykle te sprawy są już załatwione dawniej.
Czy nie zdajecie sobie Państwo sprawy, że człowiek umierając cierpi i nie są to
wyłącznie cierpienia fizyczne związane np. z bólem? Czy nie uważacie Państwo za
nieludzkie i niehumanitarne dodawanie cierpienia, strachu? Czy zdajecie sobie
Państwo sprawę co czuje ciężko chora osoba gdy widzi zapłakane oczy
najbliższych i siedzące przy lóżku nic nie rozumiejące wnuki? Dla dobra i w
imie miłości oszczędźmy tego bliskim.
Moja matka jest lekarzem-onkologiem, widziała tysiące umierających i
czekających na wyrok śmierci ludzi, umęczonych choroba nowotworową i
chemioterapią. Matka potwierdza moje spostrzeżenia.
Mój ojciec jest adwokatem. W swojej półwiecznej praktyce zawodowej miał do
czynienia z ludźmi skazanymi na karę śmierci- oczekującymi na wyrok lub
ułaskawienie. Ojciec także potwierdza moje spostrzeżenia.
Mój mąż jest także lekarzem, który ze względu na inna specjalność rzadko ma do
czynienia ze śmiercią - tym nie mniej zgadza się z moja opinią, dodajac, że boi
się śmierci. Nie chce również na temat umierania rozmawiać nasz syn - obecnie
student medycyny, który z racji powiązań rodzinnych niemal od urodzenia słyszał
o śmierci.
Przemyślcie,zatem Państwo, dokładnie przemyście problem rozmów o śmierci i
umieraniu, by nie popełnic nieodwracalnego błędu, błędu w stosunku do
najbliższych!

[ka2]

Mojemu mężowi lekarz powiedział, że radzi mu się pożegnać z rodziną i
uporządkować wszystkie sprawy.
I mąż posłuchał jego rady.
Oboje się baliśmy, ale nigdy przy nim nie płakałam.
Długo wymagał opieki jak małe dziecko, nie kontrolował zwieraczy, ważył 55
kilo pod koniec, ALE PRZEŻYŁ.
A doktorowi jestem wdzięczna, że miał odwagę.

[Gość: Anestezjolog]

A czy mąż też był wdzięczny za "odwagę" lekarza? Czy wiesz co odczuwał, gdy
lekarz powiedzial, że ma "uporządkować swoje sprawy"? Czy jesteś pewna, że
mężowi to było potrzebne? Oczywiście, mogło być różnie, ale z moich doświadczeń
wynika, że znaczna większośc bardzo ciężko chorych ludzi, często znajdujących
się wręcz w stanach terminalnych , szuka zaprzeczenia. Inaczej zachowują sie w
obecności rodzin, wielu nadludzkim wysiłkiem próbuje pocieszać krewnych udając,
że jest lepiej niż jest naprawdę. Chorzy "rozklejają się" po odejściu od łózka
najbliższych, zostaja pozostawieni sobie ze swoimi myslami.
Na studiach niewiele sie mówi o umieraniu, nikt nie uczy lekarzy rozmawiac z
chorymi i ich rodzinami, te trudne sprawy pozostawia sie wyczuciu i taktowi
lekarza. Bardzo łatwo teoretyzować, znacznie trudniej wczuć się w psychikę
chorego i naprawdę działać dla jego dobra. Czasem lepiej zostawić po sobie
nieuporządkowane sprawy niż świadomie umierać. Proszę mi uwierzyć- ludzie nie
chcą wiedzieć o zbliżającej się śmierci, chcą mieć nadzieję i dajcie im ją.

[ka2]

Gość portalu: Anestezjolog napisał(a):

> A czy mąż też był wdzięczny za "odwagę" lekarza?

Tak.

> Inaczej zachowują sie w obecności rodzin, wielu nadludzkim wysiłkiem próbuje
pocieszać krewnych udając, że jest lepiej niż jest naprawdę.

Nic takiego nie miało miejsca, to ja go pocieszałam, myłam, zmieniałam mu
pieluchy. Dla mnie przeżył.

Anestezjolog

[l2m]

Doceniam Twą postawę w pełni. Widzę doskonale, że Ty chcesz swoim pacjentom
dobra. Jesteś szlachetną i mądrą kobietą. Nie mam zamiaru próbować kwestionować
Twych słów - nie mam Twego doświadczenia w tej kwestii, widziałam zaledwie parę
umierających. Przyjmuję zatem na wiarę to, co piszesz.
Ale mogę mówić za siebie. Mam nadzieję, że, jeżeli znajdzę się u kresu swego
życia - będe o tym _wiedzieć_.
Pozdrawiam.

i jeszcze jedno

[ka2]

Gość portalu: Anestezjolog napisał(a):
Proszę mi uwierzyć- ludzie nie
> chcą wiedzieć o zbliżającej się śmierci, chcą mieć nadzieję i dajcie im ją.

Proszę mi nie sugerować, że nie znam swojego męża.
Nie wszyscy jesteśmy jednakowi.
Ja mówię z pozycji pacjenta, i wiem czego ten pacjent oczekiwał.
A tak w ogóle, za chwilę to będzie rozmowa w stylu " ja wiem lepiej czego ty
chcesz "

[tralalumpek]

ka2 napisała:

>
> Proszę mi nie sugerować, że nie znam swojego męża.
> Nie wszyscy jesteśmy jednakowi.
> Ja mówię z pozycji pacjenta, i wiem czego ten pacjent oczekiwał.
> A tak w ogóle, za chwilę to będzie rozmowa w stylu " ja wiem lepiej czego ty
> chcesz "



Niestety to ty tak właśnie tupiesz nóżką "ja wiem lepiej" a tak naprawdę to
nie ty byłaś w sytuacji kiedy liczono ci minuty
Osoba pod nickiem Anestezjolog pisze naprawdę w bardzo mądry sposób, czytam
jej każdą wypowiedź z dużym rozczuleniem i szacunkiem do osoby, która stoi za
tymi wpisami a twoje wpisy brzeczą mi w uszach jak natrętne muchy, przepraszam
za porównanie ale tak cię odbieram

[ka2]

twoje zdanie jest mi obojętne

[tralalumpek]

ka2 napisała:

> twoje zdanie jest mi obojętne
>



Ok, poświęciłam ci 3 minuty i wrzuciłam twojego nicka na wyszukiwarkę
wszystko jasne

[wirkkala]

tralalumpek napisała:

> ka2 napisała:
>
> > twoje zdanie jest mi obojętne
> >
>
>
>
> Ok, poświęciłam ci 3 minuty i wrzuciłam twojego nicka na wyszukiwarkę
> wszystko jasne
>
wrzuciłam was obie w wyszukiwarkę i przypomniało mi się dlaczego Bóg stworzył
komary
żebyśmy nabrali szacunku dla much
dla mnie jesteś takim komarem

[Gość: Anestezjolog]

Dzięki. Cieszę sie, że nie jestem odosobniona, że są ludzie którzy myśla
podobnie. Pozdrawiam- K. M.

[wojtusia]

Szkoda, może lepiej się zastanowić nad wpisami osób, które się nie zgadzają.
Bo może czas zwerfikować swoje poglądy. Lekarz ma służyć pacjentowi, a
przecież nie rozmawiamy o eutanazji. Dołączam do tych, którzy chcieliby
wiedzieć.
I mnie ( w przeciwieństwie do tralalumpka )poruszyła wypowiedź Anahelli. Może
się nad nią zastanowisz, może i Ciebie poruszy.

[Gość: Anestezjolog]

Nigdy nie odważyłabym nikomu powiedzieć, "a ja wiem lepiej", i własnie dlatego,
ze nie wiem lepiej nie dobijam chorych, którzy mi zaufali ( jedni z przekonania
i wyboru inni przez przypadek) informacjami, które moga mieć na nich fatalny
wpływ i, które wcale nie muszą się sprawdzić. Dziś miałam w pracy 2 chorych w
bardzo ciężkim stanie, obie osoby miały na chwile przebłyski świadomości, czy
miałam je informować, że sytacja ich jest beznadziejna? Nie. Jedna z Pań
zmarła, ale do końca była przy niej rodzina i córka ze spokojem opowiadała o
sukcesach szkolnych wnuczki. Pacjentka zmarła ze spokojem na twarzy
prawdopodobnie nieświadoma, że umiera. Zmarła spokojnie, godnie.
Kodeks Etyki Lekarskiej ( nie lubie powoływać się na paragrafy, ale uczynię
wyjątek) w Art. 30 mówi "Lekarz powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić
choremu humanitarną opieke terminalna i godne warunki umierania. Lekarz winien
do końca łagodzić cierpienia chorych w stanach terminalnych i utrzymać w miarę
mozliwości, jakość kończącego się zycia". Dla mnie humanitarna opieka i jakość
kończącego się życia, to nadzieja, podtrzymanie na duchu, złagodzenie cierpień
a nade wszystko komfort psychiczny.

[tralalumpek]

Gość portalu: Anestezjolog napisał(a):

> Nigdy nie odważyłabym nikomu powiedzieć, "a ja wiem lepiej", i własnie
dlatego,
>
> ze nie wiem lepiej nie dobijam chorych, którzy mi zaufali ( jedni z
przekonania
>
> i wyboru inni przez przypadek) informacjami, które moga mieć na nich fatalny
> wpływ i, które wcale nie muszą się sprawdzić. Dziś miałam w pracy 2 chorych
w
> bardzo ciężkim stanie, obie osoby miały na chwile przebłyski świadomości,
czy
> miałam je informować, że sytacja ich jest beznadziejna? Nie. Jedna z Pań
> zmarła, ale do końca była przy niej rodzina i córka ze spokojem opowiadała o
> sukcesach szkolnych wnuczki. Pacjentka zmarła ze spokojem na twarzy
> prawdopodobnie nieświadoma, że umiera. Zmarła spokojnie, godnie.
> Kodeks Etyki Lekarskiej ( nie lubie powoływać się na paragrafy, ale uczynię
> wyjątek) w Art. 30 mówi "Lekarz powinien dołożyć wszelkich starań, aby
zapewnić
>
> choremu humanitarną opieke terminalna i godne warunki umierania. Lekarz
winien
> do końca łagodzić cierpienia chorych w stanach terminalnych i utrzymać w
miarę
> mozliwości, jakość kończącego się zycia". Dla mnie humanitarna opieka i
jakość
> kończącego się życia, to nadzieja, podtrzymanie na duchu, złagodzenie
cierpień
> a nade wszystko komfort psychiczny.



Widzisz, tutaj najwięcej krzyczą ci, którzy najmniej mają do powiedzenia.
Łatwo jest mówić - chciałabym to czy tamto - ale kiedy przychodzi czas na
chorobę i czas na prawo do terminu śmierci poglądy są weryfikowane. Gdybanie
co ja bym chciała i jak ja bym chciała kiedy będę chora są czystą teorią,
która naprawdę niewiele ma wspólnego z rzeczywistością.
Cierpienie uczy pokory.

[Gość: A]

W pełni sie zgadzam- cierpienie i weryfikuje poglądy i uczy pokory, a widmo
śmierci zawsze(!) powoduje lęk. Lęk, którego człowiek boi sie w naturalny
sposób, lek atawistyczny, lęk, o którym trudno mówi a jeszcze trudniej pisać.
Ludzie nie są wstanie się z nim oswoić ani go zrozumieć- niektórzy starają się
go ukryć, stłumić, odpędzić. Jakim kosztem? Nie wiem. Nie potrafię opisać co
czuje człowiek w ostatnich chwilach życia, choc byłam świadkiem wielu "przejść
na drugą stronę".Oczywiście każdy ma prawo do swoich sądów i przemyśleń. Ja
wielokrotnie rozmawiałam o śmierci z kolegami, z najbliższymi ( matka i mąż są
lekarzami, syn studentem medycyny), ale staram się tego nie robić z pacjentami.
Powiem więcej - ludzie szalenie rzadko , zwłaszcza ci w bardzo ciężkim stanie
zadają pytanie o długośc życia, a jeszcze rzadziej chcą znać odpowiedź. Skąd to
wiem ? Zdarza się, że chory zapyta jakie są rokowania i kiedy powinien pożegnać
się z rodziną i.... gwałtownie zmienia temat, cos wtrąca., unika chwili gdy ma
paść odpowiedź.
Dziękuję za słowa wsparcia i pozdrawiam- Katarzyna

[Gość: Ja]

Dziekuje Ci za te slowa. Jesli stane kiedys przed takim pytanie, bede o nich
pamietac.

[anahella]

Droga Anestezjolog: bardzo ladnie piszesz, Twoje argumenty sa naprawde mocne,
jednak mnie nie przekonuja. Nikt nikomu nie powinien powiedziec "umrzesz za dwa
tygodnie" - co do tego obie jestesmy zgodne. Ale chory powinien wiedziec ze
jego stan jest ciezki. Jestem osoba wierzaca i wierze, ze zadna smierc nie jest
przypadkowa, nawet gdy ktos dostaje kule w glowe rykoszetem. Smierc to
misterium, do kotrego nalezy sie przygotowac. Boimy sie jej bo nie wiemy co
jest po tamtej stronie. Dlatego wierzacym jest latwiej. Mowie o ludziach
gleboko wierzacych a nie klepiacych bezmyslnie pacierze.

[Gość: Anestezjolog]

Trudno lekarzowi nad łóżkiem nieuleczalnie chorego ( czy chorego wogóle)
prowadzić dyskusje teologiczne, pytać czy jest człowiekiem wierzącym, czy
głęboko wierzącym, jaki jest jego stosunek do religii, do śmierci, do narodzin
itp. Często rozmawiam z ludźmi na bardzo różne tematy, jednak religia, którą
uważam za sprawę natury bardzo delikatnej i osobistejjest tematem tabu.
Oczywiście zawsze zgadzam się na wizyty duchownego ( nie koniecznie księdza
katolickiego), ale równocześnie bardzo proszę o zachowanie się adekwatne do
miejsca i sytuacji. I w ciągu prawie ćwierćwiecza tylko raz zmuszona byłam
wyprosić księdza, który nie uszanował prawa do intymności innego chorego. Ale
to na marginesie. Najczęściej współpraca układa się bardzo dobrze.
Ponieważ nie uważam, że zjadłam wszystkie rozumy na świecie przemyślę Państwa
uwagi jednak nie będę informowała ciężko chorych o nadchodzącej śmierci. Po
prostu nie wezmę tego na swoje sumienie.
Dziękuję Panstwu za uwagi i opinie. Katarzyna

Rozmowa z chorą...

[tralalumpek]

Przez ostatnią godzinę rozmawiałam z dobrą znajomą, która jest chora. Od 1,5
roku żyje ze świadomością, że ma raka. Przeszła kolejną operację, jest w tej
chwili na kolejnej chemii. Jutro idzie na 3 dni do szpitala na kolejna dawkę.
Ma raka jelita grubego.
Rozmawiamy bardzo otwarcie na wszystkie tematy, na temat jej choroby również.
Rozmawiamy o nadziei, o strachu, o obawach, o otoczeniu....
Ona twierdzi, że ma nadzieję że wyjdzie z tego, czuje to. Nie pozwoli sobie
tego nikomu odebrać, nie wolno jej tej nadziei pozbawić, nikomu nie wolno
nawet lekarzowi (jej słowa).
Tak się składa, że w moim otoczeniu jest w ostatnim czasie wiele takich osób.
Pewnie dlatego, że 40/latki to już taka grupa wiekowa, kiedy choroby pukają do
drzwi.

[Gość: Bilala]

Przeżyłam już śmierć wielu bliskich osób... nie jestem młoda, niestety. Uważam,
że nawet ciężko chorego człowieka nie powinno się traktować jak małe dziecko,
że ma on prawo otrzymać pełną informację o swojej sytuacji. Oczywiście, pewne
informacje muszą być podane w sposób, który nie dobije pacjenta, lecz raczej
pomoże mu się jakoś pozbierać - zarówno wtedy, gdy są jeszcze jakieś szanse na
polepszenie, jak i wtedy, gdy wygląda na to, że tych sznas już nie ma. W każdym
razie ja chciałabym móc przed śmiercią - tak jak moja niedawno zmarła Ciocia -
pożegnać się z wszystkimi bliskimi, niektórych za coś przeprosić, niektórym
powiedzieć słowa przebaczenia za coś z przeszłości, "zarządzić" pewnymi
sprawami, powiedzieć dzieciom na łożu śmierci coś, co zawsze będą pamiętały...
Ludzie wierzący też przecież muszą mieć szansę na pojednanie się z Bogiem -
jeśli nie wiedzą, że umierają, to mogą ją stracić.
W każdym razie ja chciałabym wiedzieć, że już wkrótce przypuszczalnie umrę i
wiedzieć, że jeśli lekarz i rodzina mówią mi, że jeszcze pożyję, to nie
oszukują mnie, lecz że realnie mam szanse pożyć.
Ale oczywiście nie wszyscy muszą mieć podobne do mnie nastawienie. Myślę, że
powinno sie z bliskimi więcej rozmawiać, póki jeszcze nie umierają. Nie tylko o
tym, jaka pogoda, co w telewizji i na kogo głosować w wyborach, choć może to
wszystko ważne, ale i o takich trudnych sprawach. Warto wiedzieć, czy ktoś
bliski chciałby w razie czego wiedzieć NAPRAWDĘ, jaki jest jego stan zdrowia,
czy raczej by go to załamało i wręcz wpędziło do grobu przedwcześnie; jeśli się
na tyle zna swoich bliskich, to przy ich łożu śmierci być może uniknie się
takich strasznych dylematów...

[mamalgosia]

uważam, ze każdy ma prawo do prawdy, szczególnie o sobie samym.
Chciałabym się przygotować na śmierć

[Gość: jamka]

Problemu nie byłoby, gdyby smierć nie została jako temat zepchnięta z toru
codzienności. Zbyt często rozmawiamy o niej dopiero, gdy jesteśmy do tego
zmuszeni.
Chciałabym wiedzieć o swoim stanie.

Boze chron ludzi przed takimi tematami

[Gość: Zawodowiec]

co cie sklonilo do napisania czegos takiego?

[Gość: renia]

Zycie moj drogi, zycie. A co Cie sklonilo do odpoiwadania na stary watek, w
dodatku na temat, ktory Cie nie interesuje?

Tez zycze Ci, zeby Cie Bog, czy cokolwiek innego, uchronilo od takich
problemow.

Pozdrowienia.

renia powiedz jestes seksowna?

[Gość: Zawodowiec]

powiedz cos na swoj temat albo mi sie pokaz

[e-mail]

nie mnie osądzac, ale dosc nawet, a czemu pytasz?

[Gość: renia]

Albo powiem, albo nie powiem, przyjacielu :) Na razie nie widze podstaw by
mowic, a tym bardziej sie pokazywac. A jakbys czegos potrzebowal to tez mam
maila [e-mail]

nie mnie osądzac, ale dosc nawet, a czemu pytasz?

[Gość: renia]

Albo powiem, albo nie powiem, przyjacielu :) Na razie nie widze podstaw by
mowic, a tym bardziej sie pokazywac. A jakbys czegos potrzebowal to tez mam
maila [e-mail]

bo wiesz ja mam 6 zmysl wyczowania lasek i ...

[Gość: Zawodowiec]

niezlych towarow:))))))))
wiesz moge cie we wakacje odwiedzic w grecji bedziemy sie przytulac, dotykac
kochac itp.

Ach Leon....

[Gość: renia]

Ostatnio wyczuwales, ze jestem brzydka beznadziejna kobieta, to w koncu dziala
Ci ten szosty zmysl czy nie dziala?

Poza tym w wakacje znikam z Grecji wiec niestety z (udawanym) zalem, musze
zrezygnowac z Twoich uslug.

[Gość: hania :o)]

Michale - bo chyba tak ci na imie?
wiesz sa sytuacje nie do zalagodzenia
sa sytuacje w ktorych nawej najglupszy zart nie pomoze kogos rozbawic
moze swiadczy to o braku taktu, inteligencji, wyczucia sytuacji
twoja wstawka byla i jest nie na miejscu.
Moze powinienes znalezc kogos innego na worek treningowy

ale my z renia juz od dawna sie z forum znamy

[Gość: Zawodowiec]

Grzegorz mi na imie

znowu mnie posadzasz o brak inteligencji?

dlaczego mi nie odpisalas? zapomnialas az moze znudzilas sie?

renia nie jest moim workiem treningowym

To znaczy ja Cie znam od niedawna. :))

[Gość: renia]

Ale przyznaje, mimo wszystko potrafisz wzbudzic sympatie. Pod opakowaniem
takim jakie zaprezentowales, mysle, ze kryje sie sympatyczna dusza - czlowiek

[Gość: bo]

To chyba tez zaleznie od odpornosci psychicznej osoby chorej.Mysle jednak,ze
nikt tak naprawde nie chcialby uslyszec,ze zostalo mu niewiele zycia i nie ma
szans na leczenie.
Niedawno zmarl moj dziadek,mial raka.Byl osoba nastawiona do zycia
optymistycznie i z duzym poczuciem humoru.Nie chcielismy mu powiedziec co tak
naprawde mu dolega i nawet zartowal na temat choroby.Pod nasza nieobecnosc
poszedl do ordynatora spytac o prawde.Wczesniej sie domyslal co to moze byc
ale tak naprawde nie dopuszczal tej mysli.Od dnia kiedy juz wiedzial,ze nie ma
szans popadl w depresje i sie poddal.Gasl w oczach,od postawienia diagnozy do
jego smierci minely tylko 2 miesiace.
Z kolei drugi przypadek w mojej rodzinie to ciocia z rakiem mozgu i przerzutami
od poczatku wiedziala o chorobie i o bardzo niewielkich szansach na przezycie
byla osoba bardzo silna z duza checia do zycia.Lekarze dawali maksimum 2-3 mie-
siace zycia;po operacji zyla,walczac z choroba 10 lat.Mysle,ze lekarka mojej
cioci byla tez swietnym psychologiem,potrafila przekazaz straszna prawde ale
w sposob dajacy sile choremu.
Nie wierze,ze ktos kto dowiaduje sie o wlasne smiertelnej chorobie i,ze zostaje
mu np.miesiac zycia wykorzystuje te dni na realizacje swoich marzen i jest
lepiej przygotowany na odejscie,jest to chyba niezgodne z ludzka natura,choc
tez bywaja tacy ludzie.

[astrit]

To bardzo trudny temat. Myśle jednak, że najgorszym wyjściem jest odebranie
nadziei. Każdy, nawet śmiertelnie chory człowiek ma nadzieję, ze jeszcze cos
sie wydarzy, że może jednak to jeszcze nie koniec. Podanie komuś śmiertelnie
choremu przewidywanego niebawem czasu jego śmierci może być równoznaczne ze
skróceniem jego życia. To fakt medyczny, że ludzie śmiertelnie chorzy
przeżywają o wiele dłużej niż wynikałoby to z ich stanu, jeśli lekarz, lub
osoba, której ufają pozwoli im mieć nadzieję. Nie znaczy to, ze należy ukrywac
przed chorym jego stan, bo to jest juz oszustwo.

[Gość: Anestezjolog]

Ktoś z moich znajomych miał znacznie podwyższony poziom PSA, wynik sugerował
nowotwór prostaty. Człowiek naczytał sie jeszcze dodatkowo w ksiązkach
medycznych rzeczy, których nie rozumiał i......zaczął niknąc w oczach.Świadoma
oszustwa poprosiłam o pobranie badań u mnie w szpitalu prosząc jednocześnie,
aby pod nazwiskiem znajomego krew pobrano również zupełnie zdrowemu mojemu
mężowi. Badania znacząco sie różniły, jednak poziom PSA u chorego
z "nowotworem" był znacznie niższy. Zdecydowaliśmy się leczyc go w kierunku
zapalenia pęcherza moczowego i dać nieprawdziwy wynik badań. Człowiek ze
zgnębionego, załamanego i zrezygnowanego stał się zdrowy i chetny do życia.
Odmłodniał, przestał mieć szereg towarzyszących dolegliwości. Po pewnym czasie
zrobiliśmy badania kontrolne, w tym PSA - wszystko było w normie.
Oczywiście, gdybym miała pewnośc, że wdrożenie radykalnego leczenia jest
niezbędne inaczej bym postapiła. Jednak uważam, że w tej sytacji zatajając
prawdę oszczędziłam człowiekowi wiele stresów i nerwów. Od tego czasu minęło
kilka lat, pacjent kontroluje stan prostaty i nie tylko i czuje się znakomicie.
Pozostawiam to bez komentarza.

[astrit]

To dowód na to, jak wielką siłę ma psychika i nastawienie chorego. Jesli
dostanie szansę - bedzie walczył.

[Gość: basia]

2 tyg. temu zmarła moja teściowa( była dla mnie jak mama). Do końca jej nie
powiedzieliśmy, że ma nowotwór ( bardzo późno wykryty, żadnych szans na
wyleczenie). Podtrzymywaliśmy ją na duchu do końca. Wiem, że nie chciała
umierać- i gdyby znała wyrok poddałaby sie dużo wcześniej i wcześniej by zmarła.
Tu nie ma złotej recepty, każdy człowiek jest inny, każdy moze inaczej przyjać
taką wiadomość- jednego zmobilizuje do walki , drugi podda się...
Zastanawiające jest tylko to, że ona nie wiedząc na co cierpi, parę dni przed
śmiercią wiedziała że umrze. To się czuje, czuje się umieranie...
Wymijające odpowiedzi najbliższych tego nie zmienią...

[Gość: uri]

Jeszcze coś... Dlaczego dla większości z Was tak ważne jest podkreślanie, że
ktoś przeżył jeden miesiąc (dzień) więcej, bo nie wiedział o swojej chorobie,
jeśli okłamując tą osobę odbieramy jej tak naprawdę możliwość odejścia. W
Polsce ludzie umierają głównie w szpitalaach, mimo, że ich rodziny wiedzą, że
lekarze nic nie mogą dla nich zrobić. Czy nie jest to trochę tak, że to my
zostający nie umiemy sobie poradzić ze świadomością nieuchronności czyjejś
śmierci i nie umiemy towarzyszyć w umieraniu! To nam, zostającym jest ŁATWIEJ.
Na szczęście już są u nas lekarze, którzy nie leczą chorych za wszelką cenę,
oszczędzając im dodatkowych cierpień i są w stanie przekonać rodziny, że chory
człowiek ma prawo umierać w spokoju, a nie na ogólnej sali szpitalnej i
świadomy tego co i dlaczego się z nim dzieje. Bo liczy się przecież nie jeden
dzień czy miesiąc więcej, ale to jak ten człowiek przeżyje czas, który mu
pozostał.

[Gość: uri]

Ja też nie zdradziłam mojemu ojcu, że odchodzi. To w ogóle jest trudny temat i
nie ma chyba przełożenia- każdy człowiek jest inny i inna jest jego sytuacja.
Myślę, że chciałabym wiedzieć, że jestem śmiertelnie chora, jeśli by mnie to
się przytrafiło. Po pierwsze: chciałabym przygotować się na odejście (tylko mi
nie piszcie, że na to się nie można przygotować, bo znałam takich, którzy
umarli bardzo godnie). Po drugie: mam rodzinę i chciałabym załatwić "przed"
dużo spraw, które są "po", dla już i tak udręczonej rodziny po prostu horrorem.

[pinkink]

Gość portalu: uri napisał(a):
Po pierwsze: chciałabym przygotować się na odejście (tylko mi
> nie piszcie, że na to się nie można przygotować, bo znałam takich, którzy
> umarli bardzo godnie).


Co to znaczy : umierac godnie?
Nie pytam zlosliwie ani ironicznie. Naprawde nie mam pojecia.

Czy "godnosc" to obecnosc zaplakanej rodziny przy lozku chorego? Ksiedza?
Patos ostatnich przepelnionych madroscia zdan powtarzanych pozniej przez
potomnych? Wskazowki, jak zyc? Tajemnice wczesniej niewyjawione?

Niestety, poza odrazajaca fizjologia konczacego sie bytu nie widze nic godnego
w umieraniu.

[uri_ja]

A może nie widzisz nic godnego w człowieku w ogóle? Wiesz, medycyna umie już
pomóc ulżyć cierpieniom, a rodzina nie musi wcale płakać za każdym razem kiedy
widzi bliskiego człowieka. Tylko do tego trzeba miłości- aby być silnym i dać
wsparcie człowiekowi, który umiera. I świadomości obydwu stron (tzn. chorego i
rodziny). Nie wiesz w ogóle o czym piszesz. Przyczepiłeś się do jednego zwrotu,
a poza tym żarty i cynizm w tym przypadku są nie na miejscu. Gdybym mogła
skazałabym Cię na 2 godziny pracy w jakimś szpitalu, gdzie leżą ludzie chorzy
na nowotwory w ostatnim stadium, a zamiast fachowej opieki paliatywnej i
miłości rodziny znajdują tylko ból i samotność! Piszesz, że nie piszesz
złośliwie...

[Gość: bo]

Sadze,ze rozpatrujemy sytuacje kiedy dla chorego nie ma juz szans na leczenie
i medycyna juz nie ma nic do powiedzenia.
To logiczne,ze jak jak jest szansa na leczenie chorob smiertelnych ,np.chemio-
terapia dla chorych na nowotwor,to nikt nie bedzie zatajal choroby.Piszemy,ze
nie powinno sie chorym odbierac nadzieji,bo to jedyne co im pozostaje.
A w szpitalach z tego co wiem,przypadkow "beznadziejnych",czyli takich,dla
ktorych nie ma juz szans na leczenie nie trzymaja,wypisuja do domow,z kontynua-
cja opieki lekarskiej.
A ludzie,o ktorych piszesz,ze umieraja w szpitalach bez milosci rodziny i w
samotnosci,to chyba nie z tego powodu,ze im wmowiono,ze jest szansa na leczenie
a dlatego,ze sa samotni i chyba w takim przypadku lepiej,ze sa pod opieka lekar-
ska do konca swoich dni jak mieliby umierac w samotnosci w swoich mieszkaniach.
Ale to juz jest temat na inna dyskusje.

[uri_ja]

Częściowo się z Tobą zgadzam: wiele osób i tak umierałoby samotnie. Problemem
jest jednak to, że ludzie odsuwają od siebie wszelkie myśli o śmierci.
Oczywiście, że rodziny ZAWSZE SIĘ INFORMUJE. A one pozbawione pomocy i
jakichkolwiek wskazówek mogą tylko biernie patrzeć na agonię. Smierć z
naturalnego zjawiska stała się dla nas czymś przerażającym i odległym, czymś co
oprócz żalu i smutku przynosi strach.

[Gość: Anestezjolog]

Mnie na prace z ciężko chorymi nie musisz "skazywać"- robie to od wielu lat z
własnej nieprzymuszonej woli i jeszcze dostaję za to pieniądze ( nieważne
jakie, ale zawsze).
Śmiertelność na moim oddziale wynosi jak 1:1, więc wiem o czym piszę. Problem
godnego umierania jest trudny i skomplikowany. Rzadko sie bowiem zdarza, że
śmierci nie poprzedza bardzo przykra dla otoczenia agonia. Chory dusi się,
wymiotuje, zanieczyszcza, krwawi. Personel medyczny podejmuje szereg czynności
mających na celu podtrzymanie życia lub przyniesienia ulgi, ale są to działania
szokujące dla osób postronnych ( chocby intubacja). Rodziny patrzą na to
przestraszone i zapłakane. Zresztą sporadycznie najbliższym udaje sie ukryć
strach przed zbliżająca się śmiercią. Rodzina nawet jesli jawnie nie płacze, to
ma zapuchniete oczy, nienaturalnie sie zachowuje, wykazuje nadaktywność lub
apatię. To wszystko jest dla lekarza zrozumiałe, jednak u chorego, jesli
cokolwiek do niego dociera, budzi lęk i niepokój. Nikt z nas nie wie, czy
człowiek pozornie pozostający w stanie agonalnym , niczego nie slyszy, nic do
niego nie dociera. Ja, choć nie wiem w 100%, uważam, że do takich pacjentów
dociera jeszcze bardzo wiele. Pozostaje zatem pytanie - czy oni chcieliby, aby
rodzina widziała ich konajacych i byla swiadkiem calej otoczce towarzszącej
śmierci?
Czy ktokolwiek z Państwa jest wstanie wczuć się w taką sytuację?
Nawet bardzo silnie wierzący ludzie z reguły źle znoszą, o ile odzyskuja
przytomność, ostatnie namaszczenia. Nie najlepiej działa na nich
przyprowadzenie notariusza.
Znam przypadek pacjentki, która prosila mnie, abym ograniczyla wizyty rodziny.
Przykladów jest wiele.
Nie ma ani dwóch identycznych sytuacji, ani takich samych ludzi dlatego nie
możemy przewidzieć reakcji najbliższych, zwłaszcza tych w obliczu śmierci.
Osobiście, o czym pisałam wielokrotnie jestem: zdecydowana przeciwniczka
informowania chorych o nadchodzącej śmierci ( co nie znaczy, że o chorobie).
Zdarza się, że trzeba podjąć zdecydowana, intensywaną kurację, czasem inwazyjna
i nieprzyjemna i wtedy , nie starsząc, ale mówiąc o wszystkim w sposób w miarę
zrozumiały i dostosowany do konkretenego pacjenta, informuje go o chorobie.
Jestem także przeciwniczką zgromadzeń przy łóżku nieuleczalnie chorego - powód
wyjasniłam wyżej. Uważam, że o intensywności wizyt rodziny i skladu
odwiedzających powinien decydować pacjent za pośrednictwem lekarza, do którego
ma zaufanie ( zdarza się czasem, że chory nie chcąc urazić rodziny zgadza się
na odwiedzanie licznych krewnych, w tym dzieci, a potem jest skrempowany swoim
stanem). Uważam, że odwiedzającymi powinni być tylko ci członkowie rodziny,
którzy czują sie na siłach - i do powstrzymania, w miare mozliwości emocji, i
oglądania przykrych widoków. Trzeba zachować bardzo dużą ostrożność i rozwage
zarówno w zabieraniu do szpitala dzieci jak i informowania ich o stanie zdrowia
najczęściej babci czy dziadka. Bezmyslność dorosłych nieraz już doprowadziła do
problemów.
I jeszcze jedno- generalnie uwazam, powtarzam generalnie lecz nie zawsze, że
miejscem dla chorych terminalnie jest szpital. W imie tzw. godnej śmierci ,
kochające rodziny, działając w najlepszej wierze, niejednego człowieka skazały
na ogromne a zbędne cierpienia.

[uri_ja]

czy na pewno zrozumiałaś to co napisałam? czy ty na pewno jesteś lekarzem
Wiedziałabyś, że nie rodziny skazują chorych na dodatkowe cierpienia, ale
lekarze ignoranci. A o umieraniu ty mi nie pisz, bo też widziałam, a z Twojego
opisu wnioskuję, że Twoi chorzy nie byli odpowiednio "zaopiekowani" a ich
rodzin nikt nie przygotował do tego co będzie się działo z ich bliskimi. I
jeszcze jedno: gdzie ja napisałam o ostatnim namaszczeniu? jeśli tak
zrozumiałaś to wybacz, ale mówimy innymi językami.

[Gość: Koralik]

Moja mama z nowotworem walczyła około 10 lat.O swoje chorbie wiedziała
sporo,zwłaszcza ze pierwszą opreacje przeszła jako osoba młoda i silna.Miała
małe dzieci wiedziała że musi być silna i z jakim "wrogiem"ma walczyć. Z każda
kolejną operacją(a było ich 7)chciała wiedzieć mniej.Nie znaczy to ,że się
poddała a wręcz przeciwnie.Była kobietą bardzo optymistyczna z wielką chęcią
do życia i cieszeniem sie nim.Do konca nikt jej nie powiedział ,że umiera
(pewnie to czuła)i było to jak najbardziej rozsądne.Mimo ,że zdawałą sobie
sprawę ze swojego stanu do ostatnich miesięcy miałą nadzieję.Czepiała sie z
nadzieją kazdego artykułu o nowych metodach leczenia,jeżdziła po
uzdrowicielach.Za nic nie odebrałąbym jej tej nadzieji.Chciałabym podkreśllić
fakt ,że śiadomosc o swojej chorobie nie jest tożsama z powiedzieniem ile ktos
bedzie żył.Można powiedzieć że jest żle,że to ciezka choroba,ale nie bawić sie
w przepowiadanie śmierci.(moje mamie dali o dwa lata mniej niż żyła,nawet jej
karte wynieśli do archiwum-a ona jeszcze na kontrole przyszłą)
Co do umierania w szpitalu to też nie uwazam tego za najlepsze wyjscie
(czasami jedyne ale nie zawsze najlepsze)Mama umierała w domu-w szpitalu jej
nie chcieli-ale akurat to dobrze.Była w dobry sposób opanowana bólowo a w domu
miała dobra opiekę i intymność.Wymagało to dużo poświecania ale sie
opłacało.Tata musiał chodzić co dwa dni po morfine,cisza i spokój w domu
musiały być.Ale nie wyobrażam sobie aby mama pół roku leżała w szpitalu.
Teraz minęło juz kilka lat,tak sie złożyło że trafiłam do hospicjum(z racji
zawodu)i jak sie zorientowałam ludzie nie lubią wiedzieć że umierają.Oni to
czują ale nie chca tego na głos wypowiedzieć.NA ogół ludzie przewkle chorzy
zdazyli juz sie pożegnać i pozałatwiać inne sprawy a na szalenistwa i robienie
rzeczy których sie nie robiło w życiu juz nie mają siły i ochoty.
Całkiem inna sytuacja jest w przypadku ludzi młodych,lub gdy choroba szybko
atakuje i postepuje ,warto wedy poinformować z wynienianych już tu powodów.

[uri_ja]

i jeszcze jedno, ja właśnie piszę o tym, że lekarze zbyt często
próbują "podtrzymać życie". Mojego ojca dzięki Bogu nikt nie intubował. Odsyłam
do moich wcześniejszych wypowiedzi, przeczytaj je tylko uważnie! i nie myśl, że
byłam świadkiem tylko jego śmierci...Jedyną szokującą mnie w agonii ludzi
sytuacją jest właśnie zachowanie "personelu medycznego" ,
często "niedelikatne". Mam kontynuować?

[Gość: Anestezjolog]

Bądź tak uprzejma. Jestem otwarta na wszelkie sugestie i nie obrażam sie na
takich, którzy mysla inaczej. Śmierć widziałam wiele razy, mam setki
obserwacji, zetknęłam się w tysiącami rodzin, cierpień, sposobów odreagowania.
Nigdy "na siłę" nie podtrzymuję stanów beznadziejnych, i nie pozwalam robić
tego podlagłemu mi personelowi.
Uważam jednak za barbarzyństwo psychiczne znęcanie się nad ciężko chorym
człowiekiem. A do tego zrozpaczone rodziny, są, nieświadomie najczęściej,
zdolne.
Czekam na odpowiedź- Pozdrawiam.

[uri_ja]

Dobrze, porządkując myśli: na pewno nie miałam zamiaru Cię obrazić, jeśli
poczułaś się dotknięta- przepraszam. Po prostu uważam, że człowiek ma prawo
wiedzieć o tym na co choruje i jakie są rokowania. Nie lekarzowi oczywiście
wyznaczać datę śmierci. Medycyna zna takie przypadki, że pacjent wbrew
diagnozie żył, ale czy naprawdę uważasz, że pomaga w tym nieświadomość?
Moje "listy" nie są reakcją na niedawny zgon kogoś z bliskich, raczej reakcją
na otwarcie starej rany, która od wielu lat nie chce się zagoić.Powtórzę się:
bardzo ważne dla mnie byłoby nie ile, ale jak przeżyłam swoje ostatnie dni.
Sugestie... Myślę, że LUDZIE pracujący w szpitalach powinni po prostu widzieć w
pacjentach LUDZI. W tych co mają dzień, rok, dwadzieścia lat lub sto. Nikt do
wykonywania zawodów medycznych nie zmusza...a zgodzisz się ze mną (mam
nadzieję), że potrzeba wyjątkowych cech by zostać dobrym lekarzem, pielęgniarką
i t.d. Dobrym, to nie znaczy cierpiącym wraz z pacjentem, płaczącym wraz z
rodziną... Dobrym, to znaczy szanującym tego człowieka, który jest już i tak od
Ciebie zależny w swojej chorobie, szanującym jego prawo do intymności, jego
osobistą godność. Ordynować mu nie tylko zabiegi, lekarstwa, konsultacje...Dać
siłę.
Pozdrawiam też.

[Gość: Anestezjolog]

Nigdy nie obrażam się. Wymiana poglądów jest dla mnie cenna tym bardziej, że o
wielu sprawach nikt z rodzin nigdy mi nie sygnalizuje. I nie mnie oceniać
dlaczego tak się dzieje.
W sumie mówimy dokładnie o tym samym - o szacunku dla ciężko chorego i
traktowaniu go godnie. W pełni się z Toba zgadzam, że osoby zatrudnione na tego
typu oddzialach powinny wykazywać sie szczególną wrażliwościa. Sama osobiście
wyrzuciłam z pracy dobrze zapowiadającego sie lekarza tylko dlatego, ze w
chamski sposób traktował umierających i pozwalał sobie na niewybredne żarty. To
samo zrobiłam z kilkoma pielęgniarkami.
Jestem przeciwniczka przedłużania na siłę o godzinę, dwie, pięć zycia kosztem
jego jakości, ale wykonywanie niektrych zabiegów - chocby w pewnych stanach
zaintubowanie, jest konieczne ( merytoryczne wywody byłyby tu długie i
niepotrzebne).
Tym nie mniej ne mogę z całą uczciwościa napisać, że nigdy tego nie robiłam.
Przypuszczam, że , zwłaszcza w pierwszych latach pracy, niektórych chorych na
siłę ratowałam przedłuzając im zycie, i cierpienia, o kilka- kilkanaście
godzin. Robiłam to w jak najlepszej wierze i nieświadomie. Zaprzestanie
dalszego leczenia jest decyzją trudna, obciążająca psychicznie i trzeba do niej
dorosnąć.

[uri_ja]

Problem w tym, że lekarz jest tylko człowiekiem, albo aż człowiekiem. Uczucie
porażki jakie towarzyszy stracie pacjenta musi być straszne. Z tej strony
patrząc nie dziwię się, że niektórzy z Was chcą zrobić wszystko i więcej niż
trzeba. Upieram się jednak przy swoim. Wielu lekarzy i wiele pielęgniarek nie
spełnia nie tylko "zawodowych norm".

[Gość: Anestezjolog]

"Zawodowe normy" to bardzo trudna i niejednoznaczna definicja. W naszej pracy
nie ma ani norm ani standardów- każdy dzień przynosi cos innego i stajemy przed
coraz to nowym wyzwaniem. Po pewnym czasie musimy w jakimś sensie wpaść w
rutynę ( choć bardzo nie lubię tego słowa), jednak nie wolno nam zapomnieć, że
mamy do czynienia z człowiekiem, który, jak słusznie zauważyłaś , jest od nas
całkowicie uzalezniony.
My, oprócz, zwyczajnej ludzkiej litości, musimy zachować zimna krew i działać-
najlepiej jak potrafimy.
Nie myśl, że tego co dzieje sie w szpitalu nie przenosimy na dom. Nie wiem
jakby moje opowieści wytrzymał mój mąż gdyby nie był lekarzem ( i odwrotnie -
ja też słucham o jego rozterkach i wątpliwościach).
Mimo, ze wielu forumowiczow dośc ostro mnie zaatakowało, to po przemyśleniu
nadal będę oszczędzała do końca ludzi ciężko chorych dając im nadzieję.
W dalszym ciągu nie postawie kropki nad i , bo tak do końca nigdy nie wiem co
przyniosą następne godziny. I dalej będę gorąco namawiała rodziny, aby wobec
najblizszych znajdujących sie w stanie terminalnym zachowywały się , w miare
możliwości, normalnie. Pamietam kiedyś makabryczne zachowanie pewnej pani,
która przyszła do nas na oddział odziana w .....żałobną suknię. Jej mąż był w
stanie terminalnym - rzeczywiście zmarł w czasie jej odwiedzin. Jednak nikt z
nas do końca nie wie czy i co dotarło do tego nieszczęśnika.
W programie studiów Akademii Medycznej prawie nic nie mówi się o sposobie
zachowania i postepowania w sytuacjach tak ekstremalnych jak śmierć. Wielu
kolegów nie radzi sobie z tym, dochodzi do frustracji czy nieodpowiednich
zachowań maskujących własny lek czy niepewność. Podobnie jest z pielęgniarkami-
jednak to nie one rozmawiaja ( a przynajmniej u nas im nie wolno) w rodzinami,
nie one udzielaja informacji. Siostry równiez w każdej chwili moga prosić nas o
pomoc, o wsparcie.Zresztą rotacja na OIOM-ach jest kolosalna- szczególnie wśród
średniego personelu medycznego.
Mam nadzieję, że na jutrzejszym dyżurze nie dane mi będzie rozmawiać z
rodzinami ciężko chorych ani uspokajać pielęgniarki. Mam nadzieje, że nikt nie
umrze.

[uri_ja]

Pisząc "zawodowe normy" nie miałam oczywiście na myśli norm zawodowych, ale
normy ludzkie. I oczywiście nie oskarżam wszystkich lekarzy, że są potworami!
Pisząc o swoich przekonaniach, nie miałam też zamiaru nikogo do nich przekonać.
Po prostu chciałam się podzielić tym, co myślę. Jak już wcześniej napisałam:
nie ma przełożenia. Każdy jest inny. Myślę, że to jest główna trudność życia,
że niesie konieczność dokonywania wyborów. Mam nadzieję jeszcze z Tobą
prozmawiać. Pozdrawiam i życzę Ci, by Twoje życzenie się spełniło. Dobranoc.

[Gość: x]

To co mam zrobic, zeby lekarz powiedzial mi normalnie:

- wyniki panskich badan wskazuja, ze nowotwor przerzucil sie na watrobe,
trzustke, mozg, nerki oraz pluca. W tej sytuacji rokowania sa bardzo zle. Nie
na to skutecznej terapi. Niestety moze pan umrzec w ciagu tygodnia, moze
miesiaca. W koncowym stadium moze pan stracic wzrok i byc sparalizowany.

Ja na to - ok zabierajcie te wszystkie chemie, dajcie mi 100% zabezpieczenie
przeciwbolowe. Musze napisac list do dziecka, porozmawiac z zona. Zadzwonic do
brata, uspokoic ich troche. Jak mi sie calkiem pogorszy chce zostac sam.

Wiem, ze w teorii to jest latwiejsze niz w praktyce, ale na dobra sprawe 70
letni czlowiek chorujacy na raka nie powinien byc zaskoczony, ze moze umrzec.
Przeciez wiedzial to od zawsze, widzial smierc innych. Mial 70 lat zeby sie z
tym oswoic. Nawet jesli da sie mu ta falszywa nadzieje i pozyje 4 zamiast
oczekiwanych 2 tygodni to co to za radocha. Rodzinka bedzie o 2 tygodnie
dluzej patrzec ja dziadek kituje i beczec po katach i odwracac glowe nie mogac
spojrzec w oczy oszukiwanemu dziadkowi. Wszyscy beda kiwac glowa i cwiczyc
popisy aktorski "alez dziadku - co ty mowisz, na pewno wyzdrowiejeszz, tylko
pij homopatyczne ziolka". Nie chcialbym sie rozstawac z bliskimi w takiej
atmosferze zaklamania. Chcialbym zeby zostali z poczuciem, ze wszystko bylo
jak nalezy i ze jestem z nich dumny i dzieki nim moge spokojnie odejsc.

Moze powinieniem sobie zrobic jakis wpis w dowodzie osobistym, zeby mnie nikt
nie robil w balona w badz co badz wadym momencie zycia.

[the_dzidka]

Moja mama jest bardzo słaba psychicznie, byle drobiazg załamuje ją i nastraja
czarnowidząco i depresyjnie. Jest też niestety histeryczką i już kilka razy
przerabialiśmy scenę, kiedy płakała, że ma raka, bo miała niezadowalające
wyniki badań (nikt jej nie mówił, że to coś niepokojącego, ale ona już
wiedziała na pewno, że ma raka - co się naturalnie nie sprawdziło, ale nam
wyszarpało nerwy). Gdybym - odpukać - wiedziała, że jest śmiertelnie chora, na
pewno bym jej o tym NIE powiedziała - dla jej i naszego spokoju. Z drugiej
strony, w kilku bardzo drastycznych życiowych sytuacjach wykazała ogromny hart
ducha i opanowanie godne podziwu. To jest bardzo trudny temat. Tak generalnie
uważam, że nie powinno się ludziom odbierać nadziei. Ale i nie należy odbierać
jej sobie. Mam znajomego, który prawdopodobnie nie doczeka końca roku. W
przyszłym miesiącu spotykam się z nim i już planuję, co zrobimy razem o tej
samej porze za rok. Niby wiem, jakie są rokowania, ale sama nie dopuszczam do
siebie świadomości tego faktu. No cóż - póty życia, póki nadziei...