no co z wami ludzie?

[jan_hus_na_stosie]

oczywiście wątek nie odnosi się do wszystkich ludziów ;)

tak sobie przeczytałem wypowiedzi kilku kobiet w wątku "Nie mam odwagi zakoczyc zwiazku" i wychodzi na to, że całkiem sporo kobiet potrafi latami tkwić w związkach tylko po to, aby po kilku latach powiedzieć - w sumie to ja go nigdy tak naprawdę nie kochałam, dusiłam się w tym związku...

Ja rozumiem dojść do takich wniosków po roku bycia razem ale nie po 5 czy 6 latach... Masochistkami jesteś czy co? Chociaż prawdę mówiąc masochistami muszą być również mężczyźni, którzy tkwią w takich związkach choć pewnie sami czują, że nie do końca jest wszystko halo. Bo to się przecież czuje czy kobieta kocha, czy pożąda, czy jest obopólna fascynacja sobą nawzajem.


Czy naprawdę ludzie aż tak bardzo boją się samotności? Bo inaczej niż strachem przed samotnością nie potrafię wytłumaczyć takiego postępowania. A może to strach przed radykalnymi zmianami we własnym życiu? :)

[2szarozielone]

To nie jest tylko strach przed samotnością, ale też strach przed tym, ze
instynkt i biologia przesłonią głębsze uczucie (co tak często kobietom
zarzucasz, gdy rzucają dobrych, opiekuńczych, czułych, kochających facetów dla
kogoś, kto wzbudzi w nich pożadanie).
I tu pojawia się też problem "pierwszego i ostatniego" partnera. Będąc w tylko
jednym związku przez całe życie nie wie się, czy ten związek to już jest "max"?
I lepiej się nie da? Czy może jednak się da? Nie ma się żadnego odniesienia. A
co prawda inni ludzie mówią o miłosnych uniesieniach, ale też mówią o bolesnych
upadkach - więc może lepiej się trzymać tego, co jest?
Łatwiej jest odejść, gdy partner zrobi jakąś krzywdę, gdy zmieni się na gorsze,
gdy można mu coś zarzucić. A jeśli jest dobry, cierpliwy, kochający,
wspierający... to przed decyzją o odejściu pojawia się pytanie: "a może to ze
mną coś nie tak?"

Też uważam, że to toksyczne i zatruwa życie dwojgu ludziom, a czesto później i
ich dzieciom... Ale rozumiem ten mechanizm i wiem, że bardzo trudno jest się
takich wątpliwości pozbyć i podjąć bolesną w skutkach decyzję.

[lacido]

pięknie

mam wrażenie że Janowi chodziło o to, żeby popsioczyć na baby które same nie
wiedzą czego chcą ;)))

[jan_hus_na_stosie]

psioczyć to sobie będą ci mężczyźni, którzy zwiążą się z takimi kobietami, ale
to już ich problem :D

[lacido]

ano tak, chodzi o to by ludzkość przejrzała na oczy ;)

jakoś mam wrażenie że Ci faceci nie będą psioczyć w końcu jest tyle chętnych
czekających na nich :DDD

[jan_hus_na_stosie]

lacido napisała:

> jakoś mam wrażenie że Ci faceci nie będą psioczyć w końcu jest tyle chętnych
> czekających na nich :DDD

Biedni ci faceci, powinni się cieszyć, że jakaś ich w ogóle zechciała, nawet
jeśli to wredna jędza się okaże :D Zejdź na ziemie dziewczyno :)

[lacido]

znowu ktoś mi zrobił wodę z mózgu?

[jan_hus_na_stosie]

a tego to ja nie wiem

[jan_hus_na_stosie]

2szarozielone napisała:

> To nie jest tylko strach przed samotnością, ale też strach przed tym, ze
> instynkt i biologia przesłonią głębsze uczucie (co tak często kobietom
> zarzucasz, gdy rzucają dobrych, opiekuńczych, czułych, kochających facetów dla
> kogoś, kto wzbudzi w nich pożadanie).


I dalej będę zarzucał. Bo po jakiego grzyba wiązały się z kimś do kogo nie czuły
pożądania? Ja rozumiem, że czasami to pożądanie może pojawić się z pewnym
opóźnieniem, czasami trzeba się dotrzeć w łóżku, ale gdy się jest ze sobą ileś
tam miesięcy i to pożądanie ciągle się nie pojawia, seks jest beznadziejny to
oznacza, że coś jest nie tak. Wówczas powinno się podjąć decyzję o odejściu a
nie następne 5 lat marnować życie drugiej osobie...

[2szarozielone]

Ona miała 17 lat jak się ten związek zaczął. Wtedy ma się trochę inne potrzeby,
facet je zaspokajał, było dobrze. A przez to, że było dobrze - i to trwało - to
się kobieta nigdy nie dowiedziała, o co tak do końca z tym pożądaniem chodzi.
Trudno rzucić coś dobrego, co się dobrze zna, dla czegoś zupełnie nieznanego.
Piszesz poniekąd słusznie - ale zupełnie nie biorąc pod uwagę sytuacji,
mentalności, potrzeb i dojrzałości 17-latki w pierwszym związku w życiu.

[jan_hus_na_stosie]

2szarozielone napisała:

> Ona miała 17 lat jak się ten związek zaczął.

Wniosek nasuwa się prosty, wiek 17 lat to nie jest dobry wiek na bawienie się w
dorosłość i tzw. związki, przynajmniej dla niektórych :)

[2szarozielone]

No dobra, to wymyśliłeś rozwiązanie. Wsadź teraz nieszczęśliwą kobietę do
wehikułu czasu, cofnij o parę lat - i wszystko będzie dobrze.

A jak się nie zacznie żadnej relacji z płcią przeciwną w tym wieku, to te same
problemy pojawią się w wieku późniejszym. To nie tylko kwestia braku
dojrzałości, ale i braku doświadczeń, znajomosci z płcią przeciwna, świadomości
własnych reakcji i oczekiwań w związku z drugim człowiekiem. Dla mnie naturalne
jest to, że wiek nastoletni to taki okres nauki i testowania, związków mniej lub
bardziej udanych, wielkich miłosci i wielkich porzuceń. I takie wzloty i upadki
tworzą człowieka, który potem umie docenić to, co ma - i pogodzić się z brakiem
tego, czego nie ma. Jest więc gotowy na dojrzały związek i miłość.

[chloee]

"I tu pojawia się też problem "pierwszego i ostatniego" partnera. Będąc w tylko
jednym związku przez całe życie nie wie się, czy ten związek to już jest "max"?
I lepiej się nie da? Czy może jednak się da? Nie ma się żadnego odniesienia. "

Czyli wybierasz co? mniejsze zło? "no, w sumie ten drugi wojtek był lepszy od
janka sprzed roku, no niby nie lubi spacerów jak ja i czepia się, że byłam na
siłowni a nie ugotowałam obiadu, ale muszę pamiętać! był lepszy od janka. może
nawet się z nim ożenię..."

Jak to nie ma się odniesienia? Ma się. Odniesienie do swoich oczekiwań, chęci.

[2szarozielone]

Hmmm... Ale jak się nigdy nie doświadczyło spełnionego pożądania - to trudno
potem rzucić coś w miarę dobrego dla czegoś zupełnie nieznanego. Instynkt wzywa,
ale czy należy słuchać instynktu? O takim porównaniu mówię. Uważam, że pewne
doświadczenia są potrzebne, żeby umieć zbudować dojrzały i pełny związek - w
którym docenia się zalety partnera i świadomie akceptuje się wady. A rzadko się
zdarza, żeby za pierwszym razem, w wieku nastoletnim, trafić bezbłędnie na
kogoś, kto pełnię doświadczeń zapewni.

[jan_hus_na_stosie]

wniosek prosty, pierwszy związek trzeba rozwalić, nawet gdy będzie wspaniały i
dobry, bo przecież inny może być lepszy bo się nie ma porównania, tak? Ach ta
kobieca logika...

[2szarozielone]

Nie - jak będzie wspaniały, dobry i idealny - to da ci wszystko od razu za
jednym zamachem. Tylko prawdopodobieństwo trafienia na kogoś takiego od razu,
jeszcze jak się ma zerowe doświadczenie i w dodatku nikłą wiedzę o samym sobie -
jest znikome. Ale pewnie się zdarza (Gajce Jacka Kuronia się udało na przykład
;) ).

[qw994]

Ale ty lubisz tak troszkę się do kobiet przypier..., co?

[jan_hus_na_stosie]

ale tylko troszkę i to nie do wszystkich ;)

[chloee]

"coś w miarę dobrego"

jedni wolą pomarańcze kwaśne, inni słodkie

[lolcia-olcia]

Ja jestem za rozstaniem. Po co grać i ciągnąć coś bez celu latami?
bezsens...
Strach przed samotnośćią, potrzeba bliskości, darmowy sex, powody
można mnożyć

[mruff]

proste jak myślenie Janka

Bilans zysków i strat nakazuje jeszcze pozostać przy partnerze X.

Ludzie nie są masochistami.

[jan_hus_na_stosie]

mruff napisała:

> Bilans zysków i strat nakazuje jeszcze pozostać przy partnerze X.


gorzej gdy ktoś jest trąba z matematyki i źle przeprowadzi bilans, a większość
kobiet orłami z matami raczej nie jest :D

[lolcia-olcia]

nie będę ściemniała, że pitagoras ze mnie:) jedyne cyferki, które
dobrze liczę to te na moim koncie:)

[figgin1]

jan_hus_na_stosie napisał:
>
> gorzej gdy ktoś jest trąba z matematyki i źle przeprowadzi bilans, a większość
> kobiet orłami z matami raczej nie jest :D

Większość ludzi n ie jest orłami z matematyki jasiu.

[pe4]

Uogólniając zdolności matematyczne społeczeństwa nie ukryjesz swojej
głupoty i niewiedzy. Pustaku :D

[g.r.a.f.z.e.r.o]

> Czy naprawdę ludzie aż tak bardzo boją się samotności? Bo inaczej niż strachem
> przed samotnością nie potrafię wytłumaczyć takiego postępowania. A może to stra
> ch przed radykalnymi zmianami we własnym życiu? :)

Temat który podjąłeś ma kilka aspektów.
Pierwsze - nieoptymalne związki.
Tak samo jak w przypadku pracy, gdzie nie zawsze pracujemy w najlepszej pracy na
jaką nas stać, tak samo łączą się w pary z osobami które nie są idealnymi
partnerami. Ale zawsze trzeba przekalkulować - czy lepiej odrzucić osobę która
jest nami zainteresowana i czekać na kogoś lepszego ryzykując że go nie
znajdziemy? Czy raczej zrezygnować z ambitniejszych planów otrzymując w zamian
pozytywne emocje które wiążą się ze związkiem?

Każdy podświadomie taką kalkulację przeprowadza i działa zgodnie z wynikiem.
Jedni są bardziej skorzy do ryzyka i będą czekać/polować na idealną pracę czy
partnera. Z tej grupy części się uda, ale część pozostanie sama. A drudzy
zadowolą się i będą czerpać radość z partnera "gorszego".


Druga sprawa która poruszyłeś -
w sumie to ja go nigdy tak naprawdę nie kochałam, dusiłam się w tym
związku...
To przecież typowe zachowanie obronne przed dysonansem poznawczym.
Zarówno kobiety jak i mężczyźni będą tak mówić aby uzasadnić swoje postępowanie,
w tym przypadku zerwanie związku.
Jeśli wcześniej deklarowali(a na pewno tak było) zaangażowanie w związek, miłość
itp. a teraz zaprzeczają tym deklaracjom kończąc związek. Dlatego aby obronić
się przez napięciem jaki ten konflikt tworzy wymyślają takie tłumaczenia(często
szczerze w nie wierząc)

[nanai11]

Temat fajny, tylko po co wyliczać kobietom ze nie bywaja orłami z matmy?? Ludzie
tkwią w związkach bo sa strachliwi.

[twoja_przelozona]

poniewaz rozmowa toczy sie n/t mojego watku, pozwole sobie napisac.
Nie powiedzialam, ze nigdy go nie kochalam - wlasnie, ze kochalam, i
to bardzo mocno. Od jakiegos czasu czuje obojetnosc, ale kiedy
widze, jak rozwalilabym mu zycie, cos we mnie peka. Dlaczego weszlam
w zwiazek z facetem, ktory nie pociagal mnie fizycznie? Wydaje mi
sie, ze w wieku 17 lat nie bylam rozwinieta pod tym wzgledem, troche
na to tez sie zlozylo wychowanie, jakie dostalam od rodzicow.
Pisalam, ze motylkow nie bylo, ale od razu czulam sie przy nim
dobrze, jak przy kims swoim. Dawal mi poczucie bezpieczenstwa i byl.
Bylo mi przy nim...dobrze. Z czasem troche sie pozmienialo. Widze,
ze sie roznimy intelektualnie, seksualnie, emocjonalnie. W tamtym
wieku z jakiegos powodu nie odczuwalam tego. Kiedys nie wyobrazalam
sobie, ze moglabym zyc bez niego. Gdyby nie seks to w sumie moglabym
z nim byc. Nie sadzilam, ze ten aspekt zycia przewaza nad szeregiem
szczerych zalet i czuje sie z tym fatalnie.

[stinefraexeter]

Lęk przed samotnością ma potężną siłę, to fakt, ale wydaje mi się, że nie tylko
o to chodzi. Ogólnie ludzie nie mają pojęcia czym jest miłość, zakochanie,
chemia i czym te zjawiska się różnią. Zresztą cała kwestia związków
damsko-męskich to wór pytań bez odpowiedzi - pytań, które roztrząsane są od
wieków bez końca. Łatwo się w tym pogubić. Zwłaszcza gdy każda książka i każdy
film pokazują w zasadzie inny model miłości - seks w wielkim mieście to jazda na
chemii i zabawie, klasyczne romansy to więź dusz, komedie romantyczne to jedno i
drugie... Ludzie płci obojga się w tym gubią.
A poza tym nie zapominajmy, że nie każdemu człowiekowi zależy na tej dozgonnej
miłości. Znam wielu ludzi, głównie mężczyzn, którzy są w związkach, bo jest ok,
wygodnie, ciepło, jest towarzystwo. Miłość, a nawet pożądanie, nie są
priorytetem samym w sobie.

A inna sprawa, że w twoim pytaniu pobrzmiewa nutka pogardy, właściwa osobom,
które niewiele w życiu przeżyły, za to uwielbiają wymądrzać się i teoretyzować.

[kasi-a789]

chyba chodzi o mnie więc odpowiem..
nie chodzi o samotność, chociaż pewnie i o to po części..jak żyjesz z kimś
kilka, kilkanaście lat to naprawdę ciężko się rozstać,
wiem że to nie jest to, że nie ma pożądania, uczucia, w zasadzie nic nie ma ale
nie mam odwagi odejść

[twoja_przelozona]

"witaj w klubie", przytoczony watek byl chyba moj wiec wskakuj i
przeczytaj, jesli masz ochote ;) ja tez wiem ze moj zwiazek to nie
to ale jest ciezko sie rozstac. Gdybym mogla wybrac jeszcze raz nie
zwiazalabym sie z nim i to mnie w sumie przeraza. Mam wrazenie, ze
takie slowa to cos gorszego niz przypadkowa zdrada.