Będe bezrobotna

[czustka]

Dziś się okazało że od pierwszego czerwca na niemal 100% zasilę szeregi
bezrobotnych.Mam umowę na czas określony wstępnie wiadomo że bezpośrednia
przełożona nie wywalczyła jej przedłużenia dla mnie. Jeśli chodzi o kasę
pewnie odczujemy z mężem brak jednego dochodu ale damy radę martwi mnie co
innego ...
a mianowicie ciśnienie społeczne pt. bez pracy jestes nic nie wart.
Podejrzewam że niestety zacznie się z pogardą mówić o mnie siedzi w domu :-/
Mam niepełnosprawne dziecko i wiele razy słyszałam z ust lekarzy że w mojej
sytuacji nie powinnam pracować niestety najbliższe otoczenie wymaga tego ode
mnie, przede wszystkim mąż nie wyobraża sobie że będę w domu bo on chce mieć
kobietę pracującą. Ta presja mnie dobija.

marze o zonie pracujacej na pol etatu

[facettt]

(dla zaspojenia wlasnych pragnien fizycznych i duchowych).

To tyle tytulem pocieszenia.

[skarpetka_szara]

a ty zyjesz dla spoleczenstwa czy dla siebie?

[bijatyka]

nie zgodzę się z tym, że obecnie w Polsce osoba, która utraciła pracę, ma od
razu etykietę niedojdy. zmieniło się trochę w kryzysie. natomiast w kwestii męża
nie doradzę. mój romeo uciszyłby się, jakbym nie pracowała.

[agngrz]

Ja rozumiem, że mąż chce żony pracującej, ale przy niepełnosprawnym dziecku? Na
pewno dobrze Ci zrobi trochę "przerwy", a przy okazji i dziecku poświęcisz
więcej czasu. A może rozwiązanie o pracy na pół etatu jest trafione? Znajdziesz
coś i mąż będzie zadowolony i dziecko też :)

[niebieski_lisek]

Dziewczyno, do czerwca 10 razy znajdziesz pracę, przy czym nie wygląda na to, że
chcesz jej szukać. Myślę że odpowiadałaby ci rola niepracującej żony. W takim
wypadku nieprzedłużenie umowy wydaje się być zbawieniem dla ciebie :)

[czustka]

Jestes rewelacyjnie optymistyczna.
Niestety mam śwaidomość tego jaki jest rynek pracy , aktualnie bardzo ciężko
znaleść normalną, sensowną ofertę. Mam nawet bliską osobę w która pracuje w
Urzędzie Pracy i wiem że jest niestety nieciekawie...

[niebieski_lisek]

Nie wiem w jakim sektorze szukasz, być może nie będzie ci łatwo jej znaleźć,
mimo wszystko do czerwca jest kawał czasu. Z tym że nie wiem nad czym tak
rozpaczasz, skoro nie chcesz pracować. Pogadaj o tym z mężem, czy stać was na
to, żeby tylko on zarabiał, być może część etatu byłaby optymalnym rozwiązaniem.

[deczko]

> mnie, przede wszystkim mąż nie wyobraża sobie że będę w domu bo on
chce mieć
> kobietę pracującą. Ta presja mnie dobija.

I tu jest pies pogrzebany. Otoczenie mozna jeszcze olac cieplym
moczem, ale meza z ktorym zyjesz pod jednym dachem, trudniej zniesc.
Wspolczuje meza, ale znam takich kolesi, do nich nic nie trafia.
Rozmowa z mezem, proba sil, psycholog, czy potulne wysylanie cv, bo
tak trzeba?! Pewnie to ostatnie...

[niebieski_lisek]

Może mąż nie da rady zarobić na całą rodzinę? A może nie chce żeby na niego
spadła cała odpowiedzialność za utrzymanie wszystkich? On też jest tylko
człowiekiem, nie oceniałabym go tak szybko.

[policjawkrainieczarow]

a to kto sie dzieckiem tera z zajmuje? i naprawde poglady otoczenia sa
wazniejsze od tego, co jest potrzebne dziecku?

A myślisz o swojej emeryturze?

[ankh_morkpork]

> Podejrzewam że niestety zacznie się z pogardą mówić o mnie siedzi w domu :-/

Olej to cienkim sikiem.

> Mam niepełnosprawne dziecko

Życzę Wam dużo sił i zdrowia.

> mąż nie wyobraża sobie że będę w domu bo on chce mieć
> kobietę pracującą.

Jeśli zamkniesz się w 4-ech ścianach, poświęcajac się wyłącznie opiece nad chorym dzieckiem, możesz odczuć po pewnym czasie zmęczenie i otępienie taką sytuacją, mimo miłości, jaką dziecko darzysz. Poza tym jak nie pracujesz, nie masz składkowych lat do emerytury. Praca daje Ci poza tym możliwość wyjscia z domu, kontaktu z różnymi ludźmi, oderwania się myślami od sytuacji rodzinnej.

Do czerwca jeszcze trochę czasu. Głowa do góry i szukaj sobie nowej pracy. Powodzenia :-)

[ultraviolet6]

Nie Ty pierwsza i nie ostatnia masz problem z robotą, a raczej jej
brakiem. Ja ostatnio szukałam pracy 5 miesięcy, przy ogromnym
wsparciu rodziny i przyjaciół (choć i tak miałam chyba początki
załamania), oczywiście znalazł się jeden osobnik uwielbiający mi
dogryzać po stracie pracy i podbudowywać się moim kosztem (ale
dzisiaj żałuję, że niepotrzebnie aż tak emocjonalnie reagowałam na
jego głupie zaczepki).
Strata pracy czy też brak stabilizacji zawodowej, w dzisiejszych
polskich realiach stały się w pewnym sensie normą, praktycznie każdy
z moich znajomych ma jakieś nieciekawe historie związane ze
stratą/szukaniem pracy czy też problemami związanymi z utrzymaniem
posady.
Do czerwca jest jeszcze trochę czasu, zacznij juz teraz intensywnie
szukać, a przez ten czas pewnie cos znajdziesz.
A co do Twojego męża - teoretycznie nie powinien od Ciebie wymagać
abyś angażowała się w życie zawodowe podczas gdy powinnaś wiele
czasu poświęcać dziecku. Ale z drugiej strony może i ma rację, bo na
dłuższą metę brak kontaktu z ludźmi i brak rozwoju zawodowego może
źle wpłynąć na Twoje samopoczucie i samoocenę (przynajmniej z moich
obserwacji to wynika). Może jest to kwestia znalezienia złotego
środka (praca w domu lub na niepełny etat, założenie własnej
działalności itp.)

[postponed]

współczuję, bo nie ma nic gorszego niż robić coś co usprawiedliwiamy wymaganiami
innych ludzi.

nie chcę także pochopnie oceniać męża- może to Ty źle myślisz i jednak nie
będzie Wam wystarczać pieniędzy?

[uleczka_k]

Czustko, do czerwca jeszcze trochę zostało. Może uda się w tym czasie i może
jeszcze będziesz musiała (ze względu na nową pracę) odejść wcześniej stąd, gdzie
teraz pracujesz.

[minasz]

a jak maz straci prace to wtedy kto was utrzyma?