Despotyczna miłość

[aktin]

Czy kocham? Tak, ale nie mogę tolerować jego zachowań.
Jest 7 lat starszy(31), zawsze madrzejszy, bardziej zapracowany, obarczony
większą ilością obowiązków.
Moje niezadowolenie z ilości poświęcanego mi czasu to "fochy".
Jak się stawiam i upieram to i tak następnego dnia wszystko jest tak samo.
Zawsze znajduję w sobie cierpliwość, by próbować od nowa.

Wszystkie wakacje, wyjazdy na weekendy, czas poza pracą... jest cudownie.
Wtedy przelewa na mnie wszystkie swoje uczucia - jest taki jaki marzę żeby
był na co dzień.
Ale wakacje nie trwają wiecznie. Wiekszość czasu to przecież szare, zwykłe
dni.

Postawiłam się wczoraj i poszedł na ostatki sam.
Milcze. Nie dzwonie. Staram się być silna.
On też nie dzwoni. Znów chce, żebym to ja się złamała.
A potem już wszystko będzie dobrze. Powie: "No i co głuptasie? Po co było się
droczyć?"

To nasza pierwsza spedzana oddzielnie niedziela od miesięcy.

Nie, nie mogę zadzwonić. Kocham, ale muszę mieć honor.
Boże, ajkie cięzkie jest zycie z takim człowiekiem.
Czy można to wyleczyć?

Albo mnie z tej miłości, albo jego z tego despotyzmu?!

dziewczynko zycie to nie zabawa !!!

[Gość: Jesus]

odstaw bajki i zacznij tolerowac prawdziwe zycie , dzisiejsze czasy to :
praca , obowiazki , nie ma tu miejsca na ciagla zabawe.

[aktin]

Gość portalu: Jesus napisał(a):

> odstaw bajki i zacznij tolerowac prawdziwe zycie , dzisiejsze czasy to :
> praca , obowiazki , nie ma tu miejsca na ciagla zabawe.

A'propos bajek - uważam, że wiele w nich mądrosci i piękna, ale niestety to nie
czas żebym nimi zyła.
Pracuję, studiuję, gotuję, wychodzę z psem i takie tam... Uwierz mi, że
prawdziwego życia doświadczam jak każdy inny. I wcale nie chodzi mi o to, żeby
ktos był księciem z bajki...

Z despotyzmu nie wyleczysz n/tx.

[triss_merigold6]

[zalotnica]

aktin napisała:
> Postawiłam się wczoraj i poszedł na ostatki sam.

a dlaczego nie chcialas isc na te ostatki ? czy nie
sadziesz, ze to bylo glupie...?

[aktin]

Nie poszłam bo było jak zwykle - on coś zaplanował, nic mi o tym nie mówiąc i
musimy tak zrobic jak on chce.
W piątek byliśmy na balu ostatkowym a w sobotę wieczorem mieliśmy spotkac się z
moją siostrą i jej mężem /mieszkają na drugim końcu Polski i nie często zdarza
się im przyjeżdzać do naszego miasta/ - wiedział o tym doskonale.
Ale ni z gruszki ni z pietruszki wypalił, że idziemy do jego kolegi i tyle. Jak
moja siostra chce może ewentualnie iść z nami. No cóż... oni nie za bardzo
chcieli. Szykowali się na wieczór z nami, a nie w kupie nieznajomych osób.
Każda moja próba podjęcia tematu zostawała odebrana jako tzw. FOCH! aż
stwierdził, że on się umówił - nie zamierza teraz odwoływać - idzie, a ja mam
robic co chce.

No tak, z moją siostrą też byliśmy umówieni...

Wyszło tak, że moja rodzina poczuła się niezręcznie i stwierdzili, że jednak
zostaną sami w domu.

On pojechał, a w odpowiedzi na mojego smsa o tym, że nie powinien sie tak
zachowywać napisał: nie marudź, tylko przyjeżdzaj!

Ujęłam się honorem

[ormo.precz]

Moim zdaniem słusznie postąpiłaś. Jeśli wiedział, że ma być Twoja siostra i mimo
to bez żadnych konsultacji z Tobą zaplanował inną imprezę, to bardzo źle to o
nim świadczy. Nie można ciągle ulegać dla świętego spokoju, bo prowadzi to tylko
do jeszcze większego despotyzmu i nieliczenia się z drugą stroną.
ormo precz

[voodooman]

Wyleczyć ? a niby poco?

Wystarczy o tym porozmawiać, ja wychodzę z założenia, że każdy problem przy
minimalnych chęciach można usunąć na zawsze....

odwagi i powodzenia

Net Voodooman

[Gość: Triss Merigold]

Spróbuj porozmawiać z despotą tak żeby go przekonać. "Postawienie się" działa
jeśli masz siłę przeczekać furię a potem zrobić to co zamierzasz. Można podejśc
oględnie, przeczekać pierwszych sześć tekstów "nie, nie ma mowy, absolutnie, w
żadnym wypadku.." i dalej próbować jest wtedy szansa. W licznych wypadkach, z
jemu tylko wiadomych powodów, despota nie ustąpi za żadne skarby. Chyba, że
zapomni.
Akurat jestem typem despotycznym więc wiem co piszę. Z despotyzmu nie da się
kogoś wyleczyć.