plusy i minusy bycia jedynakiem

[Gość: Madzia]

No, właśnie, jak to jest? Czy dziecko nie mające rodzeństwa jest bardziej
szczęśliwe?

[lola211]

Ogólna teoria jest taka, ze jest bardziej nieszczesliwe, ze norma powinno byc
posiadanie rodzenstwa.
Z reguły jedynacy czuja, ze cos z zycia stracili(wieź z rodzenstwem), ale wg
mnie to poczucie bierze sie tylko z tego, ze zawsze najbardziej tesknimy za
tym, czego nie mamy.Nie ma gwarancji, ze byliby szczesliwsi, gdyby tymi
jedynakami nie byli.

[ernest_linnhoff]

lola211 napisała:

> Z reguły jedynacy czuja, ze cos z zycia stracili(wieź z rodzenstwem), ale wg
> mnie to poczucie bierze sie tylko z tego, ze zawsze najbardziej tesknimy za
> tym, czego nie mamy.
> Nie ma gwarancji, ze byliby szczesliwsi, gdyby tymi
> jedynakami nie byli.

Dobrze ujęte. Z reguły tęskni się za tym co jest niespełnieniem. Gwarancji tez
nie ma zadnych. Duzo zalezy od wychowania - naroslo wiele "dogmatow": "...a
jedynak... tak, egocentryk, zaborczy itd".
Ps. sam jestem jedynakiem.

[kini]

Nie wiem, czy mając rodzeństwo byłabym szczęśliwsza, ale na pewno byłoby to dla
mnie lepsze.

[lola211]

A pod jakimi wzgledami lepsze, napisz jesli mozesz, bo mnie ten temat
interesuje.
Ja ze swojego doswiadczenia moge napisac tylko to, ze posiadanie rodzenstwa nie
gwarantuje silnych wiezi rodzinnych, spotkan przy róznych okazjach w szerokim
gronie, pomocy.Mozna miec rodzenstwo, ale w wieku dorosłym jakby go nie miec.

[kini]

Moja rodzina jest malutka, nie mam nawet dużo kuzynostwa. I trochę rzeczywiście
mi tego brakuje. Ale to najmniej ważny aspekt tej sprawy - bardziej przygnębia
fakt, że kiedyś będę zdana raczej na siebie. Osoby, które mają rodzeństwo,
zawsze mogą liczyć na ich pomoc. Nawet mimo jakichś tam konfliktów.

Poza tym myślę, że mając rodzeństwo, byłabym trochę innym człowiekiem. Jedynacy
nie uczą się dzielenia z innymi, bo wszystko jest ich, mają więc z tym problemy
w dorosłym życiu. I to dostawanie wszystkiego skutkuje również tym, że jedynacy
nie są nauczeni walczyć o swoje. Ja mam problemy z asertywnością, ze
stanowczymi żądaniami. Będąc dzieckiem byłam bardzo nieśmiała, miałam problemy
z nawiązywaniem kontaktów z równieśnikami, nie umiałam się bronić.

[lola211]

Coz, to wcale nie musi wynikac z jedynactwa.Wiele takich cech sama posiadam, a
wychowywałam sie w domu, w którym było nas 5- ja, dwojka moich braci i 2
kuzynostwa.
Co prawda nie mam problemu z dzieleniem sie, ale juz z asertywnoscią jak
najbardziej, tak samo nie walcze o swoje, byłam niesmiała.
Obecnie mimo ze mam 2 braci tylko z 1 widuje sie i to sporadycznie, równiez
jestem zdana tylko na siebie.O silnej wiezi mowy nie ma, takze miedzy mną a
kuzynka z która mieszkałam do 16 roku zycia pod 1 dachem.Po prostu drogi nam
sie rozeszły i spotykamy sie raz na 2 lata, zachowujac dystans.
No i co mam z rodzenstwa? A takie same przykłady spotykam na codzien, nie
jestem wyjątkiem.

[kociamama]

Tez jestem jedynaczka, mam podobna sytuacje do opisanej przez Kini, malo
kuzynostwa, i jeszcze mieszkaja daleko.

Ale nie uwazam, ze jedynacy nie sa nauczeni sie dzielic, z racji tego, ze sa
jedynakami. Ja sie zawsze dzielilam z moimi rodzicami, gdy cos dostalam (np.
slodycze).
Co do asertywnosci i wlaczenia o swoje, to zawsze mialam wpajane poczucie, ze
jestem zdana tylko na siebie, i musze o siebioe zadbac i zawalczyc o wlasne
prawa, bo nikt inny tego za mnie nie zrobi.

POzdrawiam,
KOciamama.

[glonik]

Jak byłam dzieckiem, nie odczuwałam braku rodzeństwa, natomiast teraz...
Teraz widzę starzejącą się i chorującą Mamę, pamiętam zawały i śmierć Taty,
i tęsknię do rodzeństwa, choćby z tego powodu, ze kiedy Mama zachoruje
ostatecznie będę z Nią sama, bo nawet kochający i wspierający partner
nie będzie umiał mi pomóc. Myślę, że brat, czy siostra zdjęliby ze mnie
część tego niedobrego. Może idealizuję, ale tak sobie wyobrażam dobre
niejedynactwo.
Jedynacy są bardziej samotni i introweryczni, jednak bardziej egoistyczni,
mniej kontaktowi. Częściej wychowywaniu wśród straszych, a zatem ich rozwój
emocjonany bywa opóźniony w stosunku do intelektualnego. Piszę o sobie,
więc wiem, co piszę, bo na pewno odezwą się jedynacy "dusze towarzystwa",
otoczeni mnóstwem znajomych, ale to inna "wersja" jedynaka.
Pozdrawiam.

[Gość: Jaśmina]

Zgadzam się z Glonikiem (też jestem jedynaczką), z tym że ja zawsze chciałam
mieć rodzeństwo. Nie uważam się też za bardziej od innych egoistyczną.
Moje spostrzeżenie jest takie, że jedynacy są mniej spontaniczni w towarzyskich
kontaktach, zachowują większą rezerwę wobec ludzi.

[Gość: Jeru]

Jak byłem młodszy i mieszkałem z rodzicami, to bardzo się cieszyłem, że nie mam
rodzeństwa skaczącego po głowie. A teraz myślę odwrotnie - powody są te same,
które wymieniła Glonik.
Poza tym niestety w 100% pasuję do stereotypu: nieśmiały, introwertyczny etc. Z
mojego aktualnego punktu widzenia zatem bycie jedynakiem ma same minusy.

[melmire]

Czy ja wiem? Znam i ludzi spontanicznych, znam zamknietych w sobie, a w obu
grupach sa i jedynacy, i ludzie z rodzenstwem.
Nie ma jednej recepty na szczescie, a juz na pewno sam fakt posiadania/braku
rodzenstwa szczescia nie gwarantuje. Mysle ze to czy dzieci sa szczesliwe
zalezy bardziej od rodzicow niz od braci czy siostr :)
Ja tam jestem szczesliwa jedynaczka, rodzenstwa nigdy nie chcialam. Pewnie ,
tez sie martwie, bo mama w Polsce a ja "na obczyznie" i w razie czego trudno by
mi bylo przy niej byc, ale jakos to bedzie :)

[tibby]

Nie doczekasz się jednoznacznej odpowiedzi: co człowiek, to recepta na
szczęście. Ja jestem jedynaczką, dobrze mi z tym, bo zbyt silną mam potrzebę
samotności, żebym zniosła czyjąś obecność 24 h na dobę; inny jedynak może z
powodu samotności cierpieć straszliwie. A ja widzę w jedynactwie same plusy.

[glonik]

tibby napisała:

Ja jestem jedynaczką, dobrze mi z tym, bo zbyt silną mam potrzebę
> samotności, żebym zniosła czyjąś obecność 24 h na dobę; .

O, i to jest mój problem. Potrzebuję bardzo dużo przestrzeni fizycznej i
psychicznej. Mój partner z kolei jest "przylepą", lubi okazywać uczucia,
mnie to czasem krępuje. Czasem chcę być kompletnie sama, wyłączyć telefon
nie istnieć społecznie. I też mam problemy "towarzyskie", trudno
nawiązuję kontakty, a do szczęścia nie potrzebuję tłumu wokół siebie.
Lubię być sama i nigdy nie czuję się samotnie. Czytam mnóstwo, a ludzie...
mogą nie istnieć. No, przesadzam, eremitką nie jestem, ale są to kontakty
rzadkie i mało stadne. Nie lubię spędów rodzinno-towarzyskich i źle się
wtedy czuję. To rzeczywiście brak treningu z dzieciństwa.
Jedynak, to jednak nieco odmienna forma życia ;).
Pozdrawiam - odmieniec.

[Gość: melmire]

Pytanie tylko czy gorszy jest "wzgledny samotnik" nie potrzebujacy calodobowego
towarzystwa, czy osoba ktora piec minut nie moze wytrzymac sama i przesiaduje
dniami i nocami u znajomych . A znam takiego "typa"!
Ja dobrze czuje sie z ludzmi (w granicach rozsadku), ale nie schne jak ta
lelija bez wody jezeli nikogo przez trzy dni nie widze. Najwazniejsza w zyciu
jest rownowaga :)

[tibby]

Zerknęłam na Twój post powyżej, ten o braku rodzeństwa w sytuacji krytycznej.
Ja też, jak Ty, mam ciężką sytuację w domu, ojciec poszedł precz, mama pół roku
temu zachorowała na raka i niełatwo było to znieść. Wtedy po raz pierwszy
pomyślałam, że żałuję, że nie mam rodzeństwa. Ale następną myślą było to, że
być może byłoby tak, że oprócz sprawowania opieki nad mamą musiałabym uspokajać
rozhisteryzowaną siostrę albo podtrzymywać na duchu brata-pierdołę. Rodzeństwo
nie zawsze oznacza wsparcie (spotkałam się z taką sytuacją kilka razy).
Druga sprawa - mój partner, jak na złość, też jest przylepką straszną :) Bardzo
go kocham, ale czasem chciałabym, żebyśmy przez kilka dni poprzestali na
kontakcie telefonicznym i żebym mogła sobie w spokoju poczytać albo poleżeć do
góry kołami, sama, sama, sama. Moi przyjaciele i znajomi są fajni, kochani,
dobrzy, czuję się z nimi dobrze, ale równie dobrze, a czasem nawet lepiej czuję
się bez nich. Mojej mamie, osobie, której ludzie są niezbędni do życia, wydaje
się to chore i 'zdziczeję' i nijak nie mogę jej wyjaśnić, że mam inny sposób na
życie. I nie tylko jej...
pozdr - zdziczała Tibby

[reniatoja]

Zdecydowanie korzystniej jest miec brata. Ja bez brata nie mialabym
pozalatwianych mnostwa waznych rzeczy w Polsce, on jest moja prawa reka tam,
gdyby nie on to moje sprawy lezalyby i kwiczaly, chyba . No i jest doatkowy
czlowiek do kochania :)) No i jakby co to nerki, śpiki, pół wątroby, te
sprawy... A jak byl w Grecji to nieraz zabral siostrzeniczke do parku czy na
lody, na czym korzystali wszyscy : dziecko bo mialo ekstra przyjemnosci w
tygodniu, ja z mezem, bo mielismy chwile dla siebie, no i moj brat, bo
zaskarbial sobie jeszcze wiecej mojej wdziecznosci :))) Dla niego tez lepiej,
ze ma siostre, zawsze ma od kogo pozyczyc kaske :))

Inna sprawa, ze jak byl maly to sie wiecznie bilismy, ile mi nerwow zezarla
bestia to nawet ja juz nie pamietam.
Ale tak jak kocha sie wlasnego brata to jest calkiem inny kosmos. Jakos nie
wyobrazam sobie mojego zycia bez braciaka.

do kini, glonika i nie tylko :-)

[maika7]

kini napisała:
>bardziej przygnębia fakt, że kiedyś będę zdana raczej na siebie. Osoby, które
mają >rodzeństwo, zawsze mogą liczyć na ich pomoc. Nawet mimo jakichś tam
konfliktów.

Kini, nie ma reguł. Wśród rodzeństwa często są bardzo "poszarpane" układy. Nie
zawsze mozna liczyć na pomoc. Czasem mozna liczyć tylko na "psychiczne rany".

>Poza tym myślę, że mając rodzeństwo, byłabym trochę innym człowiekiem.
>Jedynacy nie uczą się dzielenia z innymi, bo wszystko jest ich, mają więc z
tym >problemy w dorosłym życiu.

Kini, jedynak nie żyje w separacji od innych ludzi. Uczymy się dzielić z
rodzicami, kuzynami, kolegami, koleżankami, przyjaciółmi.......całe życie :-)

>I to dostawanie wszystkiego skutkuje również tym, że jedynacy nie są nauczeni
>walczyć o swoje. Ja mam problemy z asertywnością, ze stanowczymi żądaniami.
>Będąc dzieckiem byłam bardzo nieśmiała, miałam problemy
>z nawiązywaniem kontaktów z równieśnikami, nie umiałam się bronić.

Tego tez chyba nie można uogólniać. Co jedynak to inny i inne ma problemy - jak
każdy człowiek. Mam poczucie, że akurat ja (jedynaczka) umiem walczyc o swoje,
że potrafię się dzielić z innymi, że - chociaz nie nawiązuję kontaktów bardzo
łatwo, to te, które nawiązuję są przeważnie trwałe i mocne. Myślę, że nie
wszystkie problemy, z jakimi się borykają jedynacy wynikają z ich jedynactwa :-
))

Glonik napisała:
>Teraz widzę starzejącą się i chorującą Mamę, pamiętam zawały i śmierć Taty,
>i tęsknię do rodzeństwa, choćby z tego powodu, ze kiedy Mama zachoruje
>ostatecznie będę z Nią sama, bo nawet kochający i wspierający partner
>nie będzie umiał mi pomóc. Myślę, że brat, czy siostra zdjęliby ze mnie
>część tego niedobrego. Może idealizuję, ale tak sobie wyobrażam dobre
>niejedynactwo.

Jestem w podobnej sytuacji, ale patrzę w przyszłość w ufnością, że poradzę
sobie z opieką nad chorującą i starzejącą się Mamą, że rodzeństwo może by
pomogło, a może nie (Mama pochodzi z wielodzietnej rodziny, ale to ona
właściwie głównie opiekowała się swoja Mamą, w rodzeństwie nie znalazła wtedy
wsparcia). Jedynactwo to także klarowność "powinności". Wiadomo, że są rzeczy,
których nikt za jedynaka nie zrobi (żaden brat, siostra) i trzeba w pojedynkę
stanąć "oko w oko" z losem. To hartuje :-))

>O, i to jest mój problem. Potrzebuję bardzo dużo przestrzeni fizycznej i
>psychicznej. Mój partner z kolei jest "przylepą", lubi okazywać uczucia,
>mnie to czasem krępuje. Czasem chcę być kompletnie sama, wyłączyć telefon
>nie istnieć społecznie.

Niejedynacy też czasem są samotnikami :-)) To chyba nie jest cecha jedynaków
wyłącznie :-))

>I też mam problemy "towarzyskie", trudno nawiązuję kontakty, a do szczęścia
nie >potrzebuję tłumu wokół siebie. Lubię być sama i nigdy nie czuję się
samotnie. >Czytam mnóstwo, a ludzie...mogą nie istnieć. No, przesadzam,
eremitką nie jestem, >ale są to kontakty rzadkie i mało stadne. Nie lubię
spędów rodzinno-towarzyskich i >źle się wtedy czuję. To rzeczywiście brak
treningu z dzieciństwa.

Mój mąż też nie lubi spędów rodzinnych (niejedynak!), oboje lubimy spotkania w
wąskim gronie, gdzie można spokojnie pogadać, zastanowić sie nad światem,
podyskutować, a unikamy jak ognia wszelkich spędów. Może to znów nie "wina"
jedynactwa, tylko charakteru???

>Jedynak, to jednak nieco odmienna forma życia ;).
>Pozdrawiam - odmieniec.

A dlaczego - Samotniku- buszujesz po forum w takim razie ? Każdy z nas jest
odmienną formą życia (aj, ten bagaż biologiczny i nieskończoność kombinacji
połączeń genów.....) niezależnie od wielkości rodziny :-)))

Plusy i minusy bycia jedynakiem? Dla każdego chyba inne - tylko czy wynikające
napewno z faktu bycia jedynakiem? Czy nie jest to taki wytrych - jestem
nieśmiała bo jestem jedynaczką, jestem przebojowa bo jestem jedynaczką, umiem
nawiązywać kontakty z innymi bo jestem jedynaczką, nie umiem - bo jestem
jedynaczką.....

Pozdrawiam serdecznie - jedynaczka zadowolona ze swojego jedynactwa
(żródło wad i tęsknot nieznane...)
M.

[glonik]

maika7 napisała:



> A dlaczego - Samotniku- buszujesz po forum w takim razie ?

A buszuję, zresztą nie tak bardzo intensywnie, bo mogę wejść
i wyjść z Forum, kiedy chcę, bez usprawiedliwiania się i bez
okrzyku: o cholera!!!!! zostawiłam włączone żelazko!!!! ;-).
Serio, Net daje mi poczucie swobody i sterowania swoją osobą
wedle mojego życzenia. Bez tłumaczenia się i poczucia winy,
że nie uczestniczę w czymś bez chęci na dłuższy kontakt.
Egoistyczne pozdrowienia ;-).

[maika7]

Aaa, to trochę podobnie do mnie :-))
Zaciekawiłam się przyczynami Twojej obecności na forum, bo napisałaś, że
kochasz książki i, że inni ludzie mogą nie istnieć. Ale potrzeba kontaktu chyba
w Tobie istnieje, skoro tu jesteś?

Hm... od słowa "egoistyczne" zaczęła się nam (mnie i mężowi, który też od czasu
do czasu zagląda na forum) bardzo sympatyczna znajomość. Od tego czasu czuję
sentyment do tego słowa :-))

Serdeczności
M.

[kini]

> >bardziej przygnębia fakt, że kiedyś będę zdana raczej na siebie. Osoby, któ
> re
> mają >rodzeństwo, zawsze mogą liczyć na ich pomoc. Nawet mimo jakichś tam
> konfliktów.
>
> Kini, nie ma reguł. Wśród rodzeństwa często są bardzo "poszarpane" układy.
Nie
> zawsze mozna liczyć na pomoc. Czasem mozna liczyć tylko na "psychiczne rany".

Oczywiście, że nie ma reguł, ale będąc jedynaczką, mam gwarancję na to, że będę
musiała sobie radzić sama. A mając rodzeństwo miałabym przynajmniej nadzieję,
że mogę na kogoś liczyć :)



> Kini, jedynak nie żyje w separacji od innych ludzi. Uczymy się dzielić z
> rodzicami, kuzynami, kolegami, koleżankami, przyjaciółmi.......całe życie :-)

To prawda, ale część nawyków z dzieciństwa czasami się ujawnia :)



> Tego tez chyba nie można uogólniać. Co jedynak to inny i inne ma problemy -
jak
>
> każdy człowiek. Mam poczucie, że akurat ja (jedynaczka) umiem walczyc o
swoje,
> że potrafię się dzielić z innymi, że - chociaz nie nawiązuję kontaktów bardzo
> łatwo, to te, które nawiązuję są przeważnie trwałe i mocne. Myślę, że nie
> wszystkie problemy, z jakimi się borykają jedynacy wynikają z ich
jedynactwa :- ))

To prawda, ale ja jednak upatruję tutaj jakąś korelację.

[Gość: maika7]

>Oczywiście, że nie ma reguł, ale będąc jedynaczką, mam gwarancję na to, że
będę musiała sobie radzić sama. A mając rodzeństwo miałabym przynajmniej
nadzieję, że mogę na kogoś liczyć :)

Ta gwarancja i klarowność moich "praw i obowiązków" jest dla mnie bardzo
pozytywną wartością :-)) Bardzo wyraźnie wiem na co mogę liczyć i czego ode
mnie się oczekuje. Z rodzeństwem nie wiem jak by było. Lepiej, gorzej? Diabli
wiedzą :-))

>To prawda, ale część nawyków z dzieciństwa czasami się ujawnia :)
>To prawda, ale ja jednak upatruję tutaj jakąś korelację.

Ujawnia się i są pewnie korelacje pomiędzy warunkami w jakich się wychowujemy,
ale czy są jakieś nawyki i problemy charakterystyczne TYLKO dla jedynaków?? W
to właśnie wątpię.

Może jest tak, jak pisze niżej lola211, że jedynactwo się demonizuje? I
upatrujemy źródła naszych problemów i kompleksów w byciu jedynakiem?? Może to
mit?
:-)
M.

[kini]

> Ta gwarancja i klarowność moich "praw i obowiązków" jest dla mnie bardzo
> pozytywną wartością :-)) Bardzo wyraźnie wiem na co mogę liczyć i czego ode
> mnie się oczekuje. Z rodzeństwem nie wiem jak by było. Lepiej, gorzej? Diabli
> wiedzą :-))

Też prawda! :)



> Może jest tak, jak pisze niżej lola211, że jedynactwo się demonizuje? I
> upatrujemy źródła naszych problemów i kompleksów w byciu jedynakiem?? Może to
> mit?

Chyba nie tylko mit, chociaż zgadzam się, że zwalanie wszystko na brak
rodzeństwa to przesada :)

[Gość: maika7]

>Chyba nie tylko mit, chociaż zgadzam się, że zwalanie wszystko na brak
rodzeństwa to przesada :)

Są jakieś badania mówiące o cechach jedynaków, najstarszego dziecka w rodzinie,
średniego, najmłodszego itp. Taka próba uchwycenia zależności od "kontekstu"
rodziny i miejsca w niej. Ale to daleko idące uogólnienia. Chyba każdy problem
każdego z nas może mieć inną przyczynę. Dla mnie poszukiwanie cech wspólnych
jedynaków to trochę tak, jak poszukiwanie cech wspólnych np. rudowłosych (poza
kolorem włosów oczywiście) :-))

M.

[kiitek]

Gość portalu: Madzia napisał(a):

> No, właśnie, jak to jest? Czy dziecko nie mające rodzeństwa jest bardziej
> szczęśliwe?

Raczej szczęście nie jest od tego zależne,ale myślę,że brak rodzeństwa jest
czymś nie za dobrym dla człowieka.

[lola211]

> Raczej szczęście nie jest od tego zależne,ale myślę,że brak rodzeństwa jest
> czymś nie za dobrym dla człowieka.

To samo mozna powiedziec o posiadaniu rodzenstwa- czasem nie jest to korzystne.
Ja uwazam, ze jedynactwo sie demonizuje, oskarza o wszelkie zyciowe
niepowodzenia, w głowach jedynaków tli sie idyllyczny obrazek fajnego brata czy
siostry, a rzeczywistosc wyglada czesto nie tak ciekawie- rodzenstwo skłocone
lub sobie obce, to dopiero boli, gdy masz rodzine, a jakby jej nie było.

[zabka000]

No właśnie, u mnie jest dosyć smutna sytuacja. Co prawda mam siostrę ale jakoby
jej nie było. Od początku byłyśmy wychowywane oddzielnie: ja z rodzicami a
siostra z dziadkami- tak wyszło i tyle.
Od kiedy pamiętam zawsze była kreowana między nami atmosfera rywalizacji: w
szkole, w wyglądzie, itp. Jesteśmy rodzeństwem ale mamy i tak życie jedynaczek:
widzimy się bardzo rzadko i rozmawiamy o bardzo ogólnych tematach bo właściwie
nie ma między nami 100 % więzi. Rodzice i dziadkowie chcieli dobrze ale teraz
wiem że wyrządzili nam krzywdę.
Obydwie zawsze byłyśmy traktowane przez otoczenie jako dziwaczki, klasowe
pierdoły, strasznie nieśmiałe. Życie już dało nam w kość a teraz mamy takie
kompleksy wyniesione z dzieciństwa że baaaaardzo trudno jest nam nawiązać
kontakt z ludźmi. Ja już teraz mam trochę dość i nie bardzo radzę sobie sama ze
sobą. Czasami naprawdę nie mam już siły. Ale nikogo nie winię. Tak wyszło.
Przepraszam wszystkich za taki depresyjny nastrój, ale miałam ogromną potrzebę
wygadania się..

[kiitek]

lola211 napisała:

> > Raczej szczęście nie jest od tego zależne,ale myślę,że brak rodzeństwa jes
> t
> > czymś nie za dobrym dla człowieka.
>
> To samo mozna powiedziec o posiadaniu rodzenstwa- czasem nie jest to
korzystne.
> Ja uwazam, ze jedynactwo sie demonizuje, oskarza o wszelkie zyciowe
> niepowodzenia, w głowach jedynaków tli sie idyllyczny obrazek fajnego brata
czy
>
> siostry, a rzeczywistosc wyglada czesto nie tak ciekawie- rodzenstwo skłocone
> lub sobie obce, to dopiero boli, gdy masz rodzine, a jakby jej nie było.

Ale zawsze to rodzina,najbliższa jakby nie było....

[lola211]

> Ale zawsze to rodzina,najbliższa jakby nie było....

No ale co z tego wynika na codzien? Kompletnie nic.Nie ma kontaktu, nie ma
pomocy, nie ma rozmów, nie ma spotkan.Co mi ze swiadomosci, ze mam brata, skoro
wiem, ze jestesmy sobie obcy, nie mamy o czym ze soba rozmawiac? Ze w razie
problemów z rodzicami nie usiadziemy przy stole i nie dogadamy sie, jak im
pomóc?

[mantha]

Przeczytalam wiekszosc postow i w ogole sie nie zgadzam z teza dosyc
uogolniającą, ze jedynacy to introwertycy, a ci, ktorzy maja rodzenstwo
ekstrawertycy.
mam brata i siostre (mlodsi ode mnie) i jestem podrecznikowym wrecz przykladem
introwertyczki, zamknieta w sobie z wielka trudnoscia nawiązująca kontakty z
innymi - to samo ma moj brat, siostra juz nie (inny ojciec) i smiem twierdzic,
ze jest to sprawa bardziej genetyczna niz fakt posiadania lub nieposiadania
rodzeństwa.
Moj partner - jedynak - otoczony niesamowita iloscia znajomych, lubiacy byc w
centrum uwagi, ekstrawertyk, od czasu do czasu twierdzi, ze mu rodzenstwa
brakuje, ale chyba na tej zasadzie, jak tutaj ktos juz opisal, ze zawsze chcemy
czegos, czego miec nie możemy.
Zrobilam tez w myslach szybki przeglad znanych mi lepiej jedynaków - co ich
łączy? - meczący sposob bycia, namolność i ciagla potrzeba bycia w centrum
uwagi - to cechy rzucające sie w oczy akurat mi - osobie uwielbiającej swiety
spokoj, nie narzucającej sie nikomu i nie znoszącej opowiadac głownie o sobie.
Reasumując - chyba jednak gorzej maja jedynacy i jednoczesnie sa bardziej
męczący dla otoczenia. Tak wynika z moich doswiadczen i obserwacji.
pozdrawiam

[tibby]

Zrobilam tez w myslach szybki przeglad znanych mi lepiej jedynaków - co ich
> łączy? - meczący sposob bycia, namolność i ciagla potrzeba bycia w centrum
> uwagi - to cechy rzucające sie w oczy akurat mi - osobie uwielbiającej swiety
> spokoj, nie narzucającej sie nikomu i nie znoszącej opowiadac głownie o sobie.
> Reasumując - chyba jednak gorzej maja jedynacy i jednoczesnie sa bardziej
> męczący dla otoczenia. Tak wynika z moich doswiadczen i obserwacji.
Widzisz, z moich obserwacji wynika coś dokładnie przeciwnego: znani mi jedynacy
są cisi i pokornego serca, a ci, którzy rodzeństwo posiadają, są upierdliwi,
ciągle gadają o sobie i są usposobieni towarzysko, co jest nad wyraz męczące.
Ale nie wysnuwam z tego wniosku, że ci, co mają rodzeństwo, mają gorzej, a
jedynacy żyją w luksusie samotności, bo to bzdura. Ja jestem introwertykiem,
ale nie wiążę tego z moim statusem (jedynaczka). To, o czym piszę, nie ma być
kontrą, ale raczej próbą pokazania, że każda generalizacja w sprawie 'jedynak
vs rodzeństwo' jest bezsensowna.
pozdr

[Gość: maika7]

>Zrobilam tez w myslach szybki przeglad znanych mi lepiej jedynaków - co ich
łączy? - meczący sposob bycia, namolność i ciagla potrzeba bycia w centrum
uwagi - to cechy rzucające sie w oczy akurat mi - osobie uwielbiającej swiety
spokoj, nie narzucającej sie nikomu i nie znoszącej opowiadac głownie o
sobie....

Też zrobiłam w myślach przegląd znajomych, którzy według mnie są męczący dla
otoczenia (czyli mnie...). Nikt z tego grona nie jest jedynakiem.
Hm.. ale popatrzę jeszcze czy u znajomych nie widać przypadkiem oznak zmęczenia
mną :-)
M.

Wprost przeciwnie

[mickey.mouse]

Gość portalu: Madzia napisał(a):

> No, właśnie, jak to jest? Czy dziecko nie mające rodzeństwa jest bardziej
> szczęśliwe?

Mniej

[lola211]

> Mniej
A skad to wiesz? Masz porównanie bycia najpierw jedynakiem a nastepnie nie-
jedynakiem?