Być zaborczą...

[rozwiana_wiatrem]

Wczoraj mój mężczyzna uświadomił mi, że nie potrzebuje więcej czasu by go ze
mną spędzać. Wystarcza mu moje towarzystwo wieczorem - siłą rzeczy -po
przyjściu z pracy- czyli 2 godzinki, a przy okazji nie przeszkadza mu
obecność jego rodziców... Zrobiło mi się przykro, bo normalnie w świecie mi
tego czasu brakuje. Chciałabym w wolnych dla nas chwilach być sami, móc
poczuć się wyjątkowo... a tu? Jestem zazdrosna i rozżalona. I on o tym wie...
Nie tulimy się do siebie, nie kochamy się, a mimo to nasze wzajemne relacje
są dobre. Czy jestem zaborcza?? Chcemy być ze sobą, ale najnormalniej w
świecie mam tego dosyć...

[kini]

Hmmmm... Troszkę niejasny ten twój post... Co z weekendami? Jak to - z jego
rodzicami? Napisz coś więcej.

[rozwiana_wiatrem]

Mieszkamy razem a jego rodzicami. Oni na górze, my na dole. Siła rzeczy mijamy
się z nimi, a że mój "m" jest jedynakiem, mama co tu ukrywać czasami jest
nadopiekuńcza. Ale nie w tym rzecz...
Mam wrażenie, że nie jestem ju tą najważniejszą, stałam się powszednia i
przestał się starać. Nie stać go na gest zaproszenia do kina, knajpy.
Zwyczajnie na to nie wpadnie. Nie prawi komplementów, nie docenia ot
przyzwyczaił się. W weekendy niestety nie zawsze możemy być razem... a jeżeli
już to też zawsze jest coś ważniejszego. Zamknęłam się w sobie i chodzę taka
smętna po domu, płakać się chce z bezsilności. Wczoraj po burzliwej "debacie"
wyrzuciłam swoje żale...
Ze względu na pracę jestem w domu ok 19, wspólna kolacja z rodzicami -jedna
kuchnia, potem może zobaczą jakiś film- oczywiście u nas bo tak miło- a ja o 22
padam z nóg więc idę się położyć. A mój "m" pada z nóg około 1 w nocy...
I jak tu się dopasować??
Może choć troszkę coś wyjaśniłam...

[Gość: Jeru]

> Nie stać go na gest zaproszenia do kina, knajpy.

Potrzebujesz faceta, czy zabawiacza? Dla mnie to nie jest argument.

> Nie prawi komplementów, nie docenia

A to akurat niedobrze... Tymczasem mu wychłódło, jak rzekł klasyk. Dalszy ciąg
pomińmy, bo nie ma tu chyba zastosowania :)

> Mieszkamy razem a jego rodzicami. Oni na górze, my na dole. Siła rzeczy
> mijamy się z nimi, a że mój "m" jest jedynakiem, mama co tu ukrywać czasami
> jest nadopiekuńcza.

Zupełnie chora sytuacja w moim mniemaniu. Poważnie. Rozumiem względy
ekonomiczne, ale ja już po kilku godzinach spędzonych w mieszanym towarzystwie
moich rodziców i mojej dziewczyny byłem jakoś tak dziwnie zdenerwowany... Moja
matka też jest nadopiekuńcza :I

Zaborcza na pewno nie jesteś i raczej się Twoim obiekcjom nie dziwię.

Kiedy już wyrzuciłaś "to" z siebie, jaki był efekt?

[rozwiana_wiatrem]

Jeru nie potrzebuję zabawiacza, ale zainteresowania najbliższej mi osoby. A
efekt rozmowy był taki, że mieliśmy cichy wieczór, a dzisiaj zostałam
zaproszona na kolację... poza domem.

[kini]

Aaaaa... To już jakiś sukces! :) Tylko pamiętaj na drugi raz, żeby takie sprawy
załatwiać na spokojnie, a nie na zasadzie "wyrzucania z siebie". :)

[mamalgosia]

jeżeli jest rzeczywiście tak jak opisałaś (bo czasem osoba zainteresowana nie
jest obiektywna), to absolutnie nie jesteś zaborcza. natomiast bardzo
martwiłabym się, gdyby mój mąż tak robił.

[kini]

Też nie uważam, żebyś była zaborcza. Twoje pragnienia są jak najbardziej
normalne. A jak twój facet zareagował na twoje wyrzucone żale?

[true_oveja]

czy jestescie malzenstwem?
czy istnieje szansa na samodzielne mieszkanie? z dala od rodzicow?

[rozwiana_wiatrem]

planujemy małżeństwo, a mieszkamy u jego rodziców z powodów czysto
ekonomicznych. Został zrobiony remont i dom przystosowano dla dwóch rodzin...

[true_oveja]

no coz jak dla mnie to jest toksyczna sytuacja. jestescie pod stala opieko-
kontrola jego rodzicow, jemu jest super wygodnie.
wiesz co moze czasem warto wzgledy emocjonalne przelozyc nad materialne.
wcale nie jestes zaborcza, jestes normalna. masz prawo czuc soie wazna i
kochana i zadbana. jedyna rada (ja bym tak zrobila) to rzeczowa argumentacja w
rozsadnej dyskusji w ktorej zaprezentujesz swoje potrzeby i pragnienia.
pozdrawiam

[de_ska]

Hmmm, nieciekawa sprawa. Rozumiem, że możesz się czuć prawie jak siostra
swojego "m", a nie kobieta jego życia. Bynajmniej nie jesteś zaborcza, przecież
potrzeba bycia sam na sam z ukochanym jest normalna.
Jeśli on nie zrozumie, że czujesz się fatalnie w takim układzie (rodzice
wieczorami przesiadują z Wami, mamcia pewnie gotuje i bez przerwy stara się
dogadzać synkowi), to nie wróżę dobrze waszemu związkowi.
Życzę żeby jednak zrozumiał.

--
"Regardez-moi tous dans les yeux!" - Bouillon

[samowolny]

rozwiana_wiatrem napisała:

> planujemy małżeństwo, a mieszkamy u jego rodziców z powodów czysto
> ekonomicznych. Został zrobiony remont i dom przystosowano dla dwóch rodzin...

jeśli macie wspólną kuchnie to dom nie jest przystosowany dla dwóch rodzin...
z tego wynika że teściowa wam gotuje dlatego albo zaczniesz sama prowadzić
gospodarstwo domowe albo musisz sie pogodzić z spotykaniem teściowej na każdym
kroku...

[mickey.mouse]

Przychylam się do innych postów w twoim wątku. Ta sytuacja faktycznie nie jest
normalna. Nie o to przeciez chodzi w zwiazku, aby czuc się jak rodzeństwo - jak
juz ktos napisał - zwiazek jako taki, istnieje po to aby życ ze soba we dwoje,
a nie z całym rodzinnym inwentarzem. Ten ostatni jest jedynie dodatkiem do
zwiazku, a nie jego częścia składową. Jesli jest tak jak opisujesz, absolutnie
nie masz powodu czuć sie zaborczą, co więcej masz prawo wymagac. Chociaż... z
drugiej strony mam spore wątpliwosci, czy związek powinien opierac sie na
wymaganiach w tym względzie, czy tez może raczej na naturalnym dążeniu obojga
ludzi do wspólnego przebywania razem.

[undyna]

Zdecydowanie na naturalnym dążeniu ludzi do przebywania razem.:)Pozdrawiam.

[true_oveja]

no jasne, ale bałam się to powiedzieć pierwsza :)))))

[kini]

> Chociaż... z
> drugiej strony mam spore wątpliwosci, czy związek powinien opierac sie na
> wymaganiach w tym względzie, czy tez może raczej na naturalnym dążeniu obojga
> ludzi do wspólnego przebywania razem.

Bardzo trafna uwaga.
Ale niestety niektórzy ludzie są tak mocno związani z rodzicami, że nie
odczuwają potrzeby większego odizolowania się, nawet wtedy, kiedy pojawia się w
ich życiu partner. Tylko w tym momencie należy sobie zadać pytanie, czy wobec
tego ta osoba jest dojrzała i czy kiedykolwiek będzie do samodzielnego życia z
rodzicami na drugim planie...

[aktin]

A ja mam już wszystko w d. I chyba to rzuce.
Mój facet też uważa, że czas który mi poświęca jest wystarczający.
Wystarczający czyli weekendy. I to nie pełne bo ja studiuje zaocznie.
Nie ma inicjatywy z jego strony do wspólnych wyjśc, wyjazdów, odmiennego
spędzania czasu poza wieczorem przed tv.
Każdą moja próbę poważnejrozmowy on obraca w żart tłumacząc - taki już jestem.
A więc dupa, dupa, dupa!

Już mi się nie chce! O!