wkraczjąca nuda między 2 ludźmi

[Gość: żona]

Co robicie aby nuda, codzienność, monotonia nie zabiła waszego związku z
partnerem? Przecież znacie się jak łyse konie i niczym już partnera nie
zaskakujecie.
Ciekawa jestem, która z płci bardziej się stara o uatrakcyjnienie związku.
pozdrawiam

[balbina2]

Najgorzej to jak w ogóle wszystko w związku jest ustabilizowane - osiągnęło się
wyznaczone cele, praca jest, kasy wystarcza, dzieci OK - i nie ma o czym
rozmawiać. Dokąd coś się dzieje, do czegoś dążymy, mamy wspólne cele, coś na
czym obojgu zależy, to o nudzie nie ma mowy. Następna rzecz - te same
zainteresowania. Kiedy mąż tylko ogląda mecze, a żona czyta książki - to o czym
mają rozmawiać? Brak wspólnych tematów.
Teraz budujemy dom i oczywiście nie nudzimy się wcale - plany, narady,
załatwianie tego wszystkiego....Poza tym kochamy zwierzaki, mamy ich dużo, a
największa pasja to wyścigowe charty - te wszystkie sprawy strasznie łączą i
nie pozwalają na nudę.
Może to właśnie sprawia, że nawet jeśli zdarzy się całe popołudnie, kiedy nie
zamienimy ani słowa ze sobą (np. ja czytam, on pracuje) to nie jest to wcale
przykre ani męczące.

co to znaczy nie ma o czym rozmawiac?

[bukowski27]

wiem ze mlody jestem i tak dalej... zony nie mam i tak dalej... ale co to
znaczy: nie mamy o czym rozmawiac??? i nie mowie tu o planach riozbudowy domu
albo o kupni enowego samochodu.

[aise_]

no ja też nie rozumiem...

to znaczy, że poza tym nie macie sobie nic ciekawego do powiedzenia?

to chyba smutne, co?

[balbina2]

To znaczy, że w większości przypadków (nie mówię, że w 100%) po kilkunastu
latach ludzie nie bardzo już potrafią dyskutować ze sobą na tematy ogólne, może
nie tyle nie potrafią, co im się nie chce - wszystko już przedyskutowali i
swoje poglądy znają na wylot. Dlatego jeśli jest coś co ich oboje pasjonuje, to
zakres interesujących tematów od razu się powiększa, coś ich łączy, do czegoś
razem dążą, a nie tylko przebywają ze sobą.

[aise_]

no może jestem idealistką, ale nie bardzo moge sobie wyobrazić, ze nie chce mi
sie gadac z mężem...

[Gość: Grzdyl]

> Kiedy mąż tylko ogląda mecze, a żona czyta książki - to o czym
> mają rozmawiać? Brak wspólnych tematów.

Polecam w takich sytuacjach rozmowy o marynistyce czyli o tzw.
dupie Maryni. Sa bardzo tworcze i interesujace. Slowo.

[kasia28]

No wlasnie te codzienne sprawy, pieniądze, dom, dzieci...Jest o czym
rozmawiać. A my z mężem inwestujemy w nasz związek tzn ja i on. Dzieci są
poza. Tzn. w dzień jesteśmy rodziną z dwójką dzieci, ale wieczorami zakochana
parą. Wieczory są nasze: kolacja, film, rozmowy, przytulanie itd. często
wychodzimy do kina, teatru i znów mamy okazje do pogadania-wymieniamy poglądy
na temat filmu czy sztuki. Chodzimy często na spacery, np. wieczorem czy nocą,
gdy dzieci śpią. Wychodzimy na kolację albo na piwo, spotykamy się ze
znajomymi. Staramy sie wyjeżdżać często na dwa trzy dni bez dzieci (i wtedy na
pewno się nie nudzimy:)). Nauczyliśmy naszą córkę (synek jest za malutki
jeszcze), ze rodzic tez człowiek i ma prawo do szczęścia i ona już nie ma
pretensji, ze mama z tata wychodzą bez niej, ze bawią się bez niej itd.
Rozmawiamy ze sobą o wszystkim: o pracy, co nowego słychać, co przeczytałam,
co jemu udało się zrobić. Rozmawiamy o różnych sprawch, min.na przykład na
tematy poruszane na tym forum. Można by wiele pisać. Po prostu chcemy , by w
przyszłości, gdy dzieci odejdą nie obudzić się pewnego dnia z przerazeniem, ze
nie mamy o czym rozmawiać, ze odzwyczailiśmy się od siebie, że to co nas
łączyło skończyło się -dom wybudowany i urządzony, finansowych problemów już
nie ma , a dzieci odchowane. Dlatego ważniejszy dla nas jest nasz zwiazek niż
cokolwiek innego i staramy się robić wszystko razem, duzo ze soba przebywać i
dużo rozmawiać. I nie zgadzam się, ze jeśli mąż ogląda mecze, a żona czyta
książki to nie mają o czym rozmawiać. W moim związku mój mąż to racjonalista,
ścisły umysł, z wykształcenia inżynier. Ja natomiast jestem wrazliwa,
humanista. On woli mecze, koncerty, politykę, ja czytam książki, rozprawy
naukowe, trochę maluję i piszę itp.I zawsze mówię mu o tym co przeczytałam a
potem rozmawiamy, albo on mówi o swoich rzeczach i też rozmawiamy. To tylko
chęć wspólnej rozmowy i nic więcej. Owszem zainteresowania wspólne tez są ale
bardzo niewiele. Poza tym ja go fascynuje moimi zainteresowaniami i talentami,
jest dumny z tego, ze z dziedzin humanistycznych jestem taka dobra, mnie on na
przykład imponuje, że potrafi wszystko w głowie obliczyć, przemierzyć jak
komputer(dla mnie to jest nie do przejścia:)) Ogólnie potrafimy być dumni z
siebie nawzajem i im bardziej jest coś dla nas odległe tym bardziej to
podziwiamy.I jeszcze jedno dawniej więcej nas dzieliło, a przez takie wspólne
rozmowy przekonalśmy jeden drugiego do wielu rzeczy, które mozemy teraz
wspólnie robić. Np.mój mąż dużo mówił o polityce, wyrażał swoje poglądy,
powtarzał co mówią jego koledzy z pracy, a ja słuchałam, słuchałam i... nic,
bo polityką się nie interesowałam, do czasu...Pare miesięcy temu zaczęłam
czytac min. "Politykę", "Newsweeka", "Wprost","Forum" itd. i musiałabyś
zobaczyć minę mojego męża, jak to zobaczył, to było zaskoczenie:)))I znów mamy
o jeden temat wiecej do dyskusji, czasem zażartych, bo już zaczęłam mieć
własne zdanie, niekonieczne zgodne z mężem:)) Gotowych recept nie ma, kazdy
musi sobie wypracować własne metody, ale naważniejsze wydaje mi się jest
właśnie niezapominanie o związku, staranie się by było jak za dawnych lat. Nam
sie udało i mam nadzieję, ze nawet jako staruszkowie nie będziemy sie nudzić.
Juz mamy zresztą plany: podróze, sex i wnuki :)))))Pozdrawiam.

kasia

[bukowski27]

no i o to chyba chodzi:))) jako teoretyk mowie... ale jakos tak to widze...:)

[aise_]

też tak to widze kasia
ja to mam własną teorię i uzasadnienie: mąż jest osobą najbliższą, największym
przyjacielem, wiec jak to jest, że nie ma o czym rozmawiać z największym
przyjacielem? albo nudzić sie z najwiekszym przyjacielem?
ale ja to idealistka jestem:)

[kasia28]

Wcale nie jestes idealistką. Ja tez nie potrafie zrozumieć jak można się z
najblizszym człowiekiem nudzić i nie móc się dogadać. Jesli tak jest, to moze
to nie jest przyjaciel? Jakbym nie miała o czym gadać z przyjaciółką,
nudziłabym się z nią to po grzyba taka przyjaźń? Pozdrawiam.

aise

[bukowski27]

normalnie jakbym nie to ze poznalem juz kobiete mojego zycia, to jeszcze bym
cie podrywac zaczal... znaczy kasia ciebie tez, ale ty masz meza:))))

bukoś

[aise_]

:)
jestem wzruszona:)))

(p.s. tak po cichu - na mnie też już tu lejt, zaobrączkowana jezdem)

[kasia28]

No to ja też odpowiem, ze jestem wzruszona, chociaż to:"znaczy kasia ciebie
też" to taki komplement przy okazji, ale niech tam:)Pozdrawiam.

[agick]

ja zaobrączkowana nie jestem ale mam partnera..
rozmawiamy ze sobą o wszystkim - często oglądając program, czytając felieton
kłócimy się zażarcie... ale nasz związek dzięki temu żyje... flauta by nas
zabiła.. on jest skorpionem ja koziorożcem... dwa przeciwstawne znaki a
jednak.. uwielbiam dyskusje z nim, przekomażania, droczenia... jest bardzo
inteligentnym facetem - poważnie... umysł ścisły - ja pełne rozpasanie
intelektualne. on spokój i wewnętrzna równowaga na codzień traci głowę w
sytuacjach kryzysowych... ja na codzień rozlatana - w kryzysie najbardziej
spokojny człowiek na ziemii,.. może to wszystko sprawia, że siedziąc w dzirze
zabitej dechami, bez TV i gazet - nie nudzimy się..? Zawsze któreś zapoda
temat - do dyskusji, opowieści.. albo pomilczeć razem..
nie umiem się z nim nudzić - to jest facet, który mnie fascynuje.. a ja jego.

[Gość: Sylwia]

Kasiu, świetnie to powiedziałaś. Brawo.

Ja od zawsze powtarzam, że dwoje ludzi oprócz miłości do siebie
musi mieć jeszcze jakies swoje zainteresowania, by było o czym
podyskutowac.
Temat dzieci, pieniędzy, jest dość absorbujący, lecz nie wystarczający
( moim zdaniem) by dwoje ludzi na długo przy sobie utrzymać.

Ale czasami tez cudownie jest pomilczeć, bedąc obok siebie.
Sama obecność drugiej osoby, bliskiej, kochanej wystarczy by nie
nudzic sie.
Niby znamy się jak "łyse konie", ale nadal umiemy siebie nawzajem
mile zaskakiwać, nie wysilając sie przy tym.
Jakos samo przychodzi; kochamy życie, zwierzeta, przyrodę i pewne
tematy same nasuwaja sie, bez specjalnego ich wyszukiwania.
Nie znam uczucia nudy, całe szczęście. Pozdrawiam cieplutko.

[kasia28]

Zgadzam się co do tego milczenia. Kiedyś w liceum miałam przyjaciółkę, która
kiedyś mi powiedziała, ze jestem wspaniałym przyjacielem, bo (oprócz uważnego
słuchania) potrafie wspaniale milczeć razem z nią. Potrafiłyśmy czasem
spacerowac godzinami nie odzywając się do siebie!!! Pozdrawiam.

[Gość: Maria]

Kochane dzieci, dobrze że jesteście takie pełne optymizmu i wiary. I oby nigdy
się ona wam nie zachwiała. Wydaje się wam ze wasz złoty środek na udany związek
jest najlepszy. Gdyby tak było, to powinno się go sprzedawać w aptekach.
Czasami kochani można prze dzień zbudowac między dwojgiem ludzi taki mur, przez
który nie przenikaja żadne słowa. Ave

[Gość: kasia28]

No wiec chodzi o to, by nie dopuszczać do zbudowania takiego muru. W końcu nie
dzieje się tak z dnia na dzień "Mur" potrzebuje troche czasu. I dobrze, ze
założycielka wątku o to pyta, bo widocznie zdaje sobie sprawę, ze należy temu
przeciwdziałać. I przynajmniej ja nie czuję sie "dzieckiem", bo swoje w życiu
przeszłam, nie raz dostałam "kopa" od życia, moje małżeństwo(10 lat) też od
samego początku nie było różowe, ale ja potrafiłam się nauczyc czegoś od
życia. I rady, które daję są moim osobistym doświadczeniem, wiec jest to
wystarczający dowód na to , ze mozna. Tylko trzeba chcieć i
próbować.Pozdrawiam.

[Gość: Sylwia]

Gość portalu: Maria napisał(a):
> Kochane dzieci, dobrze że jesteście takie pełne optymizmu i wiary. I oby nigdy
> się ona wam nie zachwiała.>


Dzieki Mario, ale moje najstarsze dziecię, jest już dorosłe.
Moja wczesniejsza wypowiedż płynie z doświadczenia, wspólnego długiego
życia, a nie z wiary, że tak ma być.
Aczkolwiek i optymizmu, i wiary w dobro mi nie brakuje.


> Wydaje się wam ze wasz złoty środek na udany związek jest najlepszy. >


Mario, ja nie mówię o recepcie na szczęście, bo takowej nie ma,
opowiedziałam jedynie dlaczego w moim małżeństwie nie ma NUDY.



> Czasami kochani można prze dzień zbudowac między dwojgiem ludzi taki mur, przez
> który nie przenikaja żadne słowa. Ave >

To nie mozliwe, po prostu nie mozliwe Mario.
Ciepło pozdrawiam.

[kasiulek]

Moi rodzice sa ze soba juz ponad 30 lat i ja nie widze ani troche nudy w ich
zwiazku. Oni ciagle maja o czym rozmawiac, czasem sie spieraja, mnostwo rzeczy
robia razem, pomagaja sobie i po prostu jest im ze soba dobrze i sa szczesliwi.
Maja po prostu dobre zycie. I ja tez tak chce... i wszystko wskazuje na to, ze
ta wlasnie bedzie...

[kasia28]

Życzę Ci tego serdecznie!

Kasia

[Gość: :) ta...]

... a my, kiedy się nudzimy... , gramy w REMIKA, albo wspólnie pieczemy faworki ! Sczególnie to drugie.., bardzo
zbliza.. :-))) Ale wszystko i tak zależy od chęci przebywania we dwoje..., razem.. :-) Pozdrawiam !