Dwa światy

[mejson.e5]

Przeczytałem na jednym z forów o potwornej tragedii na drodze, gdzie autor
zabił małą dziewczynkę i to dobrą koleżankę własnej córki i zastanawiałem się,
czy jest sens opowiadania innym historii tak strasznej, że aż ciarki przechodzą?
Przecież nie lubimy grania na naszych uczuciach?

No właśnie - granie na uczuciach - sumieniu, poczuciu wartości życia.
I czy nie jest dobrze, jeśli te struny czasami są trącone? Że nie odwracamy
się od niewygodnych rzeczy, że wypadek to nie jest już tylko odnotowanie w
statystyce, korek na drodze, czy zawodzenie ambulansu?

Tak łatwo dać się wepchnąć do równoległego świata, biegnącego obok tego
szczęśliwego i poukładanego, tam gdzie ból przeszkadza cieszyć się szczęściem
innych, gdzie nic dotąd tak istotne nie jest już ważne.

Ta historia podziałała na mnie bardzo.

Pamiętam teraz, by przed rannym wyjściem z domu pocałować żonę i dzieci i
nigdy nie rozstawać się w gniewie przed setką kilometrów przepychanek po stolicy.
Jeżdżę spokojnie, nie daję się podpuszczać, nie blokuję cwaniaków, w
samochodzie słucham wiecej klasyki niż rocka.

Umieram i starzeję się?

Nie!
Właśnie teraz żyję pełniej.

Bronię swojego stabilnego i szczęśliwego świata.
Nie dam się zepchnąć do tego równoległego, potwornego - piekła.

Pozdrawiam,

Mejson

[owca]

nie wolno się dać zepchnąć do równoległego świata, ale nie należy o nim zapominać
trzeba mieć świadomość jego istnienia aby rozumieć ludzi, którzy nie z własnej
winy na codzień tam przebywają

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

[anahella]

A co jezeli juz ktos dal sie wepchnac w ten rownolegly swiat? Czy latwo jest
zauwazyc ze jest sie w tym drugim swiecie?

[betty-bt]

Wydaje mi sie, ze kazdy w ktoryms momencie znajduje sie zupelnie nieoczekiwane
w tym "drugim swiecie". Sa tacy co dlugie lata zyja w nieswiadomosci, z
dystansem don, a niektorzy sa tam wepchnieci juz za mlodu.
Juz na innym forum pisalam kiedys. Kuzynka w wieku 21 lat zostala wdowa z 8-
miesiecznym synkiem. Jej maz zginal w wypadku. Straszna kraksa byla. Nie tylko
on wtedy zmarl.
Przed tym zdazeniem byla zupelnie inna osoba. Zmienila sie nie do poznania. W
sumie cala rodzine to dotknelo.

[tralalumpek]

A mnie sie wydaje, ze kazdy normalnie wychowywany, zyjacy w normalnym swiecie
czyli w otoczeniu innych ludzi czlowiek spotyka sie z czyms takim jak choroby,
wypadki, smierc, odejscia ludzi. Nie trzeba w wieku kilkudziesieciu lat poprzez
opis w inerencie zdarzenia odkrywac nagle waznosci chwil w zyciu i dokonywac
folozofizcznej rozbiorki sensu zycia.

[betty-bt]

Sama swiadomosc, ze istnieje choroba i smierc, to nie to samo co namacalnie
znalezc sie w sytuacji, o ktorej wczesniej myslalo sie tylko jako "to sie
zdarza tylko w filmach" lub "to spotyka tylko innych ludzi".
Przeczytac o tragedii w gazecie, to tez nie ta sama sytucja co zobaczyc w tv
umierajacego wlasnego meza. Jest taka granica... Dopoki nas to nie dotyczy, to
nie spedza nam snu z powiek.

[tralalumpek]

Rzecz w tym wlasnie ze zalozyciel watku nagle zaczal calowac zone na
dowidzenia, po przeczytaniu watku .....
Sama swiadomosc nie wystarcza do radykalnych zmian w mysleniu, to prawda. Ktos
kto przezyl jednak tyle lat ze ma zone i dzieci nie tylko zyl w swiadomosci ze
choroby, smierc, wypadki istnieja ale takze musial w swoim otoczeniu spotkac
sie z takimi sytuacjami. Mniej lub bardziej bliskimi, ktorzy mieli takie czy
inne problemy.

[betty-bt]

No tak. Ale mysle, ze moze sa takie rzeczy, ktore do tego stopnia moga nas
poruszyc- choc nie dotycza nas bezposrednio- ze zmieniamy przynajmniej
nastawienie do sprawy. Moze samo opowiadanie tego faceta dalo mu impuls do
przyjrzenia sie takiej sytuacji z drugiej strony medalu.
Zalezy pewnie tez od stopnia wrazliwosci czlowieka. Niektorych nie ruszaja
zupelnie wypadki na drogach, a inny juz po pierwszym na ten temat przeczytanym
artykule rozwazniej z pedalu gazu korzysta.

[Gość: Klara]

Myślę, że to dobrze, że ludzie są wrażliwi na takie historie, wydaje się potem, że nie zdarzyły się one bez przyczyny.

[Gość: iwona]

Nie rozumię tego co piszesz albo raczej rozumię tylko dla mnie nie ma to
najmniejszego sensu. Dwa światy . Zawsze żyję ze swiadomością że śmierć i
nieszczęście istnieją . Nie myślę o tym bezustannie ale mam tego świadomość .
Historie o wypadkach i.t.p. wzbudzaja u mnie zwykłe ludzkie uczucia wsółczucia
ale nie zdziwienia , że takie cos istniej. Może mi jest łatwiej żyć z tą
świadomością bo będąc dzieckiem znalazłam się po drugiej stronie zycia.
Ale ciężko mi zrozumieć , że ktoś może nagle odkryć drugi świat. Jaki drugi ,
jest tylko jeden i naprawdę wystarczy chwila , żeby życie w nim stało się
potworne.

[Gość: szamanka]

a ja chce żyć we wszytkic światach, chce czuć te emocje i dobre i złe, wiedzieć
co sie dzieje innym ludzią, nie uciekam od prawdy- torturuje sie nią.Zycie to
nie bajka...