Mój maż nie chce, żebym studiowała

[zuza123]

Jestem mężatką od 4 lat, tyleż samo jestem po studiach. Pracuję i dobrze
zarabiam. Nie udało mi się rozpocząć doktoratu zaraz po zakończeniu studiów i
dobrze, bo teraz jestem juz zdecydowana, co mnie pociąga zawodowo i w jakiej
dziedzinie pragne pogłębiać wiedzę. Pomyslałam o zaocznym doktoracie bądź MBA
(niestety raczej mnie nie stać :(, btw nie wiecie, czy sa jakieś fundusze na
takie studia? nie mogę liczyć na dofinansowanie z firmy). I tu zaczęły się
schody. Mąż powiedział, że nie wyobraża sobie kilku lat beze mnie co drugi
weekend i może byśmy zajęli się robieniem dzieci! A jeszcze niedawno
ustaliliśmy, że ze wzgledu na moje problemy ze zdrowiem nie będziemy
ryzykować ciąży. Ja też ciągle za nim tęsknię, ale nie chcę rezygnować ze
studiów. Czy miałyście podobną sytuację? Podzielcie się proszę doswiadczeniem

[pierozek_monika]

Nie napisałaś ile masz lat. To dosyć istotne. 29 - 30? Czy problemy ze zdrowiem
są rzeczywistym przeciwskazaniem do ciąży u ciebie, czy natomiast po prostu
narazie nie chcesz mnieć dzieci, bo nie czujesz się gotowa (oprócz tego, że
chcesz studiować).

[zuza123]

Mam 28 lat. A dzieci po prostu nie mogę mieć, lub może raczej bardzo trudno
będzie mi zajść w ciążę. Teraz się lecze i źle znosze hormony, ale bez nich
jest jeszcze gorzej. Więc odstawienie leków wiąże się równiez z problemami, nie
wiadomo jak długo będziemy musieli się starac

[pierozek_monika]

Pewnie to była pierwsza "obronna" reakcja męża, pewnie cię bardzo kocha i chce
spędzać z tobą czas, mielibyście dziecko, to cieszyłby się pewnie towarzystwem
dziecka. Na podstawie tego co piszesz trudno ci pomóc, przecież nie wiem jakie
są relacje twoje z mężem, chyba nieuczciwy byłby zarzut samolubstwa i męskiego
szowinizmu :) . Porozmawiaj może na spokojnie z mężem, jak ci zależy na
studiach, porozmawiaj z nim jeszcze raz o dziecku, jeśli ci na dziecku zależy
to powiedz mu to, żeby nie myślał, że tylko on na nie czeka... Może przedstaw
mężowi studia jako coś, co nie koliduje z waszymi staraniami o dziecko. Wiem że
wiele kobiet myśląc natrętnie o dziecku, wpędza się w psychozy... Po kilku
latach pogodzone z myślą, ze już nigdy nie będą miały dzieci zachodzą
niespodziewanie w ciążę. Znam kilka takich par.
Powiedz mu jak bardzo kontynuowanie studiów wpłynęłoby na twoje samospełnienie,
że sprzeciwianie się twojej ogromnej chęci na studia, to krzywda psychiczna.
Ja bym tak pewnie ględziła swojemu mężowi :P

[zuza123]

Dzięki. Wiesz, mój mąż jest właśnie tą osoba, która raczej nie chce mieć
dzieci. I to, że zarzucił mi, że o tym nie myslę, to był chwyt poniżej pasa.
Przeprowadziliśmy na ten temat wiele rozmów i "ostateczne" ustalenia były
takie, że nie planujemy dzieci. wiem, że życie może to zweryfikować.
A poza tym to właśnie mój mąż teraz wyjeżdza na zagraniczny kontrakt na pół
roku...

[pierozek_monika]

To tym bardziej nie ma się co zastanawiać. Mąż na kontrakt, a ty do szkoły :) .
Zmięknie mu rura, jak zatęskni za tobą, będzie śpiewał inaczej :) a ty tym
czasem rób co uważasz za właściwe dla ciebie

[triss_merigold6]

Studiuj. Mężowi nic się nie stanie. Studiowanie czegoś co Cię interesuje
odświeża intelektualnie, odmładza, pozwala poznać nowych ludzi.
Zero tolerenacji dla panów mających jakieś "ale" do podejmowania studiów przez
ich partnerki.

[Gość: M.]

Dokładnie.
Studiuj jesli tylko chcesz.

[monika_04]

Ale czy ty musisz pytać się go o pozwolenie? Nie rozumiem co to znaczy,że on
się nie zgadza? Nie chodzisz do szkoły a on nie jest twoją matką...

[Gość: katinka]

poszlabym na studia, a >>btw<< skoro dobrze zarabiasz to studia MBA nie powinny
Cie przerazic finansowo, nie sa wcale AZ tak drogie, no i mozna placic w
ratach ;) zaoczny doktorat??? ahahaha, jakos nie wierze w DOBRY POWAZNY
NIEPOWIELANY i GODNY UWAGI NASTEPCOW temat doktoratu pisanego zaocznie :D
przepraszam, pochodze z rodziny naukowcow z tradycjami i pasja :)

do katinki

[zuza123]

Wiesz, przy kredycie mieszkaniowym w EUR studia MBA są "aż tak" drogie. Też
wolałabym robić doktorat dziennie, ale nie można mieć wszystkiego

[Gość: katinka]

ojej, nie chcialam Cie urazic, naprawde. kredyt w EUR moze zmien na franki
szwajcarskie, bardziej stabilna waluta. sama splacam taki kredyt w zlotowkach,
wiec Cie doskonale rozumiem :)
pozdrawiam serdecznie, nie gniewaj sie juz :)

[Gość: Obiektywna]

Idz na studia każdy człowiek ma prawo realizować się jak chce, byleby nie robił
krzywdy innym, a Ty studiowaniem napewno nie zrobisz. Mąz nie prawa Ci
zabraniać. Może się jest zazdrosny o ciebie? Wiesz że będziesz poznawać innych
ludzi. Nie martw się. Jakoś to będzie.

[zuza123]

[Gość: gocha]

Zdaje się, że stanęłaś właśnie przed klasycznym konfliktem, jaki jest udziałem
zamężnych kobiet: rodzina kontra nauka i kariera. Skąd ja to znam!

Myślę, że to nie jest dobre rozwiązanie, jeśli zignorujesz potrzeby męża i siłą
przeforsujesz swoje pójście na studia. Chyba obydwoje nie będziecie nawet po
dłuższym czasie z tego zadowoleni: on będzie pokrzywdzony, że go zignorowałaś i
że cię nie ma przy nim, choć sygnalizował, że tego potrzebuje. A ty, czy
będziesz mogła czuć się w pełni szczęśliwa wiedząc, że go zignorowałaś, choćbyś
ukończyła nawet najbardziej prestiżowe MBA, które sfinansuje ci firma? W tym
momencie to wy we dwójkę tworzycie rodzinę, więc tym samym wyszłoby na to, że
przedłożyłaś karierę (uważam studia za jej część składową) ponad rodzinę ze
szkodą dla tej ostatniej. Naukę zawsze możesz podjąć (najlepiej z akceptacją
swojego M.), pracę zawsze możesz zmienić, ale trudno będzie ci naprawić jego
żal, gdy zrozumie, że go totalnie ignorujesz.

Z drugiej strony nie będziesz też zapewne szczęśliwa, jeśli nie podejmiesz
nauki ze względu na rodzinę, czyli jeśli zignorujesz swoje potrzeby.

Jestem osobą, która studiując urodziła dziecko. Wiem więc, że rodzinę i studia
da się pogodzić.

Jednak warunkiem koniecznym moim zdaniem, żeby kobieta pozostająca w stałym
związku (mająca rodzinę) mogła zrealizować swoje naukowo-zawodowe ambicje jest
współpraca z partnerem, jego akceptacja i pomoc. Dla nas też nie było to łatwe,
kiedy zaczęliśmy się zastanawiać nad zainwestowaniem czasu i pieniędzy w naukę.
Byliśmy już wtedy rodziną, choć tak, jak wy teraz – bez dzieci. Pomysł wyszedł
ode mnie: stwierdziłam, że chcę studiować. Mój M też nie był wniebowzięty, bo
oznaczałoby to dla niego, że w weekendy mnie nie będzie, będę miała mało czasu
na bycie razem z nim, zapewne nie będę chciała się zgodzić na dziecko, gdy będę
jeszcze studiowała. Wcześniej nie naciskał na mnie aż tak bardzo odnośnie
dziecka, ale sprawa wypłynęła w związku z moimi planami „naukowymi”.
Wczułam się w jego sytuację: No rzeczywiście: będzie leżał przed telewizorem w
te weekendy, kiedy mnie nie będzie? Pójdzie na piwko z kolegami, gdy ja się
będę chciała uczyć wieczorami? To nie on. Mieliśmy takie zwyczaje, że po pracy
wszystko robiliśmy razem: razem leżeliśmy przed telewizorem, mieliśmy wspólnych
znajomych i ogólnie działaliśmy razem a nie każdy sobie.

Gadaliśmy jednak na ten temat. Co jakiś czas sprawa wracała. Rozwiązaliśmy to
tak, że studia też podjęliśmy razem na tej samej uczelni i na tym samym
kierunku, co okazało się wspaniałym rozwiązaniem dającym nam możliwość
przetrwania na tych studiach, gdy na świat przyszło dziecko. Wiadomo, że nie
mogłam wtedy przez jakiś czas chodzić na zajęcia, ale za to on chodził,
nagrywał gdy można było organizował mi odpowiednie materiały – obyło się bez
urlopu dziekańskiego.

Takiego rozwiązania jak nasze pewnie nie uda Ci się powielić, ale myślę, że
jeśli razem zaczniecie poszukiwać jakiegoś zadowalającego dla obydwu stron
wyjścia z sytuacji, to w końcu coś wymyślicie. Moim zdaniem to nie jest tak, że
on się upiera jak osiołek na nie i już. On ma swoje potrzeby i jeśli uda się
wam je zaspokoić, to będziecie obydwoje zadowoleni. Chyba po pierwsze
powinniście się zastanowić, co on mógłby robić w tym czasie, który ty
poświęcisz swoim studiom. A dalej: co się stanie z twoimi studiami, jeśli
zajdziesz w ciążę. Podpisuję się pod opiniami przedmówczyń, że pomimo takich
czy innych orzeczeń lekarskich w ciąże możesz zajść praktycznie w każdej chwili
aż do końca czasu twojej płodności. Też usłyszałam od swojego ginekologa, że
kobiety potrafią się „zablokować” na hasło „robimy dzidziusia”. A gdy są na
luzie, zachodzą. Podsuwam ci jako argument w dyskusji ze swoim M. takie
stwierdzenie, że będziesz sobie studiować i jednocześnie spokojnie będziecie
działali w kierunku powiększenia rodzinki. Jako wyluzowana i wszechstronnie
zadowolona kobitka może właśnie wtedy zaciążysz w naturalny sposób bez
wspomagania? U mnie to zadziałało.

Trzymaj się i w odpowiedniej chwili wróć do rozmowy z mężem.

[zuza123]

Bardzo Ci dziękuję za rady. Ja też myślałam, że byłoby najlepiej podjąć studia
razem z mężem, ale działamy w zupełnie nie dających sie pogodzić dziedzinach.
Mnie pociągają finanse, jego zupełnie nie. Ale przecież możemy studiować w tym
samym czasie tylko inne kierunki. Nietsety istnieje ryzyko, że mając np zajęcia
co dwa tygodnie będziemy się mijać. Cóż, sprawa nie jest prosta. W każdym razie
spokojnie szukam jakiegoś wyjścia. Mój mąż teraz i tak wyjeżdża na staż za
granicę i nie będzie go co najmniej pół roku. I jak mam sobie zająć bez niego
weekendy?

[Gość: katinka]

Zuza, sama konczylam studia techniczne (elektronike), ale od kilku lat zajmuje
sie finansami i to w dosc w zaawansowanym stopniu ;) mam juz spora praktyke,
wiedze ogromna, bardzo brakuje mi jednak tego jednego papierka, by pojsc
jeszcze wyzej. dlatego namawiam Cie na te studia, bedziesz bardziej samodzielna
i niezalezna w przyszlosi :) wykorzystaj te pol roku, dla siebie wlasnie.
sprobuj sie tez dogadac z firma na pokrycie przynajmniej czesci kosztow za
studia, moze z funduszu socjalnego?
a jesli chodzi o ciaze i dzieci - cuda sie zdarzaja, naprawde :)

Katinka

[zuza123]

Tylko, że pół roku to tylko kawałek studiów. A reszta będzie po powrocie męża i
znów wraca problem. Niestety w firmie próbowałam i spotkałam się z odmowną
odpowiedzią – taka jest praktyka

[moboj]

studiuj, a mąż niekoniecznie musi wyrażać na to jakieś pozwolenie (zawsze mnie
dziwią takie teksty: mój facet nie pozwala mi zmienić fryzury, mój facet życzy
sobie, żebym robiła to, a nie robiła tamtego - pełno tu takich tekstów na
forum...). przecież on i tak wyjeżdża na kontrakt.
sama skończyłam studia dzienne, potem podyplomowe, teraz kończę specjalizację,
też co drugi weekend jest poza domem i wszyscy żyją i mają się dobrze:) nie
przyszło mi do głowy, żeby pytać o pozwolenie na studiowanie mojego partnera.
powodzenia:)

[zwierzoczlowiekoupior]

Zuza nie napisała, że mąż zabrania, tylko że nie chce. To jest jednak różnica.
I ja go trochę rozumiem. Nie wiem jak to wygląda u Zuzy, ale mój bardzo dużo
pracuje. I gdyby mi oświadczył, że zamierza jeszcze robić jakieś studia
podyplomowe, co by oznaczało zajęcia w weekendy (czy nawet co drugi), to nie
skakałabym z radości. Bo tak naprawdę i tak mamy dla siebie tylko weekendy. Nie
zabroniłabym, nie obraziłabym się, nie usiłowałabym w żaden sposób odwodzić go
od tego, no ale zachwycona nie byłabym.
Pozdrawiam
Zwierzak

[zwierzoczlowiekoupior]

Ale argumentu z dziećmi nie rozumiem. Pomijając już kwestię, że nie jest dla
mnie jasne na czym w tej materii w końcu stoicie, to akurat fakt, że
najprawdopodobniej miałabyś problem z zajściem nieco paradoksalnie sprzyja
studiom. Możecie się zacząć starać z założeniem, że to i tak potrwa, więc jedno
drugiemu nie przeszkadza.
Pozdrawiam
Zwierzak

Do zuzy

[pierozek_monika]

Też studiuję jeszcze (1,5 roku jeszcze przede mną), i sytuacja finansowa u mnie
podobna. Kredyt mieszkaniowy w EURO, brak dofinansowania studiów w pracy, no i
wyłuskuję miesięcznie pieniądze na szkołę moją i mojego męża (od lutego też się
uczy - pozazdrościł mi :) ), ale jeszce wydajemy na córkę, psa i dwa koty. Może
będziesz musiała zacisnąć pasa nieco, ale skoro masz chęci, to wykorzystaj je
bo będziesz do końca życia żałowała. Mąż zrozumie, zobaczysz.

[zuza123]

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za rady. Mój mąż to naprawdę wspaniały człowiek i
nie zabrania mi niczego. Ale moja praca jest taka, że np 2 lata spędziłam w
delegacji w innym mieście, teraz jestem na miejscu, ale bardzo późno wracam do
domu. I cały czas za sobą tesknimy, dlatego go rozumiem. Ale studia zacznę :)
Jakoś to będzie