mój mąz jedzie do Iraku

[Gość: alinka]

proszę o podzielenie się własnymi doświadczeniami jak układało się w waszych
związkach po powrocie, u mnie nie jest najlepiej, boję się , że po jego
powrocie nie będziemy mieć o czym rozmawiać

[reniatoja]

Przede wszystkim balabym sie, ze on nie wroci zywy... Wspolczuje.

[aankaa]

dziewczyno, módl się żeby wrócił a nie zamartwiaj się o czym będziecie rozmawiać

[Gość: obierzyna]

a moze ona po cichu liczy, ze jednak nie wroci? rozwiąze jej pare problemow,
odszkodowanie dostanie, znajdzie nowego chlopa.
dla mnie to tez niezrozumiale - zamaiast martwic sie czy wroci, ta sie martwi,
oczym bedą gadac! czy ty go jeszcze kochasz? a moze on jedzie na tą wojne
specjalnie? na ochotnika?

[Gość: m]

Rany, Wasze komentarze mnie rozwaliły. To, że sie martwi o to, czy wróci, jest
raczej oczywiste. Słyszałyście kiedyś coś o empatii? Czy potraficie się wczuć w
sytuacje autorki postu? Bliscy żołnierzy wyjeżdżających w takie miejsca jak
Irak czy Kosowo, rzadko mówią głośno o tym, że boją się o ich życie. To jest
oczywiste że się boją. Ale starają sie nie dopuszczać tego do świadomości.
Gdyby myśleli o tym cały czas, to by swoich mężów, synów, braci w ogóle nie
wypuścili za próg. A ktoś tak jednak jechać musi! A Wasze zarzuty braku
miłości, czy chęci pozbycia się męża są totalnie nie na miejscu. Właśnie ten
lęk, o to jak będzie się im układało po powrocie, czy mąż sie nie zmieni (a
taki wyjazd zawsze zmienia człowieka), czy będą mieli o czym rozmawiać - takie
lęki świadczą o tym, że dziewczynie zależy na tym związku i chce się na
ewentualne trudności przygotować.

Do autorki wątku - niestety jestem w nieco innej sytuacji niż Ty, więc trudno
mi coś poradzić. W Iraku jest "tylko" mój bliski kolega, a nie mąż. Wcześniej
był na misji w Kosowie, stąd wiem jak bardzo ludzie się zmieniają po takich
wyjazdach. Będzie ciężko, ale wcale nie musi być żle. Wiele zależy od tego,
jakim człowiekiem jest Twój mąż, jaką ma odporność na stres, jak radzi sobie z
trudnymi sytuacjami. Zazwyczaj faceci przez jakiś czas po powrocie grają
twardzieli i opowiadają o tym, jak o koloniach letnich. Ale z czasem coś pęka,
wracają najgorsze wspomnienia i wielu z nich ma ogromną potrzebę powiedzenia o
tym komuś, wygadania się, wyrzucenia z siebie różnych okropieństw, których
świadkami byli. Twoją rolą jest wysłuchać (to bardzo ważne - nie przerywać mu,
nie unikać takich rozmów, ale też oczywiście nie wyciągać z niego nic na siłę)
I takie doświadczenie może was zbliżyć.
Ale może być i tak, że on nie będzie umiał tego z siebie wyrzucić... Naprawdę
różnie bywa. Będziesz musiała uzbroić się w cierpliwość i starać się być dla
niego wsparciem, bez wzgledu na to, jak on to wszystko będzie przeżywał.
Trzymam kciuki, żeby było dobrze i pozdrawiam.

[Gość: toja]

To zależy od bardzo wielu czynników.
Jak długo jesteście ze sobą? czy jesteście w głębokim emocjonalnym związku? Czy
problemy które są między wami są przejściowe, czy dotyczą spraw
fundamentalnych i wynikają z ewidentnego niedopasowania?

Ja wiem bardzo wiele o "związku na odległość" gdyż takim związkiem jest
praktycznie mój.Mój mąż wyjeżdża na 3-4 miesiące poczym wraca na 1,5 miesiąca.
Słaby związek rozłąka rozwali, a silny jeszcze wzmocni.
pozdrawiam, życzę wytrwania