katokato29
14.08.13, 20:53
Poznalam jakis czas temu chlopaka, moge tak powiedziec, gdyz jest ode mnie mlodszy o 6 lat... Poznalismy sie na wspolnym wyjezdzie, spodobal mi sie od poczatku, ale nie zakladalam, ze mogloby cos z tego wyjsc, gdyz zawsze gustowalam w innego rodzaju mezczyznach. Przede wszystkim w normalnych, sredniej urody i niczym sie nie wyrozniajacych. Od wczesnych lat mlodosci mialam wszelkiego rodzaju kompleksy i wynikajace z tego zaburzenia odzywiania. Zmagalam sie rowniez z depresja, ktora byla spowodowana alkoholizmem w moim domu. On zaczal zblizac sie do mnie, chcial ze mna czesciej przebywa, poznac mnie blizej, az sama sobie sie dziwilam, ze pozwalam na rodzace sie uczucie. Chcialabym sie z tego wycofac, ale mi trudno. Nigdy nie chcialam byc brzydsza polowa zwiazku. Obiektywnie rzecz biorac jestem ladna, szczupla, ale zadna ze mnie pieknosc. Moge sie podobac, oczywiscie nie wszystkim, ale wiem, ze uroda nie olsniewam. Nie wiem, co on we mnie widzi? Czemu taki facet zainteresowal sie kims takim zwyklym jak ja? Wg niego jestem piekna, mowi mi to, ale ja nie czuje sie przy nim do konca swobodnie, caly czas mysle o tym, ze gdyby zobaczyl mnie rano, bez makijazu to moglo by mu sie odwidziec. Moze chce tylko przelotnej znajomosci? Czy wyglad ma az takie znaczenie? Nie jestem pusta, ale po rownych perypetiach mojego zycia nie do konca czuje sie pewnie we wlasnym ciele, skorze. Nie umiem siebie zaakceptowac, tego, ze nie jestem doskonala. Telewizja, gazety zrobily niektorym kobietom pranie mozgu....