praca czy dziecko

[uasiczka]

mam dylemat: chcielibyśmy mieć dziecko ale... firma mojego męża się sypie,
dostał nową ofertę pracy na wymazonym stanowisku w fajnej firmie ale za x
mniej, ja być może dostanę ofertę pracy w innej firmie za x więcej więc się
wyrówna ale ta nowa firma to totalne mrowisko: praca po 12 godzin, zapieprz
totalny, po prosty "sekciarska" firma.
w obecnej firmie mam fajne warunki na urodzenie i odchowanie dziecka, no i
pensja nie jest słaba (choć zawsze mogłaby być lepsza). jak zmienię pracę to
w nowej firmie ciężko będzie urodzić dziecko bo duży zapieprz no i pewnie
wywaliliby mnie od razu jakby mogli. ale z kolei więcej forsy no i firma
większa (jedna z wielkiej piątki)
aha - mam 26 lat.

macie jakieś pomysły (tzn prawie zdecydowałam co robić ale szukam
potwierdzenia i jeszcze trochę się miotam

[maretina]

jesli Twoj instynkt macierzynski nie jest silniejszy od Ciebie to mozesz
poczekac rok lub dwa lata:) mloziutka jestes. jesli mialabys przez to cierpiec
to ciagniej meza do wyrka i robcie bobasa;)
nigdy w naszym zyciu nie ma super dogodnego momentu na dziecko. zawsze cos
wypali. to tez wez pod uwage.

[uasiczka]

no własnie boję się tego, że jak wezmę nową pracę i za rok np będa mi chcieli
dac awans to znów odłożę o rok a potem znowu cośtam i nigdy nic nie wiadomo, a
z kolei ta prace utrzymam będąc w ciąży będąc mamą a tamtej raczej nie - a
musze wrócić do pracy od razu (po ustawowych 3 miesiącach) bo nie stać nas na
wychowawczy. kurde
chyba sobie zrobimy, a co

[blanchet]

wybierz obojetnie jaką możliwość z tych dwoch które masz, możesz losować-
obojetnie którą wybierzesz będziesz mieć dysonans mniej więcej takich samych
rozmiarów.

[miawalles]

mam dokładnie ten sam problem. najpierw zmieniać pracę i potem mysleć o
dziecku, czy urodzić dziecko w tej pracy, odchować i potem szukać?
ta praca jest o tyle dobra, że jest pewna, wiem, że gdy wrócę z urlopu
macieżyńskiego, to mnie nie zwolnią. z drugiej strony nie chciałabym wracać na
to sama stanowisko.
z kolei zmiana pracy to ryzyko, na jaką firme trafię, ile trzeba będzie
siedzieć po godzinach, jakie będą warunki zatrudnienia itd.
jedynie problem finansowy mam z głowy - mąż dobrzez zarabia. dlatego namawia
mnie na dziecko teraz a potem "znajdziemy ci pracę". a jak nie znajdziemy i
będę siedziała sama z dzieckiem w domu, bez pracy???
to jednak prawda, że nigdy nie ma idealnego momentu na dziecko, zawsze cos
przeszkadza:((

[uasiczka]

no to ja na Twoim miejscu (mając problem finansowy z głowu) długo bym się nie
zastanawiała - ale nie znam wszystkich za i przeciw u was - tak jak ja ni
wszystkie przedstawiłam bo nie da się przekazać atmoswery w firmie albo innych
rzeczy

[miawalles]

własnie, a tu diabeł tkwi w szczegółach, niestety:((
ja osobiście jeszcze bym poczekała rok albo dwa, ale mąż już chciałby być tatą.

[uasiczka]

no ja też bym już chciała - chyba nie ma na co czekać, jakoś to będzie i już

[miawalles]

tak mówi mi mąz - jakoś to będzie, musimy zaryzykowac, a prace znajdziemy, a
jak nie to trudno. a ja nie chcę później frustrowac się w domu, siedząc sama z
małym dzieckiem, bez pracy!!!!!

[uasiczka]

ale chyba pisałaś że to tej pracy obecnej będziesz mogła wrócić - więc wtedy
szukać. a jakąs pracę ZAWSZE znajdziesz - lepszą lub gorszą - tak mi sie
wydaje. poza tym po cichu liczę że ten rynek się jakoś w końcu odbije - no bo
ile to można ;))) ale z drugiej strony... normalnie supełek

[miawalles]

tak, do tej pracy będę mogła wrócic bez problemu, tylko, że nie chcę być przez
całe życie sekretarką:(( po prostu nie chcę wracać na to samo stanowisko.
niby cos zaczyna się dziać na rynku, tylko, że potencjalni pracodawcy, widząc w
cv"asystentka" przypinaja ci z miejsca łatkę i koniec. głowa muru nie
przebijesz. dla nich jestes głupią sekretarką od parzenia kawy i przekladania
papierów. a, że studia, języki...dla nich to niewazne

[Gość: Dalila]

Chcecie mieć dziecko, to się o nie postarajcie teraz. W życiu zawsze są
jakieś "przeciw" i zawsze się może wydawać, że będzie lepszy moment. I tak
dociągniecie do menopauzy;) Jestem w trochę podobnej sytuacji i ciągle mam
wątpliwości, ale już się zdecydowaliśmy:))

[Gość: hanna1]

Trudno coś radzić, bo jakby co nie my będziemy musiały radzić sobie z
problemami. Ja urodziam swoje maleństwo (teraz ma prawie dwa latka) w wieku 31
lat, i z perspektywy czasu wiem, że dobrze że nie urodziłam przed trzydziestką.
Poświęciłam się karierze i dobrze, z czasem okazało się że to jednak z kimś
innym chcę mieć dziecko i też dobrze. Ale to moja historia. Życzę Ci
dokonywania samych trafnych wyborów. Teraz po tych trzech latach (łącznie z
czasem robienia dzidziusia) mam i nową i jeszcze lepszą pracę!

[uasiczka]

ale mam wrażenie ze ja "kariery" raczej nie zrobię ;))więc na jedno wychodzi ;)

[miawalles]

ja też na kariere sie nie nastawiam

[listek_a]

A ja mam taki problem, że wlasnie życie może za mnie zdecydowało juz:(

[miawalles]

to znaczy?

[listek_a]

Tzn ze zaczynam sie obawiac ze "przypadkiem" rozpocznę karierę
jako...mamusia.aaa

[miawalles]

Gratulacje!!!!!!

[miawalles]

dochodzę do przekonania, że tak jest najlepiej - przypadkiem:)) skoro już się
stało, wszystko musi dobrze się potoczyć:))))

[listek_a]

Jeszcze nie wiem czy sie stało!Możliwe, że panikuję. I to nie najlepsze
rozwiązanie, bo nie jesteśmy jeszcze malżeństwem nawet:(

[miawalles]

eee tam, olać małżeństwo. to do niczego nie zobowiązuje
ps. pewnie nie będziesz mama, to taka niezdrowa panika!!! ale to nawet i
dobrze, bo z znaszych planów o szkole tańca wyszłyby nici;((

[listek_a]

Z tych planów nigdy nie zrezygnuję, najwyżej potem będę uskuteczniać taniec
brzucha:)

[sigrun]

Kariera czy bycie rodzicem, oto jest pytanie. Ale odkąd świat światem, jakoś to
ze sobą funkcjonowało, bo gdyby nieustannie kolidowało, gatunek ludzki dawno by
wymarł. Nasze matki przecież nas urodziły i pracowały (np. moja mama spędzała w
pracy 12-15 godzin, a jednak mnie urodziła i wychowała). Ja nie żałuję mojego
(raczej naszego) wyboru. Urodziłam w wieku 29 lat (zapewniam że z punktu
widzenia lekarzy to naprawdę ostatni dzwonek na pierwszą ciążę). Miałam taką
sytuację zdrowotną, gdzie ciąża była częścią terapii. Stanęłam przed wyborem:
dziecko teraz, czy problemy z zostaniam matką plus inne znacznie poważniejsze
powikłania potem. Razem z Szanownym Małżonkiem nawet się nie zastanawialiśmy.
Wybraliśmy pierwsze rozwiązanie. Pracowałam w wymarzonym i wyuczonym zawodzie
na stanowisku kierowniczym. Niestety, prezes postanowił wypowiedzieć mi umowę w
piątym miesiącu ciąży. Nie miałam etatu, więc w świetle prawa mógł robić co
chciał. Jako wolny strzelec też musiałam zaprzestać, bo ciąża okazała się
zagrożona i musiałam leżeć w łóżku. Po porodzie przez trzy lata próbowałam
wyjść na swoje. Dopiero teraz zaczynam powoli wypływać na powierzchnię z tego
całego marazmu. Ale ani przez chwilę nie zastanawiałam się czy postąpiłam
właściwie. W końcu z Szanownym Małżonkiem nadal robimy to co wcześniej
(lektura, muzyka, kino, hobby), tyle że obok nas jest jeszcze taka mała
słodziutka osóbka. I żadne super-hiper stanowisko mi nie zastąpi tych chwil,
kiedy nasza córcia patrzy na mnie oczami męża i mówi: "Kocham, cię mamusiu.
Jesteś piękna".
Ponadto ciąża i poród to naprawdę niesamowite przeżycia. Poród rodzinny jeszcze
bardziej nas zbliżył. Wreszcie się czuję spełniona, zarówno jako żona i jako
matka. Jako wolny zawodowiec zaczynam od nowa, ale nie jest już tak pod górkę
jak wcześniej. Nawet jest łatwiej, bo mam teraz więcej wspólnego języka z
współpracownikami, którzy też jak się okazało są młodymi rodzicami:-)
Przymnjmniej w celu odstresowania możemy wymienić poglądy na temat koloru
kupek;-P