mario2
13.04.02, 11:44
To, co obserwujemy dzisiaj w materii panoszenia się rzymskiego kleru w Polsce,
to: tłumienie wolności słowa i myśli, niepohamowana łapczywość, nachalność i
żądza panowania nad ludźmi.
Tak czy inaczej, należy podzielić pogląd Stanisława Staszica (1755-1826), który
istotę „pobożności” Polaków scharakteryzował tymi oto słowami: „Pospólstwo w
Polsce ludzką tylko postawą od nierozumnych się różni zwierząt... jest
bałwochwalcze w ostatnim stopniu... Wszystko zwala na Boga, od którego
nieustannych chce cudów... Oto takie są skutki bałamutnej nauki duchownych...”
Zamordyzm i totalitaryzm chrześcijaństwa rzymskiego można zobrazować pewną
anegdotą. Agent hiszpańskiego króla w rozmowie z japońskim dostojnikiem
cesarskim, przechwalał się, że do jego władcy należy pół świata. Zapytany,
jakim sposobem Hiszpania doszła do takiej potęgi, odpowiedział: „Król nasz
wysyła najpierw swoich księży, potem swoich kupców, a w końcu kraj zajmują jego
żołnierze.” Nie dziwota, że Japończycy przepędzili swojego czasu rzymski kler,
nie czekając na efekty ich pracy.
Kto chce nabrać uznania dla „daru przekonywania”, jakim Kościół sam siebie
obdarzył, niech przeczyta w podręcznym słowniku inkwizytora, autorstwa Mikołaja
Eymerica (Wielkiego Inkwizytora królestwa Aragonii - XIV wiek), jego bogobojne
metody, którymi rzymski Kościół i „antychryst” zapanowali nad światem. Oto, co
m.in. zalecał ludobójca katolicki, Mikołaj Eymeric w odniesieniu do heretyków.
Kto chce nabrać szacunku dla papieskiego Kościoła, niech czyta i się boi:
§ 58. Wykluczona niech będzie litość dla dzieci, obecnych przy torturach ojca.
Albowiem dzieci prawem boskim i ludzkim odpowiadają za grzechy rodziców.
§ 123. Żadnych doniesień chociażby i bezpodstawnych nie wolno inkwizytorowi
wykreślać z księgi... Prawda może wyjść na jaw później...
§ 313. Dla stosowania tortury wystarczy zwykła chwiejność w zeznaniach
oskarżonego.
§ 319. Przy uwolnieniu oskarżonego od odpowiedzialności, należy wystrzegać się
uznania go za niewinnego... Dość jest powołać się na brak dostatecznych dowodów
winy.
§ 331. Odstępcy od Kościoła, którym ta zbrodnia została wykazaną, mimo
wszystkich obietnic i przyrzeczeń na przyszłość, będą wydani świeckiej
sprawiedliwości dla wydania i wykonania wyroku. Inkwizycja ogłasza, że w
oznaczonym miejscu i czasie, zbrodniarz będzie oddany w ręce władzy świeckiej i
obwieszcza ludowi, aby mógł być uroczystości obecnym, wysłuchał kazania
inkwizytora i uzyskał przez to zwykłe odpusty (40 dni dla widzów i słuchaczy,
trzy lata dla tych, którzy przyjmowali udział w tropieniu, sądzeniu i skazaniu
heretyka i również trzy lata odpustu dla tych, którzy wskażą nowych kacerzy).
§ 332. Winny, nad którym już zapadł wyrok, przeprowadzonym będzie na miejsce
męki. Towarzyszy mu tłum pobożnych, którzy się za niego modlą i nie opuszczają
go, dopóki nie odda duszy Panu Bogu.
§ 335. Gdyby kacerz, już przywiązany do ofiarnego słupa na stosie, wyraźnie
ujawniał żal i skruchę, to w drodze wyjątkowej łaski może być do Kościoła
przyłączony, tym niemniej spalony.
W § 369 Eymeric żąda, aby postępowanie odbywało się bez gadulstwa adwokatów, z
ograniczeniem liczby świadków, itd.
Miał słuszną rację Voltaire mówiąc, że „chrześcijaństwo uwiło stryczek i wykuło
sztylet na bliźnich w Chrystusie.”
Katolickie komanda śmierci w Polsce
W naszym kraju również mieliśmy inkwizycję i jej gorliwych sługusów. Zbrodnia w
imię Boga i krzewienia wiary, miłości i bożego miłosierdzia, stała się
najwyższą cnotą, a zostanie inkwizytorem - najwyższym zaszczytem. Metody
działania nakazywał Rzym. Dysponujemy listą 55 inkwizytorów wyszczególnionych
od 1254 do 1571 r. w kronikach kościelnych. Wymienieni inkwizytorzy decydowali,
kogo zamordować dla Boga, umacniając prawa szatana, gdyż tylko on mógł stworzyć
w obrębie religii tak specyficzną „organizację” do zadań specjalnych. Nie
sposób wymienić tych wszystkich morderców działających w Polsce oraz ogromu ich
zbrodni.
Ustawodawca polski nie oszczędza innowierców i heretyków. Król Władysław
Jagiełło (1386-1434) ogłasza w roku 1424, że herezja szkodzi wierze
chrześcijańskiej i Polsce. Dlatego mieczem ma być tępiona w granicach państwa.
Heretyk i jego obrońca lub o herezję podejrzany mają być ujęci i ukarani.
Sejm w Korczynie z roku 1436 występuje przeciwko szerzeniu błędów kacerskich i
podobnie stanowi konfederacja w roku 1438. Kazimierz IV Jagiellończyk (1447-
1492) nakazał starostom, kasztelanom i wszystkim innym urzędnikom państwowym
pomagać inkwizytorom i karać heretyków stosownie do ustaw wydanych przez
cesarza Fryderyka II.
Ustanowiono na heretyków karę analogiczną do kary za morderstwo i obrazę
majestatu królewskiego: śmierć! Heretyków miały obowiązek wyłapywać starostwa i
urzędy państwowe. Sejm krakowski w r. 1542 postanowił, że każdy może wystąpić
przeciw heretykom, a nikomu nie wolno im pomagać.
Król Zygmunt I Stary (1506-1548) zakazuje w roku 1543 sprowadzać do Polski
księgi uznane przez Kościół za heretyckie. Janusz III (ok. 1502-1526) książę
mazowiecki wydaje dekret przeciw dysydentom, aby nie odważyli się na terenie
księstwa, a szczególnie w Warszawie, propagować swoich nauk, gdyż za to grozi
im kara śmierci i konfiskata majątku.
Inkwizycja kościelna tak dalece domagała się prawa do zbrodni, że papież Urban
IV (1261-1264) stosowną konstytucją unieważnił wszelkie decyzje władzy
świeckiej, czyli zwierzchników miast, zamków, obozów, itd., którzy na różne
sposoby utrudniali lub wręcz uniemożliwiali działanie inkwizytorom kościelnym.
Papież zadecydował, że zwierzchnik cywilny na bezzwłocznie wydać statut - nie
krępujący w niczym inkwizytorów - biskupowi lub zmienić go tak, aby mieli oni
możliwość i swobodę działania. Do tego miały ich zmusić cenzury (kary)
kościelne.
Papież Marcin V (1417-1431) wzywa w roku 1418 wszystkich panujących, aby
usuwali heretyków z granic swych państw. Apelował też do krakowskiego biskupa
Alberta, by skłonił Władysława Jagiełłę do gorliwszej obrony wiary
chrześcijańskiej w Polsce.
Władcy świeccy słuchają głosu zwierzchników kościelnych i chętnie spełniają ich
rozkazy, gdy idzie o obronę wiary” -chełpią się historycy kościelni. Kościół
będąc inspiratorem zbrodni, rozgrzeszał ją i katom błogosławił...
Kodeks Marii Teresy (1717-1780) cesarzowej Austrii, wielkiej przyjaciółki
Watykanu a wroga Polski, stanowił surowe kary za obrazę Boga. Bluźnierstwo
popełnione słowem równoważono ucięciem języka, a popełnione czynem - ucięciem
ręki. Ponadto w obu tych przypadkach bluźnierca miał zostać żywcem spalony. Aby
dopełnić jeszcze większej zemsty na skazanym, kara ta mogła być zaostrzona, np.
przez rozcinanie człowieka w pasy. Kradzież kielicha z najświętszym sakramentem
karano przez spalenie winowajcy. Jeżeli takiego czynu dopuściła się kobieta,
ściano jej głowę, a jeżeli mężczyzna - wieszano go, przed spaleniem oczywiście.
Tyle w telegraficznym skrócie o metodach i stylu sprawowania posługi przez
rzymskie wyznanie na naszych ziemiach. Ogrom zbrodni Kościoła, przemilczany
przez historyków, pomaga tkwić Polakom w przekonaniu, że katolicyzm to sama
idylla, słodkość i Pan Bóg. Pamięć bestialskich morderstw Kościoła powinna być
wiecznie żywa w świadomości ludzi, aby nie zapomniano, czym tak naprawdę była i
jest instytucja „nie z tego świata” pod wodzą papieży. I tak, jak Kościół
narzucił się Polsce za czasów Mieszka I (?-992), wkraczając podstępem na
polskie ziemie, tak samo poniżający nasz kraj konkordat z roku 1993 został
podpisany i wprowadzony w życie wbrew interesom państwa. Łamano przy jego
ratyfikacji prawo, dzięki czemu rzymski kler mógł zaanektować Polskę. Oddając
nasz kraj w szpony konkordatu, oszołomy z prawicowej opozycji spłacili
papieżow
