Syndrom ofiary

[mila2713]

Najprawdopodobniej przejawiam syndrom ofiary. Moj mąż często zaniża moją
wartość a siebie wynosi na wyżyny (co czynią zresztą jego rodzice). Jesteśmy
tak samo wykształceni. Własnie kończymy studia z tym, że on ma pewna pracę a
ja nie. Nawet nie bardzo mam siłę jej szukać bo on po prostu mnie dołuje.
Wygodnie mu jest jak ja wykonuję prace domowe a on się wynosi jaki to on jest
gość. Myślę nawet ,że wolałby abym jej nie miała bo wtedy byłabym od niego
uzależniona. A jak lubi opowiadać jak tyo on dał mi pieniadze na coś. Jak już
nie wytrzymam i zrobię awanturę, że się mnie czepia i wyżywa na mnie to jest
wielce obrażony. Ostatnio nawet usłyszałam, że jestem wredną p.. Myślał, że
będzie robił ze mną co chce ale jak się okazało, że mu się nie daję to mnie
wini o wszystko.Uważa, że mi się coś wydawało albo, że to ja go męcze i
powinnam się leczyć. Czy jest wogóle szana, że on zrozumie swoje
postępowanie? A może on sobie doskonale zdaje sprawę z tego co robi tylko
udaje? Jak mam sobie z tym poradzić?

[ela282]

A mnie się wydaje, że ofiarą jest Twój mąż. Czuje się niedowartościowany i w
ten sposób chce się wywyższyć. Dlatego życzę Ci żebyś znalazła dobrą pracę i
postąpiła tak samo jak on z Tobą. Nie daj się tak dalej dołować. Jak na to
pozwolisz to będzie jeszcze gorzej. Weź sie w garść i szukaj pracy. Życzę Ci z
całego serca, abyś w końcu uwierzyła w siebie.

[horpyna4]

Popieram. A tak w ogóle, to dlaczego wyszłaś za takiego palanta? Przecież jego
charakterek musiał być zauważalny. Chyba że niewłaściwie interpretowałaś jego
zachowania.

[mila2713]

Dokładnie ja po prostu kompletnie nierozumiałam jaki on jest naprawdę. Po
prostu mi się w głowie nie mieśiło jak można być kimś takim. Tak naprawdę to
powoli otwierały mi się oczy. Nastąpiło to dzięki temu że poznałam dobrze jego
rodzinę i zobaczyłam jak jego rodzice go "wychowują". Po prostu w tym momencie
jestem przerażona bo to jest po prostu potwór. Dla niego liczy się tylko ten,
kto jest od niego lepszy i może mu coś zaoferować i z kogo może coś "wyciągnąć"

[ela282]

Więc bądź lepsza od niego. Nie daj się. Musisz mieć swoje zdanie, a nie być
uległa wobec niego. Nie pozwól aby rodzice go nadal "wychowywali", teraz Ty
przejmij swoje stery. Może dotrze do niego, , że jego postępowanie wobec Ciebie
jest złe.Pozdrawiam.

[babcia_kasi]

Uciekaj z tego związku.
Możesz trochę poczytać np.Patricia Evans "Toksyczne słowa".
Przepisuję z okładki;
CZy twój partner irytuje się na ciebie lub wpada w gniew kilka razy w tygodniu?
Czy obarcza cię winą za swoje zdenerwowanie?
Czy czujesz się zaniepokojona i sfrustrowanareakcjami partnera i masz wrażenie,
jakby każde z was mówiło innym językiem?
Albo "Dlaczego on nie kocha, a ona za nim szaleje" Susan Forward.
...z okładki; to książka o trudnych partnerach: nieprzyjaznych,
nieprzystępnych, napastliwych, o silnej tendencji do dominacji i stosowania
przemocy psychicznej, do niszczenia partnerki.
I jeszcze cytat z 51 str., zwłaszcza dla tych, co mówią "nie rozumiem tych
kobiet"
"Wczesne znaki ostrzegawcze, które uprzedzają o tym, jak łatwo on traci
panowanie nad sobą, są sporadyczne.Do chwili podjęcia pewnych zobowiązań
wybuchy nie zdarzają się często.Może to być zobowiązanie ustne, wspólne
zamieszkanie,zaręczyny lub małżeństwo.A potem, gdy mężczyzna nabierze pewności,
że już kobietę "ma", sytuacja raptownie się zmienia."