malutkie libid(k)o...:/ help

[limonka80]

Kolezanki drogie, poradźcie coś bo sama już nie wiem co robić...
jestem w ponad 2-letnim związku, a moje libido przez ostatni rok tak
poleciało na łeb, na szyje, że właściwie już go nie ma...:/ przez pierwszy
rok było nieźle, kochaliśmy się dość często (nawet co dzień, nawet po dwa
razy), potem libido zaczęło mi słabnąć, partner się wkurzał, domagał się
wyjaśnień, ja nie umialam wyjaśnić, więc wisiało to nad nami...a libido sobie
słabło i słabło, partner coraz bardziej tracił wiarę w swoją męskość i
atrakcyjność...zaczął męczyć mnie zazdrością, wypominał dawne czasy, sex był
ciągle obecny w jego rozmowach ze mną, ja zaczęłam się wymigiwać jeszcze
częściej... błędne koło. w końcu dostałam sobie pochwicy i sex w pełnym
wydaniu stał się całkowicie niemozliwy. Obecnie, nie tylko z niskim libido
ale i chora, nie mam ochoty na sex właściwie wcale, a partner coraz
nieszczęśliwszy... nie umie nie gadać o tym w kółko, a mnie zaczyna być na
myśl o seksie niedobrze (ostatnio nie tylko w przenośni...). oboje mamy
depresję, oddalamy się od siebie, ja czuję się winna że nie kochamy się, on
czuje się winny ze już mnie nie pociąga, nasz związek ledwo zipie. Co
robić...?
Wiem, że partner bardzo mnie kocha, ja też go kocham, ale czasami marzę, żeby
był impotentem, albo chociaż na kilka dni dał mi odetchnąć i nie gadał o tym
w kółko, nie robił nieszczęliwych min, nie wspominał czasów gdy sex był
każdego dnia...
Dodam jeszcze, bo może to ma znaczenie, ze mój partner nie jest jakiś super
rewelacyjny w łóżku, ma niewielkie doświadczenie, właściwie orgazm miewałam
tylko dzięki pomocy własnej ręki, a jeśli koniecznie chciał zrobić to sam, to
trzeba go było bez przerwy isntruować, zresztą często nie słuchał rad i
próbował po swojemu, co tylko mnie straszliwie irytowało...:(
Ale kocham go bardzo, gdybym tylko mogła (fizycznie) i chciała (eh to libido)
kochać się z nim, nauczyłabym go w końcu wszystkiego...
Co tu robić...?
Jeszcze jedno - mam za soba kilka wizyt u speców od psyche (zdiagnozowana
depresja, skierowanie na leczenie) i prawdopodobnie poddam się terapii, choć
nie widze większego sensu... powinnam też iść do seksuologa z ta pochwicą,
ale odstraszają mnie ceny za godzinną wizytę (100 zł!), a terapia pewnie
potrwa wiele tygodni, miesięcy...na razie nas nie stac na taki luksus...:(
Poratujcie mnie jakąs radą, proszę:(

[searena]

Ło rany. Najpierw to się wylecz z depresji, nie słyszałam żeby osoba w depresji
była wulkanem sexu, to oczywiste. A potem zobaczysz. A partnera w sumie
współczuję, on przez 2 lata nie może nauczyć się dobrego sexu z kobietą????
Prawdziwy antytalent ;)

[limonka80]

Widzisz, mój facet tez ma z całą pewnością depresję (tak mówi) a wulkan sexu z
niego straszny... Więc się da:)
A co do talentu/antytalentu... Może to moja wina, bo przez ten rok udanego sexu
ja nie zgłaszałam pretensji, dosyć mnie chyba pożycie satysfakcjonowało, nie
chciałam go tez ranić... Instruowałam go ile sie dało, ale on od pierwszego
razu az po chwilę obecną niestety niezbyt daje sobą kierować:) Uważa, że sam
wie lepiej. Ale to akurat najmniejszy problem.
I powiedz mi kochana, jak mam się leczyć z depresji, jesli jej źródło
(marudzace, strzelające smutne miny i jojczące o sex) mam ciągle pod ręką (i
będe mieć)?

[searena]

A właściwie to czemu wy oboje macie depresję?? Jakaś przyczyna jest? I w ogóle
ta depresja jest zdiagnozowana? No skoro źródłem twojej depresji jest facet a
może źrółem jego depresji jesteś ty to macie przechlapane! A tak serio to nie
znam sprawy co się tam u was dzieje więc trudno coś powiedzieć. W każdym razie
zasda numer jeden w łóżku - wyzbyć się egoizmu, nie tak jak nam się wydaje ale
tak jak ta druga strona chce bo każdy jest inny. Przetłumacz mu to. I w ogóle to
on nie miał innych partnerek? Jeśłi nie to ty musisz go sobie wychować w tej
materii, jak wychowałas tak masz :)

[zoe28]

Depresja to duże słowo, często nadużywane. Czasem "gorsze dni" czy "dołki"
zwykliśmy nazywać depresją. Z własnego doświadczenia wiem, że w czasie tej
choroby ostatnią rzeczą, o której się myśli jest właśnie seks.
A Tobie limonko polecam szczerze wizytę u psycho, i ewentualne zdiagnozowanie,
bo jeśli to faktycznie depresja to są żarty, i nie sama nigdy nie przejdzie.

[zoe28]

Przeoczyłam "zdaignozowaną depresję", wybacz. W takim razie wcale się nie
dziwię, że Twoje libido podupadło, a powodem choroby nie musi być jego spadek.
Przyczyny bywają przeróżne, gdzieś głęboko w duszy schowane.

[isabelle7]

stan ducha ma pwływ an stan ciala, i odwrotnie.

[limonka80]

Zoe, nie doczytałaś mojego pierwszego posta. Lekarz zdiagnozował u mnie
depresję, jej powodem jest nie tylko mój facet, ale także inne sprawy, o
których wolałabym tutaj nie wspominać. Ale kłopoty z moim facetem z całą
pewnością mi nie pomagają w chorobie, wręcz przeciwnie - ściągają mnie na dno
jeszcze bardziej. Myśle, że mój facet tego nie rozumie i wcale nie zalezy mu,
żeby mi pomóc. Czasami myślę, ze jemu tylko na tym seksie cholernym zależy...A
włąsciwie nie na seksie, tylko żeby byc przeze mnie pożądanym i żeby mi się
robiło nie powiem jak, nie powiem gdzie, na jego widok...;(

[zoe28]

Doskonale Cię rozumiem. Ja miałam to szczęście, że mój mężczyzna robił wszystko
co w jego mocy by mi pomóc. Nie żalił się, nie naciskał i stawał na głowie,
żebym tylko wywołać chociaż nikły uśmiech na mojej buźce :) Ale mnie bardzo
dręczyły wyrzuty sumienia. Wiele mu zawdzięczam, i gdy tylko doszłam do siebie
starałam się zrekompensować biedakowi cały ten czas, w którym nie interesowała
mnie zupełnie jego fizyczność, a nawet cała osoba. Teraz jest już dobrze, a ja
wciąż pamietam ile mi dał:)
Powinnaś uświadomić swojemu facetowi co teraz przeżywasz, chociaż jest to o tyle
trudne, że osoby zdrowe nigdy nie będą w stanie sobie tego wyobrazić. W każdym
razie nie możesz się zadręczać, musisz wyzdrowieć :) a wtedy wszystko nabierze
innych kolorów.

[limonka80]

Moja depresja jest dziwna, trudno ją odkryć i zrozumiec osobie z zewnątrz,
nawet bliskiej... nie chodze ciągle smutna, nie płacze non stop.. jestem albo
nienaturalnie zadowolona i śmieję się z byle czego, albo jakaś przygaszona, a
czasami po prostu wybucham płaczem, wpadam w histerię...o wiele łatwiej by
było, gdybym ciągle była smutna, może on wtedy starałby się mnie pocieszac,
troszczyłby się o mnie...a tak to chyba uważa że jestem histeryczką i wkurzam
się/płaczę bez powodu...Może zresztą tak jest...:( moze to lekarz się mylił...:(

[zoe28]

Każdy przypadek jest indywidualny, a lekarz stawiając diagnozę bierze pod uwagę
różne kryteria. Osoba chora nie musi być skrajnie płaczliwym przypadkiem
nieszczęśliwego człowieka, więc jeśli zostałaś zgiagnozowana to pewnie lekarz
znalazł ku temu powody. A jeśli chodzi o faceta, to dobrym wyjściem byłoby
zapraoszenie go do rozmowy z lekarzem, z Twoim lekarzem. Mógłby mu wytłumaczyć
co się z Tobą dzieje, i jak może Ci pomóc.
Pozdrawiam, głowa do góry i dużo radości życzę :)

[limonka80]

Może jeszcze któraś z dziennych użytkowniczek przeczyta i coś pradzi...?
Bardzo potrzebuje jakichś mądrości zyczciowych, bo już sama nie wyrabiam :(

[olalia]

Byłaś na forum: Brak seksu w małżeństwie?Radzę Ci poczytać>Pozdrawiam