Zostałam sama

[kiss-of-life]

Jestem młoda. Mam przed sobą całe życie. Ale cały mój świat oparłam na jednej
osobie, zaufałam, pokochałam, wierzyłam w to, kiedy mówił, że nigdy nie
zostanę sama, że zawsze będzie przy mnie. Teraz już go nie. Poprostu przestał
mnie kochać. Zwyczajnie. A ja stoję w miejscu. Staram się leczyć, rozmawiać,
szukać sobie jakiegoś zajęcia. Ale jest ciężko. Bardzo ciężko. Tyle pięknych
chwil, słów, przecież miałeś być przy mnie! Jak sobie poradzić? Jak znaleźć w
sobie siłę? Czy jeszcze kiedyś spotka mnie coś równie pięknego? Coś tak
wspaniałego, jaki był dla mnie ten związek? Powiedzcie, jak wyjść w tego
koszmaru...

[jakub_234]

wiem, ze to nie bedzie latwe. Ale musisz zluzowac i zajac sie czyms innym. Wiem
jak to boli, bo niedawno przechodzilem przez to samo. Jednak teraz jest juz
wszystko ok, mimo, ze sentyment zostal. Musisz w siebie uwierzyc i tyle Ci
powiem. Uwazaj sie za atrakcyjna, a napewno szybko kogos znajdziesz na jego
miejsce. Pozdrawiam Jakub.

[bzz_bzz]

jakub_234 napisał:

> Jednak teraz jest juz
> wszystko ok, mimo, ze sentyment zostal.

Sure? :)

[aczemubynie]

lekcja nr1.Nigdy ale to nigdy nie buduj funadamentów w oparciu o drugą osobę,Ty
sama w sródku zbuduj sobie taki fundament.Wtedy Twoje życie będzie łatwiejsze i
mniej bedziesz odczuwac skutki rozstań czy innych doświadczen życiowych
A co do tego że przestał kochac?? Może nie był Ciebie wart.Pozwól sobie na
przeżycie tego bólu po rozstaniu to naturalne że boli,a co do tego czy bedziesz
jeszcze szcześliwa??oczywiscie jak najbardziej o wszytsko zalezy od tego czy Ty
tego bedziesz chciała.uda sie!! pozdrawiam

[maialina1]

Spotka cię jeszcze wiele pięknego. Pewnie co dzien cię spotyka, tylko nie
dostrzegasz, bo calą uwagi skupiasz na tym co ci się przytrafilo.
Zdarza się. Pomyśl sobie że skoro coś ci obiecywal a potem nie dotrzymal slowa
to znaczy że jest oszustem. Chyba z taką osobą nie chcialabyś spędzić reszty
życia? Jak raz cię zawiódl, to jest szansa że się powtórzy.
Ostatecznie lepiej że to się stalo teraz niż np. po ślubie, z dwójką dzieci.
Glowa do góry!
Czas leczy rany.
Przestań to rozstrząsać i zajmij się czymś.
Pozdr.

[flower81]

Wiem, co czujesz. Ja właśnie po blisko 6 latach fantastycznego zdawałoby sie
związku doszłam do finału... Jest mi bardzo cięzko. Staram zając sie pracą i
jak najwięcej czasu spędzac w gronie przyjaciół, ale tylko jak zostaje sama,
wieczorami nie potrafię przestać o tym myśleć. Mieliśmy wiele planów, ten
związek to było całe moje życie. Ostatnio nawet zaczełam sięgac po leki
uspokajające, nie potrafię tego zaakceptować. To była moja pierwsza wielka
miłość. I nadal mimo tego wszystkiego go kocham. Jak zaczne sie nad tym głębiej
zastanawiać to zauważam, ze moje życie nie ma bez niego sensu...
nę

[kiss-of-life]

Nie opierać życia na drugiej osobie- wszyscy mi to powtarzali, ale ja to
zrozumiałam dopiero teraz, kiedy jest już za późno. Jestem słaba. Ciągle
zastanawiam się co jest przede mną, co mnie spotka, ile lat będę musiała czekać
na szczęście, na miłość, i skąd wezmę tyle cierpliwości, tyle sił. Najbardziej
boli fakt, że żyjesz z drugim człowiekiem, wiecie o sobie wszystko, oddajesz mu
swoje życie, swoje wszystkie myśli, a on nagle mówi, że tego nie chce, odrzuca
wszystko, co dałam, bo tego nie chce, nie potrzebuje, że dopiero teraz- sam-
jest szczęśliwy...

Dorosnąć w końcu i samej zadbać o siebie.

[sagis]

Nikt inny nie zadba o Ciebie i nie ma takiego obowiązku.
Widocznie on nie wytrzymał takiego obciążenia.
Każdy jest sam odpowiedzialny za swoje życie. Jedynie do pewnego wieku rodzice
są odpowiedzialni za swoje dzieci. Każdy musi w końcu dorosnąć i przejąć
odpowiedzialność za siebie.

[nattashaa]

A gdzie wróżba gratis Asik i gdzie te twoje 7 asów w rekawie?:)

[dziewice]

pomysl, czym sie ineteresujesz, interesowalas, wywal na smietnik wszystkie jego
rzeczy :), to ze facet ma f* nie znaczy jeszcze ze jest dorosly.

[more.words]

czas leczy rany ;) maleńka - uodpornisz się na ten ból - az wkoncu przestanie
byc bolem, tylko wspomniniem ;))
zajmij się soba - masz swoje życie - inwestuj w nie - nie tylko kase, ale i czas

tylko uważaj ... jak się zabardzo uodpornisz (tylko to ja zostawiłam po ponad
3,5 roku)- to będzie z ciebie taka zimna suka jak ze mnie - ranie innych,
wykorzystuje i nie patrze na to że boli - bo wkońcu "poboli, poboli i przestanie"

3m się i głowa do góry

[katt_e]

Płacz, mów światu jak jest Ci żle, ale nie zamykaj się w sobie, wyjdź czasem
poobserwować piękne miejsca, piękne rzeczy(film, teart, wystawę). Terapia
sztuką, muzyką, pomocą sprawdza się w większości przypadków. Powiem Ci jak ja
przeszłam przez takie piekło. Wydawało mi się,że nic nie jest w stanie mnie
pocieszyć-ot, po prostu położyć się i umrzeć. bzdura! Zaangażowałam się w pomoc
w hospicjum dla małych dzieci jako wolontariusz-nie ma nic piękniejszego niż
radość bezbronnego dziecka, któro wie,że umrze. Tu odnalazłam moją miłość. A
ta"prawdziwa"? Na pewno na mnie gdzieś czeka. Na Ciebie także!
Pozdrawiam cieplutko!
katt_e

[kiss-of-life]

Dziękuję Wam wszystkim! Dziś mija równy tydzień, a ja czuję, że jestem już w
lepszym stanie, czuję, że mam więcej sił, patrzę na świat bardziej
optymistycznie. Nie tęsknię za nim, jako za konkretną osobą, tęsknię na
uczuciem, że ktoś mnie kocha, że ktoś dba... I pytam się, co mi jeszcze
przyniesie los. Staram się wierzyć w magiczny "punkt zero" czyli spojrzenie na
porażkę jak na nową szansę... Oby mi się udało!

Czy można potem komuś zaufać?

[marta_stala]

Od mojego rozstania właśnie minął 8 dzień, też przestał kochać, ale jakoś w to
nie wierze, dopiero co mi to mówił, a ja to czułam, boli... i boleć będzie. Ja
niestety też całe życie na nim oparłam, a teraz trzy lata mają iść w
zapomnienie?! Za nim nie tęsknię, z resztą nie wróciłabym do niego, ale
wspomnienia bolą, zwłaszcza że więcej jest tych dobrych. Tylko czy jeszcze
kiedyś komuś zaufam? czy będzie można kochać nie martwiąc się o przyszłość? a
może juz przeżyłam co moje?

[kamelia1985]

u mnie dzis mija 3 dzien od rozstania. spadlo to na mnie jak grom z jasnego
nieba, jak wielko kubel zimnej wody. Zaczelo sie sypac 2 tyg temu, mielismy 3
dni przerwy,pozniej rozmowa zakonczona klotnia, na drugi dzien przeprosiny, ale
problemy nadal nie wyjasnione.caly czas mowil ze kocha.w koncu nie wytrzymalam
i chcialam wszystko wyjasnic i nagle na pytanie co dalej uslyszalam odpowiedz :
niewiem, na pytania co do mnie czuje, czy kocha, dlaczego chce byc ze mna
milczal. W koncu powiedzial zebysmy dlali sobie troche czasu... no i tak juz 3
dzien nie mamy ze soba kontaktu. Niweim ile mam czekac i na co mam czekac i czy
wogole chce czekac. Pierwszy dzien przeplakalam caly, po rozmowach z osobami
patrzacymi z boku , ktore uswiadomily mi ze nie jest mnie wart, ze zasluguje na
kogos lepszego i ze to lepiej dla mnie ze sie skonczylo moj stan psychiczny sie
poprawil. Dalej mysle, wspominam, boje sie ogladac wspolnych zdjec. Mam
nadzieje ze przejdzie. Wspieramy sie nawzajem z moim dobrym kolega ktorego tez
zostawila dziewczyna i jest na latwiej. Zeby zapomniec i czyms sie zajac dzis
razem zapisalismy sie na tance towarzyskie :) Na dzien dzisiejszy to mam
hustawki nastrojow: jakby chcial wrocic to dlo by mi to tylko satysfakcje, ale
chyba nie pakowalabym sie w to jeszcze raz, z drugiej strony stresznie tesknie
i mi go brakuje(ale to chyba przyzwyczejenie). Szkoda mi tylko nerwow i
zmartwiem ktore przez poltora roku przezylam.
sorki,ze dlugie, ale musialam wyrzucic to z siebie

ja też

[malenka]

Ja też zostałam sama. Też miało być pięknie, też mnie kochał, też byłam dla
niego najważniejsza. Ale się skończyło - ponoć nie mógł znieść moich humorów.

To było dwa miesiące temu. Na początku (przez pierwsze dwa tygodnie) płakałam
prawie bez przerwy, nawet w pracy nie mogłam się powstrzymać (trochę pomogły
ziołowe tabletki na uspokojenie, tylko dzięki nim mogłam spać). Obwiniałam się,
wpadłam w małą depresję. Zastanawiałam się cały czas co zrobić, żeby go
odzyskać. Zaczęłam chodzić do psychologa, żeby sobie poradzić z moimi humorami.
Miałam sobie za złe te humory, ale teraz wiem, że wcale nie byłam tak okropna
jak wydawało mi się jeszcze dwa miesiące temu. Zapisałam się na ćwiczenia, w
między czasie miałam sesję na studiach (omal jej nie zawaliłam przez to, że
mnie rzucił, ale udało mi się pozbierać i zaliczyłam).

Aż w końcu płakałam coraz rzadziej. W którymś momencie zaczęłam się umawiać z
kolegami (to jeszcze nie randki, ale zawsze coś). Dalej gdzieś w głębi mam
iskierkę nadziei na to, że jeszcze będziemy razem. Ale szoł mast goł on, trzeba
żyć dalej, brać to, co życie nam daje. I wcale już nie jestem pewna czy
chodziło o te moje humory, może to po prostu była wymówka? Może, nie wiem...

Wiem, że na to wszystko trzeba czasu. Wypłacz się, masz prawo być smutna, masz
prawo cierpieć. Innej rady nie ma. Ale czas leczy rany, z czasem będzie coraz
lepiej. Wierzę, że już niedługo i Tobie będzie lepiej. Trzymam za Ciebie kciuki

Pozdrawiam, Joanna