nie potrafię już kochać?

[mandy2002]

Nie wiem czy to co przechodzimy z mężem to jakiś kryzys czy może już koniec,
ale sytuacja naprawdę mnie dobija. Jesteśmy małżeństwem ponad 2 lata, wiele
między nami było kłótni, krzywd ale zawsze jakoś sobie wybaczaliśmy i żyliśmy
dalej. Teraz coś się we mnie zablokowało, czuję tylko złość i
zniecierpliwienie, nie potrafię wzbudzić w sobie żadnych uczuć - stałam się
naprawdę momentami nie do życia i wcale nie jest mi z tym dobrze. To nie
jestem prawdziwa ja - stałam się okropna i czuję się z tym po prostu
strasznie. Próbowałam jakoś to naprawić ale nie potrafię, czuję taką
wewnętrzną próżnię, brak pozytywnych emocji, jedynie zniecierpliwienie mężem
i jego wadami. Czy da się jeszcze coś z tym zrobić? Czy to może początek
końca? :(

[cieplyjanusz]

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I'll never look into your eyes...again


.....
....
...
..
.

[nutopia]

kryzys roku trzeciego
powinno przejść

nie poddawać się za wcześnie!

[marmoladka33]

cóż można odpowiedzieć? pewnie sama dla siebie jesteś najlepszym doradcą - nie
wiem, dlaczego "coś się zablokowało" - tzn. po jakimś jego wybryku? bo nie
rokuje szans poprawy? a może jednak jakieś zewnętrzne Twoje problemy -
nawarstwienie spraw w pracy, innych trudności - i wówczas wszystko
przeszkadza... poza tym: przesilenie wiosenne, święta za pasem - to trudny i
stresujący czas...
z drugiej strony to może już trwać od dawna...

co do mężowskich wad - każdy (KAŻDY) je ma, niestety, nikt nie jest ideałem... a
za wysoko zawieszona poprzeczka może tylko zniechęcić, zatem pomyśl: a gdyby go
nie było? gdyby w tej chwili coś się nieodwracalnego stało? (to pewnie okropna
myśl, ale jaka trzeźwiąca - widać wówczas mnóstwo zalet tego niedocenianego)

można Ci po prostu zalecić starą dobrą rozmowę, prośbę do męża o zwrócenie uwagi
na Ciebie (i vice-versa) - no i realizację tego - pobycie ze sobą bez
postronnych osób, bez włączania przeszkadzajek;)

trzymaj się w każdym razie (i napisz może coś więcej?)

[pinkjuice]

Witaj , ja miałam takie uczucie po tym jak mój mąż wyrzadzil mi ogromną krzywdę, nie chciałam dalej byc jego żoną ale w końcu postanowiłam dac mu szanse i spróbować odbudować nasze małżeństwo. Pamiętam ,że przed slubem też miewałam takie kryzysy ,że mój maz wydawal mi się taki beznadziejny jak flaki z olejem.Inne zwiazki niekiedy wydawały mi się atrakcyjniejsze, ale to bylo chwilowe,potem zazwyczaj okazywało się ,że w tych związkach mężczyżni też maja takie a nie inne wady ,że to co widzimy na zewnątrz to tylko opakowanie a w domu wychodzi na jaw ich prawdziwa natura. Wracając do tego uczucia ,że mąz wydaje ci sie obojetny to ja ostatnio próbuje inaczej spojrzeć na te sprawy:
- wysłuchuje zwierzeń moich koleżanek ,które wcale nie mają lepiej (złudne domniemanie ,ze inni mają lepiej)
- staram się mobilizować mojego meza do wprowadzania w życie jakiś pomysłów np. spontaniczny wypad w goy, wspólne przejaźdzki na rowerze,
- staram się nie dostrzegać tylko jego wad
- czasami wracam myślami do wspomnień (jak to było kiedy sie w nim zakochałam)
- eliminuję rutnę z życia codziennego(to nie jest łatwe ale w 50% możliwe),
- sprawiam sobie często przyjemność np. nowy ciuch badź biżuteria - to pomaga zabić ponure mysli
- nie dopuszczaj do siebie myśli o rozwodzie bo zaczynasz sie z tym oswajać i łatwiej ci bedzie podjac taka decyzje,
- zacznij o siebie bardziej dbać -wzbudzisz w nim zazdrość i zacznie się bardziej starać :)
- za każdym razem jak podkusi cię ,że z innym byłoby lepiej przypomnij sobie jaki był kiedys twój mąż i pomyśl ,ze na poczatku każdy facet jest ok a potem sama wiesz... POWODZENIA

[mandy2002]

Najgorsze jest to, że mimo rozmów itd. cały czas stoimy w jednym punkcie.
Czuję, że to jest z mojego powodu: nie wiem dlaczego, ale zupełnie straciłam
cierpliwość. Tak wiem, każdy ma jakieś wady, inni nawet gorsze, jednak są
rzeczy, które są dla mnie strasznie męczące i do tej pory sobie jakoś z nimi
radziłam, ale wiecie... czas płynie a ja mam coraz mniej siły na to wszystko.
Zaczynam myśleć, że źle się dobraliśmy, ja jestem typem kobiety, która woli jak
jej mężczyzna wszystko organizuje, naprawia krany, albo załatwia hydraulika,
który sam z siebie zaproponuje od czasu do czasu jakiś wypad itd. - niestety w
naszym związku to ja zawsze pełniłam rolę organizatora wszystkiego - no zaczęło
mnie to męczyć, tym bardziej, że jak ja zawodzę - to on nie potrafi mnie
chociaż na chwilę odciążyć i zrobić coś samodzielnie - zresztą to nieistotne.
Istotne jest to, że nie mam poczucia oparcia, że wydaje mi się, że to ja
utrzymuję to wszystko na swoich barkach, czuwam nad wszystkim, organizuję
randki, wyjazdy, rozrywki... i coraz częściej myślę że chciałabym aby ktoś
porobił to za mnie, zaproponował cokolwiek nawet jeśli do końca to nie jest to
co ja lubię najbardziej.
Poza tym może ja nie umiem rozmawiać z ludźmi, ale mąż reaguje czasami
strasznie agresywnie na to jak zwracam na coś uwagę, do tego dochodzi jego
krzyk, czasami jakieś popchnięcie - to nie jest przemoc fizyczna o jakiej
czytamy w gazetach,ale jakiś strach odczuwam.
Nie mam siły z nim walczyć, tłumaczę mu, że się od siebie oddalamy, że nie
powinno być tak, że on wraca 2-3 godzinki po mnie jak już ma ugotowane,
posprzątane i zasiada do kompa do późnego wieczora, że przez to odzwyczajam się
od niego i czuję jak "słomiana wdowa" ale to powoduje tylko tyle, że on siada
na kanapie i mówi: "no to jestem" i na tym koniec, siedzi i czeka, aż będę go
zabawiać - wydaje się śmieszne, ale jak powtarza się nagminnie to już takie nie
jest.
Poza tym ten brak czułości - możecie mnie wyśmiać, ale już zapomniałam jak to
jest jak się z kimś całuje, buziak od czasu do czasu to wszystko co dostaję.
Spytacie dlaczego mu tego nie powiem? Mówiłam i to nie raz, pamiętał najwyżej
dwa dni a potem znowu to samo - nie mam już siły poraz kolejny prosić się o
pocałunek, to dla mnie coraz bardziej przykre i trochę upokarzające. W końcu
nie jestem jeszcze taka stara i brzydka, nie mamy jeszcze dzieci, mam dopiero
26 lat i chyba jeszcze budzę zainteresowanie innych. Czy każdy tak ma? Czy to
musi tak wyglądać? Wszyscy znajomi naokoło się rozwodzą, mają kochanków,
zaczynają nowe związki, a ja naiwnie myślałam, że można inaczej.
Najgorsza jest ta moja niechęć do niego, nie potrafię już być miła, nie
potrafię go zabawiać, jestem opryskliwa i ranię go słowami, których nie
potrafię powstrzymać, a w nocy płaczę jak patrzę kim się stałam :((
Nie chciałabym się odrazu rozwodzić, ale popadamy w coraz większą frustrację i
oddalamy coraz dalej -czuję, że trzeba zrobić coś radykalnego bo zwykle środki
już nie pomagają - Jak wy sobie poradziliście z takim kryzysem? Z tym uczuciem
pustki w sercu zamiast miłości?

[marmoladka33]

to, jak widać, trudna sprawa: pretensje są uzasadnione, partner nie przejawia
większych chęci, by coś zmienić... można by powiedzieć, że to typowe dla
mężczyzn, ale w sumie zasada wzajemności obowiązuje we wszelkich kontaktach

czy był taki przed ślubem? jeśli tak, no to powinnaś wiedzieć na co się
decydujesz... a jeśli nie? sprawiał dobre wrażenie, a z czasem zupełnie mu
przeszło? to jest bardzo prawdopodobne - i z tym niewiele da się zrobić...

czy zostawić go od razu? może na razie zajmij się sobą, wymyśl sobie coś miłego,
może zastanowi go coś, oby, oby... (w końcu musi być w nim coś dobrego)

[blueska3]

Nie przejmuj sie.. ja tez nie potrafie już kochac.. Dać radę trzeba :)
powodzenia