Jednodzietni

[faveur]

Dołączmy do serii wątkow "-dzietni". Co sądzicie o rodzinach, w których jest
tylko jedno dziecko? Czy bycie jedynakiem to naprawde takie nieszczęscie dla
samego zainteresowanego, jak i jego otoczenia, czy moze właśnie szczescie?
Czy jedynak musi wyrosnąć na egoistę i rozpieszczoną dupe wołową z dwoma
lewymi rękami? Znacie jakichś jedynaków? A może sami nimi jesteście? CZy
sereotypy gloszone o jedynakach sprawdzają sie w realnych znanuych Wam
przypadkach? Decydować się na drugie dziecko nawet jeśli sie tego nie
pragnie , lecz robi tylko po to, żeby dziecko miało rodzeństwo, czy lepiej
obstac przy jednym dziecku nie poświęcając sie dla idei?

[xurek]

W kregu moich znajomych sa tacy i tacy, procent "nieudacznikow" nie wydaje mi
sie byc zaleznym od ilosci posiadanego rodzenstwa. Ja mam siostre, z ktora nie
utrzymuje zadnych kontaktow. Takich tez znam paru, wiec "wielodzietnosc"
rodziny nie jest zadna gwarancja na "posiadanie rodzenstwa".

Xurek

[Gość: bianca]

faveur napisała:

> Dołączmy do serii wątkow "-dzietni". Co sądzicie o rodzinach, w których jest
> tylko jedno dziecko? Czy bycie jedynakiem to naprawde takie nieszczęscie dla
> samego zainteresowanego, jak i jego otoczenia, czy moze właśnie szczescie?
> Czy jedynak musi wyrosnąć na egoistę i rozpieszczoną dupe wołową z dwoma
> lewymi rękami? Znacie jakichś jedynaków? A może sami nimi jesteście? CZy
> sereotypy gloszone o jedynakach sprawdzają sie w realnych znanuych Wam
> przypadkach? Decydować się na drugie dziecko nawet jeśli sie tego nie
> pragnie , lecz robi tylko po to, żeby dziecko miało rodzeństwo, czy lepiej
> obstac przy jednym dziecku nie poświęcając sie dla idei?

Moje dziecko jest jedynakiem i w ogóle nie jest rozpieszczone. Wręcz
przeciwnie - samodzielne od najmłodszych lat (ja pewnie jestem jakaś
toksyczna). Mój były np. miał siostrę i przy tym wszystkie cechy jedynaka -
niezaradny pępek świata itd. Natomiast całe to gadanie o super więziach i
rodzeństwie to pic na wodę. Moje dziecko ma rodzeństwo cioteczne, widują się z
powodów organizacyjnych prawie codziennie i po 10 minutach tłuką się zażarcie.
To tyle z uczuć rodzinnych. Których znajomych nie pytam - wszyscy mówią, że ich
dzieci kłócą się niemiłosiernie. Pamiętam relacje z moją siostrą - póki byłśmy
małe/młode, to najczęściej się zwalczałyśmy, teraz jak jesteśmy duże to się
oczywiście zmieniło, ale nie jesteśmy i nigdy nie byłyśmy jakoś specjalnie
zżyte. Mimo wszystko znacznie lepiej dogaduję się z przyjaciółkami. Tyle, że w
stosunku do rodziny ma się trochę inne poczucie obowiązku, solidarności czy ja
wiem? To chyba ten zew krwi...

[Gość: Anton]

Gość portalu: bianca napisał(a):

> Natomiast całe to gadanie o super więziach i
> rodzeństwie to pic na wodę. Moje dziecko ma rodzeństwo cioteczne, widują się
z
> powodów organizacyjnych prawie codziennie i po 10 minutach tłuką się
zażarcie.
> To tyle z uczuć rodzinnych.

No i ciesz się! Ja się z bratem też za młodu naparzałemi i wyszlim na ludzi.
Szczerze - uważam, że jak się będą wystarczająco długo tłuc to w końcu będą
musieli dojść do porozumienia. No chyba że sie przedtem zatłuką.

A z jedynakami (jedynaczkami!) mam raczej złe, osobiste, doświadczenia.

[Gość: t]

też sie tłukłam z bratem (o rok młodszy) a teraz możemy prze-gg-adać całą noc,
i jest najlepszym niańkiem dla moich dzieci :)

[Gość: melmire]

Ja jestem jedynaczka, i wypraszam sobie nazywanie mnie dupa walowa z dwoma
lewymi rekami (swoja droga, jak to musi zabawnie wygladac, taki melanz
anatomiczny) :D
Moj chlopak tez jest jedynakiem, i jakos przez te dwa lata wspolnego zycia sie
nie pozabijalismy, udalo nam sie dyplomatycznie rozwiazac konflikty,
mieszkanie nie popadlo w ruine(no, moze troszeczke :) )
Nigdy nie bylam nieszczesliwa z faktu bycia jedynaczka, wiecej, nie chcialam
miec rodzenstwa! I chyba nie wyroslam na jakiegos strasznego zwyrodnialca :)

[Gość: moboj]

charakter dziecka zależy od tego, jak sie je wychowa, a nie od tego, ile ma
rodzeństwa.

[mantha]

Moj facet jest jedynakiem, a ja mam dwoje rodzenstwa (mlodsze ode mnie) i
powiem wam, ze po 2 latach bycia z nim moge z cala pwnoscia powiedzec, ze
niestety, ale wiekszosc opinii na temat jedynakow znajduej swoje potwierdzenie.
Ogolnie to dobry facet, ale niestety, egoizm u jedynakow jest jedna z cech,
ktore sa bardzo "wyeksponowane" i zycie z takim czlowiekiem nie jest latwe.
Generalnie wiekszosc znanych mi jedynakow prezentuje postawe roszczeniowa i na
pierwszym miejscu stoja swoje wlasne potrzeby. Wiekszosci rowniez w glowie sie
nie mieci, ze mozna z czegos zrezygnowac tak po prostu dla kogos, zaraz jest
lament: A JA?????
zdaje sobie sprawe, ze na pierwszy rzut oka jedynak moze nie prezentowac tych
cech, ale przy lepszym poznaniu wszystko wraca do normy.
Zdaje sobie sprawe, ze pewnie zaraz dostane ochrzan, ze gadam glupoty, ale
akurat w tej kwestii nie dam sie przekonac, i uwazam, ze mam racje (chodzi
oczywiscie o moje prywatne, wlasne obserwacje).

[Gość: melmire]

Jezeli bazujesz swoje przekonania na obserwacji jednago jedynaka to faktycznie
trudno ci wierzyc. Jak mowilam, i ja i moj chlopak jestesmy jedynakami, gdyby
kazde z nas myslalo tylko o sobie i przedkladalo swoje dobro nad dobro
drugiego, to nasz zwiazek juz dawno szlag by trafil......a trzyma sie calkiem
niezle :)

[mantha]

Alez skąd! "moj" jedynak jest calkiem do rzeczy, matka go wychowala porządnie.
Mam mnostwo znajomych jedynaków, i na podstawie ich zachowan tak twierdze.
zreszta to nie tylko moje obserwacje.

[Gość: melmire]

No to w koncu jak? Wszyscy jedynacy to psychopatyczni egoisci zapatrzenii we
wlasny pepek, a miliony jedynakow ktorzy sa normalnymi ludzmi to wyjatki
potwierdzajace regule?
Zreszta sama piszesz ze to zalezy od wychowania?

[Gość: tetsuo]

ja jestem jedynakiem i uwazam, ze jestem normalna. brakowalo mi rodzenstwa, ale
sa tez plusy tego, ze nie mialam rodzenstwa.pozatym w ogole jestem zamknieta w
sobie, moze rodzenstwo wcale by tego nie zmienilo. co nie zmienia faktu, ze
chce dwojke dzioeciaczkow. :)

[Gość: EWOK]

Ja jestem jedynaczką. Mój mąż jest jedynakiem. Mój syn również i jeśli się
siły nadprzyrodzone nie wtrącą to tak już pozostanie. Żadne z nas, wliczając w
to syna, nie tęskniło nigdy za rodzeństwem. Jesteśmy oczywiście egoistami, ale
nie w jakimś nieprzyzwoitym stopniu. Bywają awantury, kiedy każde koniecznie
chce postawić na swoim, bo mamy silne osobowości, ale jakoś zawsze dochodzimy
do porozumienia. O bliskości w rodzinie, tej dalszej,decyduje stopień
zaprzyjaźnienia a nie stopnień pokrewieństwa, ja się świetnie dogaduję z moją
cioteczną siostrą i kuzynem, który jest dziesiątą wodą po kisielu. Natomiast
moja mama i jej rodzony brat nie mogą spędzać ze sobą więcej niż dziesięć
minut, bo się z tego robi trzęsienie ziemi.

[julla]

Mam zupełnie odmienną opinie na temat jedynaków niż cała reszta świata, bo
przekonałam się, że są to na ogół ludzie, którzy nie maja żadnym problemów
z dzieleniem się wszelakim dobrem z innymi, są otwarci, kontaktowi i potrafią
nawiązać bardzo głębokie więzi z zupełnie 'niespokrewnionymi' duszami. Poza tym
mają o wiele mniej duszących i męczących kompleksów niż ludzie obdarzeni
rodzeństwem.
W ogóle ludzie z rodzin wielodzietnych mają większe skłonności do podgarniania
wszelkiego dobra pod siebie i są często mocno poranieni przez ciągłe ścieranie
się z rodzeństwem o strefy wpływów i miłość rodziców.
Lubię jedynaków. Sama mam mlodszego brata i też nie narzekam, jakoś z nim
przetrwałam:)

dobrze jest miec brata

[anahella]

nawet mlodszego (bo zawsze marzylam o starszym). Ale zeby
sie o tym przekonac trzeba z nim przezyc ponad 30 lat, z
czego kilkanascie pelnych chlopiecych figli.

Ehhhh jak ja sobie przypomne ile obciachu mi narobic, ile
rzeczy mi napsul, i ile razy przez niego plakalam.... dzis
smiac mi sie z tego chce.

[julla]

Jeśli chodzi o mojego mlodszego brata, to ja prze pierwsze dwa lata jego życia
ciągle pytałam się mamy, czy naprawdę nie miała innego wyjścia, tylko musiała
go urodzić...Był mi tak zupełnie obcy. Dopiero jak zaczał chodzić, mówić, to go
strasznie polubiłam choć niszczył okrutnie mi wszystko co tylko dorwał.
Teraz jest już całkiem OK :)