Strach przed lojalnością

[Gość: babcia]

Znam matkę,ktora,wezwana do szkoly w sprawie wagarującego syna,od razu w klasie zaczęla go wyzywac,bic po twarzy itp. Chłopiec więcej do szkoły nie poszedł( VIkl.)Mamusia mu złamała życie.

[Gość: córka nielojalnych]

bardzo dobry artykul! wszyscy rodzice powinni go przeczytac, ku
przestrodze!!! ja zostalam wychowana przez nielojalnych
rodzicow, a wlasciwie przez matke. ona cale zycie mnie
krytykowala i nadal krytykuje mimo, ze jestem juz dorosla.
krytykuje mnie przy moich znajomych i nieznajomych, kto sie
nawinie. moi przyjaciele juz nie przychodza do mnie do domu, bo
maja dosyc. jeszcze tylko moj chlopak ostatkiem sil do mnie
przychodzi, ale nie ma mowy, zeby chcial u mnie zamieszkac
(planujemy sie pobrac).
moja mama zawsze uwazala, ze dzieci i ryby glosu nie maja, a
teraz jak jest w starszym wieku, to jest zdziwiona, ze nie mamy
ze soba dobrych kontaktow, ze jej nie ufam, ze wole przebywac z
przyjaciolmi, ktorzy akceptuja mnie taka jaka jestem.
pozdrawiam wszystkich wychowywanych przez nielojalnych rodzicow.
jestescie na prawde wspaniali! ...tylko ktos kiedys was
skrzywdzil bardziej lub mniej swiadomie...

[Gość: Też nielojalna]

Moja matka to ten sam typ. Nigdy niczego dobrze nie zrobię,
ciągle mnie krytykuje, w trudnych sytuacjach nie staje po mojej
stronie lecz po stronie obcych ludzi - "bo co powiedzą
sąsiedzi". Ciągle jeszcze pamiętam jej bicie "na odlew" w twarz,
bo nie spodobała jej się moja postawa lub odpowiedź!!! To nie
było incydentalne - jak jej się coś nie podobało to "ręka jej
sama leciała" w kierunku twarzy. Podobnych numerów spróbowała z
moją córką - tylko raz!!!!! Zakończyło się to gigantyczną
awanturą, mąż prawie ją pobił a ja zapowiedziałam, że jeśli
kiedykolwiek tknie w ten sposób moją córkę to podam ją do sądu a
wnuczkę będzie mogła oglądać tylko na starych fotografiach. Ja
przeżyłam dość z nią i nie pozwolę aby córka miała podobne
przeżycia. Oczywiście obraziła się śmiertelnie i skoro świt
(dosłownie) bez pożegnania wyjechała. Nie odzywałaliśmy się do
siebie przez pół roku i to ona pierwsza zadzwoniła.
Ta awantura trochę pomogła, ale niestety nawet obecnie jestem
przez nią dołowana i mimo, że dobiegam 40-stki próbuje narzucić
mi swoją wolę, swoje gusta oraz swój sposób na życie. "Ludzie"
to się ubierają i urządzają dom na poziomie a ja nic nie kupuję
ładnego tak, że ONA nie może znajomych do mnie zaprosić. A
chała ! Żadnych obcych starych bab w domu nie będę podejmowała.
To moje życie. Na szczęście nie mieszkamy razem - nawet w innych
miejscowościach i to był mój świadomy wybór. Za żadne skarby
świata nie mieszkałabym z nią pod jednym dachem ani zbyt blisko.
To smutne co teraz napisałam bo to przecież moja matka, ale ja
mojej matki nie lubię (jako człowieka) choć niewątpliwie ją
kocham !!

[aguszak]

To co opisałaś, to nie tylko nielojalność, ale w ogóle toksyczność. Mój ojciec
był toksyczny, ale nie w takim stopniu. Radziłam sobie jakoś z nim. Teraz,
odkąd mieszkam z mężem, zauważam, że nasze stosunki stały się bardziej
serdeczne. Ojciec w końcu zaczął mnie traktować, jako partnerkę do rozmów, a
nie dziecko, które trzeba ciągle krytykować...
Pozdrowionka :)

[Gość: kika]

A wiec Ty tez bylas bita na odlew po twarzy... Dzieki, ze napisalas, teraz juz
wiem, ze jest osoba, ktora by mi nie powiedziala, ze przesadzam albo zmyslam.
Wystarczylo powiedziec cokolwiek nie po jej mysli albo 'krzywo' spojrzec,
prawda? Od razu bylo policzkowanie reka albo przylozenie szmata i krzyk: 'nie
pyskuj!' I to wieczne krytykowanie, gdy robisz cos inaczej niz ona sobie
wyobraza, bo oczywiscie jest tylko jeden sluszny sposob obierania ziemniakow
czy zestawiania kolorow ubran, o wybieraniu partnera czy szukaniu pracy nie
wspominajac. Zawsze mialam wrazenie, ze gdyby do toalety nie chodzilo sie
pojedynczo, to i zalatwiac sie musialabym tak, jak ona chce. Jej powroty do
domu i uwagi od progu: 'OCZYWISCIE nie kupilas ziemniakow/nie
posprzatalas?'zanim sprawdzila, czy naprawde tego nie zrobilam. Mowila, ze
jestem potworem. Ze nigdy niczego nie zrobie porzadnie. W obecnosci osob
trzecich nigdy nie wiedzialam, co ona za chwile wymysli. Krytykowala mojego
meza. Domagala sie, zebym 'dala jej wnusia', a ja wiedzialam, ze nie
zostawilabym z nia mojego dziecka nawet na 5 sekund. Wyrzucala mi, ze jej nie
lubie i ze nie mowie jej wszystkiego... Penwie, ze nie mowilam, nie
zwariowalam, mialabym dodatkowy bat na siebie ukrecac? Czekalam. W koncu
umarla, jeszcze w szpitalu krytykujac mnie wobec lekarzy i pacjentek, do konca
nie okazujac mi aprobaty. Zostalam bez przebaczenia, to nadal boli, ale
przynajmniej moge wreszcie zajsc w ciaze. Obym umiala sie zdobyc na madra
milosc. Ty umiesz byc lojalna wobec corki mimo swoich doswiadczen i to mnie
napawa nadzieja, ze mozna przelamac zjawisko 'fali'. Dlatego tez trzeba czytac
madre ksiazki, artykuly, rozmawiac... Im wiecej sie rozumie, tym lepiej sie
kocha. Pozdrawiam wszystkich zdradzonych.

[Gość: nielojalna corka -]

mojaobecna sytuacja jest jakby ciagiem dalszym
losow "nielojalnej corki". Mam dzieci w Jej wieku, a od pewnego
czasu wrecz unikam kontaktow z wlasna Mama, tylko dlatego ,bym
nie byla "zdolowana" przez nastepne dni. Mimo, ze jestem od roku
po ciezkim wypadku( z duza trudnoscia chodze - I-sza grupa
inwal.), moja Mama nadal uwaza, ze to ja mam obowiazek wobec
niej i brak moich odwiedzin jest wystarczajacym powodem by miec
do mnie zal. Telefony sa rozlaczane po "sakramentalnym" - ty
tylko dzwonisz. W wyniku takiej postawy obu stron, widujemy sie
niezmiernie rzadko,mimo ze dzieli nas 1000m.. Pomoc i kontakty
bezposrednie przerzucilam na moje dzieci za ich zgoda i pelnym
uswiadomieniem ich dlaczego mnie wyreczaja. K'woli wyjasnienia
dodam, ze mam dwoch braci mieszkajacych za granica, z ktorych
najmlodszy z nas jest rozgrzeszany z kazdej(!) przewiny, a ten
drugi - mniej zaradny (jak to sredniak) z niejasnym poblazaniem
traktowany.
TA NIELOJALNOSC jest dla mnie bardzo bolesna, dlatego staram sie
nie popelniac tych samych bledow co moja Mama. .. .. ale podobno
jablko pada niedaleko od jabloni. Bardzo prosze uswiadamiajcie
rodzicow, gdzie sie da i jak sie da!!!!

[Gość: łosik]

Moi rodzice zawsze starali się stawac po mojej stronie i w
sytuacji gdy zarzucono mi pewna sprawe starali się dojść do
prawdy. Ale niestety teraz jest inaczej. Wydaje mi się ze nie
robię nic złego, chodząc na spotkania z moimi znajomymi
dobrymi, poboznymi ludzmi. Rzecz w tym, że rodzice uważają ze
osoba o 8 lat starsza jest nieodpowiednia dla mnie że to źle
wpływa na mnie, na moją psychikę. Kto ma rację?? Przecież oni
nawet nie starają się zrozumieć, że ta osoba jest moją
przyjaciłoka i jest dla mnei bardzo ważna. Kto ma racje???

Ty masz rację.

[Gość: miłka]

Gość portalu: łosik napisał(a):

> Moi rodzice zawsze starali się stawac po mojej stronie i w
> sytuacji gdy zarzucono mi pewna sprawe starali się dojść do
> prawdy. Ale niestety teraz jest inaczej. Wydaje mi się ze nie
> robię nic złego, chodząc na spotkania z moimi znajomymi
> dobrymi, poboznymi ludzmi. Rzecz w tym, że rodzice uważają ze
> osoba o 8 lat starsza jest nieodpowiednia dla mnie że to źle
> wpływa na mnie, na moją psychikę. Kto ma rację?? Przecież oni
> nawet nie starają się zrozumieć, że ta osoba jest moją
> przyjaciłoka i jest dla mnei bardzo ważna. Kto ma racje???

Raz dlatego, że to twoje życie. Po drugie, bo ty wiesz lepiej czy ta osoba jest
dla ciebie odpowiednia. Po trzecie, bo nawet jeśli się mylisz, to masz do tego
prawo. Masz prawo do błędów. O tym często rodzice zapominają w swej miłosci do
dzieci. Pragną oszczędzić im bólu rozczarowania i w rezultacie odmawiają im
prawa do własnych doswiadczeń i wyborów.
Lojalna matka.

[Gość: Gal]

Podziwiam brak wątpliwości...

Przecież Ty nic nie wiesz o tej sytuacji a wyrokujesz z taką pewnością, że...
- nie wiesz w jakim wieku jest łosik
- nie wiesz kim jest ta "osiem lat starsza przyjaciółka"
- nie wiesz jaki jest charakter ich znajomości
- nie wiesz na czym polega "zły wpływ na jej/jego psychikę"
- nie wiesz kim są ci "dobrzy. pobożni ludzie"

Ale wiesz, że łosik powinna/nien plunąć na rodziców i robić swoje.

Pzdr. Gal

[Gość: DUDIK]

Artykuł niby o rodzicach i dzieciach a tak naprawdę to o
mamusiach i dzieciach. A gdzie są tatusie? Czy już po sexmisji?
Wiele z tych mam najpierw było nielojalnych wobec mężów a
następnie były czy są nielojalne wobec dzieci.
Dobrze że są jeszcze mamy dobre , że są dobrzy ojcowie i dobre
dzieci, które miały dobrych rodziców.
Ot normalne , szczęśliwe rodziny. Szkoda, że takich jest coraz
mniej.

[Gość: dodik]

Przeczytaj jeszcze raz ten artykuł - o tatusiach też tam jest. A skąd wniosek o mamusiach nielojalnych wobec mężów?

[go.yq]

chyba nieuwaznie przeczytałaś. To jest też o tatusiach, nawet
nie między wierszami, poza tym wypowiada się lojalny tatuś, Pan
Wojciech Eichelberger. Skąd Twoje wnioski?

[go.yq]

Świetny artykuł. Tak naprawdę zadedykowałabym go swoim Rodzicom
(obojgu), ale bez wielkich nadziei na zrozumienie z ich strony.
Trudno zmienić taki stereotypy myślowe, które przekazuje się z
pokolenia na pokolenie. Chociaż, z drugiej strony, jak sobie
przypomnę, to moje Babcie były właśnie lojalne i zawsze stawały
po stronie swoich dzieci i wnuków, więc skąd w moich Rodzicach
przekonanie, że "dzieci i ryby głosu nie mają" i inne poglądy z
cyklu tych najświatlejszych. Jedyne, co można zrobić, to
uświadamiać innych rodziców, żeby nie krzywdzili swoich dzieci.
Nie chcę, by moje dzieci wyrosły na osoby o tak niskiej jak moja
samoocenie, o postawie "przepraszam, że żyję", dlatego postaram
się nie powtarzać ich błędów.

[Gość: mala]

wiem jedno ze ten artykul opisuje sytuacje jaka miala miejsce u
mnie w domu. pisze "rozgrywala" bo od jakiegos czasu juz z nie
mieszkam z rodzicami. na szczescie. jakikolwiek dluzszy pobyt
tam skonczylby sie dla mnie tragicznie. nerwowo reagowalam na
ich powrot do domu i wykrzykiwane od progu: "to jeszce nie
zrobione, a tamto, szkoda slow, lepiej by bylo jakbym to
sam/sama zrobila". wieczne pretensje matki o to, ze z nia nie
rozmawiam, nie zwierzam sie jej. jak moglam to robic skoro o
wszystkim i tak wiedziala cala rodzina czy "psiapsiolki" mojej
matki.