Miłość i ból...

[Gość: Xanatos]

Stałem sobie pod drzewkiem i mówię do kumpla "wiesz istnieją dwie rzeczy;
miłość i ból". Kumpel patrzy na mnie i mówi "wiesz, dzisiaj jadłem obiad i
stwierdziłem, że istnieją też kotlety schabowe"... może miał rację :)) Jednak
człowiek składa się tylko z tych dwóch rzeczy. Mówi "a nienawiść, litość,
strach, odraza, czym są" nie wspomniał o kotletach... Wszystko to pochodne
tych dwóch rzeczy. Nienawiść to cierpienie, a czasem nawet miłość z domieszką
bólu, litość to pochodna miłości, strach to czysty ból, odraza to strach, a
ten jak już powiedziałem to ból itd. Hmmm...?

[Gość: EWOK]

To bzdura. Sprowadzanie wszystkiego do kategorii "czarne - białe" jest sporą
pokusą, ale na dłuższą metę do niczego. Samo uczucie miłości jest bardzo
niejednorodne, strach to coś innego niż lęk, a trwoga to jeszcze inna bajka.
Wystarczy poczytać choćby Fromma. Człowiek to nie system komputerowy - ten
opiera się na kodzie zero - jedynkowym i więcej cyfr mu do szczęścia nie
potrzeba, a doskonali się niemalże na naszych oczach. Człowiek jest znacznie
bardziej skomplikowanym tworem - awaryjnym i niedoskonałym, ale ciekawym.

[Gość: Xanatos]

Gość portalu: EWOK napisał(a):

> To bzdura. Sprowadzanie wszystkiego do kategorii "czarne - białe" jest sporą
> pokusą, ale na dłuższą metę do niczego. Samo uczucie miłości jest bardzo
> niejednorodne, strach to coś innego niż lęk, a trwoga to jeszcze inna bajka.
> Wystarczy poczytać choćby Fromma. Człowiek to nie system komputerowy - ten
> opiera się na kodzie zero - jedynkowym i więcej cyfr mu do szczęścia nie
> potrzeba, a doskonali się niemalże na naszych oczach. Człowiek jest znacznie
> bardziej skomplikowanym tworem - awaryjnym i niedoskonałym, ale ciekawym.


Przeczytałem wszystko Fromma... to pochodne są ciekawe, ale wszystko wypływa z
jednego źródła. To pochodne czynią nas szarymi, bo cierpienie z miłością miesza
się w różnych proporcjach + świat nas otaczający.
Lęk osiąga się gdy nie można poradzić sobie z jakąś sytuacją.
Strach pojawia się w sytuacjach dla nas nieznanych, lub w stanach zagrożenia.

[Gość: EWOK]

Uczucia nazywamy po to, żeby wyrazić siebie. Ty próbujesz arbitralnie zapakować
je w słuszne wedle Ciebie foremki. "Nie" zapędom totalitarnym w sferze
uczuć ! :)
I jeśli będę miała ochotę nazywać któreś z moich uczuć kotletomanią lub
kotletowstrętem to nie po to aby ktokolwiek tłumaczył mi ile w tym uczuciu jest
miłości a ile bólu. Twoja koncepcja przypomina mi (jedynie przez analogię)
graniczącą z objawieniem radość socjobiologa - amatora po przeczytaniu "Płci
mózgu" - o rany, jakie to wszystko proste, siedzimy na drzewach, a ogony nam
się dyndają - tak, tak, to wszystko wyjaśnia. Tyle, że to wyjaśnia tylko, że
ktoś wziął z biologii to, co mu do koncepcji pasuje, a resztę ładnie zmiótł i
przykrył serwetką, żeby nie było widać, że są elementy, które do układanki w
żaden sposób nie pasują. Tak właśnie traktuję wszelkie nagłe objawiania.

[Gość: Xanatos]

> Uczucia nazywamy po to, żeby wyrazić siebie. Ty próbujesz arbitralnie
zapakować
>
> je w słuszne wedle Ciebie foremki. "Nie" zapędom totalitarnym w sferze
> uczuć ! :)


Nigdy nie miałem skłonności totalitarnych... :)) Ale czy generalizowanie nie
jest główną podstawą myślenia? Pakowanie w torebki?


> I jeśli będę miała ochotę nazywać któreś z moich uczuć kotletomanią lub
> kotletowstrętem to nie po to aby ktokolwiek tłumaczył mi ile w tym uczuciu
jest
>
> miłości a ile bólu.


To nie zmienia faktu, że w kotletomani jest tyle miłości, a tyle bólu. A w
kotletowstręcie tyle, a tyle gramów... :))



Twoja koncepcja przypomina mi (jedynie przez analogię)
> graniczącą z objawieniem radość socjobiologa - amatora po przeczytaniu "Płci
> mózgu" - o rany, jakie to wszystko proste, siedzimy na drzewach, a ogony nam
> się dyndają - tak, tak, to wszystko wyjaśnia. Tyle, że to wyjaśnia tylko, że
> ktoś wziął z biologii to, co mu do koncepcji pasuje, a resztę ładnie zmiótł i
> przykrył serwetką, żeby nie było widać, że są elementy, które do układanki w
> żaden sposób nie pasują. Tak właśnie traktuję wszelkie nagłe objawiania.


Które elementy nie pasują do koncepcji? Jeśli mi je wskazesz chętnie je zamiotę
pod dywan. A może tam nieczego nie ma? :)) Dlaczego uważasz, że wszelkie nasze
uczucia nie mają jednego źródła?

[Gość: EWOK]

Gość portalu: Xanatos napisał(a):

>
>
>
> Dlaczego uważasz, że wszelkie nasze
> uczucia nie mają jednego źródła?


Ponieważ wtedy miałyby jedną wspólną nazwę. Ludzie stworzyli tyle nazw dla
emocji bynajmniej nie kierowani pierwotnym pędem do słowotwórstwa ani wrodzoną
skłonnością do grafomanii tylko ponieważ uznali to za potrzebne. Żyją na
świecie ludzie dotknięci chorobą gentyczną, która powoduje, że nie odczuwają
oni w ogóle bólu. Wychodząc z Twojego założenia należałoby przyjąć, że takie
uczucia jak strach, lęk, odraza są im obce - jakże mogliby je odczuwać, skoro
pojęcie bólu jest dla nich czystą abstrakcją?

[Gość: Xanatos]

> Ponieważ wtedy miałyby jedną wspólną nazwę. Ludzie stworzyli tyle nazw dla
> emocji bynajmniej nie kierowani pierwotnym pędem do słowotwórstwa ani
wrodzoną
> skłonnością do grafomanii tylko ponieważ uznali to za potrzebne.


Wszyspólnotę nazywasz zwierzętami, ale przecież jest wielę gatunków co nie
zmienia faktu, że nadal pozostają zwierzętami. Różne gatunki, ale pień ten sam.


Żyją na
> świecie ludzie dotknięci chorobą gentyczną, która powoduje, że nie odczuwają
> oni w ogóle bólu. Wychodząc z Twojego założenia należałoby przyjąć, że takie
> uczucia jak strach, lęk, odraza są im obce - jakże mogliby je odczuwać, skoro
> pojęcie bólu jest dla nich czystą abstrakcją?


Jaka to choroba? Jakiego bólu? Bólu duszy?

[Gość: EWOK]

Gość portalu: Xanatos napisał(a):

>
> >
>
> Wszyspólnotę nazywasz zwierzętami, ale przecież jest wielę gatunków co nie
> zmienia faktu, że nadal pozostają zwierzętami. Różne gatunki, ale pień ten
sam.
>
Jasne, ale w przypadku uczuć ten jedyny pień nazywa się "emocje" (albo
uczucia), a nie miłośc czy lęk czy coś tam jeszcze. Podobnie, jak wszystkie
zwierzęta nazywają się zwierzętami, a nie na przykład ssakami albo gadami.
POnieważ zależność jest następująca - każdy gad jest zwierzęciem, ale nie każde
zwierzę jest gadem. Miłośc jest uczuciem, ale nie każde uczucie jest miłością.
> >
>
> Jaka to choroba? Jakiego bólu? Bólu duszy?

Nie, bólu fizycznego. Człowiek wkłada rękę w ogień i nie czuje, że go boli.
Krótko żyją tacy ludzie, bo ból jest alarmem dla właściciela organizmu, żeby
sprawdził co jest nie tak, jeśli się bólu nie czuje - nie wiadomo, co
sprawdzać. Dla takiego człowieka ból jest taką abstrakcją, jak dla Ciebie brak
bólu.

[wierzba_b]

A kotlety to są z miłości czy z bólu? ;)

[Gość: Xanatos]

wierzba_b napisała:

> A kotlety to są z miłości czy z bólu? ;)


Zależy kto je robi... :))

[Gość: suri]

Gość portalu: Xanatos napisał(a):

> wierzba_b napisała:
>
> > A kotlety to są z miłości czy z bólu? ;)
>
>
> Zależy kto je robi... :))

taaaa, bo to wszystkie takie wzgledne ;))

[Gość: Xanatos]

> taaaa, bo to wszystkie takie wzgledne ;))


Rzekłaś :))

[atlantis75]

To prawda. Miłość boli dlatego, że wszyscy nosimy w sobie
ideał miłości, który nie przystaje do rzeczywistości.
Platon narobił zamieszania ;) Miłość ma w sobie coś z
wyłączności, a to zawsze prowadzi do buntu. Bunt w miłości
jest ciosem w nasze dusze, które myślą, że wiedzą jak
kochać. Żeby miłość nie bolała należy zdać sobie sprawę,
że nasze widzenie miłości nie jest jednym słusznym punktem
odniesienia do miłości w ogóle. Musimy zdać sobie sprawę,
że pojęcie miłości uniwersalnej dotyczy wyłącznie Boga
(lub jak kto woli Absolutu), chociaż czasami mam wrażenie,
że Bóg nie kocha bezinteresownie...

Pozdrawiam. Atlantis :)

[Gość: Xanatos]

Wszelkie uczucia to miłość i ból przepuszczone przez rzeczywistość... Oooo
Takie to mądre, że aż głupie... :))