jak sie pozbyć meża

[beatag72]

Dosc przewrotnie zatytułowałam wątek, ale sprawa jest poważna, chce aby mąż
opuścił nasze wspólne mieszkanie- i tu problem ,bo on nie ma na to
ochoty.Zatruwa mi życie, kiedyś znęcał sie fizycznie( wiele razy byłam bita),
teraz natomiast jest "łagodny jak baranek", jednak wyzwisk( typu ku.. ,
szmata) mam już dość-to chyba boli bardziej niż bicie...Doraźcie co robić,
prosze o pomoc.

[alexxa6]

nie tylko znęcanie fizyczne jest podstawą do interwencji prawnej,także
psychiczne.Jak najszybciej trzeba wziąć rozwód.
vanilla-cafe.net/

[kita40]

Mam tez tak- kiedyś przemoc fizyczna z psychiczną, teraz to drugie trwa. Walczę,
ile to już lat. Strach, lęk, brak pewności siebie - takie miewam odczucia. Męczy
mnie codzienna walka o siebie samą, o prawo do szacunku, godności, ale boję
się, że nie mam na tyle siły by sprostać temu, co przyniesie ze sobą walka w
czasie spraw rozwodowych i pomiędzy nimi. Nieustannie poszukuję wzmocnień- u
znajomych, specjalistów od przemocy i dalej boję sie sprzeciwiać na dłużej,
ciągle stosuję dawne uniki, mięknę, mam klatkę z domu i smutek, smutek, smutek.
Tęsknię za spokojem i miłym czasem -takim na zawsze a nie od humoru męża
zależnym. Walcz o siebie- im dłużej jest się w takiej sytuacji tym trudniej
wrócić do norm, tym słabszy jest duch w środku i obojętniejemy, przyzwyczajamy
się do cierpień, znajdujemy samogłaskania, tolerujemy przemoc innych wobec nas.

[pawel.drozdziak]

Witam,

W kwestiach prawnych najlepiej rozmawiac bezposrednio z prawnikami,
majac w reku np. dokumenty opisujace stan prawny wlasnosci
mieszkania i w sytuacji, kiedy oni moga zadawac swobodnie pytania a
Pani moze na nie swobodnie odpowiadac. W sytuacjach prawnych
zwiazanych z przemoca mozna skorzystac z darmowej pomocy prawnikow
organizacji pozarzadowych, ktore przemoca sie zajmuja. Jesli jest
Pani z Warszawy, mozna zglosic sie po taka nieodplatna konsultacje
do Centrum Praw Kobiet www.cpk.org.pl
lub do Poradni Psychoterapii Przeciwdzialania Przemocy w Rodzinie
przy ul. Belgijskiej 4 tel [phone]. Jesli to jest poza Warszawa,
mozna zglosic sie do Niebieskiej Linii www.niebieskalinia.pl
Tego rodzaju bezplatnych konsultacji prawnych udzielaja tez osrodki
pomocy spolecznej www.ops.pl oraz ośrodki interwencji
kryzysowej www.interwencjakryzysowa.pl/osrodki.php

[your-wales]

witam ,kochana przedewszystkim ,trzeba dojrzec do tego ,zeby przemoc
domowa ujrzala swiatlo dzienne i to juz jest polowa
sukcesu !!!! ,udaj sie do dzielnicowego ,nie boj sie ,nie wstydz
sie ,ja w takim zwiazku bylam kilkanascie lat ,w koncu powiedzialam
dosc ,powinnam to byla zrobic kilka lat temu ,gdy jeszcze bylam
silna psychicznie ,ale coz ta nadzieja ,strach ,ze nie poradze sobie
i z czego utrzymam maloletnie dzieci ,ale czy warto trwac z dziecmi
w :Piekle"? to sobie zadaj pytanie ,dla dreczycieli tylko jedno
powiedznie pasuje"NIE WAZNE ,ZE UKRADL,WAZNE ,ZE WYSZLO" to sa slabi
ludzie ,ktorzy wyzywaja sie na najblizszych ,umiem pieknie sie
wykreowac i dobrze zakamuflowac ,Odwagi ,ZYCIE JEST PIEKNE ,nie zyj
w koszmarze .POWODZENIA

[your-wales]

.......umiem pieknie sie <> umia ,oczywiscie ,sorry ,za
pomylkie ,Odwagi ,ZYCIE JEST PIEKNE ,nie zyj
> w koszmarze .POWODZENIA

[m-i-l-v-a]

Jak to pięknie wszystko wygląda z boku. Ile my mamy w Polsce możliwości
prawnych, żeby walczyć z przemocą. Wystarczy tylko odrobina woli(wykrzesanie tej
odrobiny to olbrzymi wysiłek) ze strony ofiary i już machina rusza....Sztaby
psychologów, niebieska linia, sprawy karne, rozwody, naprawdę pełne spektrum. A
jak wygląda rzeczywistość? Być może właśnie tak, tylko ja jedna miałam
wyjątkowego pecha i jakoś nie udało mi się uwolnić od tej przemocy i coraz
częściej tracę wiarę, ze to w ogóle możliwe.
"Jesteśmy na siebie skazani" - tak powiedział ostatnio mój oprawca. Jest o tym
przekonany, bo moje próby wyzwolenia sie zawsze kończa się fiaskiem. W moim domu
przemoc trwa od bardzo dawna, ale to, ze istnieje uświadomiłam sobie dopiero
kilka lat temu, kiedy doszło do przemocy fizycznej, a ja byłam już odgrodzona od
całego świata, pogrążona w zupełnej niemocy. Przez ten czas probowałam ratowania
związku u psychologów, skierowałam męża na przymusowe leczenie alkoholizmu,
złożyłam pozew o rozwód... i niestety, w związku z innymi zupełnie problemami
(choroba i śmierć bliskich mi osób) uzyskałam tylko separację. Byłam szczęśliwa,
bo sad zadysponował, jak mamy korzystać ze swojego domu i wydawało mi się, ze
decyzja sądu to jakaś świętość, która trzeba uszanować. Niestety myliłam się,
agresja tak bardzo się nasiliła, ze mieszkanie pod wspólnym dachem stało się
niemożliwe. Poszukiwałam jakiegoś miejsca dla siebie i dziecka. W międzyczasie
poprosiłam policję o założenie niebieskiej karty. Miesiąc cierpliwie oczekiwałam
na pojawienie sie policjanta, który dwukrotnie sie umawiał, a potem nie
odwołując wcale spotkania zupełnie nie przychodził. Potem nie było juz takiej
potrzeby, bo mąż mnie tak pobił, ze trafiłam do szpitala. Nie wiem czy gdyby nie
odrobina szczęścia udałoby mi się przeżyc ten atak. Skierowałam sprawe do
prokuratury, tym bardziej, ze z powodu mojego całkowitego znieczulenia na formy
przemocy stosowane dotychczas, mąż przerzucił sie na syna. Udało mu się, bo tym
może mnie dalej niszczyc, znowu bardzo boli.
Ostatnio odbyło się posiedzenie sadu w sprawie ewentualnego skierowania sprawy
do mediacji. Moja odpowiedz była stanowcza:" nie wyrażam zgody" na mediacje. Pan
sedzia poprosił o uzasadnienie. Wydaje mi się, ze powinno być wystarczajace:
zagrożone jest nasze życie. Nie udało mi się przekonac dostatecznie. Sedzia
stwierdził, ze jest to środek wychowawczy dla sprawcy przemocy, ze sama
wielokrotnie stosowałam taki środek, to teraz powinnam dać sadowi te szanse.A
poza tym, co mnie urządza miesiąc (bo o taki okres przedłuży się sprawa- trwa
już od października, skoro trwam w takim chorym układzie wiele lat. Dla niego
tylko miesiąc, dla mnie aż miesiąc- 30 dni, kiedy potencjalnie mogę stracić
życie, a jeżeli nawet sie to nie stanie, to będe sie tego bała. 30 dni i 30
nocy, strachu, prężenia się mimo koszmarnego zmęczenia psychicznego i fizycznego
w bardzo odpowiedzialnej pracy ( to chyba oczywiste, ze nie chciałabym jej
stracić). Sedzia usłyszał, ze jezeli się jest już u kresu wytrzymałości, miesiąc
to bardzo dużo. Wyraźnie zniecierpliwiony skwitował, ze przecież nie postawi mi
w domu policjanta, zebym czuła się bezpiecznie... Najgorsze w tym wszyskim jest
to, ze podczas całego posiedzenia obecny był rownież sprawca przemocy,
skruszony, wygladał tak jak ofiara, ktoremu wredna zona nie chce dać szansy.
Poza tym utwierdził się w przekonaniu, ze jego ofiara niewiele jeszcze moze.....
juz mnie nie dziwi, ze zaraz po wyjsciu z sadu stwierdził, ze jestem na niego
skazana.
Ofiary przemocy w rodzinie naprawdę nie potrafią głosno wołać o pomoc, usuwają
sie w cień niemozności, szczególnie, gdy powołani do tego fachowcy te niemozność
im uswiadamiają. Ofiary przemocy to nie są ludzie zdeterminowani do walki o
swoje prawa, to ludzie niepewni, którym łatwo zasiać wątpliwość, ktorzy często
się wycofuja z podjętych już działan, ktorzy czasem robią jeden krok do przodu,
a zaraz potem dwa do tyłu.
Szkoda, ze nie wszyscy, którzy stykaja się z takimi ludzmi, zdaja sobie z tego
sprawę i traktują katowane żony, jak zwykłych intruzów, jak kogoś komu
przewróciło się w głowie.
Wracając do posiedzenia: mam kilka dni na złożenie pisemnego oświadczenia, ze
nie wyrażam zgody na mediacje, ale te kilka dni w odniesieniu do tego, co
napisałam kilka linijek wyżej, to czas na ponowne zasianie wątpliwości.
Wszystkim czytającym to ofiarom przemocy zyczę więcej szczęscia w walce o swoje
prawa

[mona.blue]

Jestem w podobnej sytuacji jak Ty. Mój mąż jest sprawcę przemocy i
alkoholikiem. Za miesiąc odbędzie się nasz rozwód (ostatnia sprawa)
i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa.

Z tego co piszesz nie rozumiem dlaczego udało Ci się dostać jedynie
orzeczenie o separacji? Poza tym mieszkanie ze sprawcą przemocy nie
ma sensu - on bez terapii się nie zmieni, a rzadko który chce iśc na
terapię.

Mogę Ci tylko napisać o swoim doświadczeniu. Mi pomogła grupa
przeciwdziałania przemocy - możesz się dowiedzieć pod podanymi
powyżej adresami gdzie można taką znaleźć. To podstawa. Ona pozwoli
Ci zmienić myslenie, poczujesz smak wolności, odzyskasz swoją
godność.

Jeżeli chodzi o niebieską kartę, to chyba jakaś zmowa policjantów.
Mi przy trzykrotnych interwencjach nie udało jej się założyć.

Nie daj się

mona

[m-i-l-v-a]

Witaj Mona, bardzo dziękuję za słowa otuchy- znowu. Ja nie mam tyle szczęścia co
Ty w sprawie rozwodu, chociaż dwukrotnie składałam pozew o rozwód właśnie.
Niestety za każdym razem wyraźnie nie sprzyjały mi okoliczności, termin rozprawy
zbiegał sie z wydarzeniami, przy których rozwód stawał sie sprawą zupełnie
drugorzędną, mało ważną.Cóż, takie "szczęście".
Mieszkanie ze sprawca przemocy, nie ma najmniejszego sensu- wiem to i przekonuję
sie o tym bardzo często, ale na razie nie mam innych możliwości.
Mnie też kiedyś, chyba przed trzema laty, pomogła grupa dla ofiar przemocy w
rodzinie, na pewno pozwoliła mi się przynajmniej trochę otworzyć, utwierdziła w
przekonaniu, ze nie mogę się godzić na przemoc. Niestety mieszkam w małej
miejscowości z dala od centrów, gdzie działają takie grupy, więc moje kontakty
nie były regularne, z czasem, gdy zmieniono godziny spotkań stały sie
niemozliwe.Poznałam dosyć dobrze teorię, a gdy wracałam do domowej patologii,
przestawałam wierzyć w skuteczność jakichkolwiek działań..." robiłam parę kroków
do tyłu". Myślę sobie, ze skoro wytrzymałam tyle lat, to może jakoś mi się uda,
teraz kiedy zaczęłam małymi kroczkami posuwać się we właściwym kierunku. Czas
pokaże.
Ja Tobie Mona również życzę powodzenia i wreszcie normalnego, niezależnego od
czyichś chorych kaprysów życia, a ponieważ dobrze wiem (wyobrażam sobie)jak
mogło wyglądać Twoje życie- wreszcie szczęścia- nie za miesiąc, ale już i na zawsze.

[brume11]

ciekawa jestem jak kształtują sie stosunki majątkowe pomiędzy tobą a
mężem-sprawcą przemocy. Kto płaci za mieszkanie, media?
Przypuszczam, że ty. Byłoby dobrze, gdyby sam ponosił koszty swojego
utrzymania. Jeśli tego nie zrobi dobrowolnie musisz to wyegzekwować
sądownie. To pierwszy krok do niezależności.

[basia2012]

możesz pozbyc się męża alkoholika ale musisz miec orzeczny rozwód z
tym orzeczniem idziesz do swojej gminy i pytasz o mieszkanie dla
byłego męża lub siebie,nie wiem w jakich warunkach mieszkasz,musisz
wiązc wzgląd że mieszkania może i nie najlepsze bo przważnie takie
do remontu,ale zawsze cisza i spokój,lub jak masz kasę to stajesz do
przetargu w gminie o lokal tak to mniej więcej to wygląda BASIA

[brume11]

a to dobre, jeszcze będzie chodzić za mieszkaniem dla swojego kata.
Alkoholik zwykle za nic nie płaci tylko żeruje na żonie. Należy więc
jak najszybciej wszystko podzielić. Zażądać czynszu za mieszkanie,
prąd itp. (przed sądem). Nie będzie płacił, to komornik mu się do
doopy dobierze.

[epoka000]

kurcze, a jeśli dom jest na niego zapisany, na męża alkoholika to co robić, żeby
go stamtąd wyeksmitować? już nie daję rady. znęca się psychicznie, fizycznie, do
tego pije coraz więcej i zachowuje się tak obrzydliwie...
Przecież tak nie może być.
nie mogłam uwierzyć, że tak dużo jest takich sytuacji. Uwolnijmy się w końcu.

[lernakow]

epoka000 napisała:

> kurcze, a jeśli dom jest na niego zapisany, na męża
> alkoholika to co robić, żeby
> go stamtąd wyeksmitować?
>
A dlaczego chcesz kogoś eksmitować z jego domu?
Sama się wyprowadź.

[szatanp]

Trochę żartem, choć sprawa poważna.
ZNAJDŹ MU KOCHANKĘ! NAJLEPIEJ Z DALA OD OBECNEGO DOMU...

a na serio - policja, sąd. Im więcej skarg i zgłoszeń na policję,
tym lepiej.