Jak sobie radzicie z dorosłością?

[frutinka]

No własnie - jak sobie z tym radzicie? Ja jakiś rok temu weszłam w ten etap i
przyznam szczerze - sadziłam, ze bedzie bardziej kolorowo. A tu znajomi
porozjeżdżali się lub pozamykali w 4 scianach, pieniędzy na pełna niezależność
brakuje, powazne plany przerazają nieco... Jak Wy sobie z tym radzicie? Czy to
tak na poczatku jest, a później sie wszystko układa? czy może dorosłość to
ciagłe zmagania z problemami i dobra mina do niezawsze fajnej gry?

[papierowa.szklanka]

jutro napisze... rano
bo dzisiaj mój dół sięgnął chyba najniższego punktu, jutro muuusi być lepiej
kuurde no!!

[papierowa.szklanka]

Nooo witam :) obiecałam, że napiszę
Dorosłość.... ostatnio jest strasznie...
Mam 24 lata, zaczęłam pracę na pełen etat i nie mogę jakoś zrozumieć, dlaczego
muszę być w pracy przez 8h, a nie jak to było w czasie studiów, mogłam sobie iść
albo nie iść, w zależności jaki miałam nastrój, mogłam spać do południa, a teraz
nagle niespodzianka, wstawać trzeba o 7 rano i zasuwać do roboty
najgorsze, ze sama sie w to wpakowałam... bo pomimo studiów dziennych podjęłam
pracę, na normalną umowę o pracę na pełen etat... bez sensu zrezygnować, ale
tęsknię za tym, kiedy nigdy nic nie musiałam... nawet zaliczać przedmiotów na
prawdę nie musiałam, tylko chciałam, to to robiłam...
przeraża mnie to, ze w moim mieście mieszkania kosztują tyle, ze trzeba wziać
kredyt na 400-500tys, żeby zamieszkac u siebie, rata spłaty to 2-2,5tys
miesięcznie... a czy ja jestem pewna, że zawsze bede miała pracę? a co gdy zajdę
w ciążę... nie wiem czy mój facet da radę sam to pociagnąć
przeraża mnie to, że w moich planach na najbliższe 4-5 lat nie ma dziecka i tak
w głębi serca myślę sobie, ze fajnie byłoby wpaść...
i tak dalej i tak dalej... mogłabym cały dzień tak pisać, a tu trzeba wkładać
gumowce i na budowę iść i zmarznąć :)

[menk.a]

Bardzo dobrze. Nie chciałabym mieć mniej lat, nie mieć tych doświadczeń, które
mam. No może mogłabym być młodsza o 10 kg :D

[cala_w_kwiatkach]

hej Frutinka!
sto lat sie nie widzialysmy tu!
u Ciebie zmiany jakies? bo u mnie ten rok zaczal sie samymi
diametralnymi zmianami, ale w wiekszosci na lepsze:)
a dzis zdalam prawko:)
pozdrawiam

[frutinka]

Wiesz co? napisze do Ciebie na gazetowego, co?

ok

[cala_w_kwiatkach]

[avital84]

Ja dopiero wkraczam w tę dorosłość.
Chyba słabo sobie radzę, mimo że dziś idąc sobie ulicą pomyślałam, że jestem tak
naprawdę bardzo silna, bo mimo wszystko wciąż się podnoszę.
Ale gdzieś w środku jestem przerażona. Jest trochę inaczej niż myślałam, że
będzie kilka lat temu. Staram się odsuwać pewne rzeczy jak mogę. Pewnie nie będę
robiła czegoś co da mi prawdziwą satysfakcję i spełnienie, pewnie też nie będę
zarabiała tyle, by być niezależną i kupić sobie swoje własne gniazdko. Nie
wspominam już o życiu osobistym.
Jedyne na czym mogę się skoncentrować to praca. A jakoś nie widzę tego wcale
zbyt kolorowo.
Również mam nadzieję, że nagle wszystko się zmieni na lepsze. Kiedyś zawsze
najlepsze rzeczy działy się jakoś tak z zaskoczenia, bez mojej ingerencji. I
chyba teraz też liczę nieco na szczęście.

[frutinka]

hehe, jak my wszyscy... A ile masz lat Avital? Bo zawsze sądziła, że jesteś duzo
młodsza ode mnie. Tak z ciekawości - jesli mozna:)

[avital84]

No mam rocznik przy nicku.
To, że mogę wydawać się infantylna nie oznacza, że jestem taką młódką. ;)

[frutinka]

heh, to się wykazałam spostrzegawczoscią...nono:) Jasne, ze 84. lepiej juz dzis
zamilknę, bo zamulam strasznie. To jestes niewiele młodsza:)

[youruichi]

u mnie tego przejścia w dorosłość jakoś nie odczułam drastycznie, bo w czasie
studiów pracowałam:)

co do życia w dorosłym świecie: staram się nie zwariować i mimo, że wypada mi
tak, że dużo czasu poświęcam pracy, znajduję czas na sport i małe, fajne rzeczy
- kawa na mieście + dobra książka, chwila, żeby o siebie zadbać, sport

żyjemy w tak zwariowanych czasach, że naprawdę można popaść w depresję albo
panikę, że znów nie zdążyłam zapisać się na 15 kurs z czegoś tam i jestem w plecy

małymi kroczkami, ale do przodu:) trzeba znaleźć jakąś równowagę
kiedyś czytałam, że każdego dnia człowiek powinien mieć tzw złotą godzinę czyli
czas tylko i wyłącznie dla siebie, żeby zastanowić się nad sobą i swoim życiem,
ponoć to prowadzi do sukcesu;)

[sunsilk]

u mnie to chyba jakos dziwnie przebieglo. z jednej strony lagodnie weszlam w
doroslosc, bez problemow finansowych, mieszkaniowych, sercowych, pracowych etc,
ale zaraz potem dostalam poteznego kopa w d...upe i wiele z tego stracilam
(praca sie ostala tylko). wtedy poczulam co to znaczy ,ze nie wystarcza na bycie
samodzielna ani na utrzymanie siebie. wtedy pomagali mi rodzice, wiec mialam o
tyle szczescia, ze byl ktos kto chcial i mogl mi pomoc. a potem znow wszystko
wywrocilo sie do gory nogami. wiele rzeczy sie zmienilo, wyjechalam na inny
kontynent do pracy i na studia, caly czas tu jestem. wiec teraz doroslosc to dla
mnie najbardziej aspekt zycia z dala od domu, rodziny, polskich przyjaciol
(widuje ich raz na kilka dobrych miesiecy), swiadomosc, ze musze sobie radzic
sama ze wszystkim co mnie tu spotyka, a rodzicow i przyjaciol moge sie radzic
tylko telefonicznie i skypowo.
napewno jest mi latwiej niz w polsce z tego wzgledu, ze nie mam problemow
finansowych, nie mam tez kokosow, ale zarabima tyle, ze jakos na razie wystarcza
(odpukac).
a poza tym to mimo prawie 30 na karku czuje sie strasznie mlodo i jakos ciezko
mi uwierzyc, ze juz tyle mam lat. zobaczymy, co bedzie dalej. czasami wydaje mi
sie, ze ta doroslosc ciagle jeszcze przede mna.

[widokzmarsa]

najpierw jest źle a potem jest coraz gorzej. Tyle że po siedmiu latach to się
człowiek trochę przyzwyczaja

[cheyenne20]

ja se radzę spoko. Kupiłem se wolcwagena i se smigam.

[kinga_n1]

a miało być tak pięknie....
nie myślałam nawet że to będzie taka pogoń "za lepszym"
kiedyś wydawało się to taki proste, a teraz...rzeczywistość
niby nie powinnam narzekać bo;działka, samochód ale......
mieszkanie z rodzicami, o kredycie nawet nie myśle
ale może lepsze czasy nadejdą i to dorosłe życie będzie łatwiejsze
Pozdrawiam

[cloclo80]

Jak cię ktoś "obciąży" to przestaniesz pleść androny.

[znowuwzyciuminiewyszlo]

Wyjatkowo mi sie ta doroslosc nie podoba... Niby nie powinnam narzekac - robie
to co niby chcialam (chociaz teraz sama sobie sie dziwie, ze wlasnie to chcialam
robic), mam mezczyzne u boku, razem odkladamy na mieszkanie w Polsce (mieszkamy
za granica) i wizja koszmarnego kredytu nas nie przytlacza. No ale w porownaniu
z czasami studenckimi doroslosc to jedno wielkie pasmo smutku i depresji...
Wciaz uziekajacy gdzies przez palce czas. Dopiero ucze sie organozowac w tej
nowej rzeczyowstosci - wynajduje czas na ksiazke, basen itp. Jestem pewna, ze
gdeybym byla bardziej zadowolona z pracy, bylo by o niebo lepiej, no ale chce
skonczyc to czym zdecydwoalam sie zajac. Ale w sumie chyba czuje sie z ta
dorosloscia co raz lepiej...

[papierowa.szklanka]

że tak spytam...
jaką kwotę macie zamiar uzbierać na mieszkanie??
na 400tys trzeba odkładać przez 8 lat po 50tys zł...rocznie, przez 6 lat po
67tys zł rocznie, a to dość duże kwoty przecież....
ile czasu macie zamiar zbierać kase na mieszkanie w Polsce.. co potem, jak tu
wrócicie? pójdziecie do pracy za 2-3tys na rękę to sie załamiecie, przeżyjecie
szok, ale moze to i sposób jakiś jest...
pozdrawiam

[znowuwzyciuminiewyszlo]

Sluchaj, nie mam zamiaru Ci mowic ile zarabiamy tutaj i ile bedziemy odkladac.
Moge jedynie powiedziec ze planujemy wrocic do Lodzi, gdzie ceny mieszkan sa
dosc niskie w porownaniu z innymi duzymi miastami. Nie sprzatamy tutaj ani nie
siedzimy na kasie w Tesco i nie sadze, zebysmy mieli problem ze znalezieniem
dobrej pracy w Polsce. Z reszta moj facet chce z Polski pracowac dla tej firmy w
ktorej teraz pracuje.

[papierowa.szklanka]

[esencja.sukcesu]

bierz ze mnie przykład :)
mi w zyciu się wszystko udało
ale nie uciekałam za granicę za groszem

[znowuwzyciuminiewyszlo]

a kim Ty niby jestes, ze tak bezrefleksyjnie stawiasz siebie za przyklad?
sprobuj esencjo pojsc na studia doktoranckie w Polsce i godnie w tym czasie zyc
bez pomocy rodzicow.

[esencja.sukcesu]

tylko po co robić doktorat na takim badziewnym kierunku jak Ty?? strata czasu :)
a jeśli ci w życiu nic nie wyszło, to w sumie każdy może być dla ciebie
przykładem, przecież gorzej być nie może

[znowuwzyciuminiewyszlo]

oo, widze ze doczekalam sie swojego wlasne trolla!

[znowuwzyciuminiewyszlo]

stawiam, ze jestes nadia1983.

[esencja.sukcesu]

nie, ja jestem esencją sukcesu, a ty esencją porażki :)
tak trudno wydedukować ??
coś z główką nie tak :)?

[nadia-1983]

niestety to nie ja :)
ale już ją lubię :)
a ja wróciłam do starego nicka parę dni temu i nadal liżesz mi dupe

[avital84]

Pokaż Nadia trochę klasy i się przyznaj i do Esencji i do tego nicka.
Krąg dziewcząt z rocznika 83 jest zawężony. Nie jest tak trudno wcale się
domyślić kto jest zbyt dwulicowy by być szczerym nie trollując. ;)

[znowuwzyciuminiewyszlo]

oj pierdolko, moglas chociaz dzien poczekac zanim sie wpiszesz w tym samym watku pod 2 (jak nie 3!) nickami... I za kazdym razem buzki inaczej stawiac.
O, a najlepiej trzymac sie poprostu jednego nicka i byc soba.

A tak na marginesie - nikt przy zdrowych zmyslach na tym forum nie napisze, ze lize mu d.pe.
Adieu!

[mmagi]

osobiscie cały czas sobie nie radze:))))

[justysialek]

Pamiętam, jak byłam nastolatką - wydawało mi się, że dorośli się
niczego nie boją (co najwyżej czasami roszkę), są pewni siebie,
pewni tego, co robią, tacy bardziej ustabilizowani.
Jako studentka czułam się ok - byłam na swoim miejscu, dumna z
siebie (przeważnie ;-), wiedziałam czego chcę.
A teraz?
Kicha. Jakoś się to wszystko porąbało. Jak się zaczyna podejmować
życiowe decyzje typu: wyprowadzać się do innego miasta czy nie?
dziecko teraz czy później? kupować mieszkanie na wysoki kredyt? to
czy tamto? to się robi naprawdę niefajnie. Ciągle się zastanawiam,
czy to dobra decyzja, czy dobrze zrobiłam - a kiedyś nie miałam
takich problemów - robiłam i już.
Wcale nie czuję się pewna, nie wiem, czy jestem "na swoim miejscu",
wszystkiego się obawiam, wszystko wywołuje moje wątpliwości - bo
teraz to ja biorę za to "wszystko" odpowiedzialność!
Myślę też, że życie studenckie zdecydowanie rozleniwia. Wolność,
dużo czasu dla siebie, imprezy, wyjazdy, zabawa a jednocześnie tak
poważnie człowieka traktują - z szacunkiem. No i potem, jak się
pójdzie na 8h/dziennie do pracy, w której ciągle człowieka
opieprzają, ludzie jacyś nie tacy, znajomi nie mają czasu, a w domu
się nie imprezuje tylko sprząta - to się łapie doła! ;-(

[kitek_maly]

Hmm ja już jestem dorosła od kilku lat i chyba nie miałam problemów
z przestawieniem się na samodzielne życie. :-) Wręcz nie mogłam się
doczekać i nie żałowałam nigdy tego, że nastąpiło to tak szybko. :-)

[simon_r]

A ja mam prawie 40 i wciąż nie mogę sobie poradzić z tą dorosłością ;))

-------------------
Jak schudnąć?..

[kitek_maly]

Oj bo Ty jesteś facetem, Ty nigdy nie będziesz dorosły. :-P

[disa]

NO... hmmm kupilam pierwszy krem na zmarszczki,
zakladam fundusz emerytalny
mysle o samochodzie/mieszkanku/facecie pod dziecko
zaczelam oszczedzac
mniej imprezuje
juz prawie nie zapominam o rachunkach (juz dawno mi nic nie odcieli) i PRAWIE pamietam o pit'ach (tzn. ostatnio ocknelam sie po upomnieniu)

nie jest zle
JAKOS daje rade

[azja_pl2]

podpisuje sie obiema rekami pod postem justysialka...

tez mam uczucie, ze sobie nie radze i Wasze wypowiedzi mnie
podbudowuja! nie jestem sama :-) Pracuje juz kilka lat, zarabiam
bardzo dobrze, ale jestem z dala od rodziny i dawnych znajomych i
przyjaciol. nie mam pojecia, co chce w zyciu osiagnac, zyje z dnia
na dzien, spie, jem, pracuje i tak w kolko. Mam faceta, z ktorym mi
sie nie bardzo uklada, ale nie potrafimy sie rozstac. Nie potrafimy
tez zrobic jakiegos kroku do przodu, w kierunku stabilizacji...
Nie wiem, czy chce zyc tu, gdzie jestem (wiele rzeczy mi sie tu
podoba), czy wracac do Polski. Czy mam w ogole do czego wracac?
Znajomi pozakladali rodziny i zyja swoim zyciem. Mam swiadomosc, ze
krzywdze swoja rodzine, bo tesknia za mna, ja za nimi tez, ale na
powrot sie nie moge zdecydowac. Wszystko to takie popieprz..e
jest...Wiem, ze nic nie wiem :-)

[justysialek]

I chyba już tak nam zostanie - ta niepewność.
Na ty polega ta dorosłość, żeby robić swoje pomimo tej niepewności.
Trzymaj się, będzie dobrze ;-)

[inspirationlane]

u mnie jest to kwestia tego, co "włożę" pod pojęcie "dorosłość"...
jeżeli chodzi o sprawy zawodowo - finansowe, tak, jestem dorosła,
zarabiam, jestem samodzielna etc., i nie było to trudne przejście w
dorosłość, bo zaczęłam pracować bardzo szybko, więc praktycznie od
początku studiów była to mniejsza lub większa samodzielność, bardzo
szybko nauczyłam się, co to znaczy odpowiedzialność, łaczenie wielu
zajęć itp.
ale jest jeszcze sprawa mentalna... np. ja nie czuję się dorosła w
kwestii założenia rodziny, dzieci, po prostu się boję, tego, że nie
będe dobrą matką, że jestem zbyt wielką egoistką, aby - przynajmniej
na razie - zrezygnować z wygodnego życia i "wpaść" w pieluchy, w tej
kwestii dorosłość nie jest mi po drodze

[modliszka24]

jest ciezko zanim sie do tego przyzwyczaisz zaczynasz dostrzegac trudy z jakimi
borykali sie nasi rodzice wychowujac nas i placac wszystkie rachunki i
zastanawiajac sie jak robic zeby bylo jak najlepije

[izabellaz1]

Pomyśl o starości i Twojej emeryturze z ZUS. Obecna sytuacja wyda Ci się
dziecinna ;)))

[frutinka]

No proszę... a myslałam, że to tylko ja mam takie odczucia względem dorosłości.
A tu proszę - to dość powszechne. Mnie osobiście najbardziej właśnie te kwestie
decyzyjne przerazają - kiedy rodzina, kiedy dom, kiedy stabilizacja... Bo praca
sama w sobie mi daje (mimo wielu nerwów) sporo satysfakcji. Z pieniążkami
gorzej, ale i to wygląda coraz lepiej. jednak te powazne decyzje bardzo mnie
przerazają. I to, że coraz mniej ludzi wokół ma czas i ochotę na wspólne
spędzanie czasu. Kiedys nie mogłam się "opędzić" od znajomych. A teraz jakos tak
coraz mniej ich. Albo wyjeżdżaja, albo w 4 scianach zamknięci. A nowe znajomosci
to już nie to samo, co odwieczne szkolno-studiowe przyjaxnie. Jakoś tak ludzie
obok siebie zyją - to mnie chyba boli najmocniej.

[avital84]

U mnie to już się stało jakoś w połowie studiów.
Nikt nie ma na nic czasu. Żeby kogoś gdzieś wyciągnąć
gdzieś to sukces, ale taka jest kolej rzeczy niestety.
Najdziwniejsze jest to, że jak z każdym się porozmawia z
osobna, to prawie każdy widzi ten problem i wcale nie jest to dla niego
ok. Ale mimo to ciężko jest sobie zorganizować czas tak żeby starczyło go na
wszystko.

[zeberdee24]

Normalka - jest jak było zawsze, ciężka praca i nic nie jest pewne.

[simply_z]

zastanawiam sie wlasnie jak to jest z tym byciem
doroslym.Mysle ,ze czlowiek się moze przyzwyczaic;) ,z jednej strony
fajne jest to ,że jest sie niezaleznym ,mozna zarabiac ,nie meczyc
rodzicow i zyc po swojemu z drugiej strony...to fakt ...kontakty sie
urywają ,ludzie juz nie maja tak dla nas
czasu ,czasem "dziadzieją" ,no i praca..bleh ..8 godzin ..5 dni w
tygodniu i tak dzien po dniu ,jeszcze w tej naszej polskiej
rzeczywistosci ,gdzie o wszystko trzeba walczyc: o mieszkanie ,o
godziwe zarobki ..Czasem ogarnia mnie smutek ,nie chce stracic tej
dzieciecej naiwnosci ,wiary w marzenia ,ale czasem sie boje ,że ją
stracę bezpowrotnie ,i w sumie przykre ..

[wawak1]

Największa kicha, że wydaje mi się,że pewnych rzeczy już nie wypada.
Przynajmniej ja tak mam. Że zapisując sie na studencki kurs albo studencki spływ
mam wrażenie,ze wszyscy będą się na mnie patrzyli jak na dziada. Ja sam zresztą
w wieku 20 lat na tych co byli pod 3 dychy patrzyłem się jak na stojących nad
grobem.
Z drugiej strony jednak jest coś napawdę przyjemnego co przychodzi z wiekiem:
emocjonalna dojrzałość, pewność co do swoich postaw, wypowiedzi, etc.

[scalla]

disa - co masz na mysli pisząc, że myslisz o "facecie pod dziecko"?
... to może po prostu o dawcy plemników?

przypuszczam, że być może "tylko tak ci się napisało", ale na
miejscu tego faceta, gdybym to usłyszała................

[papieska_kremowka]

wawak1 napisał:

> Największa kicha, że wydaje mi się,że pewnych rzeczy już nie wypada.

Ano kicha, też mi się kilkakrotnie zdarzało dojść do podobnego wniosku i nie była to komfortowa świadomość ;)
Ogólnie nie narzekam na swoją (dość wczesną jeszcze) dorosłość. Ale przyznam, że czasem w cichości ducha zazdroszczę znajomym, którzy studiując pozostają na utrzymaniu zamożnych rodziców, balangują, do dorosłości im się wcale nie spieszy i mają wszystko w nosie. Zmieniam właśnie pracę, chciałoby się iść na jakiś dodatkowy kurs, może na drugie studia, a tu czasu brak.

[avital84]

Pod 3 dychy i robisz z siebie dziada?
Wiecie co z takim nastawieniem to rzeczywiście ciężko o to by sie przełamać. ;)
Ja zauważyłam u siebie, że właśnie czym starsza jestem tym więcej mi się chce i
myślę, że to będzie się pogłębiało. Mam coraz więcej odwagi, widzę coraz więcej
możliwości. Nie ma tak, że nie wypada.
Wprost przeciwnie. Wydaje mi się, że teraz najlepiej bawi się pokolenie
30latków, którzy już wiedzą jak chcą się bawić, z kim i mają na to kasę. Kryzys
rzeczywiście jest wśród tych świeżych absolwentów i tych, którzy kończą studia.
To okres związany z niepewnością, często dużymi zmianami i chyba ludzie
zwyczajnie zabawę spychają na dalszy plan. Ale tak patrząc po znajomych jak mija
ten okres to właśnie ludzie odżywają i ja nie mogę się doczekać aż będę miała to
wszystko co się dzieje za sobą i będę potrafiła lekko wyluzować i spojrzeć na
życie z dystansem.

[frutinka]

Ooo, ciekawy temat poruszył wawak1. Dokładnie - kicha z tym "niewypadaniem". Ja
często chodze na koncerty reagge i rockowe - po prostu lubię te klimaty. I
czasem czuje się jak starsza ciotka:) Same dzieciaki wokół - serdnia wieku 18
lat:) I tak sobie myślę... gdzie sa moi znajomi, którzy jeszcze kilka lat temu
tez się przy takiej muzyce bawili. Czyżby właśnie nie wypadało już? Czy teraz
musimy już tylko grzecznie przy piwku w ładnej restauracji siedziec i o pracy
rozmawiac? Tzn. to jest bardzo przyjemne od czasu do czasu. Ale nie, że tak już
musi być zawsze. Eh, szkoada, że pewnie rzeczy są zarezerwowane dla pewnego
wieku:( A może ja na to xle patrzę? Kto wie...

[rlena]

Samo sie nie pouklada, trzeba nad tym pracowac kazdego dnia. Po
czasie, gdy wprawisz sie w podejmowaniu niezaleznych decyzji i
zahartujesz sie z w radzeniu sobie z wyzwaniami, jakie niesie zycie,
nie zamienisz tego na nic innego. Z niezaleznoscia przychodzi
odpowdzialnosc, praca i NIESAMOWITA SATYSFAKCJA.
Powodzenia!
rlena

[vandikia]

letko nie ma :)

dobra, przeczytałam watek caly

[vandikia]

i podtrzymuję co napisalam wyzej, ale może uzupełnię..

obraz dorosłości .. jako dziecko tez myslalam jak ktos wyzej, ze
dorosli niczego sie nie boją, ze wszystko wiedzą, ze nic ich nie
przerasta. jako studentka myslalam, ze maz, dom itd to kolejny etap
i ze bedzie nadal super extra, ze problemy sie jakos przejdzie, a
rzeczywistosc bedzie cieszyc i tak do konca zycia..
a tu dupa mowiac prosto
decyzje to ciezar, ktory trzeba podejmowac i sie z nim zmagac
dziecko, praca, dom, zycie codzienne
a jeszcze jak zwiazek sie zaczyna sypac, to w ogole porazka
praca.. no prace mam fajna akurat, ale zaczynaja sie pojawiac mysli,
a co by bylo jakbym poszla na medycyne, prawo, aktorstwo
i ze czas ucieka i niektore rzeczy juz nie sa dla nas i nigdy nie
beda
a najgorzej jest zatrzymac sie na chwile w miejscu i zacząć
rozmyślać... to ja juz chyba wole codzienny bieg