ciekawe życie???

[alkazz]

Mam 22 lata i spokojne, ustabilizowane życie:(((
Mam nudną pracę, konformistycznych przyjaciół (na to nie narzekam!), każdy
mój dzień wygląda tak samo, nawet sobota:((

Jestem młoda i mam poczucie marnowania czasu, chciałabym kiedyś móc
powiedzieć, że miałam ciekawe zycie. Nie wiem tylko jak to zrobić...
Chciałabym mieć zwariowanych znajomych, przeżywać niesamowite przygody i nie
być taka porządnicka i poukładana:(
Mogłabym podróżować, ale mnie na to nie stać:(

CO ROBIĆ?
Może macie jakieś pomysły?

Kolorowe zycie.

[jolamala]

Witaj,
w poniedzialek zwolnij sie z pracy. Spakuj sie lekko.
Wsiadz do pociagu byle jakiego sciskajac w reku kamyk zielony...
Pozdrowienia,
jolamala.

[Gość: habitus]

www.terra.waw.pl/terraincognita.html
Znam osoby, którym to odmieniło życie. A zarabiają bardzo skromnie. Szerokiej
drogi!

[alkazz]

habitus, rzeczywiscie te wyprawy są fantastyczne! Postaram dowiedzieć się
wiecej i kto wie...:)
A co do podróży pociągiem to chyba nie mam dość odwagi:)!

[Gość: Triss Merigold]

Marzyłam o nudnej stabilizacji i przewidywalnym życiu.Mam nadzieję, że w końcu
takie mam. Nie nudzę się i nie mam potrzeby silnych, niekontrolowanych wrażeń.
Poziom adrenaliny podnoszę sobie na koniach, czasem w górach (uwielbiam góry
ale mam lęk wyskości więc każda wyprawa poza doliny to przeżycie) albo prosząc
kumpla żeby mnie przewiózł motorem 200 na godzinę.W ramach poznawania czegoś
nowego zapisałam się na aikido. Polecam w ogóle różne kursy, taniec, sporty.

[Gość: Richelieu*]

Ja nie wiem co Tobie.
Stabilizacja, pewność zatrudnienia, jasne jutro, brak kłopotów finansowych,
spokojne życie
ludzie w Twoim wieku płaczą, że są rozedrgani, że emocje, że huśtawka
nastrojów, a Tobie nie pasuje
zresztą nudno Ci? kiedy ostatni raz w operze byłaś, za drogo? ale przynajmniej
jakieś emocje. To, że wyjedziesz gdzieś na koniec świata nie znaczy, że
będziesz mieć tam niesamowite przygody. Bo może Twoja porządnickość, jak
mówisz, robi z Ciebie turystę wymagającego i czekającego na przygodę. A
przygoda zaczyna się we własnym umyśle, w stłuczonej szklance naktórą
nadepnęłaś, poszłaś do lekarza, a w poczekalni siedział miły starszy Pan co
opowiedział Ci pół życia; przygoda, że książka z osiedlowej biblioteki
wywołała refleksję i Coś zmieniła; że jesień jest, a Ty ją wreszcie
zobaczyłaś.
Bo jeśli nie znajdziesz nic interesującego tu gdzie mieszkasz, na końcu świata
też ich nie znajdziesz, i żadne pieniądze tu nie pomogą

przygody
że nie poznało się Cheopsa to dobrze, ale że nie widziało się grobowca Cheopsa
to źle. To tak na dodatek ;)

No i na podróżowanie stać 1% Polaków

[tapati]

zgadzam sie z toba w 100%

[alkazz]

Richelieu*, rozumiem Twoje argumenty i nawet obiektywnie się z nimi zgadzam,
ale to, co czuję nieco od tego odbiega:(
Staram się dostrzegać piękno, czytam, potrafię spędzić 5 godzin siedząc i
wymyślając jakąś historię, ludzie, którzy mnie znają mówia, ze jestem
jak "powiew świeżości w świecie pełnym rutyny"...:)

Może też dlatego codzienne zmaganie się z rzeczywistością staje sie dla mnie
problemem...sama nie wiem, ale powalczę, może coś zmienię:))
P.S. Wczoraj spędziłam godzinę słuchając nowopoznanej starszej pani, która
opowiadała mi o minionych latach mojego miasta. Piękne!

[Gość: Richelieu*]

ten powiew
perfidnie powiem, że być może przygodnickość jest w Tobie i to Ty zaszczepiasz
ją w innych, stąd ten powiew, ale w zamian nie dostajesz nic. Bo Ty masz i
przygodnickość i rutynę, a oni tylko rutynę. I zmagasz się z rutyniarstwem
zamiast chwycić ich za rękę, zrobić z nimi coś głupiego, nieprzewidywalnego
typu zburzenie ogromnej kupy liści zamiecionych przez stóża albo kupienie
sobie waty cukrowej stojąc w kolejce za dziesiątką dzieciaków albo.. co ja
będę Ci mówić. Mówiłma o Twojej zmianie, ale nie wiedziałam, że Tobie
wewnętrzna zmiana nie potrzebna, chyba. Tylko być może samodzilne
przygodnictwo Cię przeraża, a Twoich znajomych przeraża przygodnictwo w ogóle.
Pociągnij więc jednego czy drugiego do małego głupstwa, to po 10 małych oni
Cię wyciągną na duże

Jeju, a ja mam całkiem odwrotnie ...

[oberver]

mam 40 lat, i co zrobi się trochę spokojniej, i już się ciesze, że mam swoją
małą stabilizację, to znowu się worek wysypuje, z jakimiś fajnymi wariactwami,
znajomymi, którzy spadają jak z nieba, i jak tu odmówić i nie brać w tym
wszystkim udziału?
Faktycznie mam czasami dość, rozrywek wyjazdów, przyjazdów, koncertów, kin,
teatrów, i marzę o weekendzie w domu, ale w sumie to chyba to lubię, bo i tak
nawet jak padam na nos to i tak biorę udział.
Mam też paru świrniętych znajomych, mimo, że na stanowiskach itd, ale
wygłupiamy się, balujemy, wyjeżdżamy razem.
Kilka osób poznałam też w internecie, i teraz nie nadążam z pisaniem maili, a
teraz wyjechał jeden znajomy z zagranicy, a za chwilę przyjeżdża na kilka dni
następny z Berlina. Ja już u niego byłam i spędziłam super 4 dni.
Tak więc to wszystko jest blisko, tylko wyciągnij rękę poznaj nowych ludzi itd.

[Gość: luna16]

Ale z tym kamykiem zielonym to uwazaj:)Ja moj spakowalam w wieku lat 23-pare
latek temu hihhi-nie zaluje absolutnie-ale wtedy trzba byc przygotowanym na
wiele roznych niespodzianek.Wtedy czasem,choc moze tylko na chwile teskni sie
za ta"nuda i stabilizacja"-troszke sily trzeba miec i byc otwartym na wszystko
co moze sie wydarzyc.Jesli masz dosc sily-bo to nie pieniadze sa wazne-to
probuj -powodzenia;)