dziecko w żłobku=bo za mało miłości w rodzicach???

[wiu]

Spotkałam się z poglądem, że rodzice zostawiający swoje maleńkie
dzieci w żłobkach (w znaczeniu "po macierzyńśkim, w wieku kilku m-
cy") nie robią nic innego jak oddają je jakby do przechowalni, a to
dlatego, że za mało je kochają. Czy naprawdę konieczność powrotu na
rynek pracy i do grona produktywnych finansowo członków rodziny
powinna ustąpić przed troską o dobro dziecka? Czy naprawdę "normą"
(w sensie "w normalnym rozwoju sytuacji, w sytuacji optymalnej")
jest siedzenie z dzieckiem w domu do ukończenia przez nie -
powiedzmy - wieku 2 lat? Czy kobieta, która wykorzystawszy wszystkie
możliwości płatnego urlopu idzie do pracy oddając dziecko do żłobka
powinna czuć się wyrodną matką, a jej dziecko musowo doświadczyć
jakowegoś deficytu?

Jest to kolejny z dylematów, który mnie dręczy wobec perspektywy
rychłego macierzyństwa :-))

Będę wdzięczna za mądre wypowiedzi doświadczonych mam :-))

[iberia.pl]

Jesli rodzice decyduja sie na zlobek bo oboje musza isc do pracy to
dla mnie to nie jest dziwne ani wyrodne zachowanie.
W koncu ktos ten zlobek wymyslil po to aby ulatwic komus zycie czy
raczej umozliwic pogodzenie pracy z byciem rodzicem.
Janse, ze najlepszym rozwiazaniem bylaby babcia albo niania, ale nie
zawsze jest to mozliwe:np. babcia tez pracuje albo mieszka daleko a
niania kosztuje, sporo kosztuje, zatem zostaje zlobek.
Dobry zlobek nie jest zly.

[papierowa.szklanka]

jak idziesz do pracy, do dla mnie jest naturalną koleją rzeczy, ze dziecko idzie
do żłobka. Zwariować można po 3 latach tylko z dzieckiem w domu i spotykając się
tylko z innymi mamusiami w piaskownicy. A potem nie oddasz do przedszkola, bo
tez powiedzą że nie kochasz... bez sensu
Ja nawet nie rozumiem ludzi, którzy mało zarabiają i twierdzą, ze lepiej już z
dzieckiem siedzieć w domu, niż pół wypłaty na żłobek wydać. A kontakty z innymi
ludźmi to co?

[belezora]

papierowa.szklanka napisała:

> jak idziesz do pracy, do dla mnie jest naturalną koleją rzeczy, ze dziecko idzi
> e
> do żłobka. Zwariować można po 3 latach tylko z dzieckiem w domu i spotykając si
> ę
> tylko z innymi mamusiami w piaskownicy. A potem nie oddasz do przedszkola, bo
> tez powiedzą że nie kochasz... bez sensu
> Ja nawet nie rozumiem ludzi, którzy mało zarabiają i twierdzą, ze lepiej już z
> dzieckiem siedzieć w domu, niż pół wypłaty na żłobek wydać. A kontakty z innymi
> ludźmi to co?

masz rację, ale częściowo sie z tobą nie zgadzam, bo jeżli matka ma być zła na
grymasy dziecka, które nie chce iść do przedszkola (bo pani niedobra, bo koledzy
niesympatyczni) a nie może go zmienić na inne, lepsze choć droższe, to niech
lepiej sie zastanowi, czy posiadanie potomka ma jakiś sens. Bo dziecko to nie
osoba dorosła, której jak się nie podoba otoczenie może odejść.

[alpepe]

jeśli już, to do trzech lat, chyba, że dziecko jest już gotowe do pójścia do
przedszkola. Ja jestem zdania, że jak kogoś stać na dziecko, to i powinien sobie
sam je chować, a nie podrzucać babkom czy żłobkowi, w końcu nie wystarczy
urodzić. Z drugiej strony od wieków urodzenie dziecka niekoniecznie wiązało się
z jego wychowywaniem i jakoś ludzkość nie wyginęła. No i nie każdego stać na
luksus zostania z dzieckiem w domu, a jednak jest to luksus dla rodzica.

[naonja81]

alpepe napisała:

> jeśli już, to do trzech lat, chyba, że dziecko jest już gotowe do pójścia do
przedszkola. Ja jestem zdania, że jak kogoś stać na dziecko, to i powinien sobie
sam je chować, a nie podrzucać babkom czy żłobkowi, w końcu nie wystarczy urodzić.

Alpepe, pierwszy raz w życiu forumowym zgadzam się z Tobą całkowicie.

[iberia.pl]

alpepe napisała:

> jeśli już, to do trzech lat, chyba, że dziecko jest już gotowe do
pójścia do przedszkola. Ja jestem zdania, że jak kogoś stać na
dziecko, to i powinien sobie sam je chować, a nie podrzucać babkom
czy żłobkowi, w końcu nie wystarczy urodzić.


a potrafisz zrozumiec, ze ktos nie potrafi usiedziec 3 lat z
dzieckiem w domu?
Moja przyjaciolka nie musiala wracac do pracy, w ogole nie musi
pracowac, bo jej maz zarabia naprawde bardzo dobrze (pow.20 tys
zl /mies.)i co ? Mala ma 2,5 roku i pojdzie do przedszkola, a jak
mala miala 8 mies to zostala z babcia w domu.Nie widze, zeby to
dziecko mialo jakis uraz, bylo niekochane-wrecz przeciwnie czy zeby
rodzice sie nia nie zajmowali.Malo tego:od malego z nia jezdzili
gdzie sie da, dziecko przed skonczeniem roku bylo nad polskim
morzem, na Ukrainie i w Tunezji.

[tezromantyczka]

>Malo tego:od malego z nia jezdzili
> gdzie sie da, dziecko przed skonczeniem roku bylo nad polskim
> morzem, na Ukrainie i w Tunezji.

Polskie morze, Ukraina i Tunezja to takie wielkie halo?

[iberia.pl]

tezromantyczka napisała:


> Polskie morze, Ukraina i Tunezja to takie wielkie halo?

nie chodzilo mi o to, ze to egzotyczne miejsca, tylko pokaz mi
ktorzy rodzice zabieraja takie male dziecko na dalekie wyjazdy?
Nadal nie wiedziec czemu pokutuje u nas poglad, ze z malym dzieckiem
to sie w domu siedzi....

[naonja81]

mam koleżanke-przedszkolanke i to co sie w Warszawie wyprawia z dzieciakami
przechodzi najśmielsze wyobrażenia. Niektórzy "zapracowani" rodzice potrafią
przyjechac po dzieciaka ok. 20, bo wcześniej to oni są "wielce zajęci". I w
związku z tym mam pytanko, ponieważ cholernie nurtuje mnie to kwestia. Po co tym
ludziom dzieci, skoro oni ich prawie w ogóle nie widują???

naonja81

[iberia.pl]

naonja81 napisała:

> mam koleżanke-przedszkolanke i to co sie w Warszawie wyprawia z
dzieciakami przechodzi najśmielsze wyobrażenia.
Niektórzy "zapracowani" rodzice potrafią przyjechac po dzieciaka ok.
20, bo wcześniej to oni są "wielce zajęci". I w związku z tym mam
pytanko, ponieważ cholernie nurtuje mnie to kwestia. Po co tym
> ludziom dzieci, skoro oni ich prawie w ogóle nie widują???

to co opisalas to skrajnosc, oczywiscie pytanie ktore postawilas
jest zasadne.

do iberia

[alpepe]

a potrafisz zrozumieć, że ktoś ma inne zdanie i nic tego nie zmieni?
Mnie się b. poprzestawiały priorytety po urodzeniu pierwszego dziecka,
aczkolwiek zawsze uważałam, że albo się ma dzieci ze wszystkimi tego
konsekwencjami, albo nie.

[iberia.pl]

alpepe napisała:

> a potrafisz zrozumieć, że ktoś ma inne zdanie i nic tego nie
zmieni?

jak najbardziej.

[alpepe]

no i okej :-)
A i jeszcze taka refleksja: niektóre matki mówią, że zwariowałyby z dzieckiem.
Współczuję im rozwydrzonych, ohydnych bachorów, bo przecież jak można uciec od
swojego własnego kochanego dziecka?

PS do Alpepe i nie tylko

[iberia.pl]

wiesz kiedys tez uwazalam, ze jak sie ktos decyduje na dziecko to
jego zakichanym obowiazkiem jest spedzenie z tym dzieckiem 3 lat w
domu.Moja inna przyjaciolka poszla do pracy jak syn mial 1,5 roku-
uwazalam ja wtedy za wyordna matke, tym bardziej, ze i ona
(popodbnie jak ta druga przyjacioilka) nie musiala pracowac.
Po jakims czasie okazalo sie, ze zrobila jedna z lepszych rzeczy w
swoim zyciu bo....maz ja zdradzal, wzieli rozwod a ona mimo, ze
miala male dziecko to miala tez prace i doswiadczenie w cv.Gdyby nie
to, pewnie dzisiaj pracowalaby za marne grosze, a tak dzieki temu ma
jakas pozycje w swojej branzy i normalnie (bez luksusow) funkcjonuje.

[spragnienie]

Gdyby zakichanym obowiazkiem rodzica bylo zostanie z dzieckiem w
domu do 3-go roku zycia to sadze, ze ludzkosc by wymarla... Toz to
czysta abstrakcja!!!!

[zoe7]

Jest zasadnicza różnica pomiędzy siedzeniem w domu przez trzy lata a
"odsiedzeniem" jedynie macierzyńskiego (!). Pierwsze i drugie niesłuszne moim
zdaniem. Rok jest optymalny żeby odchowac pisklaka. Półtora roku to luksus, ale
rok to konieczność.

[spragnienie]

Wyslanie dziecka do zlobka wcale nie oznacza, ze nie wychowujemy
malego brzdaca...

[marzeka1]

Mam 2 dzieci, teraz już są "odchowane".Za każdym razem po macierzyńskim wracałam do pracy, nie wyobrażałam sobie bycia "kobietą domową".Starszy syn był najperw z nianią, a jak skończył 15 miesięcy- poszedł do żłobka. Bardzo go lubił.Potem było przedszkole itp.Nigdy z tego powodu nie czułam się wyrodną matką.

[tezromantyczka]

Też będę wkrótce borykać się z tym dylematem. Rodzice moi i męża są
stosunkowo młodzi, jeszcze pracują, nie będę więc w stanie pomóc nam
w opiece nad dzieckiem. W związku z planowanym powiększeniem rodziny
zmieniliśmy mieszkanie na większe - rata kredytu jest o kilkaset
złotych niższa od mojej całej pensji...przy najlepszych chęciach nie
damy rady finansowo - tylko z pensji męża. :(

[speedymika]

jestem wlasnie swiezutka Mama i moge Ci powiedziec ze dopiero po urodzeniu
zmienilo mi sie widzenie tego tematu, wczesniej mowilam ze szybko wroce do
pracy, bo raz kasa, a dwa - nie chce zamykac sie w domu. teraz jednak, nie
wyobrazam sobie zostawic MLodej z kims obcym.

[bertrada]

Osoba, która oddaje swoje dzieci do przechowalni zawsze będzie się wybielać i
mówić, że wszystko jest OK. Ale dla dziecka nie jest to dobre rozwiązanie,
podobnie jak przedszkole. Dla prawidłowego rozwoju potrzebuje domowej atmosfery,
czyli poczucia bezpieczeństwa i spokoju. A tego w takich placówkach nie
dostanie. Ludzie mają konsumpcyjny stosunek do swoich dzieci, więc nic dziwnego,
że nie liczą się z ich potrzebami i uczuciami. I nie jest to normalne, że nie
chcą się nimi opiekować i przebywać z nimi tylko oddają je na pastwę losu.
Kochający rodzić nigdy czegoś takiego nie zrobi. Nie można mieć ciastka i zjeść
ciastka, jak się ktoś decyduje na dziecko to powinien najpierw pomyśleć jak
zapewnić mu opiekę i pieniądze. Po prostu nie każdy nadaje się na rodzica.

a berttrada znowu swoje...

[iberia.pl]

zapomnialas dodac, ze Ty jestes skrzywiona pod tym katem a to jednak
dosc mocno zmienia postac rzeczy.


bertrada napisała:

> Osoba, która oddaje swoje dzieci do przechowalni zawsze będzie się
wybielać i mówić, że wszystko jest OK. Ale dla dziecka nie jest to
dobre rozwiązanie, podobnie jak przedszkole.

ROTFL, chcesz powiedziec, ze skoro setki tysiecy dzieci chodza do
przedszkola to sa jakies gorsze od tych chowanych pod kloszem w
domeczku z mamusia??
Ty bys pasowala do np. Niemiec-tam sie dzieci posyla do przedszkola
tylko na kilka godzin....

>Dla prawidłowego rozwoju potrzebuje domowej atmosfery,
> czyli poczucia bezpieczeństwa i spokoju. A tego w tach placówkach
nie dostanie.


dziwna jakas jestem ja, moja siostra i mnostwo osob ktore znam, bo
jakos nie zauwazylam zeby z powodu chodzenia do przdszkola ucierpial
na tym nasz rozwoj.

>Ludzie mają konsumpcyjny stosunek do swoich dzieci, więc nic
dziwnego , że nie liczą się z ich potrzebami i uczuciami. I nie jest
to normalne, że nie chcą się nimi opiekować i przebywać z nimi tylko
oddają je na pastwę losu.

litosci.... pastwa losu to jest zostawienie dziecka BEZ opieki a nie
w przedszkolu!

> Kochający rodzić nigdy czegoś takiego nie zrobi. Nie można mieć
ciastka i zjeść ciastka, jak się ktoś decyduje na dziecko to
powinien najpierw pomyśleć jak zapewnić mu opiekę i pieniądze. Po
prostu nie każdy nadaje się na rodzica.

taaaa czyli co moi rodzice mnie nie kochali? ROTFL.....

[ricemice]

co za bzury...
Zameczyc "miloscia" tez mozna.
Cos wiedze kochana, ze twoje dzieci uciekna od ciebie jak najdalej
jak tylko beda mialy szanse.


__________________________________________
moja ostatnia muzyczna fascynacja
www.youtube.com/watch?v=XGV8xCkpXjE

bertrada.... Coz za bdury...

[spragnienie]

Znam dzieci dopieszczone w domu i te w domu i przedszkolu... Drugie
sa bardziej otwarte, mniej egoistyczne, latwiej naiwazujaq kontakty
i maja wiecej emaptii. Co najwazniejsze, ich dziecinstwo = zabawie z
rownolatkami!!! To roziwja bardziej niz lekcje z mama i gra w szachy
z dziadkiem...
Nie mam nic przeciwko trzymaniu dzuiecka w domu, wszystko am swoej
plusy i minusy... Uwazam jednak, ze najbardziej rozwijaja nas
kontakty z innymi osobami, to poprzez nie uczymy sie samych siebie i
swiata!!!

"przechowalnia", "zosatwienie kogos na pastwe losu"... te slowa
swiadcza, ze ktos cie kiedys bardzo skyrzwdzil i do dzisiaj jestes
nieszczesliwa... Nie win za to przedszkoli, zlobkow i 90%
spoleczenstwa;)...

Bertrada ma rację n/t :)

[zoe7]

[izabellaz1]

bertrada napisała:

> Osoba, która oddaje swoje dzieci do przechowalni zawsze będzie się wybielać i
> mówić, że wszystko jest OK. Ale dla dziecka nie jest to dobre rozwiązanie,
> podobnie jak przedszkole.

Z pierwszym przypadkiem się zgodzę ale z drugim nie. Dziecko w 3 roku życia
wchodzi w okres, w którym zaczyna się Jego rozwój społeczny a tutaj najbardziej
kochana mama czy niania nie podołają zadaniu. Oczywiście mogę się zgodzić, że
dziecko nie powinno spędzać w przedszkolu od 7 rano do 18 wieczorem ale zupełne
ograniczenie dostępu do edukacji przedszkolnej dziecku raczej zaszkodzi niż pomoże.

[winadajcie]

Dzieci wychowujące się w żłobku, potem w przedszkolu, różnią się mentalnie i
społecznie znacząco od tych wychowywanych przez rodziców. Podobnie jak różnią
się dzieci wychowywane przez nianie lub babcie od tych wychowywanych głównie
przez mamę. Są to różnice na plus i minus. Każdy rodzic wybiera, ze względu na
to jak sam został wychowany i według tego jakiego człowieka chce dać temu światu
(ładny patos :)

Jeden przykład
Dziecko wychowane w żłobku-przedszkolu --> bardziej społecznie nastawione, łatwo
i często będzie szukał oparcia wśród znajomych, przyjaciół, kolegów (plus) -->
będzie narażony na silny wpływ otoczenia (używki, zachowania konformistyczne)
[minus]

Dziecko wychowane przez rodziców - głównie matkę --> trudniej nawiązuje szczere
relacje z otoczeniem (przyjaźnie na których będzie mógł się mocno oprzeć)
[minus] --> dom rodzinny będzie dla niego mini-społecznością, najważniejszą, w
niej będzie szukał oparcia i sam to oparcie będzie dawał najbliższym [plus]

Tak naprawdę przykłady są dużym uproszczeniem i sytuacja dzieci różnie
wychowanych jest bardzo różna, w zależności od ich własnych cech charakteru.
Jednak według swojego doświadczenie mogę stwierdzić, że różnię się bardzo od
jednego z modeli i potrafię już w ciemno stwierdzić kto chodził do
żłobka-przedszkola, a kto nie.
Dla mnie - dziecka wychowanego przez matkę do 5 roku życia - prawdziwym szokiem
było pójście do tzw. zerówki. Był to szok społeczny i kulturowy.

[bertrada]

To jakieś stereotypy. Dzieci wcale nie uspołeczniają się z żłobkach i
przedszkolach. A już na pewno nie szukają wsparcia w kolegach. Do 4 roku życia w
zasadzie nawet nie bawią się ze sobą tylko obok siebie a kolega postrzegany jest
jako konkurent. One są raczej wrogo nastawione do siebie, a że nie mają poczucia
bezpieczeństwa, bo nie mają do kogo zwrócić się o pomoc to przestają szukać
pomocy i są jakieś takie zobojętniałe na otoczenie. Wrażliwsze robią się
agresywne albo histeryczne. A to na pewno nie pomaga w nawiązywaniu kontaktów
międzyludzkich.
Dziecko najlepiej socjalizuje się jednak na placach zabaw. Ma poczucie
bezpieczeństwa, bo opiekun jest w pobliżu i może sobie pozwolić na rozrabianie i
beztroską zabawę. To jest niezbędne dla prawidłowego rozwoju wszystkich
zwierząt. Pokazały to doświadczenia na makakach, które zostały pozbawione
prawidłowej opieki rodzicielskiej.
Oczywiście, że człowiek to nie makak i ma swój rozum, który jakoś wyrówna
wszystkie niedociągnięcia z dzieciństwa ale mimo to jakieś deficyty emocjonalne
zawsze pozostaną. W końcu nie ma wątpliwości, że ludzie wychowywani w domach
dziecka nieco różnią się od tych wychowywanych w domach rodzinnych, nawet jak te
domy nie były idealne. W dawnym ZSRR próbowano rodzinę zastąpić opieką
instytucjonalna i masowo odbierano dzieci komu się dało i nawet zachęcano do
tego rodziców. Ale jakoś nie odniosło to pożądanego skutku.

gdyby prawda bylo to co pisze bertrada to

[iberia.pl]

nasze spoleczenstwo byloby gleboko emocjonalnie uposledzone.
Jacy Polacy sa tacy sa ale trudno ich nazwac w ten sposob.
Czyli mowiac krotko: piszesz bzdury tylko dlatego, ze sama masz
jakas traume po przedszkolu.

[belezora]

iberia.pl napisała:

> nasze spoleczenstwo byloby gleboko emocjonalnie uposledzone.
> Jacy Polacy sa tacy sa ale trudno ich nazwac w ten sposob.
> Czyli mowiac krotko: piszesz bzdury tylko dlatego, ze sama masz
> jakas traume po przedszkolu.

a ja bym jednak tego nie zaliczyła do bzdur, ludzie nie zdają sobie sprawy, jak
negatywny może mieć na dziecko przedszkole. Często jesteśmy to tutaj blokowani
emocjonalnie (rówieśnicy wcale nie uczą jak żyć między ludźmi, wręcz przeciwnie
mogą wpłynąć na nasze izolowanie się od społeczeństwa).

[iberia.pl]

belezora napisała:

> iberia.pl napisała:
>
> > nasze spoleczenstwo byloby gleboko emocjonalnie uposledzone.
> > Jacy Polacy sa tacy sa ale trudno ich nazwac w ten sposob.
> > Czyli mowiac krotko: piszesz bzdury tylko dlatego, ze sama masz
> > jakas traume po przedszkolu.
>
> a ja bym jednak tego nie zaliczyła do bzdur, ludzie nie zdają
sobie sprawy, jak negatywny może mieć na dziecko przedszkole.


wlasnie,dobrze, ze uzylas slowa MOŻE....

[zoe7]

Może więc po co ryzykować? Oboje z mężem źle wspominamy przedszkole, może
dlatego, że jesteśmy nadwrażliwcami w pewnym sensie (a może dlatego jesteśmy
nadwrażliwcami, że nas tam posłano :P) i Młodego na pastwę nie wydamy ;) Raczej
nie wydaliśmy - czas przeszły będzie tu bardziej stosowny. Od wrzesnia idzie do
pięciolatków. No ale to juz niemal dorosły męzczyzna ;)

[lilikitka]

ale bzdury napisalas.pewnie twoje dziecko bylo w zlobku i przeczkolu.

[lilikitka]

do winadajcie.

[ania.silenter]

przed urodzeniem pierwszego dziecka też myślałam o żłobku ale okazało się, że
Ola się nie nadaje (wcześniak), głownie ze względu na brak odporności i
skończyło się na opiece babcinej a potem po urodzeniu młodszej zatrudniliśmy
nianię. Od września moje córeczki (4,5 i 3 lata) idą do przedszkola:).
Mój mąż uczęszczał zarówno do żłobka, jak i do przedszkola - nie wykazuje oznak
psychopatycznych i bardzo kocha swoich rodziców:D.

[i.nes]

ania.silenter napisała:

> Mój mąż uczęszczał zarówno do żłobka, jak i do przedszkola - nie
> wykazuje oznak psychopatycznych i bardzo kocha swoich rodziców:D.

Też uczęszczałam do żłobka (ok, tylko 2 miesiące, ale jednak!) i do przedszkola.
Psychopatką nie jestem, mam dobrze rozwinięte poczucie wspólnoty, mam świetny
kontakt z Rodzicami i Bratem.

[exclusively_bebe]

Dobry zlobek nie jest zly. W niektorych krajach dzieci ida do
przedszkola w wieku 1-1,5 roku i jest to spolecznie akceptowalne :)
Sprawdz, jakie warunki dziecko mialoby w konkretnym zlobku, co o nim
mysla inne mamy, co dzieci robia i czy sa usmiechniete. Wtedy
latwiej bedzie ci podjac decyzje. Moje dziecko pojawi sie na swiecie
za 2 miesiace... Tez mam jeszcze troche trudnych decyzji do
podjecia. Poki co - powiedzialam pracodawcy, ze wroce do pracy po
pol roku...

[ricemice]

Wszystko zalezy od warunkow. Stac cie na siedzenie w domu z malym do
lat 2 to zostan w domu. Chcesz/musisz wrocic do pracy to zlobek jest
odpowiednim rozwiazaniem.
Ja wiem ze sa matki ktore nie potrafia zyc bez swoich dzieci u
nawet chwilowe rozstanie z kilkulatkiem to dla nich tragedia, nie
wypuszcza nastolatka na kolonie i beda zyc zyciem doroslego juz
dziecka, bo wlasnego juz nie beda miec. Nie mowie ze zawsze tak to
wyglada ale dosc czesto.
Ja sama i moj brat wychowani w prl bylismy zarowno w zlobku jak i
przedszkolu. Mama nie miala wyboru musiala wrocic do pracy.
I z tego co moge powiedziec po zlobku pierwsze bylismy dobrze
przystosowani zarowno do pojscia do przedszkola jak i szkoly, nie
bylo z nami zadnych klopotow czy plakania, przedszkole bylo swietnym
miejscem do zabawy, szkola zas pelna kolegow, nie mielismy wiekszych
stresow z przystosowaniem sie do sytuacji, grupy rowiesniczej itd.
W zlobku zapewniona byla tez calodobowa opieka lekarska, pilnowane
byly wszelkie szczepienia itd. Szybko rozpoczeta edukacja
procentowala pozniej w szkole, dobrymi ocenami, olimpiadami itd.
przez ten caly czas mielismy i wciaz mamy bardzo dobry kontakt z
rodzicami, mama mimo ze pracowala zawodowo, poswiecala nam duzo
czasu po pracy.
Powiem krotko choc to truizm ale zadowolona matka=zadowolone dzieci.

Mam za to duzo kuzynostwa w zblizonym do mojego wieku, i moge
stwierdzic ze kuzyn i kuzynka wychowywani przez mame ktora byla
matka przez duze M (poswiecenie dla dziecka ponad wszystko, zawsze w
domu zawsze pomocna, dziecko w centrum jej swiata) mial klopoty
zarowno w szkole jak i wzyciu. Nie potrafil znalezc sie wsrod innych
dzieci, nie mogl zrozumiec ze cos moze byc inaczej niz on chce,
wieczny pepek swiata (mimo ze mial siostre ktora miala takie same
problemy z kolezankami). Wieczne stresy, przeciaganie z klasy do
klasy, pedagog szkolny itd. Dziecko nie przygotowane do zycia. Zas
kuzynka jak tylko mogla wyprowadzila sie z domu z dala od opieki
matki.
Mama miala dobre intencje ale co z tego..
__________________________________________
moja ostatnia muzyczna fascynacja
www.youtube.com/watch?v=XGV8xCkpXjE

[golfstrom]

A mnie nadal fascynuje, że ktokolwiek musi się usprawiedliwiać ze
swoich autonomicznych decyzji. Tak jakby istniał tylko jedyny
słuszny model wychowywania dzieci.

Dziecko potrzebuje miłości i uwagi, co nei jest równoznaczne z
siedzeniem z dzieckiem w domu do uzyskania przez nie pełnoletności.

Jeśli ktoś (w sensie matka) ma przypłacić zdrowiem psychicznym
pozostawanie w domu, to lepiej, żeby dziecko na jakiś czas szło do
żłobka czy przedszkola. Bo matka sfrustrowana nie jest w stanie dac
miłości ani poświęcić uwagi - dziecko naprawdę wyczuwa fałsz i
negotywne emocje.

Jesli natomiast ktoś ma się katować z powodu posyłania do żłobka lub
przedszkola, a potem leczyć swoje chore sumienie zamiast dawać
dziecku miłość i uważnie słuchać jego prawdziwych potrzeb, to niech
siedzi w domu.

Jesli natomiast ktoś do pracy iśc musi, bo pienądze do zycia
naprawdę są potrzebne, to sprawa jest prosta.

We wszystkich trzech przypadkach głęboko w rowku należy miec opinię
otoczenia.

Problemem jest zaniedbywanie dzieci, a nie żłobek lub przedszkole.

[m-aj]

W pełni się zgadzam. Rodzice! Wychowujmy dzieci po swojemu! Jeżeli chcemy być non stop przy dziecku i jeszcze nas na to stać, to wspaniale. Jeżeli jednak z różnych przyczyn chcemy lub musimy oddać dziecko do żłobka to nie jest tragedia. Wręcz często korzyść dla dziecka. Moja córka bardzo garnie się do dzieci i pomimo tego, że stać mnie na opiekunkę, ten system nie sprawdził się. Między dziećmi rozwija się wspaniale, szybciej uczy się mówić, śpiewać piosenki, kooperować z innymi. Nie dajmy sobie wmówić, że żłobek to straszne zło, jest nadzór nad tymi placówkami. Tylko krążą mity z zamierzchłych czasów, jakoby się tam straszna bieda dzieciom działa. Teraz pracują tam tylko takie osoby, które kochają dzieci, nie oszukujmy się, za te pieniądze, za które one pracują, nie spotkasz tam nikogo z musu, kto by dzieci nie kochał. Także przestańcie innych oceniać i mówić im jakimi to są złymi rodzicami, bo nie są i napewno kochają swoje dzieci nie mniej.

[yellow_bee]

jako dziecko bylam i w zlobku i przedszkolu, na nienormalna nie
wyroslam ;) kocham moich rodzicow i nie mam problemow z
nawiazywaniem kontaktow z innymi, jak to sie czesto (aczkolwiek nie
zawsze) dzieje u dzieci wychowanych np do 6 roku zycia tylko z mama.
Nie widze nic wyrodnego w oddawaniu dziecka do zlobkow i
przedszkoli, za to mam alergie na mamuski zyjace tylko i wylacznie
swoim dzieckiem :/

[wyssana.z.palca]

a ja niestety mam alergie na chowanie dzieci przez babcie/dziadkow

[kitjensen]

w krajach skandynawskich np w Dani jest spoleczny przymus oddawania
dzieci do zlobka i przedszkola.nawet ksiezniczka Mary oddala dzieci
do tzw dagpleje jak mial rok bo taki tutaj zwyczaj...ona pochodzi
zAustrali i podbno Austalijczycy ja strasznie za to skrytykowali, ze
boi sie Dunczykow ,i dala dziecko do zlobka...normalne kobiety sa
tak wychowane .ze nie potrafia usiedziec z dziecmi dluzej niz rok ,i
ok 80%oddaje dzieci do zlobka ,pozostale 20 % to obcokrajowcy ktorzy
siedza w domach .jest straszny nacisk na zatrudnienie kobiet ,
stanowi 70 %.
Nie krytykuje tych ktorzy oddaja dzici do zlobka ,a przedszkole
uazam za nawet konieczne .

[ricemice]

Czasami po prostu nie da sie inaczej bo miejsc w przedszkolach malo,
ale rowniez uwazam ze oddanie dzieci dziadkom to jedno z najgorszych
rozwiazan.

-Po pierwsze babcie maja prawo do wlasnego zycia, moga nie czuc sie
na silach, nie miec zdrowia, po prostu nie chciec wyreczac swych
dzieci.
-Po drugie to zbyt duza roznica pokoleniowa, babcie czesto zachowuja
sie nieracjonalnie sa zbyt surowi albo zbyt rozpieszczaja, czesto
probuja wbrew rodzicom wprowadzac swoje metody wychowawcze, lub po
prostu sie nie nadaja.

Bardzo dziekuje swym rodzicom ze to oni zajeli sie mym wychowaniem
oraz ze poslali mnie do przedszkola.
Kocham moja babcie i mam duzy szacunek do osob starszych, ale jako
dorosla osoba moge spojrzec z dystansu, zareagowac lub po prostu
pusisc miomo uszu pewne wypowiedzi czy zachowania. Dziecko nie ma
takiej szansy bezwiednie zapamieta i przejmie wszystko co zobaczy
cala ta mase przesadow, uprzedzen, szkodliwych zachowan itd.
__________________________________________
moja ostatnia muzyczna fascynacja
www.youtube.com/watch?v=XGV8xCkpXjE

[wyssana.z.palca]

mysle dokladnie tak samo. oni juz swoje dzieci odchowali, teraz
kolej by ich dzieci byli rodzicami. dziadkowie tez maja prawo do
swojego zycia..

[zoe7]

Jedno i drugie - bleeee. Tylko złoty środek :) Czyli w domu z rozgarniętą Mamą :P

co za brednie.... - n.t.

[kamelia04.08.2007]

[winadajcie]

Nie byłem w żłobku ani w przedszkolu. Pójście do zerówki było dla mnie szokiem
kulturowym - kompletny chaos, brak zachowania norm prywatności (wszystko jest
wszystkich i niczyje), dodatkowo mechanizmy plemienne, czyli ci co się znali z
wcześniejszych lat gnębili tych "nowych". W zerówce byłem jedynym dzieckiem
potrafiącym czytać, w dodatku płynnie. Ogólnie czułem się za bardzo rozwinięty w
stosunku do innych dzieci. Zresztą zostało to do tej pory. Po prostu w pewnym
momencie mama miała czas na to by odpowiednio stymulować rozwój umysłowy
dziecka, bo kto jak kto, ale matka widzi na co stać dziecko i jak je rozwijać
(mówię o wczesnym dzieciństwie).

Nie uważam jednak, że pójście do żłobka, czy przedszkola było złą rzeczą. Tak
jak wcześniej napisałem (kilka postów wyżej) są tego widoczne plusy i minusy.

[spragnienie]

Maly geniuszek umie czytac i pisac, tylko nie potrafi sie
komunikowac... Inteligencja emocjonalna jest rownie wazna!!! I o nia
trudno zadbac, gdy dziecko nie ma stycznosci z innymi ludzmi!

[spragnienie]

JAk nie masz pomocy w rodzienie i nie stac Cie na nianie to zlobek
jest jedynym rozwiazniem... Przykre, ale takie jest zycie...
Nie sadze by wiele osob wysylalo swoje dziecko zlobka z powodu
wlasnego widzimisie... Decyduja o tym kwestie finansowe, i to
niekoniecznie te na szczeblu - wakacje na MAzurach czy Kanarach,
tylko raczej - chleb z margaryna i cukrem czy kanapeczki z serkiem
zoltym i pomidorem... Zycie!!!!!!!

Co Cię obchodzi, co inni o Tobie myślą?

[ml130676]

Mam wrażenie, że tego typu poglądy są charakterystyczne dla wrednych
teściowych, osób z mentalnością matek-Polek względnie kwok
sfrustrowanych, które fakt, iż tkwią z dziećmi w domu próbują
wynieść na piedestał (choć w rzeczywistości źle się z tym czują)
nazywając wyrodnymi te kobiety, które mają jeszcze jakieś inne życie
poza garami. Jeśli kobieta chce (!!!) i może siedzieć z
dzieckiem/dziećmi w domu, to proszę bardzo, jej sprawa, ale ja
często od takich właśnie kobiet, które udają, że im dobrze w domu, a
w rzeczywistości nie potrafią się z tego siedzenia wyrwać, słyszę,że
żłobek to ostateczność, masakra psychiki dziecka, egoizm rodziców
itp. Moje dziecko chodziło do państwowego żłobka i zawsze radośnie
wyciągało rączki w stronę cioć, jedynym minusem były choroby, co w
konsekwencji spowodowało, że babcia się zlitowała i zaopiekowała
maluchem. W sytuacji, kiedy człowiek nie ma innego wyboru i musi iść
do pracy, nie ma takich dylematów, bo za coś trzeba żyć i wykarmić
dziecko, a żłobki i przedszkola zostały stworzone po to, żeby
ułatwić życie, to nie są żadne przechowalnie, ja się wychowałam w
ten sposób i jakoś żyję, nie mam traum ani koszmarów sennych. Dziś
kolorowe czasopisma robią ludziom wodę z mózgu, a
rozmaici "eksperci" wmawiają, że to i owo jest szkodliwe nie mając
na to żadnych konkretnych dowodów ani badań, grunt, że kolejna
gazetka się sprzeda, reklamodawcy zasilą budżet wydawnictwa, a
przerażone kobiety po przeczytaniu paru "prawd absolutnych", będą je
głosić dalej jako "niepodważalne". Na podstawie opowieści naszych
znajomych i różnych publikacji możnaby odnieść wrażenie, że już sam
seks jest niebezpieczny, ciąża z samej definicji zagrożona i jako
jednostka chorobowa, a poród w szpitalu bez osobnej sali i męża przy
boku oraz bez opłaconej położnej to gwarancja śmierci matki i
dziecka lub szeregu nieszczęść i komplikacji na przyszłość. Myślę,
że takie dylematy są domeną ludzi, którzy nie mają innych
przyziemnych problemów (czytaj: finansowych). Mnie nie stać było na
trójwymiarowe USG, asystę położnej, nie urządzałam dziecku pokoiku z
różowymi mebelkami, a alternatywa: praca albo dziecko w ogóle nie
istniała. Mało kto przejmował się tym, co chcę, moje życie, moja
sprawa i moje problemy. I żyję, a dziecko wygląda na zadowolone,
rozwija się normalnie, od urodzenia hartowane w ten sposób, że jak
się czegoś nie ma, to nie tragedia. Był żłobek, jest przedszkole,
nie ma rozpieszczania i drogich zabawek, ale jest całkiem normalny
mały obywatel, który nie czuje się zestresowany swoim życiem i
chętnie poznaje świat, nie boi się ludzi. A co mówią lub powiedzą
inni? Czy oni mi nakarmią dziecko, dadzą mi pieniądze na życie,
opłacą mieszkanie? Ważne jest to z czym my sami się czujemy dobrze -
żyj i pozwól żyć innym, bez stereotypów.

[tiuia]

Za mało miłości... No dobra, nie wiem jak jest z moją miłością do mojego dziecka w porównaniu do innych.
Moje dziecko chodzi do żłobka od 9 miesiąca życia. Od 6 miesiąca jego życia wróciłam do pracy, a nim zaczęła zajmować się niania.

Oddałabym za niego wiele. Ale po pierwsze mam kredyty do spłacenia, a po drugie lubię swoją pracę. Czułabym się bardzo źle przebywając codziennie tylko z moim synem. Nie uważam się za wyrodną matkę. Poświęcam mu cały czas po pracy i weekendy. To dużo.

A mój syn nie wygląda na specjalnie przygnębionego faktem codziennego pobytu w żłobku. Ma tam kolegów i koleżanki, dobrze się rozwija. Nie boi się świata, nie boi się ludzi. Jest otwarty.
Nie wiem jaki byłby gdyby był wychowywany tylko przeze mnie, w domu. Ale podejrzewam, że byłoby gorzej z tymi sprawami.

[lilikitka]

czyli twierdzisz ze syn wyglada na zadowolonego hmmm ma tam kolegow
i kolezanki napewno razem sie bawia i duzzzooo rozmawiaja.

[tiuia]

Hmm... twierdzę że wygląda. Czasami jak tam bywam na różnych imprezach to widzę jak bawi się z dziećmi. Widzę też jak reaguje na widok pań. I wygląda na to że bardzo je lubi.

Hmm... wiem, następne pytanie będzie brzmiało, czy nie lubi pań bardziej niż mamy. Nie sądzę. Wciąż to my - rodzice spędzamy z Tymonem większość czasu, bawimy się z nim, usypiamy do snu wieczorem i uspokajamy w nocy gdy płacze, a nie panie ze żłobka.

[alpepe]

dobrze, że nic nie jadłam ani nie piłam, bo bym się zakrztusiła :-)

[tiuia]

Oczywiście, bardzo śmieszny tekst. Ja też zrywam boki ...

[belezora]

ludzie nie powinni mieć dzieci, jeżeli mają być one zaraz oddawane na
przechowanie do przedszkola, żłobka. Jaki to ma sens, mieć dzieci i zgotować im
taki los?

[glizdeczkali]

moj synek ma dwa latka.jestem z nim w domu i bardzo sie z tego
ciesze.nie interesuje mnie to jak matki ktore pracuja okreslaja
takie osoby ja ze sa kurami domowymi i tylko gary i spacerki na plac
zabaw,na takim placu zabaw tez ma sie kontakt z ludzmi.nie oddalabym
synka jak byl maly do zlobka.

[tiuia]

Ja też się cieszę że Ty się cieszysz. Nie mam nic przeciwko temu że kobiety zostają w domu z dziećmi.
Tylko fajnie by było jakby owe kobiety nie uważały takich jak ja, posyłających dzieci do żłobka za wyrodne matki.

[tiuia]

No proszę Cię... Czy Ty naprawdę uważasz żłobek za największe zagrożenie dla małego dziecka? A byłaś tam kiedyś czy mówisz bo czytałaś kiedyś o takiej instytucji?

Oczywiście na pewno lepszy los czeka takie dziecko, które mama wychowuje osobiście, a cała rodzina gnieździ się z teściami w trzypokojowym mieszkaniu, bo nie stać ich na własne.

I jeszcze jedno: dzieci to nie wszystko. I nie zdrowo jest skupiać swojego życia wyłącznie na ich sprawach. Nie jest zdrowo ani dla matki, ani (o dziwo) dla dziecka.

[angi-e27]

Dla mnie nie jest wyrodną matką. Kobieta musi też myśleć trochę o
sobie - dla mnie to normalne.

[ansag]

Tak naprawdę nie można tego uogólniać.

Jedni prowadzą kilkumiesięczne dziecko do przedszkola, bo go faktycznie "mniej
kochają", jeszcze innym się zwyczajnie nie chce, inni bo chcą wrócić do pracy, a
następni z jeszcze innego powodu.

[izabellaz1]

Czasem nie ma wyjścia ale...no właśnie jak zwykle jest jakieś ale. Kiedy moje
dziecko miało rok i dwa miesiące ja miałam dość siedzenia w domu i najpierw
chciałam oddać dziecko do prywatnego żłobka. Byłam w dwóch i doszłam do wniosku,
że to nie ma sensu. Dzieci w tym wieku nie odczuwają jeszcze naturalnej potrzeby
przebywania z rówieśnikami a do szczęścia potrzebna jest im jedna, dwie bliskie
osoby i znane otoczenie. W dodatku odporność dziecka poniżej 2 lat nie jest
wykształcona na tyle żeby mogło poradzić sobie z zarazkami w takiej ilości jaka
występuje w zbiorowisku ludzkim. Jest jeszcze kilka innych minusów. Wiem, że
zaraz posypią się na mnie kamienie od forumowiczek ale uważam, że powinno się
zrobić WSZYSTKO żeby dziecko pozostało w domu do choćby 2,5 roku. Znalazłam
wreszcie wspaniałą nianię i moja córa jest z Nią już dwa lata a od września
idzie do przedszkola. Byłam z Nią w czasie dni adaptacji i nareszcie jestem
spokojna, że moje dziecko DOROSŁO do kontaktu z rówieśnikami przez kilka godzin
dziennie.

Coś mi się jeszcze przypomniało.

[golfstrom]

Teraz jest taka moda na "ekologiczne" wychowywanie. Że kobieta, jak
ta Matka-Ziemia ma poświęcić się cała funkcji rodzicielki. A w ogóle
ideałem są plemiona zachowujące pierwotną strukturę (?) i tam jest
najlepiej, bo matki karmią długo piersią, cały czas noszą swoje
dziecko i śpią z tym dzieckiem i jak idą pracować w pole to też z
dzieckiem i to jest takie super.

Zastrzegam - nie mam nic przeciwko długiemu karmieniu piersią, sama
noszę dzieciaka i uwielbiam z nim spać. Tyle że ta propaganda
całkowitego oddania się dziecku nijak się ma do naszej kultury i do
naszej struktury społecznej.

Ale do takiego typu rodzicielstwa trzeba mieć odpowiednią osobowość.
Podobnie do powrotu do pracy trzeba mieć pewnego typu osobowość. Czy
koniecnzie trzeba to od razu szufladkować jako "kura domowa"
lub "wyrodna"? Czy tak bardzo źle czujemy się ze swoimi wyborami
rodzicielskimi, że musimy potępiać innych, gdy podejmują inne od
naszych wybory?

Nie mówiąc juz o tym, że tacy "życzliwi", co to Ci powiedzą, że
lesteś leniwa albo wyrodna, bo wracasz do pracy a dziecko idzie do
żłobka, to ci sami, którzy skrytykują każdą inną Twoją decyzję
wychowawczą.
Długo karmisz piersią - źle, bo mleko niewartościowe i wychowujesz
maminsynka.
Karmisz butleką - nie potrafisz się poświęcić dla dziecka.
Uczysz dziecko zasypiać samodzielnie - stosujesz zimny wychów.
Śpisz z dzieckiem - rozpieszczasz.

Naprawdę asertywność jest jedną z bardziej potrzebnych rodzicowi
cech.

[claratrueba]

Dużo racji. Wmawia nam się co chwila jaka powinna być matka, jakbyśmy wszystkie
były z jednej fabryki. I właściwie wszystko robimy źle. Co do żłobka- zobaczysz.
Dzieci też nie są od jednego producenta- jedne świetnie go znoszą (coś nowego,
dzieci, zabawki) inne nie (gdzie mama?)Zobaczysz żłobek- może być świetnym
miejscem z oddanymi, serdecznymi opiekunkami, może być zimna przechowalnią.
Warto wcześniej zapytać znajomych, sąsiadów, którzy mieli tam dzieci. Może być
też tak, że będziesz chciała "siedzieć w domu" bo małe dziecko jest naprawdę
fascynujące. Masz wybór. A opiniami "matka powinna" po prostu się nie przejmuj.
Nikt nie ma prawa mówić dorosłym ludziom co mają robić. Niech się zajmie swoim
życiem.

[m-aj]

tak jest!