Problem z rodzicami i facetem

[ukwiecona_en]

Mam pewien problem... z rodzicami i moim Facetem.
To może zacznę od początku:)
Znamy się ok.5 lat, jesteśmy razem od 2. Jest świetnym Facetem, dobrze mi z
nim i jestem szczęśliwa jak nigdy... dogadujemy się bardzo dobrze, możemy
przegadać całą noc o byle czym, mamy podobne pasje, jest bardzo w moim typie,
jest bardzo zaradny, po prostu jest mi z nim tak, jak to sobie wymarzyłam. I
wiem, że jemu ze mną też.
Ogólnie moja rodzina go lubi i wiem, że jeśli się zdecydujemy być razem to to
uszanują i zaakceptują.
No więc w czym problem?
Ano w tym, że moi rodzice uważają, że to nie jest facet dla mnie, bo:
-jest za niski (170cm) i nie w guście mamy (ja do jego wzrostu nie mam żadnych
zastrzeżeń, rzeczywiście jest niski, ale mi to odpowiada, poza tym jest bardzo
przystojny)
-nie zawsze umie się dobrze zachować w towarzystwie
-lubi krytykować (ja też to lubię:))
-strasznie się przy nich stara pokazać jaki to on jest fajny, tylko że oni
uważają, że to jest zarozumialstwo:) czyli kolejny zarzut to to, że jest
zarozumiały
-jego rodzice są rozwiedzeni i się nie widują w ogóle, ojciec może go
odwiedził z 5 lat temu

Ogólnie to bym to olała, gdyby nie zgryźliwe komentarze i analizowanie (od 2
lat!), że szkoda że taki niski i jak go tu upiększyć i oczywiście dogryzanie,
że się przy stole podrapał, albo spróbował mówić w trakcie przeżuwania... I
tak w kółko, bez przerwy:( Raz coś powiedziałam o zaręczynach, to ojciec tak
się przestraszył jakby ducha zobaczył... Do tego jest mi bez przerwy
zarzucane, że robię tylko to, co on chce (a jest wręcz przeciwnie:)), że
przejmuję jego poglądy - jeśli te poglądy są inne od poglądów moich rodziców i
ogólnie przy byle kłótni jest wyciągany jego temat (nawet jesli żadnego
związku nie ma). Po prostu mam już dość tej sytuacji, już z nimi wiele razy
rozmawiałam, tłumaczyłam wszystko i bez efektu... Nawet ostatnio babcia mnie
pytała, czy nie mam kogoś innego na oku i żebym może się porozglądała...
doszło do tego, że tylko marzę, żeby się usamodzielnić (studiuję dziennie, nie
mam czasu na pracę) i sie wyprowadzić. Ale wtedy przecież problem tez nie
zniknie... Poza tym cięzko mi ze świadomością, że nawet jak dojdzie do ślubu,
to będą niezadowoleni...
Co ja mam zrobić? A może oni mają rację? Czy te wady są naprawdę takie
straszne? O co im kurcze chodzi? Po prostu mam mętlik w głowie...

[happy_time]

> Co ja mam zrobić? A może oni mają rację? Czy te wady są naprawdę takie
> straszne? O co im kurcze chodzi? Po prostu mam mętlik w głowie...

Nie, nie maja racji. Twój facet ma się podobać Tobie, a nie Twoim rodzicom :)

[ukwiecona_en]

happy_time napisała:
> Nie, nie maja racji. Twój facet ma się podobać Tobie, a nie Twoim >rodzicom :)

Niby to wiem, ale to wcale nie jest łatwe:)

[marzeka1]

Nie matce, a tobie ma się podobać. Wybacz, ale zarzuty, które wymieniłaś są do dupy i tyle.Gdybyś trafiła na pijaka, rozwodnika, który porzucił żonę w ciąży,chama i gdyby tego rodzaju gatunkowego zarzuty się pojawiły, to obiekcje rodziców byłyby zrozumiałe, a przynajmniej warto by się nad nimi zastanowić, a tak- zarzuty,że ktoś ma 170 cm. wrostu brzmią śmiesznie.

[smutna_kochanka]

a rozmawiałaś POWAŻNIE z rodzicami? Mówiłaś im, jak się czujesz, gdy tak mówią?
Może oni myślą, że Ty go nie kochasz, nie wiedzą, że jest dla Ciebie aż tak
ważny. Może mają dla Ciebie innego kandydata, którego chą Ci wcisnąć? Rodzice
potrafią mieć dziwne pomysły:))) Swoją drogą, jesteś jedynaczką? Poprzedniczki
mają rację - to TWÓJ wybór. Ale rozumiem rozterki, przecież rodzice są ważni i
ich opinia ma ogromne znaczenie.. powodzenia, pozdrawiam,

[ukwiecona_en]

Rozmawiałam poważnie z nimi, potem po kolejnym mamy komentarzu typu, że jest do
d. z nią rozmawiałam, wymieniła mi wszystkie zarzuty i niby obiecała, że się
uspokoi, ale powiedziała to w taki sposób, jakby była na mnie obrażona...
wytłumaczyłam jej, że jestem szczęśliwa jak nigdy, że niczego mi w tym związku
nie brakuje, że te jej zarzuty to dla mnie nie są wady itp. no a efekt był
taki, że się dowiedziałam, że jestem jak chorągiewka, jak wiatr zawieje (tzn. co
mój facet powie) to tak ma być i że w poprzedniego też byłam zapatrzona...
tylko, że ona nie wie, że było wręcz przeciwnie, bo byłam wtedy jeszcze dzieciak
i się wstydziłam przyznać przed samą sobą, że koleś się nie nadaje. Niby jej
tłumaczę, że teraz jest inaczej itp. ale to chyba nie dociera.
Na szczęście kandydata nie mają, bo by mi chyba zanudzili:)
Tak, jestem jedynaczką... wiem, córunia rodziców, jedyna itp. Tylko bym wolała,
żeby dali mi zyć...;/

[smutna_kochanka]

przejdzie im jak się wyprowadzisz z domu i urodzisz cudownego wnuka:) a serio,
to ciężko musi być ale nie przejmuj się tym aż tak, bo oni nigdy nie będą
zadowoleni, chyba że sami znajdą Ci księcia;) znam ten typ. Spróbuj mieć do tego
dystans.

[ukwiecona_en]

Staram się:) dzieki.

[azarek]

na pracę zawsze jest czas. wystarczy dobra organizacja. studiuję dziennie- dwa!
kierunki i pracuję na etacie. mam oczywiście indywidualny tryb i organizacje
studiów. jak się chce, to można.

[panistrusia]

Ludzie! Czasem naprawdę się NIE DA! Naprawdę istnieją różne kierunki, różne
podejście do studiów, ludzie mają różne plany na to, co po studiach.

[ukwiecona_en]

Mam prawie 40 godzin zajęć w tygodniu. Kiedy mam pracować?

[wrr2]

Nie każdy może (i nie każdy chce) opuszczać 80% procent zajęć, bo inaczej nie
wyobrażam sobie tych twoich 2 kierunków i pracy na etacie (chyba, że na każdym
masz 3 zajęcia na krzyż w tygodniu, ale wtedy to są g... kierunki, o ile na obu
nie jesteś na 5 roku).

[amuga]

Czasami rodzice widza cos negatywnego czego ty nie mozesz dojrzec bo
jestes zakochana. Ale jezeli to sa naprawde jedynie problemy ze
wzrostem i przezuwaniem a ty jestes calkowicie pewna ze go kochasz i
bedziesz kochala to radzilabym jakos przetrwac czas kiedy
studiujesz, zacisnac zeby, ograniczyc ich wspolne widywanie sie by
nie stwarzac niemilych sytuacji a jak sie uniezaleznisz to problem
bedzie troche rozwiazany. To ty z nim bedziesz zyla a jak go nie
beda lubic to bedzie jedynie ich problem. Jedynie beda ryzykowac ze
sie od nich odetniesz i beda cie widywali coraz rzadziej.
Ale niestety jak sie jest na czyims garnuszku to automatycznie
trzeba tolerowac pewne rzeczy.
Jak jestes jego pewna to stawaj w jego obronie. Tym go podbudujesz i
bedzie wiedzial ze moze na ciebie liczyc a rodzice w koncu
zrozumieja ze "nie tedy droga".

[ukwiecona_en]

Na szczęście on o niczym nie wie, bo są dla niego wszyscy bardzo mili. Kwestia
nie polega na tym, że go nie lubią (bo podobno lubią...), ale na tym, że im te
"wady" nie pasują i woleliby takiego wysokiego modela, który by był elokwentny,
dobrze wychowany, z dobrej rodziny itp. A ja wolę mojego faceta, który ma po
prostu wiele innych zalet. Poza tym ja łatwa do życia nie jestem, ideałem tym
bardziej, więc sam fakt, że mnie toleruje i znosi moje humory jest plusem:)

[amuga]

ukwiecona_en napisała:

> Na szczęście on o niczym nie wie, bo są dla niego wszyscy bardzo
mili.

No to dobrze. Nie informuj go o tym.

A jak rodzice mowia ci co by woleli to przypomnij im ze ty tez
wolisz cos i tego bedziesz sie trzymala a jakby naprawde cie kochali
to by wspierali a nie krytykowali. Sami mieli kiedys prawo wyboru
tez. Wybrali siebie wzajemnie i chyba sa szczesliwi.
Nie przejmuj sie. Rodzice a zwlaszcza nasi polscy lubia narzekac tak
byle ponarzekac.
A odnosnie niewysokich mezczyzn to znam wiele par i to sa wlasnie te
pary ktore zyja bardzo zgodnie i wiele lat ze soba.
Nie wzrost swiadczy o czlowieku a poza tym gdzie jest powiedziane ze
niski to cos gorszego czy brzydszego? Przynajmiej sa zdrowsi.
Ludzie co tak dziela innych na tych co ladni, wysocy, majetni z
prostym nosem maja najwieksze tendencje do dyskryminowania innych.
Najlepiej niech sami spojrza w lustro.

[ukwiecona_en]

amuga napisała:
> No to dobrze. Nie informuj go o tym.
>

A w życiu, nie zalezy mi żeby na wstępie skłócać sobie rodzinę.

Wielkie dzięki za dobre rady:)

[ukwiecona_en]

Jeszcze jedno... moje dość przykre doświadczenie z exem nauczyło mnie tego, że
przez zakochanie nie mogę patrzyć na człowieka... No więc staram się patrzyć na
niego bardziej na chłodno i różne rzeczy analizować... I jestem go pewna na 99%.
Ten 1% to jakby nagle dostał schizofrenii:)

A tobie się podoba??

[k2i]

Bo skoro tak to ja problemu nie rozumiem.

A jeśli chodzi o twoich rodziców to z tego co napisałaś rozumiem że twoi starzy chcę mieć zięcia na pokaz (a szczególnie twoja mama) żeby można nim się pochwalić przed znajomymi, to jest sytuacja z cyklu zobacz jaka mam piękną córkę i jakiego sobie super faceta znalazła a tutaj się okazuje że za niski że za zarozumiały i że ma ogólnie same wady:) (pewnie macie ładny dom, ładny samochód, ładny sprzęt rtv, jesteś pewnie łądną córką to w takim razie zięć do tego ładnego obrazu pasować nie będzie i o to się twojej starej rozchodzi tylko że ona nawet tego nie wie)

Ty wybierasz męża czy twoi starzy

[ukwiecona_en]

Dobitne, ale odnoszę wrażenie że to właśnie o to chodzi...:)
Problem polega na tym, ze jestem bez przerwy nagabywana, no i chciałabym żeby
wszyscy jednak byli zadowoleni, bo jestem raczej rodzinna i na tym tez mi
przecież zależy.
Ale na Nim bardziej:)

[elizja]

Jedno jest pewne: ty jesteś zakochana, a twoi rodzice nie.
Twoi rodzice mogą widzieć coś, czego ty teraz nie dostrzegasz, a co
później może okazać się bardzo przykrą wadą. Chodzi mi o jego
krytykanctwo i zarozumiałość. Są to cechy, które w dużym stężeniu są
praktycznie nie do strawienia, a z wiekiem się pogłębiają. Moja
koleżanka miała takiego męża. Nie mieli żadnych przyjaciół, bo on
każdego uważał za głupka. W końcu przestał być dla niej miły i
zaczął też na niej testować swoją upierdliwość. Rozstali się z
hukiem.

Nie mówię, że taki jest twój chłopak, ale przez chwilę popatrz na
niego chłodnym okiem.

[ukwiecona_en]

Dzięki za ostrzeżenie:) Wiem po moim tacie, że różne negatywne cechy z wiekiem
się nasilają:/

[natka979]

Tobie jest z nim dobrze wiec o co chodzi?Nie w guście mamy?Mama to
chyba juz swoj gust znalazła.Kogo ona ci chce znależć ksiecia z
bajki na białym rumaku,nie ma takich.A twoja mama jak była mlodsza
nie krytykowala innych,nie pyskowała,była idealna?.Jeżeli dobrze cie
traktuje,jestes dla niego ważną osobą w zyciu a chyba tak
(wspomniałaś cos o zareczynach)to nad czym sie
zastanawiasz.Porozmawiaj z rodzicami jeszcze raz moze w sposób
bardziej stanowczy.

[ukwiecona_en]

Akurat mama wyszła za tatę z rozsądku, nie zakochania... może to dlatego?

[ygawa]

..twoi rodzice to widzę nie mają innych kłopotów. Niech sobie kupią
psa albo adoptuja dziecko z Afryki może im się odmieni. Pozdrawiam.

[volta2]

moi rodzice walczyli ze mną strasznie o mojego faceta, miałam
wówczas 19 lat i świata poza nim nie widziałam, był naj pod każdym
względem:)
wysoki i urodziwy, silny i pracowity
miał dwie wady dla moich rodziców, biedny z domu, cokolwiek to
znaczy, i z wielodzietnej rodziny. to w/g nich były wystarczające
powody by szukać dalej. a ja nie chciałam nikogo innego, awantury
były straszne, straszne...

pan jak się okazało po jakimś czasie miał jedną niewielką wadę, nie
był zbyt wierny, nie bardzo wiedział którą wybrać?
jak ręką odjął, przeszło mi w ciągu godziny:)

teraz mam równie przystojnego, może nieco mniej urodziwego,
pracowitego i zaradnego jak diabli, wiernego (mam nadzieję aż po
grób), do tego jeszcze inteligentnego. niestety musiałam na niego
czekać ładnych jeszcze kilka lat po tamtym, z perspektywy jednak
uważam że warto było.
ale nie o tym chciałam napisać, po prostu jak widzę jak rodzice
rosną/puchną z dumy nad tym moim wyborem to mam w duszy ogromny
niesmak, bo pamiętam jak toczyli o tamtego wojnę ze mną, pewnie
myślą, że to ich zasługa że z tamtym nie jestem a prawda jest taka,
że ja nie toleruję zdrad, i nie jestem w stanie podejmować walki o
faceta. oddałam go tamtej walkowerem i nie żałuję. nie wiem, jakby
było, gdybym wtedy się uparła:)
po latach jednak wiem, że rodzice racji nie mieli, nie umieli mi
pozwolić na moje własne wybory, jakiekolwiek by one nie były.
łącznie z szantażem kasą, bo to przecież najprościej niepracującą
osobę odciąć od kurka z forsą... niesmak i żenua do dziś pozostały,
nie rozmawiam o tym z nimi, ale wyniosłam z domu dobrą naukę, jakim
rodzicem dla swoich dzieci nie być.

[ukwiecona_en]

Mój na szczeście jest wierny ze hej, bezalkoholowy i łagodny jak baranek:) Jakby
zdradził to też 5 minut dłużej by ze mną nie pobył... Nie toleruję za nic w
świecie, jestem na to zbyt zapatrzona w siebie i zbyt egoistyczna... Szantazy
nie ma u mnie, tylko przy byle okazji różne uszczypliwości.
I tez nie chcę być takim rodzicem, aczkolwiek pewnie będę się musiała baaardzo
powstrzymywać.

[premeda]

Zapewne wysłuchujesz od rodziców, że zmieniłaś się o 180 stopni, co
przecież oznacza zmianę na gorsze i, że wszyscy tę zmianę widzą itd.
Co z tym zrobić? Nie robić nic! Może uświadomić sobie, że to reakcja
rodziców na to, że Ciebie tracą i nie mają już nad Tobą i Twoim
życiem kontroli. Na pocieszenie dodam, że mam to samo i pozostaje mi
odpowiadanie, że oni mogą zająć się i poprawić swoje życie.

[premeda]

Zapomniałam jeszcze o koronnym argumencie takich rodziców: "Ty sobie
z nim życie zmarnujesz!"

[ukwiecona_en]

Zmiana tak, ale może niekoniecznie o 180st., choć niektóre zmiany są
wyolbrzymiane, a niektóre nawet mi wmawiane (że np. przestałam wierzyć w Boga,
bo on jest ateistą... skąd oni mogą wiedzieć w co wierzę? Nic w tej kwestii się
nie zmieniło, ale jak raz mi się zwyczajnie nie chciało iść do kościoła to ten
argument został wyciągnięty i podniesiony do potęgi entej:)).
Raz mojemu facetowi się powiedziało, że nudno na studiach... Od tamtego czasu
słyszę bez przerwy, że nie mam żadnych ambicji, zupełnie jak on. I co z tego że
tłumaczę, że jest wręcz przeciwnie, oni wiedzą lepiej... Nie wiem, czy to okaz
braku ambicji? Wtedy rzeczywiście było strasznie nudno i nie na temat:)
Na szczęście wersja "zmarnujesz sobie zycie" się nie pojawiła. Za to wiele razy
słyszałam, że "to Twoje życie zrobisz jak uważasz" a potem tragiczny monolog.
Cóż, chyba muszę to przetrzymać:)

[premeda]

Ja przestałam wierzyć sama z siebie, gdy mojego poznałam to przy
pytaniu czy jestem wierząca odpowiedziałam, że już nie ale mama też
zarzuca mi, że to przez niego:) A z tym to Twoje życie to też
słyszę, a zaraz potem zmarnujesz je sobie.