poradzić sobie z rodzicami

[foczkaka]

W sumie Cię rozumiem, Ja juz utrzymywałam sie sama i długo mieszkałam poza domem
gdy postanowiłam zamieszkać z narzeczonym (miałam wtedy 23 lata z hakiem) a i
tak nie wiedziałam jak oznajmić to rodzicom. i Koniec końców nie oznajmiłam.
Fakt, że kiedy planowaliśmy to mieszkanie, byliśmy juz zaręczeni, wiec
wiedziałam że taka sytuacja nie bedzie trwała długo.
I nie chodzi o to, że się bałam. Bo czego. Ale wiedziałam że zawiodą się na
mnie, że nie spełniam ich oczekiwań, że zwyczajnie będzie im przykro.
Myślę że moja mama się domyślała po czasie, ale nie rozmawiałyśmy nigdy o tym.
Może kiedyś.

[petrus_0]

Czy jest w ogóle ktoś z osób mieniących się katolikami akceptujących nie
współżycie przed ślubem? Taka zasada po coś jest - to nie jest żaden wymysł
księży ani rodziców - tylko zdrowy rozsądek... Seks jest zbyt ważny w życiu żeby
miał miejsce poza małżeństwem. Widać jakie znaczenie ma dla was wasza wiara...
Aha - no i podjęcie współżycia wcale nie świadczy o osiągnięciu dorosłości jak
autorka postu sugerowała.

[zloty.strzal]

Ta zasada została wymyślona setki bądź tysiące lat przed wynalezieniem
skutecznej antykoncepcji i pewnie właśnie temu służyła. W końcu 2k bądź więcej
lat temu nie było Funduszu Alimentacyjnego, kobiety nie pracowały, a ktoś tego
mamuta musiał utłuc i przyciągnąć do jaskini.

[jj1978]

e tam, zasade wymyslono po to zeby panowie (ktorych takowa zasada nigdy tak
naprawde nie obowiazywala) mogli byc pewni (haha) ze placa tylko na swoje
dzieci. nie wychodzilo wtedy, nie wychodzi tez teraz - tzn testy dna sa lepszym
wyjsciem niz brak seksu przed slubem:)

trzeba byc niezle pokreconym zeby opierac malzenstwo tylko na seksie co zdaja
sie robic zwolennicy 'czystosci'.

[zloty.strzal]

jj1978 napisała:

> e tam, zasade wymyslono po to zeby panowie (ktorych takowa zasada nigdy tak
> naprawde nie obowiazywala) mogli byc pewni (haha) ze placa tylko na swoje
> dzieci.

To miałam na myśli pisząc o tym mamucie:)

> nie wychodzilo wtedy, nie wychodzi tez teraz - tzn testy dna sa lepszym
> wyjsciem niz brak seksu przed slubem:)

Ale testów DNA też przecież nie było! A jak się zrobiło założenie, że panna
młoda jest dziewicą, to sytuacja się znacznie upraszczała i bzykanie na boku nic
nie zmieniało (o ile się nie wydało). A teraz matki mają np. czworo dzieci z
czterema różnymi mężczyznami i ciężko spamiętać które z kim.

[sundry]

Seks jest zbyt ważny w życiu,by brać ślub z osobą,której się od
strony łóżka nie zna.

Utrzymuja ją rodzice

[lavinka]

i jest dorosła.
ROTFL

[jj1978]

myslalam ze w polsce zycie za pieniadze rodzicow to normalna sprawa wiec nie
wiem skad to oburzenie. rozumiem ze wszyscy ktorzy krzycza o doroslosci sami
sobie kupili mieszkania, od 17 roku zycia maja prace, jak mieszkaja w domu to
placa czynsz i oczywiscie placa rodzicom za opieke nad dziecmi ktore juz sobie
zdazyli zmajstrowac:)

może zacznij od usamodzielnienia się?

[kyyriad]

jak będziesz na siebie pracować, zarabiać, samodzielnie radzić sobie
z problemami, to rozmowa z rodzicami chyba będzie łatwiejsza,
prawda? Sama mam dorosłą córkę, i choć nie jestem konserwatywna, nie
jestem katoliczką, to gdyby ona chciała zamieszkać z chłopakiem a ja
miałabym to finansować, to byłabym niemiła i powiedziała, żeby
poczekała aż sama będzie się utrzymywać i wtedy może robić co chce,
ale wtedy kiedy ja ją utrzymuję, to takie zachowanie nie wchodzi w
rachubę. I nie chodzi tu o moralną hipokryzję, tylko o
odpowiedzialność za własne czyny, dojrzałość do samostanowienia i
budowania związków a podstawą do tego wszystkiego jest umiejętność
zarabiania pieniędzy na własne potrzeby.

[cingle.shaker]

i wszyscy to samo... będziesz dorosła, kiedy zaczniesz się sama utrzymywać... guzik prawda, co niejedna osoba w tym wątku już udowodniła, myślę że wystarczająco.

prawda jest taka, że rodzice faktycznie mają prawny obowiązek utrzymywać swoje dzieci na studiach dziennych, do 26 roku życia - co nie znaczy że nie są one dorosłe. można iść do pracy tuż po maturze, ale jeżeli poważnie myśli się o przyszłości to wie się, że takie rozwiązanie działa na krótką metę - wykształcenie = lepsza praca = większe zarobki. a niestety bardzo trudno utrzymać się całkowicie samodzielnie nie zawalając dziennych studiów.

co do autorki wątku - po jej wypowiedziach wnoszę, że jest osobą dojrzałą, odpowiedzialną i właśnie dorosłą, dlatego ma pełne prawo do decydowania o własnym życiu... i tak sobie myślę, że samo z siebie nie przyszło, ale właśnie przewrotnie ma to po rodzicach;)
dlatego być może ich nie doceniasz, po prostu na spokojnie postaraj się z nimi porozmawiać, argumenty masz w ręku - oprócz już wspomnianych powiedz że kochacie się, macie poważne plany na wspólną przyszłość (o ile to oczywiście prawda), jesteście gotowi na kolejny krok i zależy Ci na akceptacji rodziców.
na moje oko - duża szansa że zrozumieją.
przepraszam że tak się rozpisałam:P

[starucha_izergiel]

> i wszyscy to samo... będziesz dorosła, kiedy zaczniesz się sama utrzymywać... g
> uzik prawda, co niejedna osoba w tym wątku już udowodniła, myślę że wystarczają
> co.

Nie zauważyłam żadnych dowodów...

> prawda jest taka, że rodzice faktycznie mają prawny obowiązek utrzymywać swoje
> dzieci na studiach dziennych, do 26 roku życia

Owszem, ale istnieje jeszcze coś takiego jak zasady współżycia społecznego.
Skoro rodzice sponsorują dziecko, to dziecko powinno szanować ich zdanie. Jeśli
się sprzeciwią, rodzice odetną kasę, dziecko poda ich o alimenty, a wiesz mi, że
jak rodzice się uprą, to będą w stanie udowodnić, że nie mają wystarczających
możliwości finansowych (i w ich wieku mogą znaleźć 10 powodów aby nie płacić -
włącznie z pobytem w sanatorium czy innym turnusie zdrowotnym). I na co to? Do
czego doprowadzi ten spór? Kto zyska a kto straci?

Bardzo łatwo powiedzieć: "bo rodzic ma obowiązek" i niech płaci na zachcianki
dzieciaka do śmierci. A spróbuje taki dzieciak zawalić studia... skończy się
sielanka i rodzic palcem nie kiwnie, żeby pomóc.

> co do autorki wątku - po jej wypowiedziach wnoszę, że jest osobą dojrzałą, odpo
> wiedzialną i właśnie dorosłą, dlatego ma pełne prawo do decydowania o własnym ż
> yciu... i tak sobie myślę, że samo z siebie nie przyszło, ale właśnie przewrotn
> ie ma to po rodzicach;)

A ja jednak po jej pisaniu śmiem stwierdzić, że jednak jeszcze nie do końca jest
dojrzała do stałego związku pod jednym dachem.

[nsc23]

starucho izergiel,
czy wedlug Ciebie zarabianie na siebie jest wpisane w definicje doroslosci?

[starucha_izergiel]

TAK

Ktoś, kto nie jest się w stanie sam utrzymać i zaspokoić swoich potrzeb i musi
polegać na pomocy rodziców jest albo niezaradny życiowo, albo niedojrzały albo w
inny sposób ograniczony.

[nsc23]

Wydaje mi sie, ze mylisz dojrzalosc z dorosloscia.
Dojrzalosc to uksztaltowanie pod wzgledem umyslowym i emocjonalnym, natomiast
doroslosc to mozliwosc samodzielnego zycia (to wedlug slownika, nie wedlug
mojego humoru). W zwiazku z tym, ktos, kto na siebie nie zarabia moze byc
dojrzaly, ale nie jest dorosly (to apropos Twojego ostatniego postu, nie moego
pytania).
Moim zdaniem mozna byc calkiem dojrzalym osobnikiem, ale niekoniecznie
niezaleznym jezeli chodzi o utrzymanie.

[starucha_izergiel]

To nie ma najmniejszego znaczenia. Dowód w kieszenie oznacza dorosłość wyłącznie
na papierze

[nsc23]

Doroslosc owszem. Dojrzalosc mozna osiagnac w roznym wieku, w roznych
okolicznosciach. Znam co najmniej kilka osob, ktore sa dojrzale mimo mlodego
wieku i bycia na utrzymaniu rodzicow.

[cingle.shaker]

> Nie zauważyłam żadnych dowodów...

a ja i owszem. powiedz mi, w którym miejscu ktoś kto od razu po maturze - albo i bez niej - idzie do pracy w mostostalu albo na kasę w innym tesco, jest bardziej dojrzały od osoby która kończy nierzadko trudne studia żeby zdobyć wykształcenie, a co za tym idzie dobrą pracę i lepszy byt dla swojej przyszłej rodziny?

> Owszem, ale istnieje jeszcze coś takiego jak zasady współżycia społecznego.
> Skoro rodzice sponsorują dziecko, to dziecko powinno szanować ich zdanie. Jeśli
> się sprzeciwią, rodzice odetną kasę, dziecko poda ich o alimenty, a wiesz mi, ż
> e
> jak rodzice się uprą, to będą w stanie udowodnić, że nie mają wystarczających
> możliwości finansowych (i w ich wieku mogą znaleźć 10 powodów aby nie płacić -
> włącznie z pobytem w sanatorium czy innym turnusie zdrowotnym). I na co to? Do
> czego doprowadzi ten spór? Kto zyska a kto straci?
>
> Bardzo łatwo powiedzieć: "bo rodzic ma obowiązek" i niech płaci na zachcianki
> dzieciaka do śmierci. A spróbuje taki dzieciak zawalić studia... skończy się
> sielanka i rodzic palcem nie kiwnie, żeby pomóc.

byłoby chyba dobrze, gdybyś przeczytała mój post do końca i zwróciła uwagę na to co poradziłam autorce wątku... sposób zgodny właśnie z zasadami współżycia społecznego, i szacunkiem wobec siebie i rodziców...
natomiast co do udowadniania możliwości finansowych czy czegokolwiek - mówiłam o teorii, o tym że ludzie w polsce potrafią kombinować przekonywać mnie nie musisz:/

> A ja jednak po jej pisaniu śmiem stwierdzić, że jednak jeszcze nie do końca jes
> t
> dojrzała do stałego związku pod jednym dachem.

no więc różnimy się całkowicie co do odbioru jej wypowiedzi;>

[starucha_izergiel]

Przeczytałam uważnie

prawda jest taka, że rodzice faktycznie mają prawny obowiązek utrzymywać swoje
dzieci na studiach dziennych, do 26 roku życia - co nie znaczy że nie są one
dorosłe. można iść do pracy tuż po maturze, ale jeżeli poważnie myśli się o
przyszłości to wie się, że takie rozwiązanie działa na krótką metę -
wykształcenie = lepsza praca = większe zarobki. a niestety bardzo trudno
utrzymać się całkowicie samodzielnie nie zawalając dziennych studiów.

Oczywiście, że tak. Mimo wszystko, przedłużenie edukacji na studiach dziennych
jest jednocześnie przedłużeniem młodości i beztroski, co jest czasem
bardzo fajne ale trzeba się liczyć z ograniczeniami jakie zostaną nałożone na
nas przez rodziców. I nikt mi nie wmówi, że jest inaczej, bo swoje
odimprezowałam w akademiku, życiową dawkę zupek chinskich spożyłam, jajka w
akademickiej kuchni wysadziłam w powietrze.

Życie studenckie z dorosłością nie ma nic wspólnego.

[nsc23]

Starucho, mowisz o sobie i swoim przykladzie.
Ja moglabym mowic o sobie i tym jak ja spedzilam studia - nie mieszkalam nigdy w
akademiku, studia wybralam 2000km od domu moich rodzicow. Sama zalatwilam sobie
mieszkanie, sama musialam zalatwic wszystko inne, w obcym kraju, w obcym jezyku.
To, ze rodzice mnie utrzymywali, nie znaczy, ze mialam odkrecony kurek z kasa i
moglam wydawac jej dowolna ilosc - sama musialam sie martwic jak mi starczy od
pierwszego do pierwszego, sama musialam prac, prasowac, gotowac, nie bylo
jezdzenia do mamuski na weekendy, zeby mnie oprala i nakarmila.
Sam fakt, ze czlowiek decyduje sie na jednak dluzsze rozstanie z rodzina
powoduje szybsze dojrzewanie. Biorac pod uwage, ze wybylam z domu do obcego
kraju w wieku lat 17 z kawalkiem, mysle, ze zdarzalam dojrzec w tym czasie troche.
I mialam okazje napatrzec sie na ludzi, dla ktorych pierwszy rok studiow byl
pierwszym rokiem 'wolnosci' - na szczescie poszlam na studia 'wyszalana' i
'wyszumiana' i ominely mnie te 'przyjemnosci'.
Poza tym sa jeszcze sytuacje zyciowe, ktore powoduja, ze czlowiek dojrzewa w
pare dni. Nie zycze nikomu, ale zdarza sie.
Moze w slownikowym tego slowa znaczeniu dorosla nie jestem, ale uwazam, ze moge
sie spokojnie nazwac dojrzala w sensie emocjonalnym i umyslowym (wzglednie
oczywiscie, bo czlowiek umyslowo dojrzewa cale zycie).

[starucha_izergiel]

Owszem, zgadzam się z Tobą. Sytuacje życiowe, które wymagają samodzielnych,
trudnych decyzji powodują szybkie dorastanie i jestem jak najbardziej za
organizowaniem takiej szkoły życia dla młodych.

> To, ze rodzice mnie utrzymywali, nie znaczy, ze mialam odkrecony kurek z kasa i
> moglam wydawac jej dowolna ilosc - sama musialam sie martwic jak mi starczy od
> pierwszego do pierwszego, sama musialam prac, prasowac, gotowac, nie bylo
> jezdzenia do mamuski na weekendy, zeby mnie oprala i nakarmila.

To akurat dotyczy większości studentów mieszkających dalej niż 150 km od domu.

> Sam fakt, ze czlowiek decyduje sie na jednak dluzsze rozstanie z rodzina
> powoduje szybsze dojrzewanie. Biorac pod uwage, ze wybylam z domu do obcego
> kraju w wieku lat 17 z kawalkiem, mysle, ze zdarzalam dojrzec w tym czasie troc
> he.

Na pewno zdążyłaś i na pewno miałaś więcej problemów niż nie jeden student w
kraju, ale dalej nie przekonuje mnie fakt, że z powodu własnoręcznego prania
rodzić ma prawo nie zgadzać się na finansowanie czyjejś zabawy w małżeństwo. Już
ten dzieciak ma wystarczająco dużo problemów na głowie (studia, pranie,
sprzątanie, gotowanie, rachunki, żeby jeszcze do tego martwił się o partnera i
związek, komunikację, podział obowiązków). Niech najpierw sam zalatwi sobie
mieszkanie i wszystko inne, w obcym kraju, w obcym jezyku, nauczy się prać,
sprzątać, gotować, a potem, jak udowodni, że nie tylko umie to wszystko
zorganizować, ale też na to zarobić i utrzymać, - niech sobie dokłada do tego
partnera a potem dzieci.

Taka jest jak najbardziej prawidłowa i najzdrowsza kolej rzeczy... Naprawdę,
zaburzanie tej kolejności może stworzyć bałagan i problemy na całe życie. I nie
ważne czy chodzi o pary nieformalne czy małżeństwa mentalnych gó...arzy.

[nsc23]

> Taka jest jak najbardziej prawidłowa i najzdrowsza kolej rzeczy... Naprawdę,
> zaburzanie tej kolejności może stworzyć bałagan i problemy na całe życie. I nie
> ważne czy chodzi o pary nieformalne czy małżeństwa mentalnych gó...arzy.

Zapomnialas dodac, ze Twoim zdaniem. To naprawde nie jest prawda uniwersalna,
tylko Twoja opinia.
Mnie i mojego partnera czeka przeprowadzka o 500km, w zwiazku z moimi studiami
magisterskimi. Czy w takim razie sugerujesz, ze on powinien zostac tu, a ja
powinnam sama sie przeprowadzic, czy moze powinnismy sie przeprowadzic osobno i
nadal mieszkac osobno w imie jakies dziwacznej idei?

Nie wiem, o kim mowisz mowiac o mentalnych gowniarzach, ja sie nie poczuwam.

[cingle.shaker]

> Oczywiście, że tak. Mimo wszystko, przedłużenie edukacji na studiach dziennych
> jest jednocześnie przedłużeniem młodości i beztroski, co jest czasem
> bardzo fajne ale trzeba się liczyć z ograniczeniami jakie zostaną nałożone na
> nas przez rodziców. I nikt mi nie wmówi, że jest inaczej, bo swoje
> odimprezowałam w akademiku, życiową dawkę zupek chinskich spożyłam, jajka w
> akademickiej kuchni wysadziłam w powietrze.
>
> Życie studenckie z dorosłością nie ma nic wspólnego.


z całym szacunkiem, ale to jest wyłącznie Twoje doświadczenie i nie możesz na jego podstawie uogólniać...
może powiem kilka słów o sobie... mam teraz 23 lata, jestem na czwartym roku studiów dziennych, od dwóch lat mieszkam z moim obecnie już narzeczonym i dwójką przyjaciół. jednocześnie od początku pierwszego roku pracuję, w ciągu wakacji również dorabiam. mam fantastyczny kontakt z moim ojcem, który mi ufa i szanuje moje decyzje i wybory - i tak, pomaga mi również finansowo, bez tego byłoby mi trudno - oraz za sobą ciężką przeprawę sądową o alimenty z matką (jest alkoholiczką, o tyle 'łatwiej' było mi ją wygrać).

tak, jestem młoda. tak, mam czas na imprezy, rzadko bo rzadko ale jednak. patrzę na świat optymistycznie, możesz to nazwać beztroską. ale nazwać mnie osobą niedojrzałą czy też nieodpowiedzialną nie możesz, nie pamiętam kiedy mogłam sobie pozwolić na bycie 'niedorosłą'.

znam wiele osób o podobnych doświadczeniach, i wiele takich dla których faktycznie studia to wieczna balanga. proszę tylko, żeby nie zakładać z góry, że dziewczyna o której mówimy należy do tej drugiej grupy.

[starucha_izergiel]

zdarzają się wyjątki, ale to tylko wyjątki.

Wbrew pozorom nie jestem wiele starsza od Ciebie:

Pracuję od 22 r.ż. - na pół etatu, od 23 na pełen i od tego czasu utrzymuję się
sama. Skończyłam studia dzienne i zaoczne i od 23 r.ż czuję się w pełni
dorosła... mam 26 lat. Z partnerem mieszkam od blisko 1,5 roku

W Twoim wypadku jest jeszcze inna sprawa - masz taki układ z ojcem, że on
akceptuje Twoją decyzję, ale nie każdy rodzić musi się na to zgodzić. Może
uważa, że jesteś wystarczająco odpowiedzialna? Wyjątki istnieją, ale z własnego
doświadczenia wiem, że to są tylko wyjątki.

[cingle.shaker]

> W Twoim wypadku jest jeszcze inna sprawa - masz taki układ z ojcem, że on
> akceptuje Twoją decyzję, ale nie każdy rodzić musi się na to zgodzić. Może
> uważa, że jesteś wystarczająco odpowiedzialna? Wyjątki istnieją, ale z własnego
> doświadczenia wiem, że to są tylko wyjątki.


wiem że tak uważa... wiem że jego zaufanie motywuje mnie do tego żeby go nie zawieść. ale wiem też, że gdybym nie miała takiego szczęścia jakim jest mój tato, nie byłabym wcale innym człowiekiem.
sytuacji jest tyle ile rodzin, ale ciągle uważam że taki moment to egzamin nie tylko dla dzieci, ale i dla rodziców - na ile są w stanie dojść do porozumienia. i chyba nie można zakładać że zawsze rację mają ci starsi, tylko dlatego że są starsi.

[przylga]

Ja to zrobiłam tak : wyprowadziłam sie z chaty dziecko.

[kura28]

Proponuję czytać wątek przed wypowiedzeniem się w nim. W skrócie:
dziewczyna NIE MIESZKA z rodzicami, więc nie musi się wyprowadzać.
Jest natomiast na ich utrzymaniu (studiuje w innym mieście).

My way or highway

[galba00]

Rodzice moze i glupi, zasciankowi - ale za dawana kase maja prawo stawiac warunki....
Jezeli ich przekonasz i zaakceptuja twoja propozycje zamieszkania z chlopakiem i finansowania tego - good for you. Jesli nie - to masz pecha.....albo nie masz daru przekonywania lub tez twoje argumenty nie sa racjonalne. Wtedy: WYPROWADZ SIE I NIECH CHLOPAK POGLOWKUJE JAK TU WAS UTRZYMAC..... ;-}
Chyba, ze chlopak nie jest glupi i chce nie tylko twej du.... ale i kasy od twych rodzicow..... to winno ci dac duzo do myslenia......

[discoretro80s]

ja bym ci poradzil szanuj rodzicow

[discoretro80s]

cipo
oni nie chcieli ku... wiec nie zachowuj sie jak ku...

[cynaamonka]

Skoro wciaz Cie utrzymuja - to wybacz, ale ja tu nie widze miejsca na doroslosc.
Dorosly utrzymuje sie sam, a przynajmniej potencjalnie jest w stanie to robic.

[cingle.shaker]

ona jest w stanie sama się utrzymać... czy to tak trudno zrozumieć?

zdecydowała że zamiast pójść do słabo płatnej pracy, skończy studia - na to potrzebny jest czas, i nie zostaje go wiele na dorabianie...

naprawdę uważacie że tylko ten jeden fakt czyni ją mniej 'dorosłą'?