Zatroskani rodzice

[stinefraexeter]

Wiem, że nie jestem jedyna w takiej sytuacji, wiem, że rodzice się martwić
będą zawsze i wszędzie, wiem to wszystko, ale łatwiej wcale nie jest.

Moja mama zwłaszcza wiecznie się martwi. Martwiła się o moje stopnie w szkole
(byłam zawsze w czołówce klasy), martwiła się na studiach, martwi się, czy się
nie ubrałam za ciepło bądź za zimno, martwi się o to, że przytyję (nie mam
nadwagi i nigdy nie miałam), martwi się o to, że na twarzy wyskoczył mi
pryszcz, martwi się o to, że wyskoczy mi pryszcz, jeśli zjem za dużo czekolady
itd.....

Nic się nie zmieniło. Zwracanie uwagi kończy się albo kłótnią albo szantażem
emocjonalnym ("wiesz, że to z miłości"). Mogłabym jakoś przejść nad tym do
porządku dziennego (jakoś...), ale kłopot polega na tym, że mama oczekuje ode
mnie, że będę się z nią dzieliła swoimi troskami i przemyśleniami ("wiesz, że
zawsze ci pomogę i cię wysłucham"). Tyle tylko, że zwierzenie się z
wątpliwości dotyczących pracy zakończyło się taką eksplozją "martwienia się" o
mnie, że powiedziałam sobie "Nigdy więcej". Już jej nie mówię o poważnych
problemach, bo jej troska tak mnie przytłacza, że mój problem staje się
podwójnie ciężki. Nie zmienia to faktu, że ona wciąż się żali, że nic jej nie
mówię, że tracimy kontakt, że nic o mnie nie wie...

Odciąć kategorycznie się nie mogę i nie chcę.
Chcę usłyszeć, że jest magiczny sposób na to, by moja matka zaczęła się
martwić mniej, a przynajmniej ciszej (75% tego, co mówi na głos, mogłaby
zachować dla siebie). Jak jej uświadomić, że ta troska jest po prostu
przygniatająca i jeszcze bardziej utrudnia mi życie? Czy ktoś wie jak to
zrobić i czy chciałby się ze mną tym sekretem podzielić?

[ja-27]

No jedyna nie jestes...
Ja tez mam mame panikare, ze tak to nazwe...moze o pryszcze sie nie
martwila, ale tez jak tylko mowilam jej ze cos mnie trapi to spac
przez to nie mogla...a najgorsze, ze o mojego brata tak sie nie
martwi tylko o mnie...
Teraz mam 27 lat, a jej nie przeszlo...

Tylko, ze ja jestem w innym kraju i z tej racji nie mam takiego
kontaktu aby jej opowiadac o problemach...ale ogolnie wyprowadzka z
domu to jest jakies rozwiazanie problemu...TYLKO NIE WIEM ILE MASZ
LAT...
Ale jak jeszcze bylam w Polsce to czasami mowilam jej o czyms (co
nie bylo prawda) taki mamy problemik, ona jako pomagajaca matka
mowila co powinnam robic...ja niby tak postapilam a ona cieszyala
sie ze jest pomocna...Wiem, ze to nie jest zbytnio dobra rada, ale
mi pomagala...
Ale i tak ja kocham:)

[fioletowakapusta]

Rodzice mojego chłopaka tacy są. A moi nie...Z mamą kontakt
sporadyczny, zawsze tak było i zawsze cierpiałam bardzo z tego podu,
ojciec to bardziejk umpel - wspólne mamy pasje i o tym gadamy,
wygłupiamy się, ale tak ojciec-córka, rada- wsparcie-pomoc to nie
jest... I tak źle i tak niedobrze, złoty środek najlepszy

[stinefraexeter]

Nie mieszkam z rodzicami, a nawet dużą część czasu spędzam zagranicą, ale
dystans fizyczny tak naprawdę nie ma w mojej sytuacji większego znaczenia.
Martwienie się dociera do mnie przez morza i oceany..

Na wymyślanie problemów nigdy nie wpadłam, bo miałam dość swoich. I zawsze jak
było mi z czymś naprawdę ciężko to szłam do matki, tyle tylko, że poza różnymi
radami zostawałam jeszcze obarczona jej martwieniem się. Potem ona o moim
problemie myślała w nocy, w autobusie, w pracy, na zakupach, dzwoniła po kilku
dniach, dopytywała się jak się czuję i cały czas podkreślała, jak ona bardzo się
martwi i jakie to nie do zniesienia dla rodzica widzieć, że jego dziecko cierpi,
a ona nie może mi pomóc. Wynik jest nieodmiennie taki, że stresuję się już nie
tylko własnym problemem, ale także tym, że moja biedna mama przeze mnie tak się
zadręcza.
Doszło do takiej schizy, że zaczęłam podświadomie obwiniać siebie za to, że nie
jestem szczęśliwa i tym samym zadaję matce ból!

Ponieważ historia powtarzała się przez całe moje życie, więc musiał w końcu
nadejść dzień, by powiedzieć DOŚĆ. No i skończyło się dzielenie się troskami z
matką. Tyle tylko, że to niewiele zmieniło. Ona zaczęła rozpaczać, że kontakt
między nami się ochładza, że nic o mnie nie wie i przy każdym spotkaniu czy
rozmowie wypytuje a to o pracę, a to o związek, pyta i pyta.

Czyli jak nie nadmiar troski, to wścibskość. :(

A wszystko to okraszone oczywiście sosem wzbudzania we mnie winy (najpierw
dlatego, że mamę zamartwiam, a teraz dlatego że już nic jej nie mówię).

Jak sobie z tym poradzić?

[ja-27]

O kurcze to ja na to juz rady nie mam...moja mama chyba az tak
bardzo martwiaca sie nie jest...to, ze wyjechalam z kraju
pomoglo...bo bardzo rzadko do Polski przyjezdzam...a wiadomo, ze
przez telefon to trajkotac nie bede...czasem maila napisze...
Zawsze jej powtarzam, ze skoro nie dzwonie to wszystko jest w
porzadku...i to do niej w miare dociera...
Jak wyjechalam to sie martwila, ze tak sama jestem, nowa praca, nie
do konca perfekcyjny jezyk, pytala jak mieszkanie, jak praca, czy
juz mam znajomych...teraz troche oslablo jej matrwienie...moze to
dlatego, ze w maju wychodze za maz...ale na to rady chyba nie ma...
Bo skoro nie mowiac jej wywolujesz u niej i u siebie jeszcze wieksze
stresy to nie tedy droga...chociaz nie wiem...nie jestem psychologiem

nie da się chyba ukryć

[admin.forumowy]

jesteście dziećmi ,

dziećmi Waszych rodziców i tak bedzie na zawsze.

A rodzice , no coż czasami swoja miłościa i nadgorliwościa potrafią położyc
najlepsze stosunki rodzicielskie.

[ja-27]

Oj potrafia...

I chociaz cieszy mnie, ze rodzice o mnie mysla...to jeszcze w
czasach studenckich czasem wolalam aby na chwile zapomnieli...bo
moja mama to zawsze zadzwonila w najmniej odpowiednim momencie, jak
zla bylam czy naprawde mnie cos gryzlo i mi wiercila dziure w
brzuchu... No teraz jest inaczej...

[stinefraexeter]

admin.forumowy napisał:

> jesteście dziećmi ,

Tyle to i ja wiem.

>
> A rodzice , no coż czasami swoja miłościa i nadgorliwościa potrafią położyc
> najlepsze stosunki rodzicielskie.

Wiadomo czym jest wybrukowana droga do piekła..
Pytanie tylko, czy można zminimalizować ten negatywny wpływ rodzicielskiej
miłości? :(

[arsmenik]

na to Ci nie odpowiem , bo pepowine odciąłem w wieku 19 lat i mam względny
spokój, choc trafia się upierdliwość z jej strony ale nie robie sobie z tego nic
powaznego.

[isabella666]

hmmm, ja też doświadczam nadopiekuńczości mamy. I to mnie faktycznie
przytłacza. To zycie moim życiem. Mimo, że starałam się zahamować to
dosyć wcześnie - nie bardzo się udało, chyba dla świętego spokoju
nie zawsze się buntuję. Od dawna nie mieszkam z rodzicami ale
widocznie za blisko :) Moja mama jest zbyt roztargniona aby
zamartwiać się wszystkimi pryszczami ale nie omieszka go
zwerbalizować gdy się pojawi - hehe

[stinefraexeter]

No właśnie, po co w ogóle są te uwagi o pryszczach? Czy to obawa, że jak
troskliwa mamusia o tym nie powie, to głupia córka nie zauważy? ;)

Moja mama też czuje się w obowiązku powiadomić mnie, że wyskoczył mi pryszcz, że
wyglądam chorobliwie (po chorobie) lub że włosy mi się potargały na wietrze (w
wietrzną pogodę).

[isabella666]

pewnie też nie masz rodzeństwa....

Jest sposób :-)

[beata-12345]

Zrób sobie dziecko. Wtedy będzie się martwiła o wnuka, a nie o
Ciebie. ;-) U mnie tak właśnie było ;-)

[gazetowy.mail]

Nie wiem czy moja mama się martwi o mnie ale ogólnie lubi się
martwić, przewidywać najgorsze oraz pouczać :-)

Mieszkamy oddzielnie, przyszłam do niej i gotowałam. Siedzi patrzy i
mówi, że nie w tym garnku, ze nie przykrylam pokrywą itp. Zapytałam
więc czy chodzi jej o to żeby ugotowac ziemniaki. Po potwierdzeniu
powiedziałam, ze ziemniakom obojęte jest czy gotują sie w zielonym
czy niebieskim garnku - dodałam, że od 10 lat gotuje ziemniaki u
siebie i jakos mi to wychodzi oraz że gdy będę chciała coś wiedziec
to zapytam.

Mieszkanie kupiłam bez jej wiedzy żeby nie gadała, bo ona przecież
słyszała, że developer zbankrutował i ludzie stracili kasę, że ktoś
kupił mieszkanie a tam byli zameldowani dzicy lokatorzy itp. czarne
wizje. Gdy przyszła do kupionego już mieszkania i zaczeła "Ale
przecież...." powiedziałam, że siedzimy pijemy herbatkę i
porozmawiajmy o czyms miłym a nie narzekajmy bo własnie dlatego nic
jej nie mówiłam, żeby tego nie słuchać.

Teraz zauważam gdy do niej przychodzę, że zachowuje się jak jej mama
a moja babcia. Zapytałam czy pamięta jak wracała do domu a babcia
robiła tak i tak. Oczywiście pamietała bo ją to zawsze denerwowalo.
Więc zapytałam dlaczego robi tak samo.

Tak powoli odzwyczajam ją od tego narzekania itp pokazując że świat
równiez jest fajny i trzeba sie cieszyć.

[nihiru]

Ja mam podobny problem tylko ze swoim ojcem. On co prawda nie narzeka, nie
zamartwia się na zapas i nie szuka problemów, ale wystarczy że "aktywnie
pomaga". Jak mu się powie o jakimś problemie (głównie finansowym lub zdrowotnym)
to będzie dzwonił, dopytywał się po kilka razy, wyszukiwał jakieś pomysły na
zaradzenie złu, i - co najgorsze - obrażał się, jeśli jego dobre rady nie są
przyjmowane z entuzjazmem i natychmiast wcielane w życie:)

można to ograniczyć, ale całkiem wykorzenić się nie da:)