Smutek...depresja...Co robić?

[missundaztood]

Chce mi się płakać, a właściwie to już płaczę. Ogarnął mnie jakiś straszny
smutek. Niby mam wszystko, nie mam na co narzekać. Ale co mam poradzić na to,
że jest mi źle? Myślę, że powinnam iść do psychologa, ale gdybym powiedziała
to mamie (mieszkam jeszcze z rodzicami) uznałaby to za jakiś mój wymysł. Czy
Wy też macie takie depresje, mimo, że właściwie nie ma powodu, dla którego
można by się załamywać?

[kociamama]

Moze to powaznie depresja?
NIe mow nic mamie i idz do psychiatry, da Ci jakies antydepresanty i Ci
przejdzie.
Depresja wymaga leczenia, wiec tego nie lekcewaz.
A moze to poprostu chwilowe zalamanie?
Zacznij uprawiac jakis sport (to naprawde pomaga). Pewnie nie masz sily do
dzialania, i najtrudniej jest zaczac, ale idz na jakis dlugi spacer, uprawiaj
regularnie sport i byc moze wroci rownowaga psychiczna.

Pozdrawiam,
Kociamama.

[marchewunia]

Mi też czasami nic się nie chce i wszystko mnie dobija...ostatnio trwało to
miesiąc...ale trzeba się przebić...najpierw dać się chandrze czy
depresji...otulić w koc...a następnie spróbowac iść na spacer, właśnie jakiś
sport uprawiać...dobra książka, film i z czasem przejdzie, życze powodzenia

[alinaw1]

Ja przeszłam przez piekło depresji. Ktoś tu powiedział, że wizyta u psych,
trochę leków i po kłopocie. Żadne leki nie pomogą jeśli nie popracujemy nad
sobą. Dla mnie prawdziwym ratunkiem byli LUDZIE. Choć wcale ich nie chciałam
widzieć mój mąż dziwnie umawiał mnóstwo znajomych, dzwoniły do mnie koleżanki,
kazał mi iść na koncert (jak przed laty), dał mi ekstra pieniądze na karnet do
klubu wellnes, zaproponował opiekunkę do dziecka. I właśnie te rozwiązania
(wydaje się szalenie proste, prawda?) poleciła nam pani psycholog.

[kociamama]

alinaw1 napisała:

> Ja przeszłam przez piekło depresji. Ktoś tu powiedział, że wizyta u psych,
> trochę leków i po kłopocie.


To chyba o mnie chodzi... Nie mowie, ze leki zalatwia wszystko, ale w
najgorszych chwilach bywaja pomocne, no i trzeba od czegos zaczac, np. od
wizyty u specjalisty.

POlecam jednak rozejrzec sie za kims dobrym, nie isc do byle kogo (pierwszego
lepszego z przychodni, bo to moze narobic wiecej klopotow niz pozytku)

Pozdrawiam,
Kociamama.

[missundaztood]

Dzięki wam wszystkim za odpowiedź. Jednak myślę, że nie poradzę sobie z tym
sama, Potrzebuję własnie pomocy ludzi-rodziny. Ale nie mogę powiedzieć o tym
mamie, bo chociaż bardzo mnie kocha, uzna, że nie doceniam tego co mam
(samochód, prywatna szkoła). Znam ją, wiem, że tak będzie. Dlatego jeszcze mi z
tym gorzej, bo rzeczywiscie powinnam docenic to co mam i przestać robić z
siebie ofiarę losu. Ale nie mam wpływu na to jak się czuję...Marzę o psie,
myślę, że pomógłby mi poczuć się lepiej, ale moi rodzice nie lubią zwierząt w
domu i nie chcą nawet o tym słyszeć...

[Gość: czerwony kapturek]

mogę ci zaoferować tylko pozytywne myślenie telepatyczne. też mnie ogarnia
depresja - dzisiaj urządziłam piękne przedstawienie u rodziców, którego
kulminacyjnym punktem było walenie głową we framugę - a na pozór było tak
dobrze. Wybuch nastąpił od słowa do słowa, a powód to to, że ich pomoc
materialna, m.in w skończeniu studiów (prywatnych), daje mi tylko
nieskończonego kaca moralnego, że w życiu im się nie odwdzięczę i że kto wie,
jak długo jeszcze będę musiała korzystać z ich pomocy... A jestem mężatką, mam
dziecko w podstawówce, mieszkanie (spadek). stara krowa ze mnie, a jak dziecko -
a naprawdę chciałabym wreszcie dorosnąć. co śmieszne to na psychiatrę
musiałabym też ich prosić o kase...

[Gość: KONRAD]

Zaplanuj sobie fajny wyjazd w Góry. Wygląda na to, że rodziców chyba łatwo na
to namówisz. Po górach masz chodzić, a nie oglądać je z dołu (ale bez przesady,
bo łatwo sobie zrobić krzywdę). Takie spektakularne przeżycia dają duży dystans
do codzienności. Zamiast gór mogą być spadochrony lub cokolwiek co wyzwala
trochę adrenaliny i wymaga wysiłku.

Na co dzień dobra jest książka. Np popularnonaukowe publikacje o pochodzeniu i
przyszłości Wszechświata. Wszystkie metody łączy fakt, że pozwalają usunąć
własną osobę z centrum zainteresowania oraz otwierają oczy na piękno i mistycyzm
świata.

[Gość: Asia]

Porozmawiaj z przyjaciolka, jezeli nie mozesz z rodzicami. Zapisz sie gdzies
na dodatkowe zajecia, gdzie poznasz nowych ludzi. Ale tam gdzie bedziesz
musiala z nimi wspolpracowac. Np tance albo jakis jezyk. Czasami monotonia
moze przygnebiac. Wiec zmien cos.
Idz do fryzjera, zmien fryzure. Cos radykalnego. Np nowy kolor, albo z dlugich
wlosow zrob krotkie. Wychodz z domu, chodz na spacery, do miasta.
Moze Ci przejdzie. Teraz zima zawsze jestesmy bardziej pesymistyczni.
Jezeli lubisz zwierzeta, a nie mozesz miec, sprobuj przejsc sie do ochronki
dla zwierzat. Moze bedziesz mogla tam przychodzic i pomagac jako wolontariusz.
Wiem jak to jest byc w dolku. Najchetniej by sie siedzialo w kacie i plakalo.
Ale sporbuj sie przelamac i zrob cos, poczujesz sie lepiej.
A jak nie, to idz do psychologa, czasami sama rozmowa pomoze.
Trzymam kciuki

[kociamama]

Wiesz, a propos zwierzat, jestes pewna, ze Twoi rodzice ich nie lubia?
Bo ja takze zawsze marzylam o zwierzeciu (o kocie) i moi rodzice nie chcieli
sie zgodzic z licznych powodow, ale ja pewnego dnia po prostu przynioslam kota
do domu.
Mamie od razu sie spodobal, a tata sie na wszystkich obrzil na tydzien,
(meskie ego, ze bez jego zgody), po tygodniu zaczal gadac z kotem, a po dwoch
i przestal sie gniewac na mnie i na mame...

Nie mowie, zebys na sile kupowala, czy brala zwierzaka, bo to nie zabawka, a
jak rodzice naprawde nie chca, to bedzie problem, ale gdyby jakis bezpanski
pies sie w okolicy pojawil, czay kot, ktorego mozesz przygarnac...

Pozdrawiam,
Kociamama.

Idź na forum Depresja...

[pajdeczka]

..tam Ci się polepszy. Nie ma to, jak wysłuchiwać o cudzym nieszczęściu.

[Gość: Ewucha]

No tak, nic się nie zmieniło!
Jak zwykle Pajda potrafi wszystko podsumować zjadliwie...

[pajdeczka]

Gość portalu: Ewucha napisał(a):

> No tak, nic się nie zmieniło!
> Jak zwykle Pajda potrafi wszystko podsumować zjadliwie...

A dlaczego by nie? Nie gdzie indziej, tylko właśnie na Depresji mnie zdołowano.
Dlatego mam prawo mieć swoje, subiektywne zdanie na ten temat.