Cynizm, nienawiść, pieniądz

[Gość: Melpomen]

Jaki tam znów warszawski debiut?!? A ten Fosse w Rozmaitościach na "Terenie
Warszawa"?

70 lat pozniej Austria odrodzila sie w III RP

[abhaod]

wschodni socjaldarwinizm na codzien

[Gość: bogalfa]

Świetna recenzja, nie pierwsza i na pewno nie ostatnia Pańskiego pióra.

[Gość: Adam]

Nie bardzo rozumiem, co ma ten komentarz do obejrzanego przeze mnie przedstawienia? Czy moze
odnosi sie do recenzji? Domyslam sie ze przy klawiaturze siedziala osoba zawistna lub sfrustrowana
oraz tchorzliwa. Mozna by to i owo zarzucic temu przedstawieniu ale na pewno nie socjaldarwinizm,
cokolwiek by to mialo znaczyc. Estetyka tego przedstawienia jest - przynajmniej dla mnie - dosyc
niecodzienna, i potrzebowalem troche czasu aby w nia wejsc, jednak nie przeszkodzilo mi to aby
sledzic fantastyczny tekst (dziekuje panu tlumaczowi, bo oryginalu nie znam), rewelacyjnie swieza gre
aktorow oraz samo dzialanie sceniczne, madrze wymyslone i poprowadzone przez rezyserke. Jesli ktos
sobie wyobraza, ze ludzie sa lepsi, szlachetniejsi, moze i jest spowodowany tesknota za tym, ale
pozbawiony poczucia realnosci. To przedstawienie krzyczy wlasnie o braku czlowieczenstwa wsrod
maluczkich, mowi obudzcie sie. Gdybym mial tu rzucic haslo podobne do "socjaldarwinizm..." itp.
powiedzialbym: ponadczasowa ewangelia - oko za oko, zab za zab. I jeszcze: po tym przedstawieniu
po raz pierwszy na prawde zastanowilem sie ze w ogole kiedys zostaly takie wartosci nazwane jak
WIara Nadzieja Milosc, dzisiaj nikt nawet nie wie skad ten cytat...

[Gość: abhaod]

wiara jest dla niedouczonych i niedoinformowanych, nadzieja wiadomo czyja
matka, milosc dla pragnacych miec dzieci; oto w skrocie definicja
socjaldarwinizmu

[Gość: adam]

Rozumiem ze to krytyka przeslania biblii, a co masz do powiedzenia o przedstawieniu? albo o przeslaniu
autora? bo chyba nie powiesz ze tytul odbijal sie w tresci... raczej brak tego - no moze jeszcze takie
stanowisko jak twoje, jako przewodni motyw dla dzialan wszystkich na scenie... Wiesz, oskarzac i
pokrzykiwac potrafi kazdy, z pomyslunkiem - gorzej.

[Gość: abhaod]

Od poczatku swiata Bog jest obecny w nas, i wokol nas. Pozwala nam dzialac
zgodnie z wlasna wola, i jednoczesnie pokazuje, ze inny swiat jest mozliwy.
Chcialoby sie powtorzyc za Nalkowska "Ludzie ludziom zgotowali ten
los".Lub "Gdybym mowil jezykami ludzi i aniolow, a milosci bym nie mial..."
Pozdrawiam

[stanislawski1111]

Bylem dzisiaj na tym spektaklu. Nie znalem sztuki, ani autora, ani rezyserki. Programu nie zakupilem
przed przedstawieniem, z braku czasu - wpadlem z zona w ostatniej chwili - wiec nie znalem
szczegolow. Bywam w teatrze kilka razy do roku, nawet czesciej za granica, niz w Polsce i raczej w
operze niz w teatrze. A tu, prosze, zaskoczenie. Wlasnie te tematy dyskutowalismy towarzysko
niedawno. Bardzo podzielam zdanie "adama"! Ta zimnica mnie najpierw odepchnela a potem sie jej
przerazilem. Czyli wciagnela i przejela. Historia lepsza niz relacje post-wyborcze... Sam jestem
"wolnym ptakiem" i wiem na czym polega "sprzedac samego siebie"!
Z recenzja w Rzeczpospolitej tez bym ostro polemizowal. Przeciez to bardziej tu i teraz niz wszystko co
wspolczesnie o naszej sytuacji polityczno-spolecznej napisano przed wyborami! I to nie tylko zasluga
autora, ktory nawiasem mowiac bez tego aktorskiego kunsztu mocno zalatywalby mi starocia, lecz
przede wszystkim tego przedtstawienia i aktorow! Dziekuje recenzentowi. Zgadzam sie - i zaciagne
znajomych!

[zenada1]

A w "RZeczpospolitej " sie nie podobało. Bardzo trudno zrozumieć mechanizmy
polskiej krytyki teatralnej zarówno w teatrze dramatycznym jak i w operze i
balecie. Koniec końców nie ma z krytyków wiele pożytku bo jak się ich dłużej
czyta to nie widać w ich wypowiedziach zadnej spójności może poza towarzyską.
Tak czy siak trzeba ryzykować zakup biletu by móc samemu wyrobić sobie opinię;))

[Gość: Adam]

W Rzeczpospolitej musialo sie nie podobac! Jak podoba sie Pawlowskiegmu, nie podoba sie Kowalczykowi.
Bez wzgledu na prawde. Ja wole czytac Pawlowskiego, i lepszy styl i ostrzejsze oko, chodz - odrobine
wiecej analizy tekstu wobec interpretacji scenicznej dodalo by powagi jego wypowiedzi, ktore suma
summarum zamykaja sie w stwierdzeniu: "podobalo mi sie " albo " nie podobalo mi sie". Roznica polega
na tym, ze u Kowalczyka nawet sie nie dowiem dlaczego mu sie nie podobalo, po prostu zle i tyle. hcialo
by sie byc Panem Bogiem....

[Gość: Adam]

Ps. Dla wszystkich ktorzy rowniez czytali recenzje Kowalczyka w Rzeczpospolitej - ta "kakofonia
dzwiekow upiornej, niby to progresywnej elektronicznej muzyki" to TOM WAITS. Pozostawiam bez
komentarza.

[Gość: trans]

Waits, właśnie! Waits - mroczny, wspaniały współpracownik Wilsona! Tak mi się
wydawało! Dzięki za upewnienie!

jak dramaturg zginał od konara

[Gość: trans]

A oto recenzja Kowalczyka. O samym spektaklu jest pare linijek. Dlaczego
najważniejszsą wiadomością, jest to, że autor zginął przygnieciony konarem?
Naprawdę nie rozumiem.. jakoś spostrzeżenie Pawłowskiego, że w stolicy pojawił
sie wreszcie teatr dla dorosłych, teatr polityczny, bardziej mnie przekonuje.

"Gigantyczne lanie wody"

Ödön von Horváth miał zaledwie 37 lat, gdy na rok przed wybuchem II wojny
światowej zerwany przez wiatr konar kasztanowca położył kres jego życiu.

Stało się to w Paryżu, bo pisarz często zmieniał adresy, odkąd Cyganka
przepowiedziała mu gwałtowną śmierć. Jego krótki acz dramatyczny żywot był
jednym z wątków sztuki "Opowieści Hollywoodu" Christophera Hamptona.
Von Horváth mówił o sobie, że jest przedstawicielem "typowej mieszaniny
staroaustriacko-węgierskiej". Z jego tekstów (m. in. "Opowieści Lasku
Wiedeńskiego", "Don Juan wraca z wojny", "Nieznajoma z Sekwany") przebija
społecznikowskie zacięcie. Piętnował znieczulicę toczącą strasznych mieszczan
świata Zachodu, stronnicze i niesprawiedliwe sądownictwo, iluzoryczność
państwowych form opieki nad obywatelem, który znalazł się w potrzebie.
"Wiarę, nadzieję, miłość" napisał z inspiracji reportera sądowego Lukasa
Kristla, który w 1932 r. zwrócił mu uwagę na sprawę młodej sprzedawczyni
gorsetów Klary Gramm, skazanej za oszustwo. Cztery lata później dramat miał
prapremierę w Wiedniu.
W roli głównej bohaterki wystąpiła Julia Kijowska. Zapożyczona u swej
pracodawczyni (Agnieszka Wosińska) i u przypadkowo poznanego preparatora zwłok
(Wojciech Wysocki), padnie ofiarą oskarżenia o wyłudzenie pieniędzy.
Napiętnowana jako oszustka, traci pracę i trafia do aresztu. Odtrąca ją
narzeczony policjant (Miłogost Reczek). Wszyscy, oczywiście, mają usta pełne
frazesów, ubolewając nad niewdzięcznością dziewczyny i jej upadkiem.
Grażyna Kania wystawiła rzecz w laboratoryjnie czystej, odpychająco zimnej
przestrzeni, z imitującym deszcz prysznicem, zalewającym scenę na finał. Kazała
aktorom głównie wrzeszczeć, co sprawiło, że w dialogach zacierały się sensy.
Krzyk na scenie coś znaczy, jeśli wybrzmiewa w starannie wybranych dwóch,
trzech momentach. Stosowany permanentnie, na nikim nie robi wrażenia, lecz
jedynie męczy uszy i usypia czujność widza. Stawianie na decybele jest,
najłagodniej mówiąc, inscenizacyjną pomyłką.
Dziwaczna forma - bo trzeba jeszcze wspomnieć o kakofonii dźwięków upiornej,
niby to progresywnej, elektronicznej muzyki - sprowadziła utwór von Horvátha do
kiczowatego obyczajowego obrazka. Co też - mimo świetnej roli Julii Kijowskiej -
nie pozwoliło widzowi należycie przejąć się losem głównej bohaterki.

[zenada1]

Zgadzam się , to co najbardziej razi to brak narzędzi analizy krytycznej i prób
obiektywizowania swoich opinii. Być może dziś jest to już niemożliwe, ale
jednak by się chciało i jak się czyta recenzje w prasie np. angielskiej to
jednak czasem się udaje. Oczywiście każdy ma prawo wyra żać swoje opinie o tym
czy mu się podobało czy nie ale dlaczego ktoś miałby się tym przejmować
:)

a propos krytyków

[Gość: Nina]

Swieta prawda - J.R.Kowalczykowi malo co sie podoba. Malo tego, czesto nie
rozumie pewnych rozwiazan rezyserskich, nie dostrzega symboliki, cytatow itp.,
a potepia wszystko w czambul. Poza tym zdarza mu sie zdradzic niewiedze - patrz
nieznajomosc Waitsa. Wymagane to moze nie jest, ale troche sie wyglupil...

[Gość: adam]

Waits jest tak wpisany w krajobraz teatru jak Wilson (A propos podobno ma cos robic w Dramatycznym -
ciekawe co Pan Kowalczyk na to wymysli, a moze sie ugnie, bo jak u kazdego prowincjusza, swiatowych
gwiazd ganic nie wolno). Wracajac, najpierw byl Waits - potem byla przygoda z Wilsonem, ktora
kontynuuja do dzisiaj. Kto nie zna Waitsa i pisze o nim "Kakofonia dzwiekow NIBY TO PROGRAMOWEJ
ELEKTRONICZNEJ (!) muzyki, jest ignorantem i po prostu idiota. Pawlowski tez sie nie poznal, ale wyczul
klimat, napisal ze to halasliwy pijacki blues. A blues to tesknota, bol i romantyzm.