dalczego..........

[andaef]

czasami mnie to dopada,
i nie moge sobie z tym poradzic,
chce mi sie wyc, wyc daltego, ze moje dziecko jest chore,
szczegolnie gdy patrze na inne, zdrowe dzieciw wieku Natali,
zazdroszcvze tym wszystkim rodzicom,
nie umiem zrozumiec, dlaczego akurat ona......
przeciez cala ciaze o sibie dbalam, chodzilam do najlepszego lekarza,
polecana szkola rodzenia, porod w wodzie (zeby dziecko lagodniej przeszlo
z "jednego swiata" do drugiego)
i co? nic to nie dalo......
dalej nie wiem, co jej jest i dlaczego jest chora
co my takiego zrobilismy, ze Natalka musi za to placic?
A

[izabela1976]

Nie załamuj się, musisz być silna dla Natalki...

Nie wiem co dolega twojej córeczce, ale skoro jesteś na tym forum to
domniemywam, że ma problemy z mówieniem.

Mój synek też nie jest prawidłowo rozwijającym się dzieckiem i fakt, że nie
mówi mimo iż ma 2 latka i 4 m-ce jest w tej chwili dla nas najmniejszym
problemem.

Mój Michałek jest po zapalniu opon mózgowych, którego dostał w I dobie życia.
Ze skutkami tej choroby walczymy do dziś i wlaczyć będziemy jeszcze bardzo
długo. Michałek jest dzieckiem opóźnionym psycho-ruchowym. Teraz jest na etapie
rocznego dziecka. Ciagle chodzimy na rehabilitacje,a to jeden turnus a to
drugi. A to ten spacjalista a to nastepny. całe nasze życie kręci się wokól
problemów zdrowotnych naszego malucha.

Juz dawno temu przestałam porównywać Michasia do rówieśników. Zbyt
destrukcyjnie na mnie to działało. Najbardziej jest mi przykro, gdy ktoś obcy
zapyta się o mojego synka. Czy już biega? Nie nie biega. Ale już chodzi? Nie
nie chodzi? Mówi? Nie nie mówi. I tak w kółko.

Wiesz co wynagradza mi to wszystko? Uśmiech moje go synka, jego słodkie
buziaczki i jego częste tulenie się do mnie. Radość na jego buzi, gdy wracam z
pracy. To dodaje mi sił do walki o lepsze jutro dla niego.

Trzymaj się ciepło i nie poddawaj się.

[aga2212]

Ja też mam często takie pytanie dlaczego ale nie znajduje odpowiedzi bo jej nie
ma tak musiało być i kropka mój synek tez jest chory jest w wieku 7lat nie mówi
i nie rozwija się prawidłowo jest teraz na etapie 3latka i co mam głową walić w
mur nie tylko robic wszystko aly mojemu dziecku w zyciu było jak najlepiej i
sie nie poddawać ale nieraz się to nieudaje i tu ciebie rozumiem
Trzymaj się i walcz
aga

[martad73]

No własnie...dlaczego?? ja też nie wiem, moge o sobie powiedzieć to co Ty, też
dbałam o siebie bardzo i co ?? Ewelinka ma 3 latka i miesiąc, mówi tylko "pa"
jesli chce pić, nieraz mama,am na jedenie i to nie zawsze, kiedy bardzo
protestuje i czegos nie chce mówi" nio" i jakieś zbitki sylab, robimy różne
badania, chodzimy na SI, rózne terapie zajeciowe itp., itd., te badania, które
do tej pory zrobilismy wychodzą dobrze, tzn.: badania słuchu, EEG, hormony
tarczycy, dno oka, genetycy nie chcieli zrobic badań, uznali, że nie ma
potrzeby. A moja córeczka nadal nie mówi.... Psycholog uważa, że to nie autyzm,
choc niektóre zachowania by na to wskazywały to jest wiele, które wręcz negują
taką diagnozę. Nieraz mam podobne doły do Twojego, ale wiem, że jesli ja się
załamię to przede wszystkim mała to odczuje, wic wiem, że nie mogę i ciągnę ten
wózek i w duchu liczę na to, ze któregoś dnia stanie się cud...:)
pozdrawiam
Marta

[magdalenkaaa78]

Podpisuję się pod tym wszystkim
Sama mam kilka diagnoz od kilku różnych lekarzy i , prawdę powiedziawszy, mam
po nich mętlik w głowie.
Też zastanawiam się: dlaczego? Co zrobiłam nie tak? w ktorym momencie? W
chwilach szczególnego kryzysuu myślę sobie, że to niesprawiedliwe, że jest
wiele matek,m ktore nie kochają dzieci, maltretują je, bija, piją... i mają
zdrowe dzieci. A ja mam chore!
I jak Aga - mogę tylko starać się, starać, starać... bicie głową w ścianę nic
mi nie da. Musze robić wszystko, co zrobić mogę, walczyć o kazdą godzinę pracy
specjalisty z moim dzieckiem bo nikt tego nie wywalczy za mnie.
Cieszę się kazdym uśmiechem, każdym nowym pojawiającym się słowem ( Kuba
zaczyna mowić sylabami ) ostatnio stal na schodach i machał do mnie lapką
wołając : cho! cho! i ja wiem,bo używa tego kontekstowo, że top jest : chodź.
Od niedawna mówi też mama i jestem z tego powodu przeszczęsliwa

[agatt]

Aniu sama pisałaś że nie warto myśleć dlaczego, nawet gdybym wiedziała czy to
by coś zmieniło. Moje życie to nieustanna walka o dziecko, dieta terapia
szpital i nie tak sobie je wyobrażałam. mi już też brakuje sił i nie umiem
odnależć nic pozytywnego w tym co nas spotkało. czuje się zgorzkniała stara i
brzydka i nudna.

[magdalenkaaa78]

Agatt, to natychmiast zmien nastawienie. Ja wiem, że łatwo tak mowić. Ale
samopoczucie wpływa na świat :) Znajdz chociaż 5 minut dla siebie, umaluj usta
szminką, uśmiechnij się. ja też nie widzę nic pozytywnego w tym, co mnie
spotkało. Ale nie wolno tracić nadziei, nie wolno się poddawać. I trzeba się
uśmiechać.

[andaef]

od poczatku grudnia, po pierwszych sensownych badanich, czuje jakbym sie
postarzala o kilka lat, a minelo zaledwie pol roku,
wieczny stres, nieustane terapie, bieganie po lekarzach, walka o kolejne
skierowania na badania,
ciagle czekanie, na termin, na wizyte, na badanie, na wyniki,
czuje sie zmeczona, stara, bezradna, czasami w przychodni zachowuje sie jak
ostatnia zolza, ktora posuwa si nawet do szantarzu zeby tylko zdobyc kolejne
skierowanie,
same wiecie, ze leczenie i diagnozowanie dziecka przypomnina czasami walke z
wiatrakami,
tylko czy bede miec sile na to, zeby z nimi walczyc?????????
jedyna pociecha jest Niunka, to jak sie tuli, cieszy, nawet denerwuje czy
zlosci, tylko przy niej jestem silna, bo wiem, ze nie moge okazac slabosci....
dobra, dosyc tych zali, zaraz znowu musze wyjsc do przychodni, tym razem po
kolejne skierowanie na wyniki przed wizyta w CZD....

a tak w ogole, to lepiej mi troszke, ze nie tylko mnie lapia takie doly, nie
czuje sie juz jak ostatni mieczak :)

dzieki za wsparcie :)

A

[aga2212]

Ja juz tak latam od 7 lat i końca nie widać a co będzie dalej niewiadomo tez
czuje się stara przez te nerwy a same wiecie że nerwy z człowieka robią wrak i
czasami też tak się czuje
pozdrawiam
aga

[magdalen1]

Ja Ci powiem dlaczego: bo ma tak WSPANIAŁĄ MAMĘ.
Chwil załamania nie ominiesz, ale nawet sama nie wiesz jak jeszcze dużo sił
posiadasz. Ja wiem to wypala. Ja po prawie czterech latach nieustającej walki
(to jak wojna) powiedziałam sobie, że wyjdę zwycięsko (choć nie wiem kiedy to
nastąpi) i brnę dalej. Mój mały ma kilka diagnoz, nauczyłam się już nie zwracać
na to uwagi. Grzebię tylko jakie terapie mogę mu jeszcze zafundować, do jakiego
specjalisty iść. Powiem więcej. Znudziło mi się tłumaczenie kolejnemu
specjaliście co dolega małemu, więc spisałam wszystko od początku na kartce -
niech sobie poczyta, jak ma jakieś pytania odpowiem (ale jakoś nie mają).
Wyszło tego prawie 10 stron i ze stoickim spokojem czekam na reakcje.
Pamiętaj!!!
- Jesteś wspaniałą kobietą i matką. Tą kobietą napisałam specjalnie, żebyś choć
przez chwilę pomyślała o sobie. Ja czasem w sobotę zostawiam męża z dziećmi, a
sama umawiam się z koleżanką i latam po sklepach, idę na kawę (w supermarkecie)
i jest ok.

[dwasinska]

Dwa lata zadawałam sobie pytanie: dlaczego mnie to spotkało? znalazłam
odpowiedź przez przypadek: a dlaczego własnie mnie nie miało spotkać? i nie
chodzi tu o jakiś altruizm, bo świetnie rozumiem, że takie pytanie po głowie
bładzi i to długo, o ile nie całe życie. Po prostu nikt nie ma monopolu na
zdrowe dziecko.
Bardzo mi ulżyło znalezienie tej odpowiedzi. Nie rozwiązuje ona problemu, ale
ją zaakceptowałam. I tylko wkurza mnie ogólne swięte przekonanie, że pewne
rzeczy zdarzają się "innym". Innym jest każdy z nas. Autyzm, opóźnienie
umysłowe czy wiele, wiele innych chorób lub zaburzeń może się zdarzyć w każdej
rodzinie. Też dbałam o siebie w ciązy, w okresie niemowlęctwa dziecko było
pielegnowane i odżywiane ksiązkowo. Nie uchroniło nas to przed autyzmem.
Pierwszy przypadek w rodzinie. Przykro mi, że dotyczy to mojego upragnionego
synka. Nie mam siły czasami prowadzić terapii, brak mi motywacji. Łatwo nie
jest,a wolałabym, zeby było łatwiej. I wcale mi sie nie chce być wyjątkową
mamą. No ale padło m.in. na mnie.

[monika_69]

Nie jesteś sama w swoich przemyśleniach..co jakiś czas dopada to każdą z mam -i
to nie tylko z tego forum ,ale i z innych dotyczących dzieci.Wiele z nas nie
znajdzie w swoim życiorycie niczego co mogłoby zagrozić dziecku w okresie
życia płodowego ,a nawet w czasie planowania ciązy.Moja zdrowa 18 letnia córka
to ciąża od początku zagrożona -a Maciek 7-latek super planowany(włącznie ze
zdrowym odżywianiem dużo wcześniej ,aby w moim organiżmie były wszystkie
mikroelementy ,których nie dostarczę w tabletce)-i co ...żyjemy od kontroli do
konroli,od jednego specjalisty do kolejnego ,a i tak wiem,że nigdy nie powiem o
nim "zdrowy".
Każdy ma doła od czasu do czasu-i nie wierzę tym ,którzy mówią inaczej.Ale
po "nocy przychodzi dzień"---tego się trzymaj.Zastanawiałam się,że mając chore
dziecko przebywamy z nim dużo więcej .Tym samym widzimy więcej jego fajnych
minek,dłużej jesteśmy dla niego naj..naj..Czasami warto żyć chwilą.Tą cieplutką
zachowac w pamięci jak najdłużej-bo ma ona niesamowitą moc.
Mi się udaje i polecam tę motodę na życie innym.
Andaef---trzymaj się cieplutko-a może po to jest to forum ,aby czasem przyznać
się do swoich słabości..? Musi być lepiej...choć odrobinkę..:)

[ooptymistka]

Też mnie to dręczy.
Mówi dziwnie w swoim jezyku, a np trudne słowo przynajmniej tak myśle kocham
mówi tak pieknie i wyrażnie, mówi też mama, tata, dii na picie, am na jedzenie,
pa pa, mówi jak robia zwierzątka. Ma juz 3,5 roku a cieszę sie każdym jego
postępem, jak usłyszałam pierwszy raz kocham to sie popłakałam. Nie potrafi
powiedzieć jak ma na imie chociaż ćwiczymy od 1,5 roku codziennie, na samochody
mówi z uporem bum bum, pies to hau hau, a kot miau. Dwoje chłopców w jego
grupie w przedszkolu też tak słabo mówi, ale pozostałe 22 mówia pełnymi
zdaniami i wyraźnie i śpiewaja i mówia wierszyki i ... i ... i... :-(, a mój
synek nie i właśnie dlaczego...Bylismy u pani logopedy, ale wizyta była porażka
pani była antypatyczna i Macius się jej bał i był jakis zawstydzony. Potem
bylismy na spotkaniu grupowym, ale Macius był głównie zainteresowany
samochodami, które stały na oknie i których nie wolno było ruszać (kurcze czemu
ich nie schowano). Maciuś po obydwu próbach był strasznie zestresowany i wogóle
przestał mieć ochote próbować mówić.