"byc czy miec"??????

[Gość: raju]

????????
co o tym myslicie????

[szumuszu]

swego czasu dopowiedział na to pytanie Maleńczuk gdzieś tam w telewizji...
niealternatywne pytanie wbrew pozorom
byż to mieć..na ile materialne "mieć" to inna historia.. tak sądzę
przykłady:
mieć kogoś
mieć dzieci
mieć dom
mieć szczęście
mieć zdrowie
ale i:
mieć problemy
mieć amnezję
mieć bóle głowy
mieć wrogów
mieć paranoję
no i:
mieć pytania
mieć wątpliwości
mieć swoje zdanie
mieć ochotę
* * *

szumiąc pozdrawiam:)))))))

[leszczyna]

Najpierw być...

człowiekiem,
przyjacielem,
powiernikiem,
opiekunem spolegliwym,
dawcą szczęścia,
dawcą usmiechów,
sobą pośród tłumu,
wiernym ideałom,
wiernym zasadom,
wiernym marzeniom,
szkanym przez innych,
kochanym przez innych,
niezastąpionym dla innych...

a potem mieć...

dar dawania,
dar brania,
dar kochania,
dar myślenia,
dar marzenia,
dar wznoszenia ponad przecietność,
dar uległości,
dar ustępliwości,
dar zgodności...

I tu proszę dopisać - co jeszcze trzeba mieć, żeby być człowiekiem?
Trudne? Ja wiem... codziennie tego doświadczam...

Pozdrawiam

[szumuszu]

leszczyna napisała:

> Najpierw być...

* * *

> a potem mieć...

* * *

> ...mieć, żeby być...

hej:)))))
no właśnie dlatego, że kolejność nie robi...
to
kolejność nie robi;-))))))))

Leszczynooo..ale proszę, potraktuj to w kategorii żartu :))))))))))))))))))))

tak serio to jak najbardziej się zgadzam
bo to na jedno wychodzi
pytanie to ma po prostu zastosowanie dość konkretne .... natomiast zadane
bez powodu jest chyba z lekka nieprecyzyjne..

pozdrawiam:)))))))))))))))

[echinacea]

szumuszu... tylko opuściłeś małe słowo... mieć dar... a ono wiele zmienia... i
chyba człowiekiem... powinnam jednak z dużej litery napisać?

drobiazg... nieważne jaki cel, nieważne czy precyzyjne pytanie... ważne, że
kilka osób skłoniło się ku zastanowieniu nad odpowiedzią...

pozdrawiam :-)))

[hornet99]

A ja będę prozaiczny. Czasami żeby być trzeba mieć! Ale są też sytuacje, że aby
mieć trzeba być! Dylematu nie da sie rozstrzygnąć prostymi odpowiedziami. Świat
jest bardziej złożony niż sie nam wydaje.
Pozdrawiam

[Gość: sirius]

byc ale zeby to bycie to byl czyjs zachwyt a nie skowyt
miec ale zeby to nie bylo kradzione mienie
ale to juz sprawa miedzy toba a twoim sumieniem

[ewka5]

JAkis czas temu Olomanolo zapytal na forum - po co tu przychodzimy? Dopisalam
sie dawno powstalym tekstem, ktory mowi o wiecej byc niz miec. Zatem w ten
zadany tu watek jakos sie takze wpisuje. Wklejam leniwie. Pozdrowienia. ewka

Więcej i bardziej być niż mieć

„Oświeceni wiedzą, że aby uczynić świat miejscem bezbolesnym, trzeba
zmienić
swe serce, nie świat” – twierdził Anthony de Mello.

Akademia Wychowania Fizycznego w Gdańsku. Wielka sala gimnastyczna z
miejscami
dla widzów. Większą część podłogi zajmuje mata. Ponad dwadzieścia
rozgadanych
osób – różnej płci i wieku, ubranych w białe kimona bądź dresy.
Upychają
ubrania w plecakach, ustawiają buty pod ławkami śmiejąc się i
rozmawiając.
Harmider.
Nagle wszyscy klękają na macie z dłońmi na kolanach. Trwają w bezruchu
i ciszy.
Do sali wchodzi, bezgłośnie niczym Indianin od Karola May’a, bardzo
wysoki
szczupły mężczyzna. W progu zatrzymuje się i pochyla głowę w ukłonie.
W białym
kimonie i czarnych, szerokich spodniach kryjących bose stopy, zdaje
się płynąć.
Klęka naprzeciwko swoich uczniów. Skłania głowę dotykając czołem maty.
Oni
robią to samo.
Rozpoczyna się trening. Grupa jest bardzo zróżnicowana. Są tacy,
którzy ćwiczą
kilka lat, kilka miesięcy i tacy, którzy znaleźli się tu dopiero drugi
raz.
Przychodzą z różnych względów: żeby schudnąć, być bardziej sprawnym,
nauczyć
się samoobrony. Kogoś namówiła koleżanka, ktoś był ciekawy, co tu się
właściwie
dzieje. Motywacja chyba nie ma znaczenia. Ważne, że chcą tu być. Tak
układają
swoje sprawy, aby wygospodarować dwa wieczory w tygodniu dla siebie.
Aikido uczy, jak wygrać bez walki. Na macie i w życiu. Tu nie
przychodzi się po
gotową odpowiedź. Tu szuka się jej samemu. I znajduje. Tu jest tylko
aikido.
Pełne skupienie. Żadnych telefonów, faksów, sekretarek, interesów,
dyskusji.
Tylko nauczyciel, my, nasz partner i aikido. Tu i teraz, ale
przeniesione na
tam i później.
Mariusz Siejek, licencjonowany trener aikido, nauczyciel. Sensei – jak
nazywają
go uczniowie, jest człowiekiem spokoju, ładu i harmonii. Wraz z jego
pojawieniem się, zwykła sala gimnastyczna staje się dojo – miejscem
dochodzenia
do doskonałości. To wyczuwa się natychmiast. On sam trenuje dziesiąty
rok. Po
skończeniu studiów pracował w Zakładzie Poprawczym i Schronisku dla
Dziewcząt
w Koronowie. Od kilku lat jest w Gdańsku, stworzył Trójmiejskie
Centrum Aikido.
Niedawno wrócił z Kalifornii z Berkeley Aikikai, gdzie ćwiczył przez
ponad dwa
miesiące pod okiem Nauczyciela Nauczycieli (Shihan) – Ichiro Shibata,
jednego z
największych, współcześnie żyjących, autorytetów w aikido.
- W aikido uwiodła mnie odmienność ruchu. Dla mnie to forma ekspresji,
wyrażania siebie, swoich emocji, osobowości. To przede wszystkim
źródło siły i spokoju – mówi sensei.
W każdym ruchu jest jakaś dramaturgia. Jest początek, środek i koniec.
Dla
mnie – tylko widza wydarzeń – wszystko wydaje się proste, naturalne,
oczywiste.
Każdy ruch jest płynny. Obserwowanie tego, co się tu dzieje, dostarcza
przeżyć
estetycznych. – Podstawą jest uzyskanie harmonii swojego ciała. I temu
służą
ćwiczenia, które uczniowie wykonują. Kolejny etap, to szukanie
harmonii z
partnerem. A reszta przyjdzie sama.
Dotyk, cały czas dotyk i otwarte dłonie. Ludzie łakną dotyku i
bliskości
drugiego człowieka i boją się jednocześnie. tworzą zapory. A tu dotyk
jest
czymś na miejscu. Czymś oczywistym i naturalnym. Usuwa bariery,
łagodzi opór
gromadzony latami.
- W aikido nie ma wrogów, twierdził mistrz Ueshiba, twórca tej sztuki.
Aikido wymaga pokojowego nastawienia do ludzi, a nie dążenia do tego
do tego, by być silnym po to tylko, żeby pokonać przeciwnika. A jeżeli
zakładać, że istnieje ktoś do pokonania, to tym kimś na pewno nie jest
drugi człowiek, lecz ja sam – ze swoimi słabościami, ułomnościami,
lękami. Stąd wszelkie zawody są w aikido niedopuszczalne.
- W każdym człowieku tkwią ogromne pokłady dobra. Trzeba tylko
nauczyć się je wyzwalać – mówi, uśmiechając się, trener. Na pytanie,
czy
on sam żyje zgodnie z filozofią aikido odpowiada, ścierając otwartą
dłonią kroplę potu płynącą po czole: - staram się... I nic już więcej
nie
mówi. Uważa, że nie należy określać, definiować, ubierać w słowa tego,
co można zobaczyć, dotknąć i poczuć samemu.
Niezależnie od tego, czy życie jest celem samym w sobie, czy tylko
drogą do
jakiegoś celu, którego nie znamy, każdy człowiek ma tu coś do
załatwienia, ileś
spełnień: kobieta – jako kobieta, matka, żona, kochanka i człowiek,
mężczyzna –
jako mężczyzna, ojciec, mąż, kochanek i człowiek. Kolejność dowolna. I
zaspokajamy swoje potrzeby wynikające z konstrukcji fizycznej, z
instynktu, i z
konstrukcji psychicznej, z ducha. Wszystkiego mieć nie można – to
rzecz chyba
najbardziej oczywista na tym świecie. To, że nie ma sprawiedliwości
(mimo, że
usiłuje się nas wychować na tzw. sprawiedliwych ludzi), to też fakt.
To rzecz
wymyślona przez ludzi dla ludzi po to chyba, żeby mogło urodzić się
następne
pojęcie – nadzieja. Ten wytwór ludzkiej wyobraźni, powstały z
potrzeby,
niezbędny do życia, dający siłę, która pozwala przetrwać nawet wtedy,
kiedy
smutnej wegetacji towarzyszy tylko ból i strach. Nadzieja jest bardzo
ważna dla
każdego z nas. To ona pcha, każe iść do przodu niezależnie od tego, co
za nami.
Nadzieja na lepsze jutro, na lepszych nas, na stawanie się. Aikido.
Więcej i
bardziej być niż mieć...
Ukłon. Koniec treningu. Wychodzą zlani potem, wracają do codziennych
zajęć, do
zarabiania pieniędzy, wynoszenia śmieci, egzaminów, płaczu dziecka w
nocy. Ale
są może bardziej cisi, spokojni, uładzeni, pogodzeni ze sobą i z
naturą. Może
przychodząc do dojo i ćwicząc aikido podpisali w pewnym momencie,
mniej lub
bardziej świadomie, ze sobą, z otoczeniem - pakt o nieagresji.
Niepisaną zasadą ostatniego w sezonie treningu jest prawo zadawania
nauczycielowi pytań. I uwierzcie mi – nikt nie pyta po co?
Pewien człowiek, który był na treningu po raz pierwszy, ze zdziwieniem
stwierdził: - Hm... To spotkanie ludzi usiłujących stać się lepszymi.
To
niezwykle w tych czasach. Teraz chce się mieć coraz więcej. Więcej
pieniędzy,
władzy, kobiet, miejsca, wody i powietrza. A tu, na kilkudziesięciu
metrach
kwadratowych starej, połatanej maty, ludzie chcą mieć więcej siebie. W
ten
sposób zdobywa się swoje miejsce na dziś i na jutro. I nie jest ważne,
czy
będzie to droga aikido czy hodowla rybek akwariowych. Nie jest to
naprawdę
ważne! Tylko że aikido ma w sobie nastrój i tę fascynującą mistykę
Wschodu, ma
swoje zasady, reguły i konwencje, coś, czego nie znajdzie się w
akwarium ani w
kolekcji puszek po piwie.
W aikido istnieją trzy rodzaje zwycięstw: wygrać mimo przegranej,
wygrać przed
walką, wygrać bez walki. Ten ostatni rodzaj zwycięstwa, to cel dla
ćwiczących.
Dla nas? Może warto poszukać w s

[orissa]

To, jakim jestem człowiekiem jest
nieskończenie ważniejsze od tego,
co posiadam.
Phil Bosmans

[Gość: rybka:-)]

To be or not to be? That is the qestions?

[Gość: wilga]

a ja uważam , że najlepiej i być i mieć.
pozdr.