bloodys
07.11.02, 22:29
Hiperony, cząstki elementarne (w znaczeniu
historycznym), bariony o dziwności niezerowej o
następujących nazwach (górny indeks po symbolu oznacza
ładunek elektryczny cząstki, w nawiasach podano skład
kwarków walencyjnych, dziwność i masę w MeV/c2): Λ0
(uds, -1, 1115), Σ− (sdd, -1, 1197), Σ0 (uds, -1,
1192), Σ+ (uus, -1, 1189), Ξ− (dss, -2, 1321), Ξ0 (uss,
-2, 1315), Ω− (sss, -3, 1672).
Hiperony są hadronami trwałymi ze względu na
oddziaływania silne, posiadają czasy życia rzędu
10-10s. Każdy z wymienionych hiperonów ma swoją
antycząstkę zbudowaną z odpowiednich antykwarków.
Wszystkie hiperony prócz Ω− mają spin 1/2 i wraz z
neutronem i protonem tworzą oktet barionowy symetrii
SU3, natomiast dla cząstki Ω− spin wynosi 3/2 i wraz z
barionami rezonansowymi (Δ, Σ∗, Ξ∗) wchodzi w skład
dekupletu barionowego SU3. Pierwszy hiperon (Λ) odkryto
w 1947 w promieniowaniu kosmicznym, istnienie Ω−
(odkrytego w 1964) przewidział M. Gell-Mann postulując
kwarkową strukturę barionów.
Zakres pojęciowy terminu "hiperon" obejmuje również
krótkożyciowe cząstki rezonansowe będące stanami
wzbudzonymi wymienionych podstawowych hiperonów. Nazwa
hiperony ustępuje obecnie miejsca terminowi bariony
dziwne, analogicznie do barionów powabnych (np. Λc+
składającego się z kwarków uds).