nie wiersz już..

[szumuszu]

ziemia mi się przeobróciła
nie przez chodzenie po niej wcale wcale
przeze mnie.. też nie.. nie w pewności siła
że gdy nie krzyczę jest mniej zrozumiale
nie bacząc klęski w pamięci marzeniu
łapię inny oddech.. na codzień chowany
grzebiąc po ciiiiichu siebie w rąk mych dziwnym drżeniu
tuląc zazwyczaj całkiem odrzucone stany
i co? .. nie widzę wcale.. nijak nie wyglądam
żadnej odmiany patrzę, choć słowa tną ciszę
Ciebie się nie pytam...ba, Ciebie nie żądam
zasypiam.. wstaję.. czekam..(rzekłbym nawet "wiszę")

ruch za plecami nagle..
"zrobię Ci dobrą kanapkę ...chcesz?"
"chcę"
któżby nie chciał..

[Gość: zaba]

Przez ciemny las szedł krasnal Borówka.
Minę miał nietęgą. Trudno było się mu jednak dziwić. Las nie miał dobrej sławy.
Drzewa były wysokie na sto pięćdziesiąt dorosłych krasnali i szumiały mocno. A
krasnale, jako stwory dysponujące czułym słuchem, szumu nie lubiły.
Jednak Borówka musiał kroczyć przez las. Miał do wykonania ważne zadanie, jakie
szanujący się krasnal musi wykonać, aby został uznany za dorosłego. Za lasem
stała bowiem chata chłopa Wardzały. Wkraczający w dorosłe życie krasnal musiał
naszczać chłopu do piwa. Jeśli zrobił to, mógł zacząć szukać jakiejś dorodnej
krasnaliny, by zamieszkać z nią pod muchomorem.
Borówka był pełen wątpliwości, czy uda mu się wypełnić misję. Wardzała, co
prawda, nie miał pojęcia o sposobie inicjacji krasnali, ale beczki z piwem
zamykał w komórce. Zwykł mawiać, że może wtedy jego piwo przestanie mieć smak
szczyn.
Dostanie się do komórki nie było możliwe. Więc jedyną szansą Borówki było
zaczaić się w kuchni i tam szczochnąć do kufla.
Las kończył się. W innym przypadku brak szumu sprawiłby Borówce ulgę, ale teraz
brak szumu oznaczał jeszcze gorsze. Już stąd widać było stojącą pod lasem chatę
Wardzały.
Borówka otarł spocone czoło, a mokre dłonie wytarł w kubrak.
- No to sru - mruknął, jak to zwykły krasnale gadać.
Przeniknięcie na podwórko nie nastręczało problemów. Pies chłopa był ugadany z
krasnalami już od wielu lat. Należało tylko z wyprzedzeniem informować o
terminie inicjacji kolejnego młodziana. Kundel wtedy udawał się na dłuższy
spacer gdzieś dalej, aby ułatwić krasnalowi zadanie.
Drzwi do chałupy były lekko uchylone. Żona Wardzały, baba tęga i rumiana,
próbowała właśnie rozpalić w piecu, używając przy tym słów ?sram na to", ?w
chuj kartofle zgniłe" i ?flak flet twój jest". Wardzałowa zostawiła uchylone
drzwi, by przez szparę ulatniał się dym.
Borówka pomknął wzdłuż ściany, trzymając się zacienionych miejsc. Dotarł do
kuchni. Kufel stał na stole. Był jeszcze pusty, więc należało poczekać. Na
szczęście, nie trwało to długo. Wardzałowa przyczłapała się do kuchni. Z gara
wysypała do miski kaszy ze skwarkami, a do kufla nalała piwa. Następnie
splunęła do kaszy, mieszając ją i mrucząc coś o zjebie i popierdoleńcu.
Wreszcie wyszła do pokoju obok i ryknęła przez okno do pracującego na polu
mężczyzny:
- Wasyl! Żryć masz!
To był ten oczekiwany przez Borówkę moment. Wdrapał się szybko na stół. Rozpiął
spodnie. Oparł siusiaka o chłodny kant kufla i puścił do środka długą strugę
ciepłego moczu.
Następnie zeskoczył ze stołu i po chwili był już na podwórzu. Radośnie
pogwizdując ruszył w stronę lasu. Myślami był już przy pewnej krasnalicy o
kilku frapujących wypukłościach pod kubrakiem.
- Może uda mi się je zbadać jeszcze przed wprowadzeniem się pod naszego
muchomora? - zarechotał. Rechot był dość obleśny.
Z chaty dochodziły przekleństwa Wardzały miotane pod adresem baby i szczyn,
które ta mu podaje.

[1maciejos]

cacko... no cacko i już
zaba chylę czoła - dzieciakom wrzucam jak nic - niech poznają kunszt
baśniowy:))))))
jaaa... nie mogę dojść do siebie noo...

[Gość: seet]

A kiedy juz podrosna poslij je na nauki do budowlanki w Toruniu beda tam
pasowac.

[aquila2]

Zaba to piekne jest !!!
P.S.....czy jakas krolewna pocalowawszy cie w zabie czolo w Sapkowskiego cie
zmienila??

[Gość: zaba]

siekuje za mile slowa. jak znajde czas, to podam kilka innech. zreszta powstaja
nadal, w chwilach wolnech.
szuszu, ja bym uwazal z pokazywaniem tego maluchom. po pewnym czasie mozesz sie
zorientowac, ze piwo...:)

[margie]

Fantazja, Zabciu!!!!! Rozeslalam po znajomych:))))

[she1961_lodz]

Chcę więcej! I żaby, i szumuszu!

[Gość: m_a_m]

Wiesz...

[1maciejos]

aha :)

[Gość: m_a_m]

dlaszego mię tak cieszy Szumowa lakoniczność? hę?
na stacji w b. jak nie będziesz la(j)konik, to z dymka nici ;P

[Gość: zaba]

Pstrągi idą wciąż w górę rzeki
Mała Rybka ciężko walczyła z wartkim strumieniem.
Wreszcie jednak dotarła do zatoczki, gdzie mogła odpocząć. Tu prąd nie był tak
duży. W zatoczce odpoczywał też pstrąg, który wyczyniał jakieś dziwne
akrobacje.
- Co robisz? - zapytała.
- Ćwiczę - odparł krótko, nawet na nią nie patrząc, zaabsorbowany kręceniem
ciałem.
- Ale po co? - rybka nie dawała za wygraną.
- Jak to po co? - warknął. - Muszę dopłynąć do samego źródła strumienia.
Mała Rybka pokiwała ze zrozumieniem głową.
- Tam jest jakaś piękna i spokojna zatoczka - domyśliła się.
- Co tam zatoczka! Tam musi byś coś wspaniałego! Niesamowitego! Muszę do tego
dotrzeć! Przecież to nie przypadek. Ten silny prąd musi coś ukrywać. I choć
jest silny, to ja to sprawdzę.
- Powiesz mi później, co tam jest? - poprosiła Mała Rybka.
Nie - spojrzał na nią pogardliwie. - Skoro mnie to tak wiele kosztuje, to nie
zamierzam się z nikim dzielić tajemnicą.
To powiedziawszy, odpłynął w górę strumienia, walcząc ciężko z prądem.
Mała Rybka już go nigdy nie spotkała. Było jej dobrze w zatoczce i tu została.
Jakiś czas później odwiedził ją rak i powiedział, że w górze rzeki jest wielka
rybacka sieć, do której wpadają wszystkie pstrągi. Bo wszystkie idą w górę
rzeki przekonane, że jest tam coś tajemniczego. Rak też wpadł w sieć, ale
przeciął ją szczypcami i wrócił w dół rzeki.
Mała Rybka pokiwała smutno głową. Na cześć niezrozumiałej ambicji ryby swoją
zatoczkę nazwała Zatoką Zbyt Ambitnego Pstrąga.

[Gość: margit]

plask!plask!plask! jeeszcze !!! :-))))))))))))
zaba - ty Cortazarze ty! :)
hipek_zaplaskany

[rena_gd]

mnie tez zaskakiwa... ta zaba;))

[Gość: sirius]

macku, ta pierwsza opowiesc zaby to moge czytac
mojemu Tomciowi bo mu jeszcze zabki nie wyszly,
ta druga przypowiesc tez teraz bo jak pozniej
to mi facet na zasilek przejdzie w wieku lat nastu:)))

[Gość: zaba]

Kiedy wiosenny wiatr zaszumiał, bała się, że spadnie.
Była jeszcze malutka i zielona, a gałąź, na której wisiała, była oblepiona jej
wieloma siostrami. Mogła nie wytrzymać.
Kiedy już zaczęła godzić się ze śmiercią, przyszedł stary ogrodnik w białym
kapeluszu i wbił w ziemię tyczkę do podtrzymania gałązki.
- Dziękuję - szepnęła Brzoskwinka. - Uratowałeś mi życie. Nie zapomnę tego
tobie.
Nie odrzekł nic. Uśmiechnął się tylko lekko i poszedł sobie.
Po wiośnie nadeszło lato.
- Ojej! - wstydziła się Brzoskwinka. - Wszędzie rosną mi włoski. To takie
wstydliwe. Wszyscy będą na mnie patrzeć - myślała rumieniąc się przy tym
niezmiernie.
Często odwiedzał ją ów stary ogrodnik. Raz, kiedy ona i jej siostry zaczęły
szybko rosnąć, przyniósł drugą tyczkę.
Tym razem nic nie powiedziała. Czuła się trochę obrażona za to, że nie
zareagował na jej poprzednie słowa. A poza tym nie chciała zwracać na siebie
uwagi. Cały czas wstydziła się włosków na ciele. Owszem. Było rumiane, ale
jednak włoski sprawiały, że wolała, by na nią nie patrzył. Starała się też
zakryć listkami. Te jednak były za małe. Zakrywały tylko jej niewielką część.
Słoneczko świeciło coraz intensywniej. Brzoskwinka radośnie wystawiała do niego
swoją twarzyczkę, czasami zupełnie zapominając o wstydliwych włoskach. Coraz
zalotniej spoglądała na ogrodnika. Słońce zmieniło ją. Teraz czuła się piękna i
chciała być podziwiana. Zauważyła też, że on coraz częściej ogrodnik się jej
przygląda. Jej brzoskwinkowe serduszko pukało mocno, gdy nadchodził. Nawet nie
musiała go widzieć. Czuła, że się zbliża.
wreszcie nadszedł dzień, w którym postanowiła zakończyć swoje męki.
- Weź mnie - powiedziała lekko zachrypniętym z emocji głosem.
Dotyk jego ręki był niczym eksplozja. Cała drgała ekstatycznie. A on
dopieszczał ją, jedną ręką trzymając w dłoni i grzbietem drugiej gładząc
włoski. Zbliżył ją do ust.
- Oooooch! - ekstaza zamieniła się w ból, gdy wbił w nią zęby. Jej krew
spłynęła po kącikach jego ust i kapała na brodę.
- Kocham cię - zdążyła wyszeptać.

[sirius1]

zaba, ty ....:)))

[nauta_]

a jam myslala, ze zaba to tylko przeklinac potrafi, a tu patrzcie takie piekne
opowiadanie o milosci:))) czy to aby nasza zaba?:PP
chyle czola...

[Gość: zaba]

i chcialem dodac, ze to kuniec juz, bo mi sie nie chce suchac waszych
zachwytow:)

[pozo]

Żabciuuuu, nie zostawiaj nas - podeprzyj, ogrzej złotojesiennie (gryźć nie
musisz:)!
bo padniemy złamani wątkami smętnym jako te pędy jednoroczne, do przymrozków
wczesnowiosennych nienawykłe:(((

[Gość: zaba]

kuniec mowie, znaczy sie lechce swoja proznosc, czekajac na naleganie, wiadomo.

[franczeszka]

o szit:) te włoski to takie nawet bardziej perrrrwerrrsyjne:) Napisz cos o
franku kocie:)

[franczeszka]

a to jak mu kapalo po brodzie, to normalnie gretkowska sie chowa;))

[Gość: zaba]

sp...:)

[Gość: frnk]

no co?:) powaznie mowie!:)

[Gość: zaba]

jajso:)

[Gość: frnk]

baba jajo mo - odpowiada sie
:)

[Gość: margit]

o kocie to by faktycznie wlochate opowiadanie bylo ;-)) ale zdaje sie, ze zabie
sie wena skunczyla [to tak dla podraznienia zabiego ego rzecz jasna] ;-)))
franx - ty go lepiej zainspiruj czems, moze byc na rurze albo inszej kracie ;-
))); to jeszcze niejedna Gretkowska sie schowa, hehe
hipek

[Gość: zaba]

mie inspiruje zdjecia franki jak ona szczalkami rzuca w poznaniu. o niej
napisze.

[poldix]

Kiedy kończy się noc?
Pewien stary rabin zapytał kiedyś swoich uczniów, na podstawie czego można
rozpoznać dokładnie chwilę w której kończy się noc a zaczyna dzień.
- Może jest to ów moment, gdy można już łatwo odróżnić psa od owcy?
- Nie - powiedział rabin.
- A gdy można odróżnić drzewo daktylowe od drzewa figowego?
- Nie - powtórzył rabin.
- A więc kiedy? - spytali uczniowie.
- Wtedy, gdy patrząc na twarz jakiejkolwiek osoby, rozpoznajesz
w niej brata lub siostrę. Aż do tego momentu panuje noc w twoim sercu -
wyjaśnił rabin.
Bruno Ferrero

"Nauczyliśmy się fruwać jak ptaki, pływać jak ryby,
ale nie nauczyliśmy się żyć jak bracia" /Martin Luther King/
...................................................................
Nadzieja
Król, niebawem po zaręczynach, musiał wyruszyć w daleką podróż.
Mijają dni, miesiące i lata, nie było o nim żadnej wieści.
Narzeczona króla, pogrążona w smutku, czekała nie tracąc nadziei na jego
powrót.
Niektóre z jej przyjaciółek, z udawanym współczuciem i złośliwą
wesołością, mówiły:
- Zdaje się, biedaczko, że twój ukochany zupełnie o tobie zapomniał i nigdy nie
wróci.
Te słowa zasmucały ją bardzo i łamały jej serce.
Kiedy została sama, pogrążyła się w smutku i gorzko zapłakała.
Wtedy to wpadł jej w ręce ostatni list króla, w którym przysięgał, że
pozostanie jej zawsze oddany i wierny. Czytając list po raz kolejny,
uspokoiła swoje serce, przygnębienie ją opuściło i czekała dalej cierpliwie na
powrót narzeczonego.
Po wielu latach król powrócił wreszcie w rodzinne strony. Zdumiony, zapytał
swoją przyszłą żonę:
- Jak to możliwe, że pozostałaś mi wierna tak długo?
- Mój panie - odrzekła - miałam twój list i wierzyłam ci.
P.J. Wharton
...........................................................................
Pewnego razu, była sobie dziewczynka z bardzo trudnym charakterem.
Jej ojciec dał jej paczkę pełną gwoździ i powiedział jej,żeby przybiła jednego
gwoździa do płotu w ogrodzie, za każdym razem gdy straci cierpliwość lub
pokłócił się z kimś.Pierwszego dnia dziewczynka przybiła 37 gwoździ do płotu w
ogrodzie.W następnym tygodniu dziewczynka nauczyła się kontrolować i liczba
wbitych gwoździ malała z dnia na dzień:
>Dziewczynka odkryła, że łatwiej jest kontrolować się, niż przybijać młotkiem
gwoździe do płotu.W końcu nadszedł dzień,w którym dziewczynka nie wbiła żadnego
gwoździa do ogrodowego płotu.
Wtedy poszła do ojca powiedzieć mu, że dziś nie potrzebowała wbić żadnego
gwoździa.
Ojciec powiedział jej wtedy by wyciągała jeden gwóźdź z płotu, za każdy dzień,w
którym, ani razu nie straciła cierpliwości.
Minęło wiele dni i nareszcie dziewczynka mogła oznajmić ojcu, iż wyciągnęła
wszystkie gwoździe z płotu.Wtedy ojciec przyprowadził dziewczynkę do ogrodu i
rzekł:
« Córko, zachowywałaś się dobrze, ale spójrz ile dziur pozostawiłaś w tym
płocie »
Nigdy nie będzie tak samo.
Gdy pokłócisz się z kimś i powiesz mu niemiłe słowa,
Pozostaną rany tak jak te dziury w płocie. Możesz pchnąć kogoś nożem i później
nóż wyciągnąć, ale zawsze pozostaną rany.  
Nie ma znaczenia ile razy powiesz Przepraszam, rany pozostaną.
Rany spowodowane słowem, bolą tak samo jak fizyczne rany.
Przyjaciele są rzadko spotykanymi skarbami, sprawiają,że na Twej
twarzy panuje uśmiech, wspierają cię.
Są gotowi, by cię wysłuchać, kiedykolwiek tego potrzebujesz,
Zawsze są blisko, otwierają serca do Ciebie,


..w tym miejscu pozdrawiam serdecznie Kamillkę vel żellka
Thx!! za opowiadanka;-)

heavy metal

[franczeszka]

"mie inspiruje zdjecia franki jak ona szczalkami rzuca w poznaniu. o niej
napisze"
Ooo, to bedzie opowiadanie satanistyczne? wygladam tam jak jakis hewimetal,
nie?:)to jest to, co sie tam ryje jak dzik, czy to drugie, z profila? to: oczy
rybie, nos - wzorzec rosyjskiej rasy?

[franczeszka]

Poza tym, ja to robie zawodowo (strzelam) - ostatnio ogralam baka i magistra.
Kormo potwierdzi.

[Gość: zaba]

kormo wszystko potwierdza:)

[Gość: margit]

rany, zaba, serio?!? to niech potwierdzi moj ostatni czek, hyhyhy, bo moj bank
nie chcial ;-))
hipek_z(dys)kredytowany

..nie wiersz już

[szumuszu]

ziemia mi się przeobuciła
nie przez leżenie na niej wcale
też nie przez Ciebie.. to w szlafroku siła
że kiedy zsunie się w dół niebywale
szybko nie bacząc czyś w świetle czy w cieniu
złapię nie tyle oddech co światło jak pijany
i już nie zniosę więcej tych kształtów w odzieniu
do postrzegania spodu tak przyzwyczajany
i co? .. nie widzę wcale .. nijak nie wyglądam
zadnej odmiany patrzę, nie wiem więc..co piszę
Ciebie będąc ciekawym co chwila spoglądam
niestety znowu tylko .. jakiś nowy T-shirt

...

[Gość: pajaczek]

Pajak mieszkal sobie w dziurze pod oknem, nie byl tlusty
jak inne pajaki, dbal o siebie bo sporo wedrowal, wiedzial
ze tlustosc to nie okaz zdrowia choc jego mama bylaby wielce
szczesliwa gdyby tyl sobie i tyl, wiec kiedys uciekl z domu
i wlazl do kosza na gazety co stal nieopodal choc ta wedrowka
to byla calkiem niezla przygoda, kosz na gazety byl zielony
i nie lataly obok niego zadne muchy jak obok smierdzacego
kosza na odpadki, on byl inny ten pajak, muchy byly dla niego niestrawne,
od malego na widok plujki krecil glowa a pajecza mama cztery rece
zalamywala ze zmartwienia...wiec sprytnie wszedl do kosza z gazetami,
i zaczal czytac, i to czytanie wciagnelo go niesamowicie,
nie latwo szlo czytanie bo litery byly ogromne a jego oczy takie male,
wiec usnul sobie hamak, mniej wiecej w polowie kosza i z gory
patrzyl na slowo, dreszcz przechodzil go na widok reklam specyfikow
do zabijania owadow, i zmorzyl go sen, a moze zapach drukarskiej farby
go tak otumanil, drzemal sobie blogo a tu nagle hamak zaczal sie trzasc
okrutnie, spadlby nieomalze tylko ilosc lapek i nozek go uratowala a biedak
nie wiedzial ze poduszka miekka bo z makulatury, przetarl oczy zmeczone od
lektury
patrzy a tu mucha w hamaku zaplatana skrzydelkami bije przerazliwie
w jej oczach strach spotegowany muszej oczu budowa, nie wiedzial co robic,
odsunal sie w pierwszej chwili, choc piekna ta muszka byla, mloda...
zmeczone skrzydelka miala i blyszczaly i mienily sie we wrzesniowym
sloncu, i pachniala inaczej, nie koszem brudnym na smieci ale kropla mleka,
podszedl niesmialo a ona z przerazeniem wyszeptala "-wypusc mnie, nie
wroce tu nigdy-" on na to ze wcale krzywdy jej nie zrobi, ze zakochal
sie w niej od pierwszego wejrzenia, ze chce zeby poznala jego rodzicow...
spodobal sie jej bo byl inny, inny od muszych kawalerow i nie grzebal
w smieciach i nie byl tlusty,wulgarny i pusty...
i zabral ja zeby poznala jego mame i tate i wzial ja na plecy a ona dumnie
patrzyla na inne muchy, zachwycala sie jego zwinnoscia i piszczala kiedy
zjezdzali na nici, dotarli wreszcie do rodzicow a jego matka na jej widok
zakrzyknela cos niezrozumielego i odgryzla jej glowe.

[Gość: sirius]

sorki, pomylil mi sie temat z autorem na milosc boska,
wybaczta ludziska, zadnych frojdow