RAFAŁ WOJACZEK

[Gość: alicja]

nie spodziewam się, aby ktokolwiek zajrzał do tej wiadomości, a już na pewno
nie będzie się chciało nikomu jej przeczytać, dlatego napiszę krótko i na tyle
jasno, na ile jest to w mojej mocy, Rafał Wojaczek to niesamowity poeta i
niewiarygodna osoba, człowiek, którego poezja zachwyca niestety tylko
nielicznych, i stąd mój apel do was, a nóz znajdzie się ktoś, kto ma na jego
temat cos do powiedzenia?

[kate1]

Alicjo, chętnie porozmawiałabym o Wojaczku (a raczej po polemizowałabym, o nie
przepadam) i na pewno nie tylko ja, tylko .... hmmm zaproszenie do dyskusji
jakoś takie mało sympatyczne :).Szukasz rozmowy, a na dzień dobry częstujesz
wszystkich stwierdzeniem,że nie spodziewasz się .... iż ktoś tu jest na tyle
rozwinięty intelektualnie, że zajrzy do Twojej wiadomości o RW. O ile zdołałam
się zorientować, bywa tu wielu ciekawych i fantastycznych ludzi, tylko
wiesz .... trudno się spodziewać odzewu, po tak krzywdzących i - chyba lekko "z
góry" zagajeniach dyskusji. Polub z nas i dobrze się rozejrzyj, a przegadasz o
literaturze kilka pięknych nocy :) Ja pozostaję do Twojej dyspozycji.
Pozdrawiam - ciepło Kate

[Gość: alicja]

Bardzo przepraszam Cię Kate za ten niekulturalny wstęp.Masz rację,zaproszenie
do dyskusji powinno być dużo bardziej sympatyczne.Mam nadzieję,że się nie
obraziłaś i nadal masz ochotę porozmawiać.Szczerze mówiąc nie liczyłam na
niczyj odzew,ponieważ zazwyczaj ludzi nie bawi ani Wojaczek ani jego poezja,a
szkoda! Mam nadzieję jednak, że po przyjęciu przeprosin, odezwiesz się.
Szczerze mówiąc perspektywa całonocnej dyskusji na temat Wojaczka, poezji jak i
ogólnie literatury brzmi super. Czekam na twoją odpowiedz, i pozdrawiam alicja.

[kate1]

Ja tez pozdrawiam :) Coś Ty .... z przyjemnością się zaprzyjaźnię ze zwariowaną
miłośniczką literatury.... :) U mnie właśnie w tej chwili na tapecie nowy Marek
Bień. Czarny Człowiek. (o dozananiach śmierci Zygmunta Krasińskiego -
doskonałe, polecam :) ). A co myślisz, Alu o najnowszej generacji naszych
poetów??? Tych, po Wojaczku??? Ponieważ odstukuję z pracy ... serdecznie cię
teraz pozdrawiam i cmokam - a po powrocie do domku skomunikuję się
obszerniej :) Kasia z anginą

[christian]

Witam,
świetnie, że ktoś chce porozmawiać o poezji. Jako czterdziestolatek piszący
wiersze "wychowałem się" na Wojaczku, Stachurze, Lipskiej, Barańczaku. Dlatego
też zasmucają mnie słowa potępienia ze strony np. byłego ministra kultury -
p.Ujazdowskiego, że Wojaczek nie jest godny czemuś patronować (szkole? ulicy? -
nie pamiętam. Pamiętajmy, że za życia Wojaczka nikt praktycznie ze świata
literatury Go nie dostrzegł. Zastanawiam się też, czy współcześni młodzi poeci
(dwudziestolatkowie) są w stanie Wojaczkowi dorównać. Okrzyczani obecnie
czterdziestolatkowie - Świetlicki, Podsiadło etc. są z pewnością inni (czasem
Świetlicki udaje zbuntowanego Wojaczka, ale potem grzeczniutko
prowadzi "Pegaz")...
Tyle moich gorących, chaotycznych impresji... Pozdrawiam Christian

[kate1]

"Obrazy i wyrazy, ziemia i niebo, i jeszcze
Mózg i krew i nasienie, chleb, woda oraz powietrze,
Mężczyźni i kobiety, ptaki, robaki, owady,
Żydzi i Eskimosi, murzyni i ludojady.
Karabiny, pociski a także mięso armatnie,
Nerwy, skurcze, postrzały i nowotwory, zapaście,
Zbrodnie i filantropie, obłędy, sny, prostytutki,
Konstytucje, więzienia, sądy i cele, ogródki
Jordanowskie, ogródki działkowe, kwietne ogrójce,
Redakcje i policje, portierzy, babki i stróże,
Poezje i liturgie, romanse i okólniki,
Kropki, przecinki, pauzy, łzy, apostrofy, myślniki,
Rymy i asonanse, brak rymów, rytmy i wiersze -
Wszystko mi odmawiało, bo nigdzie nie byłem pierwszy.
Więc w śmiertelnej potrzebie nie wiedząc już, gdzie się zwrócić,
Wymyśliłem Wojaczka i to właśnie jest mój wspólnik."

Sorki za przytoczenie w całości tego wiersza (Rafał Wojaczek "W śmiertelnej
potrzebie"), ale to chyba najlepiej wyjaśnia, dlaczego boję się tej poezji.
Świat Wojaczka był zbyt rozkawałkowany, zbyt poszarpany, a jego poezja
(doskonała zresztą ;))zapisem niepowodzeń w szukaniu logicznej sekwencji
zdarzeń, pewnych prawd. Czasami wydaje mi się, że towarzyszy temu obijanie się
o własną cielesność (a raczej niemożność jej przekroczenia) i niezwykłe
przeczucie logiki, piękna i tragedii, które nie wynikają z nas samych.
Wojaczek "zapadał się w sobie" i na własną prośbę wypełniał się śmiercią. A Wy -
dlaczego lubicie zapadać się w tę "czarną mgłę"- na własną prośbę ? Hmmm...
czuję, że na potrzeby tej obiecująco rozpoczętej dyskusji (czekam na to, że
pomożesz mi oswoic tę poezję, Alicjo :) ) sięgne po pewien zakurzony i rzadko
dotykany tomik ... A tzw. młodzi poeci? Świetlickiego lubię, bo pięknie zderza,
historię, przestrzeń, czas i słowa ... to co dokonane i co powinno być
dokonane :) ale to temat na inną dyskusję Serdecznie pozdrawiam