Archeolodzy odkryli osadę kultury łużyckiej

[Gość: http://wiem.onet.pl/]

http://wiem.onet.pl/wiem/00af7e.html
Miasta i miejscowości, Polska
Wrocław

Informacje ogólne

Wrocław, rynek http://wiem.onet.pl/wiem/01717f.html

Rynek, sukiennice

Ratusz

Wrocław, miasto wojewódzkie nad Odrą na Nizinie Śląskiej. ok.
650 tys. mieszkańców (2001).

Historia
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Wrocławia pochodzą z
neolitu. W VIII-VII w. p.n.e. osiedliła się nad Odrą ludność
kultury łużyckiej, która wzniosła 2 grody. We wczesnym
średniowieczu obszar obecnego Wrocławia zamieszkiwało plemię
Ślężan. Na Ostrowiu Tumskim w VIII-IX w. istniał gród,
rozbudowany w X w. Przypuszczalnie pod koniec IX w. wszedł w
skład Państwa Wielkomorawskiego, później pozostawał pod
zwierzchnictwem książąt czeskich. Przed 990 włączony do państwa
Piastów, stał się ich siedzibą. Pierwsza pisemna wzmianka o
Wrocławiu pochodzi z 1000 w związku z utworzeniem biskupstwa
wrocławskiego podległego archidiecezji gnieźnieńskiej.

Wrocław, starówka

Wrocław, ulica św. Józefa

Most Grunwaldzki

Most Tumski

Teatr Lalek

W XI i XII w. Wrocław rozszerzył się na oba brzegi Odry i wyspę
Piasek, powstały osady targowe i rzemieślnicze. Rozwój miasta
zapoczątkowało m.in. zwycięstwo Bolesława III Krzywoustego w
1109 na Psim Polu (obecnie dzielnica Wrocławia) nad wojskami
cesarza Henryka V. Wkrótce po ustanowieniu biskupstwa król
Bolesław I Chrobry polecił wznieść na Ostrowie Tumskim katedrę
Św. Jana Chrzciciela. W XII w. znajdowały się na nim dwa
kościoły: Św. Idziego i Św. Piotra i Pawła, murowana kaplica
grodowa Św. Marcina oraz druga z kolei, kamienna katedra
wzniesiona przez biskupa Waltera. W połowie XII w. na sąsiednim
Ostrowie Piaskowym powstał kamienny kościół Panny Marii z
klasztorem Augustianów, a na prawym brzegu Odry opactwo
Benedyktynów z kościołem Św. Wincentego. Postępujący od 2.
połowy XII w. intensywny rozwój osadnictwa na lewym brzegu Odry
wiązał się ze wzrostem handlu na szlaku z Rusi i Krakowa na
zachód.

W początkach XIII w. Henryk I Brodaty dokonał nowego
rozplanowania lewobrzeżnego miasta, które ok. 1214 miało statut
wzorowany na prawie magdeburskim. Dwór Henryka I Brodatego
przebudowano, otoczono wałami obronnymi i przekształcono w
zamek. 1242 ponowna lokacja miasta (zatwierdzona 1283), które
rozplanowano na nowo i otoczono murami obronnymi. 1244
rozpoczęto budowę nowej katedry, którą ukończono w XIV w. W
końcu XIV w. wzniesiono nowe fortyfikacje miejskie.

Po śmierci Henryka IV Prawego (1290) gród książęcy na Ostrowie
Tumskim utracił dawną funkcję, wyspa przeszła na własność
biskupstwa. Rezydencją książąt stał się zamek położony na lewym
brzegu Odry. 1335 zmarł Henryk VI, ostatni książę wrocławski z
dynastii Piastów. Po jego śmierci księstwo weszło w skład
królestwa czeskiego, a po śmierci króla Czech i Węgier, Ludwika
II Jagiellończyka (1526), wraz z całym Śląskiem dostało się pod
panowanie Habsburgów.

W XIV-XVI w. rozwinęło się rzemiosło (sukiennictwo,
browarnictwo) i handel, m.in. z krajami bałtyckimi, a także
nauka i kultura. Od 1526 ośrodek reformacji. 1668 oddano do
użytku kanał Odra-Sprewa, który przyczynił się do ożywienia
żeglugi na Odrze, na Wyspie Mieszczańskiej zbudowano pierwszy
port.

W rezultacie wojen śląskich (1740-1748) Wrocław wraz z całym
Śląskiem przeszedł w posiadanie pruskie (1741). 1768-1783
otoczono miasto systemem nowoczesnych obwarowań, które do
połowy XIX w., wraz ze średniowiecznymi murami obronnymi
wyburzono. 1811 powstał Uniwersytet Wrocławski. 1842 oddano do
użytku pierwszą linię kolejową do Oławy. Wraz z rozwijającym
się przemysłem szybko zwiększała się liczba mieszkańców, w
połowie XIX w. Wrocław liczył ok. 112 tys. mieszkańców, w 1928
ich liczba wzrosła do 563 tys. Mimo przynależności do Niemiec,
od połowy XIX w. i w okresie międzywojennym ośrodek polskich
organizacji i instytucji (m.in.: Towarzystwa Polskich
Górnoślązaków, Towarzystwa Akademików Górnośląskich, Domu
Polskiego), zlikwidowanych we wrześniu 1939.

Kamienica Pod Złotym Słońcem, rynek

Wrocław, Plac Solny - fontanna

Pergola, Wrocław

Pręgierz, Wrocław

Dom manierystyczny, rynek

Podczas II wojny światowej we Wrocławiu działały 4 podobozy
obozu koncentracyjnego w Rogoźnicy, 25 obozów pracy
przymusowej, więzienie karne. Pod koniec II wojny światowej
miasto przekształcono w twierdzę, zdobytą przez Rosjan 6 maja
1945 po 3-miesięcznym oblężeniu. Po zakończeniu wojny Wrocław
powrócił do Polski i został odbudowany. W trakcie walk
zniszczonych zostało 60% budynków. Do końca lat 50.
zrekonstruowano wszystkie najcenniejsze obiekty zabytkowe,
m.in.: katedrę, ponad 20 kościołów, wiele klasztorów,
uniwersytet, ratusz, arsenał, szereg pałaców. 1954-1960
przeprowadzono odbudowę rejonu Rynku i placu Solnego. W 1997 we
Wrocławiu odbył się 46. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny,
w którym uczestniczył papież Jan Paweł II. W lipcu i sierpniu
tegoż roku miasto nawiedziła powódź - największa w Polsce od
stuleci - która zalała ok. 30% miasta niszcząc m.in. dzielnicę
Kozanów. 1 I 1999 Wrocław został stolicą nowo powstałego
województwa dolnośląskiego.

Gospodarka
Ogród zoologiczny

Duży ośrodek kulturalny, naukowy i gospodarczy. Siedziba 13
szkół wyższych (m.in. Uniwersytet Wrocławski, Politechnika
Wrocławska), licznych instytutów naukowych (m.in. Oddział PAN,
Zakład Narodowy imienia Ossolińskich). Opera, operetka,
filharmonia, 5 teatrów, Wrocławski Teatr Pantomimy, Wytwórnia
Filmów Fabularnych. Ośrodek radiowy i telewizyjny. Miejsce
organizacji słynnych imprez kulturalnych, m.in.:
Międzynarodowego Festiwalu Oratoryjno-Kantatowego Wratislavia
Cantans, Międzynarodowego Festiwalu Jazz nad Odrą, Przeglądu
Piosenki Aktorskiej. Przemysł środków transportu (fabryka
wagonów kolejowych Pafawag), elektroniczny, metalowy, hutnictwo
metali nieżelaznych, elektrotechniczny, poligraficzny,
odzieżowy, maszynowy, chemiczny, włókienniczy, spożywczy. Port
lotniczy i rzeczny. Ośrodek turystyczny. Ogrody - botaniczny i
zoologiczny, tor wyścigów konnych.

Zabytki
Wrocław, kościół św. Marii Magdaleny

Sakramentarium w kościele św. Marii Magdaleny

Katedra św. Jana Chrzciciela

Katedra św. Jana Chrzciciela, wnętrze

Kościół św. Elżbiety, wnętrze

Kościół św. Elżbiety, portal

Kościół św. Elżbiety

Zabudowa Ostrowa Tumskiego - katedra św. Jana Chrzciciela (XII,
XIV w.), z kaplicami św. Elżbiety (1680-1686) i Elektorską
(1716-1724), kościoły - św. Krzyża (1287-1359), św. Idziego
(1218-1228), ośmioboczny św. Marcina (XIII-XIV, rozbudowany w
XVI w.), św. Piotra i Pawła (XV w.), zespół kanonii (XIV-XV
w.), dom kapituły, obecnie Muzeum Archidiecezjalne (1519-1520),
pałac sufraganów, tzw. Prepozytówka (XVIII w.) z parkiem
geometrycznym, dawny pałac biskupi (po 1791, fragmenty z XIII-
XVI w.). Kościoły Starego i Nowego Miasta poza Ostrowem
Tumskim - św. Wincentego (XIII w., restaurowany i przebudowany
w XIV w.), św. Macieja (XIII-XVI w.), Dominikanów św. Wojciecha
(1226-1260, rozbudowywany XIV-XV w.), Dominikanek św. Katarzyny
(1314-1378, przebudowany w XV- XVIII w.), NMP na Piasku (1334-
1430) z barokowym budynkiem dawnego klasztoru Augustianów,
obecnie Biblioteka Uniwersytecka (1709-1715), św. Marii
Magdaleny (1342-1360) z portalem romańskim z końca XII w.,
przeniesionym w 1546 z kościoła Benedyktynów w Ołbiniu, św.
Doroty (XIV-XV w.), Joannitów Bożego Ciała (XIV-XV w.), św.
Elżbiety (XIV, XV w.), kościół św. Klary (XIII w.) i klasztor
Klarysek, obecnie Urszulanek (1693-1699), św. Krzysztofa,
obecnie ewangelicki (XV, XVI w.), św. Barbary, obecnie cerkiew
(XV w.).

Kościół Bożego Ciała

Kościół Bożego Ciała, wnętrze

Kościół św. Marcina

Kościół św. Idziego

Kościół św. Doroty, ołtarz główny

Kościół św. Wojciecha, wnętrze

Kościół św. Krzysztofa, obecnie ewangelicki

Kościół NMP na Piasku z barokowym budynk

Już w VI w. p.n.e. istniała osada kultury łużyckiej

[Gość: wiem.onet.pl]

wiem.onet.pl/wiem/0071ec.html
Niemcza, miasto w województwie dolnośląskim. Położone nad
Ślęzą, na obszarze Wzgórz Strzelińskich na Przedgórzu Sudeckim.
3,5 tys. mieszkańców (1994).

Już w VI w. p.n.e. istniała na Wzgórzu Niemczańskim osada
obronna zamieszkana przez ludność kultury łużyckiej. W X-XI w.
warowna twierdza, ufortyfikowana wałami drewniano-ziemnymi.
1017, za panowania Bolesława Chrobrego, oparła się oblężeniu
wojsk niemieckich pod wodzą cesarza Henryka II. W 1039 odparła
wojska czeskie pod wodzą Brzetysława I, w 1331 wojska Jana
Luksemburskiego zmierzające na pomoc Krzyżakom. Siedziba
kasztelanii od końca X w. Prawa miejskie przed 1282. Rozwój
dzięki korzystnej lokalizacji przy szlaku handlowym z Czech
przez Kotlinę Kłodzką do Wrocławia. W 1431, po dwumiesięcznym
oblężeniu, zdobyta przez husytów, którzy złupili miasto i
zniszczyli zamek. W 1470 odbudowano obwarowania miejskie.
Najazd szwedzki w XVII w. spowodował upadek miasta. Do śmierci
ostatniego Piasta, Jerzego Wilhelma (zmarł w 1675), wchodziła w
skład księstwa legnicko-brzeskiego, następnie przeszła we
władanie austriackie. W granicach Polski od 1945.

Zakłady przemysłu włókienniczego, metalowego i spożywczego
(browar).

Zabytki: gotycki zamek (XIV-XV w., kilkakrotnie
przebudowywany), pozostałości obwarowań miejskich (XV w.),
kamienny krzyż pokutny z 1585 r. neoromański kościół św. Piotra
i Pawła z lat 1864-65, kamienice (XVII/XVIII w.).

Odwiedź w Internecie
Niemcza

Powiązania
Ślęza, Zamek w Witostowicach, Monzonit, Henryk II, więcej »

wojny z Bolesławem I Chrobrym o Łużyce

[Gość: wiem]

Postacie historyczne, Historia powszechna, Niemcy
wiem.onet.pl/wiem/00c974.html
Henryk II (937-1024), król niemiecki od 1002, cesarz rzymski w
latach 1014-1024. Ostatni król niemiecki z saskiej dynastii
Ludolfingów, następca Ottona III. Przeciwnik ottońskiego planu
tworzenia uniwersalnego cesarstwa rzymskiego.

W latach 1002-1018 prowadził wojny z Bolesławem I Chrobrym o
Łużyce, Milsko i Miśnię, zajęte przez Bolesława w 1002 prawem
spadku po powinowatym, margrabim Miśni Ekkerhardzie.

Toczył wojny o wpływy w Czechach, domagając się od Bolesława
Chrobrego hołdu lennego z zajętych Czech i Moraw (1003). Odmowa
złożenia hołdu zapoczątkowała długotrwały okres wojen polsko-
niemieckich. W 1013 Henryk II na mocy pokoju w Merseburgu
wymusił na Bolesławie złożenie hołdu z zatrzymanych przy Polsce
Łużyc i Milska.

Związek małżeński syna Bolesława, Mieszka (Mieszko II) z córką
palatyna reńskiego Rychezą, krewną cesarza, miał pogodzić
zwaśnione państwa. W kolejnych wyprawach przeciwko Polsce
(1015, 1017) poniósł klęskę pod Niemczą i Głogowem. Po
ostatecznym pokoju w Budziszynie (1018) musiał zrezygnować z
roszczeń do Milska i Łużyc.

Prestiż władzy cesarskiej opierał na organizacji Kościoła
chrześcijańskiego, który wspierał licznymi fundacjami. Popierał
rozwój klasztorów, był zwolennikiem surowej dyscypliny
klasztornej.

Powiązania
Robert II Pobożny, Thietmar z Merseburga, Bruno z Kwerfurtu,
Polska, Merseburg, Wojny cesarstwa z Polską, Saska dynastia,
Niemcza, Łużyce, Bolesław I Chrobry, więcej »

Pierwsze grody wznoszone na ziemiach polskich

[Gość: Gród, osada obronna]

Historia powszechna, Architektura, Prawo
wiem.onet.pl/wiem/000e02.html


Gród, osada obronna, ogrodzona palisadą, obwiedziona kolistym
lub owalnym wałem obronnym, częstokołem i rowami.
Wczesnośredniowieczny ośrodek władzy terytorialnej panującego.
Pierwsze grody wznoszone na ziemiach polskich pochodzą z
neolitu, następne budowane przez ludność kultury łużyckiej (ok.
1300 p.n.e.-400 p.n.e.). Ponownie pojawiły się w VII-VIII w. na
ziemiach polskich i w innych krajach słowiańskich. W pobliżu
grodów powstawały podgrodzia.

W XI-XII w. na czele grodu stał komes grodowy (kasztelan).
Istniało kilka typów grodów: główne ośrodki miejskie, grody
kasztelańskie i grody o znaczeniu militarnym. W XIV w. grodem
nazywano także zamek, będący siedzibą starosty, stąd
określenie “grodzki” (sąd, urząd, księgi).

Łużycka kultura (1400-300 w. p.n.e.)

[Gość: znaczenia]

Archeologia, Historia Polski, Historia powszechna, Polska,
Niemcy, Czechy
wiem.onet.pl/wiem/00bed7.html
Łużycka kultura (1400-300 w. p.n.e.)
termin posiadający różne znaczenia wśród archeologów różnych
krajów. Najszerzej ujmowany w polskiej literaturze
archeologicznej, jako kultura obejmująca w epoce brązu, a także
wczesnej epoce żelaza (ok. 1400-300 p.n.e.) w zasadzie całość
ziem polskich leżących w dorzeczu Odry i Wisły, w kierunku
wschodnim wykraczając poza granice Polski na zachodnią część
Wołynia, obejmująca ponadto północno-wschodnią i północną część
Czech, Saksonię z Łużycami, wschodnią część Turyngii i znaczną
część Brandenburgii, leżące w dorzeczu górnej i środkowej Łaby.

Nazwa pochodzi od cmentarzysk popielnicowych tej kultury
odkrytych na Łużycach. Obecnie odrzuca się zarówno koncepcję
ukształtowania się kultury łużyckiej na jednym terytorium, jak
i później przyjmowany podział na dwie strefy: zachodnią, która
wykształciła się ok. 1400 na podłożu miejscowego osadnictwa
przy silnych wpływach znad środkowego Dunaju, oraz wschodnią,
która powstała w XIII-XII w.p.n.e. na podłożu kultury
trzcinieckiej.

Mówi się o szeregu grup, które nie formowały się jednocześnie,
a na ich powstanie złożył się cały zespół czynników. Proces ten
najwcześniej nastąpił w południowej części, w obrębie grupy
śląskiej, sasko-łużyckiej i słowackiej, a zmiany dotyczyły
zarówno gospodarki, trybu życia ludności, kultury materialnej,
jak i wierzeń, zwyczajów pogrzebowych czy struktury społecznej.

Ludność poszczególnych grup włączanych w obręb kultury
łużyckiej prowadziła w zasadzie osiadły tryb życia, zajmowała
się głównie uprawą ziemi, przy dużym udziale hodowli zwierząt,
a łowiectwo, zbieractwo i rybołówstwo miały znaczenie tylko
pomocnicze. W ramach gospodarstwa domowego rozwijała się
obróbka gliny, zwłaszcza garncarstwo, obróbka drewna, kości,
rogu, włókna i tkactwo. Przez cały okres kultury łużyckiej w
użyciu znajdowały się niektóre wyroby kamienne, głównie
toporki, lecz rozwinięte było także odlewnictwo brązowe.

Cała produkcja metalurgiczna oparta była na imporcie, gdyż na
terenach kultury łużyckiej brak było złóż kruszców (miedzi,
brązu) zdatnych do eksploatacji. W środkowej i młodszej epoce
brązu ludność zamieszkiwała w rozproszeniu osady otwarte,
zakładane zazwyczaj na skraju terasy, która wznosiła się ponad
dolinny obszar zalewowy rzek i potoków, bądź nad łąkami
nadjeziornymi. Domy budowane w tych osadach miały kształt
prostokątny i konstrukcję słupową.


W niektórych grupach już na przełomie II i I tysiąclecia p.n.e.
zaczęto wznosić osady obronne, zakładane w miejscach dogodnych
do obrony i dodatkowo fortyfikowane wałem o konstrukcji
drewniano-ziemnej czy palisadą. Grody te (np. Biskupin) były
centrami władzy plemiennej i ośrodkami produkcyjno-handlowymi.
Wśród ludów kultury łużyckiej panował ustrój rodowy:
najmniejszą komórką społeczną była mała rodzina złożona z kilku
osób i zamieszkująca jeden budynek mieszkalny.

Rodziny spokrewnione ze sobą tworzyły rody, których członkowie
zamieszkiwali jedną osadę lub kilka położonych blisko siebie
osiedli i użytkowali jedno cmentarzysko. Generalnie na całym
terytorium kultury łużyckiej stosowany był obrządek ciałopalny,
niemal we wszystkich grupach powszechne były płaskie groby
ciałopalne, najczęściej popielnicowe, zakładane na dużych,
długotrwale użytkowanych cmentarzyskach. Niemal wszędzie obok
grobów popielnicowych spotyka się też pochówki jamowe.

Charakterystyczną cechą kultury łużyckiej była ceramika, która
zarówno pod względem poziomu technicznego, jak i artystycznego
nie miała sobie równej w owym czasie w środkowej i północnej
Europie. W okresie 550-400 p.n.e. z lokalnych grup kultury
łużyckiej wykształciła się na Pomorzu kultura
wschodniopomorska, a na obszarze między Wisłą i Bugiem kultura
grobów podkloszowych. W VII w.p.n.e. najazd Scytów spowodował
znaczny regres gospodarczy. W III w.p.n.e. doszło do
całkowitego upadku kultury łużyckiej.

[Gość: archeolog]

Archeolodzy odkryli osadę kultury łużyckiej


b

Na Niemczańskiej budują dom dla 90 rodzin. Ale posesja jest
zajęta. Lokatorzy przygotowali spiżarnie, rozłożyli garnki,
zbudowali paleniska. Zrobili to już trzy tysiące lat temu

Nie figurują wprawdzie w księgach wieczystych, ale mieszkali w
tym miejscu przez ok. 400 lat, więc działka należy im przez
zasiedzenie. - Niestety, nie dowiemy się, jak duża była osada,
bo możemy kopać tylko na terenie budowy, czyli na
dwudziestoarowej działce. To wykopaliska ratunkowe - mówi
archeolog Jerzy Niegoda. - Odkryliśmy już fragmenty domów,
pomieszczenia gospodarcze i ceramikę. Mieszkali tu ludzie
kultury łużyckiej.

Uprawiali zboża, hodowali zwierzęta, trudnili się rybołówstwem
i myślistwem. Zapasy żywności trzymali w tzw. jamach
zasobowych, czyli ziemnych spiżarniach. Archeolodzy odkryli już
pięć takich jam. W każdej znaleźli... wielkie kamienie. Jeszcze
nie wiedzą, po co zostały tam umieszczone.

Możemy za to zobaczyć, na jakiej zastawie jadali ludzie z
Niemczańskiej. Odkryte naczynia o wykwintnej formie i
ornamentyce ulepiono ręcznie z gliny i wypalono w otwartych
paleniskach. Wiemy także, co jadali, bo archeolodzy wykopali
kości zwierząt, głównie świńskich i bydlęcych. Znaleziono
również fragmenty kamiennych nieckowatych żaren, w których
mielono zboże na mąkę. - Z wykopalisk na Pomorzu wiemy, że
mogli być kanibalami, ale żadnych szczątków ludzkich na razie
nie wykopano - mówi dr Cezary Buśko, archeolog.

We Wrocławiu odkrywano już osady plemion kultury łużyckiej. - W
1927 roku odsłonięto na Oporowie rozległą osadę - przebadano
wtedy ponad 500 reliktów budynków mieszkalnych i pomieszczeń
gospodarczych. W końcu lat 90. odkryto także po kilkadziesiąt
obiektów przy ul. Skarbowców i na Rędzinie. Znamy również dwa
osiedla obronne na Osobowicach: tzw. Szwedzkie Szańce i Wzgórze
Kapliczne - mówi Buśko.

Kultura łużycka od wielu lat interesowała archeologów, i to nie
tylko ze względu na wysoki poziom rozwoju cywilizacyjnego tych
społeczności. Kiedyś doszukiwano się w nich bezpośrednich
przodków Słowian, ale te teorie nie wytrzymały próby czasu. Tak
więc pramieszkańców Niemczańskiej za przodków uważać nie
możemy. Ale i oni, i my uznaliśmy, że Wrocław to dobre miejsce
do życia.

Dlaczego wybrali teren przy Niemczańskiej? - Zbudowali domy na
stoku nachylonym w kierunku południowym. Osada była dobrze
nasłoneczniona - tłumaczy Jerzy Niegoda. - A poza tym dobry
dojazd do centrum - żartuje archeolog.

Słowianie połabscy związki plemienne Serbów łużyckich

[Gość: Sł-owianie]

Słowianie połabscy, plemiona zachodniosłowiańskie mieszkające w
średniowieczu na terenach pomiędzy Morzem Bałtyckim, Łabą,
Soławą, Rudawami i Odrą. Dzielili się na 3 związki plemienne:
Serbów łużyckich (Serbowie, Milczanie, Głomacze, Łużyczanie),
Wieletów (Czrezpienianie, Redarowie) i Obodrzyców (Obodrzyce,
Wagrowie i in.). Ujarzmiani przez Niemców, ulegli stopniowej
germanizacji. Jedynie na obszarach zamieszkanych przez Łużyczan
i Milczan, będących obszarami wpływów polskich i czeskich,
przetrwała ludność słowiańska.

Łużyczanie

[Gość: wiem]

wiem.onet.pl/wiem/00c627.html
(poł. IX w.)
Łużyczanie, Serbołużyczanie, Serbowie łużyccy, plemię
serbołużyckie wymieniane już przez Geografa Bawarskiego. W
połowie IX w. zamieszkiwało tereny między Czarną Elsterą a
Szprewą, w 963 ostatecznie podbite i włączone do państwa
niemieckiego. Od nazwy plemienia nazwę Łużyce rozciągnięto na
znacznie większe terytorium pomiędzy Nysą Łużycką i Łabą,
obejmujące szereg grup plemiennych wschodniego odłamu ludności
serbołużyckiej.

Tereny Łużyc przejściowo, na początku XI w. za panowania
Bolesława Chrobrego, włączone zostały do Polski, w 1031
ponownie znalazły się pod panowaniem niemieckim. Głównym
zajęciem Łużyczan było rolnictwo. Przez wiele wieków panowania
niemieckiego germanizowani. Począwszy od 2. połowy XVIII w.
podobnie jak inne mniejszości rozpoczęli stopniową walkę o
wytworzenie świadomości narodowej. Ukształtował się łużycki
język literacki, tworzono organizacje narodowe.

Po 1918 powstał Serbołużycki Komitet Narodowy. W 1935 władze
hitlerowskie rozwiązały wszystkie organizacje łużyckie, w
okresie II wojny światowej opracowały plan całkowitej zagłady
Łużyczan. Po zakończeniu II wojny Łużyce znalazły się w
granicach NRD, Łużyczanie uzyskali autonomię kulturalną,
utworzono m.in. Łużycki Instytut Ludoznawczy i Zakład
Sorabistyki na uniwersytecie w Lipsku.

Słowianie

[Gość: Zwyczaj]

Słowianie, najliczniejsza etnicznie i językowo indoeuropejska
grupa ludnościowa w Europie, zamieszkująca głównie środkową,
wschodnią i południowo-wschodnią część tego kontynentu.
Zwyczajowo dzielą się na Słowian wschodnich (Rosjanie,
Ukraińcy, Białorusini), zachodnich (Polacy, Czesi, Słowacy) i
południowych (Serbowie, Chorwaci, Słoweńcy, Macedończycy,
Bułgarzy).

Jako wspólnota językowa wykształcili się ok. poł. I tysiąclecia
n.e. z bałto-słowiańskiej grupy językowej. Pierwotne siedziby
przodków Słowian znajdowały się w południowej części
wschodnioeuropejskiej strefy leśnej oraz na pograniczu strefy
leśno-stepowej.

Wg źródeł archeologicznych i źródeł pisanych z VI w.,
uformowanie się i krystalizacja kultury słowiańskiej miały
miejsce u schyłku IV i w początku V w. na terenach
rozciągających się od podnóża Wschodnich Karpat, aż po Prypeć i
środkowy Dniepr. Tereny te stanowiły obszar wyjściowy dla
wielkiej ekspansji Słowian w V i VI w., w wyniku której
zasiedlili oni obszary pomiędzy Odrą, Łabą i Soławą, aż do
Półwyspu Jutlandzkiego na zachodzie, Bałkany, Peloponez na
południu, a także tereny Czech, Moraw i Węgier oraz dorzecze
Dniepru i górnej Wołgi na północnym wschodzie.

Źródła pisane wymieniają trzy główne ludy słowiańskie: Wenedów,
Antów i Sklawinów. Od wczesnego średniowiecza Słowianie zaczęli
być wypierani z Peloponezu i dorzecza środkowej i dolnej Łaby.
Ludność słowiańska międzyrzecza Łaby i Odry uległa
germanizacji, podobnie częściowo zasymilowani zostali Słowianie
na terenie Niziny Węgierskiej i późniejszej Rumunii. Slawizacji
ulegli natomiast koczowniczy Protobułgarzy osiedleni na
Bałkanach.

prowincje rzymskie w końcu I w

[Gość: imperium]

Germania, w starożytności nazwa nadana przez Rzymian obszarom
na wschód od Renu i na północ od górnego i środkowego Dunaju.

Na tym obszarze prócz Germanów zamieszkiwali m.in. Słowianie.
Rzymianie w czasach Oktawiana Augusta podbili Germanię aż po
Łabę. Po klęsce zadanej legionom rzymskim w Lesie Teutoburskim
(9 n.e.), Rzymianie wycofali się na linię Renu. Dopiero w końcu
I w. zostały opanowane tereny między górnym Renem a Dunajem
(tak zwane Agri Decumates).

Germanię opisywali historycy rzymscy m.in. Tacyt Germania,
informacje znajdują się też w pismach Cezara, Pliniusza
Starszego i Ptolemeusza. W końcu I w. utworzono 2 nowe
prowincje rzymskie Germania Górna (Germania Superior) i
Germania Dolna (Germania Inferior), leżące na lewym brzegu
Renu. Na tych terenach stacjonowały oddziały wojskowe strzegące
przed Germanami pokoju imperium.

[Gość: wzmianka]

wiem.onet.pl/wiem/002251.html
Germanowie, grupa ludów indoeuropejskich, pochodzenie i
lokalizacja praojczyzny jest dyskusyjna. Za Pragermanów na ogół
uważa się ludność epoki brązu w południowej Skandynawii i
Jutlandii, która od VI w. p.n.e. rozpoczęła ekspansję na północ
(Skandynawia) i południe (Germania).

Po raz pierwszy Germanowie wzmiankowani byli przez Pyteasza z
Marsylii (IV w. p.n.e.), a obszerne dane o ich życiu i kulturze
przekazali autorzy rzymscy, zwłaszcza Cezara (I w. p.n.e.),
Tacyt i Ptolemeusz (I w. n.e.). Germanowie dzielili się wówczas
na trzy grupy plemienne:

1) Germanowie północni (późniejsi Duńczycy, Szwedzi i
Norwegowie), pozostający w Skandynawii,

2) Germanowie zachodni: Ingweonowie u wybrzeży Morza
Północnego, Istweonowie w dorzeczu Renu i Wezery, Erminonowie
(Swebowie, Markomanowie, Kwadowie, Hermundurowie, Longobardowie
i inni w dorzeczu Łaby,

3) Germanowie wschodni: Goci, Wandalowie, Burgundowie, Rugowie,
Gepidzi i inni osiedlili się początkowo na terenach
słowiańskich i w III w. przesunęli się nad Morze Czarne.

Ten utrzymujący się w historiografii tradycyjny podział we
współczesnych badaniach językoznawców ustępuje podziałowi na
stare centrum germańskie i tereny peryferyczne. Pierwsze
kontakty Germanów z Rzymianami zaczęły się w końcu II w.
p.n.e., kiedy napór germańskich Cymbrów i Teutonów na północną
Italię został zatrzymany przez Gajusza Mariusza (103 p.n.e.-102
p.n.e.). W 56 p.n.e. Cezar powstrzymał ataki Swebów i
Sygambrów, a następnie Drusus doszedł do Łaby. Po dalszych
walkach o opanowanie obszaru między Renem a Łabą Rzymianie ok.
5 n.e. utworzyli tu nową prowincję, ale w 9 n.e. Cheruskowie
pod wodzą Arminiusza w Lesie Teutoburskim zadali straszliwą
klęskę wojskom rzymskim, prowadzonym przez Warusa i w
rezultacie Rzymianie zrezygnowali z utrzymania tego kraju.
Przez I i II w. n.e. Rzymianie urządzali wyprawy przeciw
Germanom, ale bez większych rezultatów.

Podstawę ustroju społecznego Germanów początkowo stanowiła
wspólnota rodowa, władzę sprawowało zgromadzenie członków rodu.
Na czas wojen wybierano wodzów (dux). Gdy Germanowie zetknęli
się z państwem rzymskim znajdowali się w początkowym stadium
rozkładu organizacji rodowej, jej miejsce zajmowały wspólnoty
gminne. Ożywione kontakty z cesarstwem rzymskim odgrywały
istotną rolę, a czynny udział w wojnach, grabieżach i
uprowadzanie jeńców pogłębiały zróżnicowanie majątkowe,
prowadząc do kształtowania się społeczeństwa klasowego.

Jednostkę polityczną i militarną stanowiło plemię, złożone z
szeregu gmin. Najwyższą władzą było zgromadzenie pełnoprawnych
członków plemienia, a do ich kompetencji należało sądownictwo,
rozstrzyganie o wojnie i pokoju, wybór wodzów sprawujących
również funkcje kultowe. U niektórych plemion na początku
naszej ery zaczęły pojawiać się królowie (rex), ale ich władza
ograniczona była przez starszyznę i zgromadzenie plemienne.
Skupiali oni wokół siebie drużyny zbrojne, wolnych członków
gmin oraz półrolnych, zależnych od nich gospodarczo. W rękach
arystokracji skupiały się znaczne bogactwa w postaci jeńców,
stad bydła oraz posiadłości ziemskich. Poziom rozwoju plemion
germańskich był zróżnicowany, najszybciej przemianom społeczno-
gospodarczym podlegały plemiona żyjące w sąsiedztwie imperium
rzymskiego, a większym konserwatyzmem odznaczali się Germanowie
północni.

Początkowo największe znaczenie w ich gospodarce miała hodowla
i łowiectwo. U zarania naszej ery wraz z rozpowszechnieniem się
narzędzi pracy i broni z żelaza dużego znaczenia nabrała uprawa
ziemi. Germanowie zaczęli prowadzić osiadły tryb życia, byli
przede wszystkim pośrednikami w przekazywaniu rzymskich
zdobyczy kulturowych ówczesnej Europie Środkowej i Północnej.
Zmiany w strukturze społeczno-gospodarczej Germanów pogłębiły
jeszcze wędrówki różnych plemion.

Próby tworzenia politycznych związków ponadplemiennych nie
przyniosły trwalszych rezultatów, choć chwilowo uzyskiwały
znaczną potęgę (w I w. p.n.e. związki Swebów pod wodzą
Ariowista, na przełomie ery związki Markomanów pod wodzą
Marboda). Rozbijały je jednak zabiegi polityczne Rzymu. W III i
IV w. zaczęły kształtować się silniejsze organizacje państwowe
u Franków, Sasów, Alemanów (Szwabów) i Longobardów. Germanowie
wschodni, którzy w I w. wyruszyli ze Skandynawii na południowy
wschód, skierowali się ku wybrzeżom Morza Czarnego, gdzie w III
w. najpotężniejsi z nich - Goci utworzyli silny związek
plemienny, zagrażający Rzymowi. Oni również ulegli wpływom
kulturowym i w IV w. przyjęli chrześcijaństwo (w postaci
arianizmu).

W IV i V w. pod naporem Hunów przybywających ze Wschodu,
Germanowie osiedlili się na zachodzie Europy, na obszarach
należących poprzednio do imperium rzymskiego i założyli
niezależne królestwa, m.in. Wandalów w Afryce, Swebów i
Wizygotów na terenach Hiszpanii, Franków i Burgundów w Galii,
Anglów, Jutówi Sasów w Brytanii, Rugów w Italii, gdzie w 493
n.e. ulegli Ostrogotom. Większość tych ludów zasymilowała się z
ludnością miejscową, tylko w Brytanii najeźdźcy stworzyli
podstawy etniczne narodu angielskiego, a plemiona zajmujące
tereny między Renem a Łabą, zjednoczone przez Franków w VI-VIII
w., stworzyły z czasem naród niemiecki.

Zróżnicowanie polityczne Germanów północnych doprowadziło do
wydzielenia się narodu duńskiego, szwedzkiego i norweskiego.

[Gość: jj]

mam pytanie kiedy dokładnie(dzień)znaleziono pierwsze ślady
osady??