Polecamy, radzimy, ostrzegamy

Electro-pop

[hongkonggarden]

Ponizej plyty, ktore polecam z bardzo szeroko rozumianego nurtu "electro-pop".
Plus skladanka moich ulubionych utworow electro-popowych.

______________________________________________________________

Somehow we drifted off too far
Communicate like distant stars
Splintered voices down the 'phone
The sunlit dust, the smell of roses drifts, oh no
Someone waits behind the door
Hiroshima mon amour
______________________________________________________________

Co to jest: electro-pop? Dla mnie to samotne spacery zlocista jesienią,
beznadziejnie romantyczny szum morskich fal, pozolkle liscie niesione
wiatrem, ulotne chwile spedzone z ukochaną osoba, zwlaszcza te zapomniane.
Somehow we drifted off too far, communicate like distant stars... Koniecznie
w potokach deszczu, przerywanych burzą z piorunami.

Cala historia z electro-popem sprowadza sie do pytania: czy w instrumenty,
szczegolnie te elektroniczne, mozna tchnąć zycie? I poruszyc czlowieka do
glebi, za pomocą najprostszych srodkow? Ze wszystkimi emocjami, uczuciami,
bolem i cierpieniem, patosem 1000 ton? Hiroszima moja milość, mozna.

Jak to sie zaczelo? Pierwszy syntezator, "Teleharmonia", wazacy 7 ton,
powstal w 1897 roku. A electro-pop? Czasy, kiedy syntezatory byly
syntezatorami, jak mawial Beksinski? Jedni mowią, ze to pierwsze klasyczne
plyty Wondera, 'Music Of My Mind' przykladowo. Ryzykowna teoria, ale mocna -
okrzyk Wondera "Links!" juz na samym, rewolucyjnym poczatku tej plyty
faktycznie zwiastuje "cos" nowego. Inni, ze to pierwsze koncerty Alana Vegi
(Suicide), jakby wziete z innego swiata. Niewazne. Dzisiaj mozemy siegnac po
niesamowite plyty. I o to chodzi i o to chodzi.
______________________________________________________________

Riding inter-city trains
Dressed in European grey
Riding out to echo beach
A million memories in the trees and sands, oh no
How can I ever let them go?
Hiroshima mon amour
______________________________________________________________

Moj zestaw najlepszych plyt electro-pop, z krotkim omowieniem, ponizej.
Kolejnosc pierwszej dziesiatki przypadkowa.

1. David Bowie - Low

Wystarczy spojrzec na okladke i wszystko jasne. To nie jest zwykly album.
Nieprzypadkowo plyta nr 1 na liscie najlepszych plyt lat 70. Pitchforku.
Pierwsza czesc plyty "piosenkowa", druga "instrumentalna". Brian Eno w
szczytowej formie. Plyta jednoczesnie przerazajaco zimna i pelna emocji. Nie
do opisania.

2. Kraftwerk - Trans Europa Express

Esencja cejlon-electro. Podroz pociagiem przez Europe, z przystankiem u
Goethego i w krainie mlodego Wertera. Czterech ludzi-robotow z
syntezatorami, takie acepiorundece z duszą. Plyta na wskros oryginalna,
niezwykle romantyczna - takie 'Spiegelsaal' to poezja pelną gębą, bardzo
wzruszająca electro-ballada. Monotonnie, romantycznie, z uderzającym
syntezatorowym riffem w miazdzacym 'Schaufensterpuppen'. Idealu Kraftwerk
siegnal na nastepnej plycie, a ideal nosi znamienną nazwę "Das Model".

3. Jean Michel Jarre - Zoolook

To zupelnie inny Żar, niz ten znany z Magnetic Fields. Mroczny, dyskotekowy,
awangardowy, tworzacy sztuke ze zbitych w rytm ludzkich glosow, zebranych z
calego swiata. A wszystko zanurzone w futurystycznym, orwellowym
Metawersie.

4. Suicide - Suicide

Na okladce plama krwi. Romantyczna dusza electro-popu zderza sie z
psychopatyczną rzeczywistoscią Alana Vegi. Poczatkowo ta plyta odrzuca. Ale
z czasem wciaga jak bagno, az nazbyt niebezpiecznie. Monotonia i szalenstwo.
Wyobrazcie sobie chory, naprawde nienormalny mechaniczny puls elektronow i
nagle przeszywajacy glos Vegi: "Frankie Teardrop..........". I tak opetane
bite 10 minut. Debiut Suicide wciaz robi wielkie wrazenie, niczym jakis
manifest awangardowy z lat 20. A tak przy okazji, to jeden z ulubionych
zespolow niejakiego Mobiego...

5. Roxy Music - Avalon

Najpiekniejsza plyta lat 80.? Niekoniecznie, ale mocny kandydat. Ferry i
spolka drastycznie zmienili konwencje. Na basniową, z jacuzzi, sauną, laguną
w obrebie prywatnej posiadlosci na skraju dziewiczego lasu. Wyobrazcie sobie
taką wlasnie scenerie i zanurzenie w basenie przy wspomnianej lagunie. Z
ustawionych pod fontanną glosnikow leci Avalon, nie ma sily....

Z cyklu: Beksinskiemu dziekujemy.

6. The Stranglers - Feline

Dusiciele tez zmienili konwencje, jeszcze bardziej drastycznie. Zaczynając
od ostrego, punkowego (choc zawsze sie od punku odzegnywali), nowo-falowego
stylu, nagle odrzucili gitary precz, siegneli po syntezatory, przepiekne
melodie, czerwone wino z Transylwanii, jesienne liscie, poetyckie teksty o
milosci itp. - jednym slowem: klasyczny electro-pop. Wszystko na tej plycie
zachwyca, od tajemniczej opowiesci na samym wstepie, o dziwnym gosciu-duchu,
nawiedzajacym samotnego Cornwella. A potem czekaja nas piekne ballady i
poruszajacy 'Paradise', z niezwykla aranzacją, zenskimi glosami z innego
wymiaru i wkrecajacym refrenem. Od lat slucham tej plyty z coraz wiekszą
fascynacją...

7. Ultravox - Vienna

Uch, to juz klasyk nad klasyki! Kolejny zespol, ktory zmienil stylistyke z
dnia na dzien. Pierwsze trzy plyty Ultravox to glownie dzielo Johna Foxxa i
Briana Eno (dwie). Foxx to jedna z najwiekszych osobowosci tamtych lat,
dzisiaj kompletnie zapomniana. Te trzy pierwsze legendarne plyty sa dosc
nierowne, choc zawieraja arcydziela... Coz, formula Ultravox z Foxxem
ostatecznie odniosla kleske komercyjną i Foxx (a wczesniej Eno) rzucil
grupe. Tymczasem osamotnieni muzycy siegneli po wokaliste w rodzaju, nie
przymierzając, Johnny'ego Rottena electro-punku (wynalezionego przez
menedzera Steve'a Strange'a, jak Johnny przez McLarena) - Midga Ure'a. I
osiagneli wielki sukces. "Vienna" to hymn lat 80., utwor-manifest.
Esencja-ulung electro-popu, z piorunami (doslownie!), ulewą i zamkami nad
Loarą. Dzisiaj ten slynny album brzmi dosc pretensjonalnie, ale wciaz
pieknie.

8. John Foxx - The Garden

Foxx nagral swoją wersje manifestu. Ale tym razem przenosimy sie do ogrodow.
Zanim nagral plyte, podrozowal po Europie i zwiedzal wlasnie ogrody, zarowno
w stylu angielskim, jak i francuskim. A wrazenia przeniosl na plyte.
Najbardziej niedoceniony album lat 80.? Na pewno.

9. Soft Cell - Non-Stop Erotic Cabaret

Marc Almond zaprasza do swojego swiata, centrum wielkiego miasta
zdetonowanego zabojczym ladunkiem schizofrenicznych emocji... Fenomen tej
plyty najlepiej wyjasnia utwor finalowy, 'Say Hello Wave Goodbye'. Nie
slyszalem bardziej przekonujacego utworu opowiadajacego jednoczesnie o
milosci i samotnosci, niespelnieniu, niz wlasnie ta mini-opera. Z Almondem
poczatkowo chlodnie relacjonujacego spotkanie pod barem "Pink Flamingo", na
monotonnym syntezatorowym tle, po czym wyrywajacego sobie serce. Po takiej
demonstracji uczuc ciezko sobioe wyobrazic, zeby kiedykolwiek inny
instrument niz ludzki glos mogl zabrzmiec bardziej porywajaco.

10. Human League - Reproduction

"Za biurem wisi mezczyzna na gilotynie".

Od tej plyty nalezaloby zaczac calą opowiesc o electro-popie.
Human League w pierwszym wcieleniu to zespol z innej planety. Obcy. Na dwoch
koncach sceny stoja syntezatory, za nimi dwoch ponurych panow w czarnych
plaszczach. Na srodku nawiedzony Phil Oakey, wokalista pozbawiony
jakichkolwiek mozliwosci wokalnych, ale za to z jaka charyzma! A na warsztat
biorą przeboj z lat 60., "You've Lost That Loving Feeling". Albo gre w
electro-ping-ponga, na samym poczatku plyty. Ta plyta dzisiaj brzmi tak samo
swiezo, porazająco, jak 26 lat temu. Prymitywne efekty elektroniczne, proste
melodie i kanciaste motywy. Wciagajace powtorzenia, monologi w samych
srodkach utworow, klimat rodem z Galaktycznego Imperium z Gwiezdnych Wojen.

"Outside the office hangs the man on the gibbet"...

11. David Bowie - Heroes

Sprawa jest prosta: to jedna z kilkunastu (!) najwazniejszych,
najoryginalniejszych, najciekawszych, najbardziej zjawiskowych plyt
ostatnich kilku dekad (biore pod uwage cał

[hongkonggarden]

Powinno pojsc do wątku "polecamy, radzimy, ostrzegamy", sorry.

Widocznie taka natura electro-popu, ze jest nieprzewidywalny i pojawia sie
czasem nie tam, gdzie trzeba.

michal

[obly]

A ja polecam kapelę pt:
24-7 Spyz,

www.24-7spyz.com/
Czarniawa kapela (w dobrym tego słowa znaczeniu)łacząca sporo elementow rocka,
reggae, metalu, hh czy swingu w bardzo naturalny sposób. Świetny warsztat który
zaleca się popodsłuchiwać.


niestety tylko p2p

Chumbawamba

[glebogryzarka1]

Jeden z moich ulubionych zespołów, chyba jedyny o którym nigdy nic nie
napisałem na SF. Ciekawe, że jak słucham Stereolab (!), to słyszę bardzo dużo
Chumbawamby. Przypadek chyba?

KONIECZNIE

"Anarchy" - Chumba w pigułce, to znaczy nie jest to kompilacja, ale brzmi jak
kompilacja, bo zawiera wszystko to, co dla zespołu reprezentatywne i co w nim
najlepsze. Równoczesna prostota kompozycji i bogate, pomysłowe aranżacje;
lewackie, zaangażowane teksty i popowa dbałość o hooki; a wokalnie kanciasty
british-rap (protoplasta gatunku: "Rapture" Blondie ;>) koegzystuje bezboleśnie
ze starannie, piętrowo rozpisanymi na głosy melodiami. Każdy utwór brzmi jak
singiel, energia nie siada nigdy i idziemy na barykady nawet przy
folkowym "Homophobia". Rozstrzał stylistyczny nie razi w ogóle, ani gdy
dochodzi do grania new romantic ("Heaven/Hell"), ani rockabilly ("Bad Dog").
Płyta dziesiątkowa. W wakacje 1997 słuchałem tylko tego - to było tuż przed
eksplozją popularności "Tubthumping" :)

WARTO

"Shhh" - jakby wcześniejsza wersja "Anarchy", bardziej rozlazła
formalnie ("Big Mouth Strikes Again" trwa chyba z siedem minut), ale wciąż sama
przyjemność.

"Tubthumper" - to z kolei późniejsza wersja "Anarchy", już niebezpiecznie
miejscami zbliżona do tanecznego popu ("Big Issue", "Amnesia"), ale tylko
miejscami, no i zawiera dwie megaperełki: energiczny "Good Ship Lifestyle" i
liryczny "One by One". Oraz, naturalnie, "Tubthumping", zarżnięty swego czasu,
a do dziś grany nawet przez radia złote przeboje.

MOŻNA

"Pictures of Starving Children Sell Records" - debiut. Mocno trącący
homerecordingiem kawałek kozackiego synth punka (Pet Shop Boys się kłania -
surprised?), lwia część tekstów przypuszcza ostry atak na hipokryzję artystów
biorących udział w Live Aid. Przyjemne, oryginalne nawet, ale dwadzieścia lat
później chyba tylko fani będą zadowoleni.

"Showbusiness" - koncertówka. Chumba nie jest zespołem improwizującym i wersje
koncertowe niewiele się różnią od studyjnych, ale zgranie, brzmienie i
entuzjazm publiczności budzą uznanie.

NIE WARTO

"Slap!" - rozwleczone, nudnawe, ultraczerwone (płytę otwiera utwór "Ulrike", a
zamyka - utwór "Meinhof"). Poza koncertowymi przebojami "I Never Gave Up"
i "Grateful" nie mogę do tego tańczyć i to nie jest moja rewolucja.

"Swinging with Raymond" - oparty na ciekawym pomyśle dwuczęściowy album:
pierwsze pół to folkowo-balladowe granie unplugged, drugie pół - mocne punkowe
wykopy. Zieje brak pomysłów - akustyczna część usypia, elektryczna jest jednym
wielkim autoplagiatem. W pamięci zostają tylko dwa numery: "This Dress Kills" i
zdecydowanie najlepszy, singlowy "Ugh! Your Ugly Houses!".

WY-PIER-DALAĆ

"WYSIWYG" - tragicznie słabe kompozycje, wysilone teksty mające pokazać jak
bardzo buntownicza Chumba pozostała, ale kogo może kurwa obchodzić piosenkowy
atak na MICROSOFT???

Reszty albumów nie znam, wyszły chyba dwa plus epka "English Rebel Songs".

Echo & The Bunnymen ktoś sie podejmie?

[ton2]

Juz byla podobna prosba, ale pozostala bez odpowiedzi. Moze teraz? Ktokolwiek?

Echo & The Bunnymen

[ilhan]

Mogę, ale bardzo subiektywnie. Obiektywnie może zrobić forumowy boss od E&TB czyli Teddy.

TRZEBA

"Ocean Rain" (1984)
Przed premierą reklamowana jako najlepszy album w historii muzyki. To chyba niewielu kupiło, ale to najciekawsza pod względem aranżacyjnym i kompozycyjnym płyta Echo & The Bunnymen i również najbardziej chyba przystępna. Już nie zadziorny, nieco mroczny post-punk pierwszych trzech LPs, a bardziej psychodeliczny pop. Świetne piosenki obudowane w kilku przypadkach wręcz orkiestrowo (tytułowy na finał), no i wybitne "The Killing Moon", dla którego można wypada ten album bez względu na cokolwiek innego.

WARTO

"Heaven Up Here" (1981)
To co jak dla mnie zabija trochę pierwsze trzy albumy E&TB to ich monotonia, która nie pozwala zapamiętać zbyt wielu utworów i pozostawia tylko ogólne wrażenie. Tu mamy Echo na modłę zimnofalową. "HUH" jest chyba najbardziej tajemniczym ich LP i chwilami poraża niesamowitą siłą - "Show Of Strength" czy "Over The Wall" czy "A Promise" są godne największych utworów gatunku. Hitów brak.

"Porcupine" (1983)
Już ciut inne brzmienie niż na "Heaven Up Here", co słychać już w zawodzących smykach "The Cutter" na samym początku płyty. Więcej melodii (rewelacyjne "Clay"), urozmaicania aranży, jakieś akustyki chwilami nawet, co wpuszcza nieco powietrza i sprawia, że chyba minimalnie lepiej się tej płyty słucha niż poprzednika w kategorii przyjemności.

MOŻNA

"Crocodiles" (1980)
Mówiłem że subiektywnie, więc jak się ktoś będzie oburzał, to ja będę ziewał. Może za mało słuchałem, ale dla mnie debiut to rozgrzewka raczej niż pełnowartościowe danie główne. Oczywiście jest w tym żywioł, surowizna, pasja, ma to swój styl, ale poza "Rescue"... no chyba się już na ten album nie załapię. Niemniej jednak jest to obok "Ocean Rain" najwyżej ceniona płyta Echo, więc z tego względu na pewno można ją przesunąć do "warto".

"Siberia" (2005)
O tej płycie było już sporo na forum i w innych miejscach.

"Echo & The Bunnymen" (1987)
Na chama to bym i do "warto" przesunął, bo bardzo lubię. Trochę kompromisowy album, dość pogodny, zdecydowanie w momencie wydania ich najlżejszy. Ale piosenki super - "The Game" i "Over You" mają arcyprzyjemne melodie, "Bedbugs & Ballyhoo" antycypuje madchester, a "Lips Like Sugar" musiało być hitem i było.

"Evergreen" (1997)
Względnie udany powrót w erze britpopu i w tym kierunku ta płyta poszła. "Nothing Lasts Forever" to piosenka, którą Chris Martin próbuje napisać od jakichś pięciu lat, a w tytułowym mamy jedną z fajniejszych partii gitar Sergeanta.

NIE TRZEBA

"Flowers" (2002)
Ładne, ale przeciętne + słabsze i od "Evergreen" i "Siberii", więc najpierw tamte.

"What Are You Going To Do With Your Life" (1999)
"Reverberation" (1990)
Znam we fragmentach, więc się nie wypowiadam, ale tej drugiej na 99% nie trzeba.

[ton2]

Wielkie dzieki za szybka reakcje. Ocean Rain juz mi sie sciagnal, ale w jakiejs
dziwnej 9- piosenkowej formie, wiec sprobuje raz jeszcze. Wszedzie chwala
tez "Porcupine", wiec i za to sie zabiore.

Dzieki!

[ilhan]

ton2 napisał:

> Ocean Rain juz mi sie sciagnal, ale w jakiejs dziwnej 9- piosenkowej formie

Hm, czemu dziwnej? "Ocean Rain" w oryginalnej wersji to właśnie 9 utworów. Sam mam taki CD bez żadnych bonusów, co sobie chwalę.

[ton2]

Aaa, to nie wiedzialem. Na amazonie znalazlem wersje EXTRA z 17 kawalkami, w
tym z dwoma koncertowymi i myslalem, ze to one stanowia o nazwie EXTRA, ale jak
tak, to swietnie. No to mam i zaczynam sluchac.

Pozdrawiam

[pszemcio1]

ton2 napisał:

> Aaa, to nie wiedzialem. Na amazonie znalazlem wersje EXTRA z 17 kawalkami, w
> tym z dwoma koncertowymi i myslalem, ze to one stanowia o nazwie EXTRA, ale
jak
>
> tak, to swietnie. No to mam i zaczynam sluchac.
>

fajne są bonusy z tej płyty (swoja drogą remastry echo z bonusami chodzą w
katowicach po 28zł). ciekawie wypada w ich wykonaniu beatlesowskie all you need
is love.

ale generalnie nigdy bym Ocean rain wyżej niz crocodilles nie postawił. Ocean
rain w ogóle tylko za przyzwoitą uważam (nick cave takim klimatem bardziej
czarował). radzę nie sugerować sie wypowiedzia Ihana co do wartości obu płyt.
Crocodilles to zywioł, cudne melodie, mrok i siła minimalizmu - KLASYK
ABSOLUTNY proszę ja Was

[ilhan]

pszemcio1 napisał:

> ale generalnie nigdy bym Ocean rain wyżej niz crocodilles nie postawił. Ocean
> rain w ogóle tylko za przyzwoitą uważam (nick cave takim klimatem bardziej
> czarował). radzę nie sugerować sie wypowiedzia Ihana co do wartości obu płyt.

Ja bym zaufał temu kto nie robi błędów w tytułach płyt <palacz>

A poważnie, jest to z Twojej strony czysty subiektywizm - "Ocean Rain" bowiem jest powszechnie przez te środowiska uznane za klasyk, a nie za "przyzwoitą" (wiem, że "Crocodiles" też, ale ja to w mojej wypowiedzi zaznaczyłem). Wczoraj znów słuchałem i doprawdy cudowne są tam momenty; wydawałoby się, że w gruncie rzeczy proste piosenki, ale smaczkami aranżacyjnymi można rozkoszować się miesiącami. Słucham i co chwila myślę: jak genialnie oni to tu wpletli!

[ihopeyouwilllikeme]

> A poważnie, jest to z Twojej strony czysty subiektywizm - "Ocean Rain" bowiem
j
> est powszechnie przez te środowiska uznane za klasyk, a nie za "przyzwoitą"
(wi
> em, że "Crocodiles" też, ale ja to w mojej wypowiedzi zaznaczyłem). Wczoraj
znó
> w słuchałem i doprawdy cudowne są tam momenty; wydawałoby się, że w gruncie
rze
> czy proste piosenki, ale smaczkami aranżacyjnymi można rozkoszować się
miesiąca
> mi. Słucham i co chwila myślę: jak genialnie oni to tu wpletli!

Wczoraj oglądałem u znajomych jakiś durny, amerykański film, i w pewnym
momencie pojawiło się w nim " The Killing Moon " - mało z krzesła nie
spadłem :D Genialna płyta, " Crocodiles " się nie umywa.

[ilhan]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> Wczoraj oglądałem u znajomych jakiś durny, amerykański film, i w pewnym
> momencie pojawiło się w nim " The Killing Moon " - mało z krzesła nie
> spadłem :D

"Donnie Darko"? Hm, ale jeśli tak, to to nie jest takie durne raczej.

[ihopeyouwilllikeme]

> "Donnie Darko"? Hm, ale jeśli tak, to to nie jest takie durne raczej.

Nie pamiętam tytułu. Dla mnie było durne :D

[pszemcio1]

ilhan napisał

> Ja bym zaufał temu kto nie robi błędów w tytułach płyt <palacz>

zły argument. wszyscy na tym forum zdążyli się już przyzwyczaić do moich
błedów w tytułach. już od dawna nie stawia mnie to w gorszej sytuacji:)

> A poważnie, jest to z Twojej strony czysty subiektywizm

oczywiście, tak samo jak stawianie przez ciebie Ocean rain najwyzej (zreszta
tak jak pisałeś). dla mnie najlepszym testem na porównanie były bonusy
zamieszczone na Ocean rain. na końcu są dwa kawałki koncertowe z Crocodiles i
jak sie to słyszy zaraz po Ocean to dopiero wtedy wyraźnie słychać gdzie są
rzeczy wielkie...subiektywnie oczywiście:)

[ihopeyouwilllikeme]

" Heaven Up Here " niżej, self-titled wyżej. Wolę piosenki od atmosfery.

> "Flowers" (2002)
> Ładne, ale przeciętne + słabsze i od "Evergreen" i "Siberii", więc najpierw
> tamte.

Lepsze i od " Evergreen ", i od " Siberii ", więc najpierw to :)))

[ton2]

Tak w ogole dzieki za pomoc i odzew. W zwiazku z waszymi cennymi radami, dzis
udalo mi sie nabyc w warszawskim empiku Porcupine i Ocean Rain po 29,99 sztuka,
a na dodatek obie plyty to remastery z bonusowymi kawalkami, wiec zapowiada sie
duzo sluchania. No i czad!

Pzdr, a moze i LOVE w koncu Walentynki mamy, nie?

Marillion

[pytajnick]

Miało być w aktualnym wątku o Marillion, ale chyba tu bardziej pasuje.

*Moim zdaniem*, F-Marillion nagrał jedną wybitną, jedną bardzo dobrą, i dwie
dobre płyty. H-Marillion nagrał jedną prawie-wybitną, dwie bardzo dobre, dwie
dobre+ i kilka przyzwoitych albumów. Raczej czuję się w temacie mocny, bardzo
mocny, a z drugiej strony nie jestem fanem ani gatunku jako takiego, ani (już)
zespołu. Wszystkich tych płyt nie słuchałem co najmniej z rok, wiec mam
generalnie pewien "nieświeży", ale za to równy dystans do nich wszystkcih.
Skrótowo:

- F-M -

Script for a Jester's Tear [8,5/10, cudowne dwa utwory]
Fugazi [7/10, cudowny jeden utwór]
Misplaced Childhood [10/10, całość cudowna]
Clutching at Straw's [7/10, jakoś nie przepadam prywatnie, ale szanuję,
"obiektywnie" świetny album]

- H-M -

- Season's End [7/10, cudowne dwa utwory, klasyka]

- Holidays in Heaven [7/10, próba podbicia ameryki, niby nieudana ale album fajny]

- Brave [8,5/10, świetny album, klimat, \dwa zbędne utwory, jedna z okładek
wszechczasów. Dziewczyny romantyczki przy tym płaczą, faceci się w nich
zakochują, w sumie rozumiem, choć mnie dotyczy tylko momentami (cudowne,
wyciszone "Brave" czy "Goodbye to all that"). Znacznie bliższy jest mi kolejny
album, choć poznałem go najpóźniej, wiele lat po wydaniu, gdzieś w 2000 roku]

- Afraid of Sunlight [9,5/10, największe dzieło h-M, niestety raczej
niedoceniane. Po "trudnym" i podniosłym Brave relatywnie lekkie, mniej gitar
więcej klawiszy, mniej smutku więcej optymizmu, nawet humoru nie brakuje
(znienawidzone przez niektórych "Canibal Surf Baby"). Trójka utworów Afraid of
Sunlight - Out of this World - Afraid of Sunrise to jeden z najpiękniejszych
znanych mi "kawałków muzycznych" w historii. Co ważne, moim zdaniem album
"bezgatunkowy"]

- This Strange Engine [7/10, "obiektywnie" pewnie nierówny, uśredniając
przeciętny albu, może lubię go dlatego, że jako pierwszy zainteresował mnie z
okresu h-M. Wcześniej znałem Marillion do Brave i to mi wystarczało, w sumie
nawet ich nie słuchałem. TSE zwróciło moją uwagę, młodego niedoświadczonego
chłopaka, do dziś za to go cenię, choć raczej nie słucham]

- Radiation [6,5/10, cenię kompozycje jako takie, fatalne moim zdaniem jest
wykonanie - aranżacje, nieudana 'surowość' mieszana z bardziej kolorowymi
klimatami, jakieś takie niezdecydowanie. Może wielbiciele gitar akustycznych i
prostych piosenek bardziej ten album polubią, ale z drugiej strony - ja do nich
należę, i nic. Album tak znienawidzony, jak przez innych, bardziej wnikliwych,
mocno broniony. Ja bym był generalnie wstrzemięźliwy w opiniach. "Można"]

- marillion.com [3/10, dwa przyzwoite utwory, nie warto]

- Anoraknophobia [8,5/10, świetny powrót do formy, choć owa forma zaskakująca.
Piękna i udana mieszanka bardziej rozbudowanych kompozycji (ale zawsze
chwytliwych, melodyjnych, ot - przyjemnych, żadnych popisów) z bardzo popowymi
piosenkami, z których dwie były nawet na liscie Trójki. Super się tego słucha,
pozytywny klimat, trochę eksperymentów z ich strony (nawet rap przez chwilę -
czym podpadli "artrockowcom"), bawią się, klimat i melodie, płytka tak fajna i
lekka jak ta kiczowata okładka]

- Marbles [hm, no i sam nie wiem, pewnie jakieś mocne 7,5-8/10. Czamu? Bo na
dwóch płytach obok kompozycji niemal doskonałych, są kompozycje zbędne, gdyby
wybrać to, co najlepsze, byłoby 9/10. Szacun wielki za odwagę nagrania płyty
dość "progresywnej", która zarazem nie nudzi. Szacun za to, że potrafili nagrać
dwie suity, które nawet przy dzisiejszych moich preferencjach naprawdę bardzo
sobie cenię. Ale i tak najładniejsze są prostsze piosenki - ot choćby "The only
unforgetable thing".

Mój znajomy ma w stopce "Życie jest pokręcone i wielobarwne jak muzyka Marillion
" i coś w tym jest. O tyle klimatów przez te dwadzieścia pięć lat się otarli, że
w zasadzie każdy coś u nich mógłby dla siebie znaleźć. I pewnie znajdzie, jeśli
poszuka, czego życzę.

[cze67]

pytajnick napisał:

> - Holidays in Heaven [7/10, próba podbicia ameryki, niby nieudana ale album
fajny]

...In Eden - to po pierwsze:-)
Po drugie: no nie, nie mogę tego słuchać, dwa, trzy utwory (przeboje) w
porządku, ale jako całość jest to jednak słabe. Kiedyś skusiłem się niską ceną,
i po trzykrotnym przesłuchaniu (trzeci - a nuż się przekonam, nie dało się) już
nie chcę do tej płyty wracać.

[pytajnick]

cze67 napisał:

> pytajnick napisał:
>
> > - Holidays in Heaven [7/10, próba podbicia ameryki, niby nieudana ale alb
> um
> fajny]
>
> ...In Eden - to po pierwsze:-)

ROTFL. W radiu szedł Clapton z "Tears in Heaven" no i mi się zlało w jeden tytuł
:-))

Afraid of Sunlight to bardzo zacna płyta, jeszcze kiedyś zmienisz zdanie! :)

Saybia.

[theagata]

Nie wiem nic nt. Dzisiaj dostałam płytę The Second You Sleep.
Jeszcze nie słuchałam.

have fun

Saybia?

[theagata]

oops.
to powinno być z " ? "

have fun

[asagiri]

Osobiście nie lubię H-Marillion, denerwuje mnie osoba Hogartha i jego głos.
Jeśli jednak chodzi o Marillion ery Fisha, oto moje typy:
1.koniecznie
Clutching at straws. chociaż ich ostatnia, to chyba najbardziej 'dojrzała' i
najlepiej definiująca cały ich dorobek.
2. naprawdę warto
Fugazi. słucham całej z wyjątkiem 'she chameleon'. bardzo... 'pełna'.
Script for a Jester's tear. słychać, że to debiut, ale udany.
3. warto
Misplaced Childhood. może i dobra, ale komercyjna (Kayleigh, Lavender). i to ją
spycha na ostatnią pozycję mojej listy.

pozdrawiam!

[pytajnick]

asagiri napisała:

> 3. warto
> Misplaced Childhood. może i dobra, ale komercyjna (Kayleigh, Lavender). i to ją
>
> spycha na ostatnią pozycję mojej listy.

1) Tak można "zdyskwalifikować" m.in. całe dyskografie Petera Gabriela, The
Beatles czy Pink Floyd.

2) Kilka minut muzyki "komercyjnej" na "MC" jest dla Ciebie ważniejsze niż
kilkadziesiąt muzyki ewidentnie nieradiowej?

3) Ciekawe, że komercyjnym nie nazwiesz Incommunicado z "Clutching...", rzecz
znacznie niższej klasy niż Kayleigh czy Lavender (perełka)

4) gdzieś w latach 60. odkryto - a raczej uświadomiono sobie - że da się
połączyć "prawdziwą sztukę" z popularnością /komercyjnością, jeśli wolisz/.

Jesteś 40 lat do tyłu. :-P

[cze67]

moja ocena (płyty, które znam):

- F-M -
Script for a Jester's Tear [9/10]
Fugazi [8/10]
Misplaced Childhood [9/10]
Clutching at Straw's [8/10]
- H-M -

Season's End [6/10]
Holidays in Eden [3/10]
Afraid of Sunlight [5/10]
Marbles [5/10]

Super Furry Animals?

[ton2]

Zaintrygowany dwoma kawalkami w audycji Ilhana, zapytuje o Super Furry Animals.
Prawde mowiac wczesniej znalem tylko z nazwy i cos o plycie "Guerilla"
slyszalem. Ktos sie podejmie?

[pszemcio1]

dołączam się do prośby. znam jeden album "phantom power" który nawiasem mówiąc
fantastyczny jest

[pytajnick]

SFA dopiero poznaję, ale z tego z czym miałem do czynienia najbardziej spodobało
mi się "Rings Around The World" i szczerze polecam - za wartką i zmieniającą się
akcję, za melodie, za momentami zaskakujące mieszanie gatunków bez psucia
klimatu, za niekiedy wysmakowane aranżacje - obok zupełnie szorstkich brzmień...
Jest czego słuchać.

[ilhan]

Ja znam więcej niż jedną, ale nie wymiatam aż tak, żeby zrobić klasyfikację. Prawda jest chyba taka, że czego byś nie ruszył, nie możesz zacząć źle.

Osobiście sądzę, że na początek powinno się poznać jedną z dwóch pierwszych płyt, bo tam wykluło się to, co dziś przychodzi do głowy kiedy myśli się o SFA: zakręcony gitarowo-syntezatorowy sound, pojechane teksty, zaskakujące zwroty w kompozycjach (było chyba wczoraj słychać jak rozwinęło się "The Mountain People"), no ale przede wszystkim melodie melodie melodie. I puzzle stylistyczne. Zabawa konwencjami. Ciągła.

Debiut "Fuzzy Logic" w miarę najspójniejszy z pierwszych trzech. Sporo klimatów glamowych, dużo beztroskiego Blur z kapitalnymi refrenami, hiciorowate "Something 4 The Weekend" albo "Hometown Unicorn", "Mario Man" w klimacie gier video na zmianę z klimatycznymi balladami typu "Gathering Moss".

"Radiator" pop przyszłości. Eksperymenty z brzmieniem vs jeszcze lepsze kompozycje niż na "Fuzzy Logic", kwaśne klawisze, taneczność vs melancholia, zawrotne tempo wymiatających półtoraminutowych popowych wymiataczy jak "Torra Fy Ngwallt Yn Hir" (tak, po walijsku) czy "Chupacabras" i epiki, cudowne epiki jak Ludzie Gór albo "Demons".

A potem "Guerrilla", a tam eklektyzm do entej potęgi, każdy prawie kawałek w innym stylu i znów ekstra.

W "Mwng" się nigdy do końca nie wkręciłem, ale też nie słuchałem tak dużo. "Rings" musiałbym znów posłuchać, a "Love Kraft" zeszłoroczny trzyma klasę, ale już nie jest nawet w połowie tak szalone jak pierwsze rzeczy.

No może trochę przesadzam, zrobiłem z nich jakieś mega postaci, którymi do pewnego stopnia jednak są, takie jedyne w swoim rodzaju freaki z własnym światem i choć słychać różne starsze rzeczy w muzyce SFA, to myślę że jednak oryginalne to jest.

[ton2]

Well, sam wiec nie wiem, od czego zaczac. Chyba od Love Kraft zaczne, bo juz
mam. Moze potem sprobuje ten "Songbook", bo to chyba best of, wiec przekonam
sie, co mnie kreci u nich, a co nie. W kazdym razie dzieki za wyczerpujaca
odpowiedz.

Pozdr

[ilhan]

Tak, "Songbook" to bodaj składanka singli. I sprawdź maila :)

[ton2]

O kur... ka wodna! Niech oni przyjada na Openaira, albo gdziekolwiek. W sensie
Futureheadsi. Niezly czad musi byc na koncertach! Wow. Jestem pod wrażeniem.
DZIEKI

EELS

[pszemcio1]

1. Absolutnie

Beautiful freak - smutne teksty, prosciutkie choć nie takie znowu smutne
melodie. depresja podana w taki sposób by się nie łamać

Electro shock bleues - temat: śmierć bliskich, stan gdy everything is dying.
Plus eksperymenty muzyczne w stylu becka. material podzielony: raz akustyczny
raz nowatorski. Ale wszystko to nadal smutne. krótkie , proste piosenki o
niespotykanym uroku

Blinkin light and other revelations - dwupłytowy kolos tworzony przez lata,
dzieło zycia E. niby nic nowego a kawałki dobre jak za najlepszych lat, no i
koncept - opus magnum

Warto:

Saises o Galaxy - dużo nawiązań do tradycji amerykańskich folk-rokowych
brzmień. niby wszystko ok, to nadal ten sam E, ale jednak juz nie tak
przejmujący. może dlatego ze ten album to bardziej "odżywanie" niz "umieranie"
co twórczosci tego Pana chyba nie sluży

Souljacker - widzieliście jaką E miał brodę na teledyskach z tej plyty?;) Album
nasiaknięty eksperymentami jak nigdy wcześniej . Produkował to John Parish. W
tym wszystkim jakby trochę zgubiło się to co najistotniejsze dla twórczosci
tego artysty

Niekoniecznie

Shotenanny - no jakoś nie porywa. oprócz dwóch kapitalnych bluesów, całość
stanowią kawałki z serii "to już było tylko lepiej"

[pszemcio1]

> Electro shock bleues - oczywiście blues

> Saises o Galaxy - Daises

Madness

[glebogryzarka1]

No w końcu przecież musiałem.

Absolutely:

Absolutely (1980) - to się nazywa songwriting. Właściwie każdy utwór zamyka w
dwuipółminutowej (średni czas trwania utworu na tej płycie) formie wszystko, co
trzeba: chwytliwą melodię, inteligentny i zabawny tekst, bogaty aranż,
odpowiedni groove i własne brzmienie. Zagadką jest dla mnie wpisywanie Madness
w nurt british ska - już na drugiej płycie, czyli tej, słychać generalny zwrot
plecami do jamajskich rytmów. Pierwsze pięć tracków to jest najlepsze
angielskie granie, jakie w życiu słyszałem, z naciskiem na drugi
("Embarrassment") i trzeci ("E.R.N.I.E."). Niepotrzebne jest tylko sflaczałe
boogie "Solid Gone".

Seven (1981) - dojrzalszy, jeszcze mniej jamajski (reggae'owy closer "Day on
the Town" to jedyna tutaj pozycja na liście numerów inspirowanych Karaibami)
album. Wspomniana dojrzałość pozwala tu chłopcom na sieknięcie choćby takiego
numeru, jak "Tomorrow's Dream", z harmoniami tak ryzykownymi, że na podstawie
zapisu nutowego należałoby stwierdzić, że to jakieś fusion jest. Tylko że
Madness podają te wyczesy bez cienia artystowskiego zadęcia, ze swoistym
wdziękiem i chuligańsko-komediowym sznytem. Znów najsmaczniejsze dostajemy na
początku - pierwsze pół albumu daleko przewyższa drugie pół. W sumie,
właśnie "Seven" poleciłbym na początek.

Worth checking:

One Step Beyond (1979) - tak się to zaczęło. Dobrze się chłopcy bawili, a ta
radość poza tym jest zaraźliwa. Kompozycyjnie jeszcze raczkujemy, kopiujemy
ograne patenty (większość partii basu jedzie pryma-tercja-kwinta-tercja), ale
co za energia i jaki wdzięk! A ile razy zespół porzuca w cholerę amatorskie
przyzwyczajenia, tyle razy mamy perełkę - "My Girl", "Bed & Breakfast Man" i
szczególnie "In the Middle of the Night" to ścisła czołówka repertuaru zespołu.

Wonderful (1999) - z 'okresu popowego' Madness płyta stanowczo najciekawsza.
Wysmakowane aranżacje, eleganckie melodie, no ogólnie granie z klasą. Wpadki są
dwie - żałosna próba zarania riddimu "The Communicator" i jeszcze bardziej
żenująca próba zagrania wodewilu "Drip Fed Fred" z Ianem Dury'm. Pozostała
dziewiątka bardzo przyjemnie głaszcze po uchu.

Nothing special:

The Rise & Fall (1982) - a teraz weźmiemy sekcję smyczkową, perkusjonalistów,
dużą sekcję dętą i będziemy następnymi wielkimi mistrzami inteligentnego popu.
Chuja. Wyszło trzy razy na trzynaście podejść. Z czego raz wyszło wybitnie -
czy jest tu ktoś, kto nie zna "Our House"? Czwarty highlight to bardziej
bezkompromisowy, stadionowy "Blue Skinned Beast". Mało. Mało. A (wysublimowane)
poczucie humoru, zawsze do tamtej pory obecne na płytach Madness, tu jest
raczej wymuszone.

Keep Moving (1984) - starzejemy się, ciąg dalszy. Płyta nieco lepsza od "Rise &
Fall", tak jak tamta zawiera jeden genialny popowy singiel (ewidentnie
zainspirowany ówczesnym smooth jazzem, najprawdopodobniej Sade, "One Better
Day"), ale w odróżnieniu od tamtej reszta materiału wydaje się równiejsza i nie
próbuje na siłę forsować wariactw. Chłopcy nie są już rudeboys. Chłopcy
dorośli. W sumie można by umieścić ten album kategorię wyżej.

Dangermen Sessions (2005) - album z coverami. Nie trzeba było wielkiego
proroka, żeby wróżyć przeciętniactwo. Oddajmy sprawiedliwość, że nie są to
covery złotych przebojów (poza kinksową "Lolą", nota bene udana przeróbka, co
mnie nieco zaskoczyło), więc trudno gościom zarzucić koniunkturalizm.

Avoid like a plague:

Mad Not Mad (1985) - kwas stworzony po odejściu głównego kompozytora, pianisty
Mike'a Barsona. Niby w Madness zawsze komponowali wszyscy, ale tu i reszta
zespołu ma jakby czkawkę. Album gładki do granic możliwości i bez hooków - no
nie, po prostu nie. Co ciekawe, wydany zaraz po tym albumie pożegnalny singiel
(na "Mad Not Mad" nie uwzględniony) "Waiting for the Ghost Train" jest
kapitalny. Może była jednak jakaś iskierka nadziei na przetrwanie z klasą?
Nieistotne.

[ilhan]

No to kozacko, że znam dwie najlepsze, a z pozostałych prawie wszystkie highlighty (czyt.: single)

:)

[pszemcio1]

no to Specials musi być także!!!

Specials?

[glebogryzarka1]

> no to Specials musi być także!!!

Dla mnie sprawa prosta - obowiązkowo dwie pierwsze, można na własne ryzyko
trzecią (po odejściu Halla), nie ruszać pod żadnym pozorem płyt powstałych w
latach 90 (i później?... nie daj Boże?...).

[ilhan]

glebogryzarka1 napisał:

> Absolutely (1980) - Pierwsze pięć tracków to jest najlepsze
> angielskie granie, jakie w życiu słyszałem, z naciskiem na drugi
> ("Embarrassment") i trzeci ("E.R.N.I.E.").

Sobie wczoraj przypomniałem dwa razy pierwsze pięć tracków na dobranoc i rzeczywiście (szczególnie pierwsze cztery) cieszą bardzo. Chyba wezmę w niedzielę na nocną zmianę w cukierni puścić chłopakom.

Levellers

[ktmajcher]

niewiele o nich wiem, a własciwie nic, znam tylko jeden kawałek What a
beautiful day, który moge śmiało postawić obok Fisherman's Blues Waterboys,
czyli i gitarka i skrzypce, charakterystyczny głos, skoczna melodia, itp
pytam się zatem o najbardziej ich reprezentatywne dokonania, i na której płycie
jest What a beautiful day

[ilhan]

ktmajcher napisał:

> niewiele o nich wiem, a własciwie nic, znam tylko jeden kawałek What a
> beautiful day, który moge śmiało postawić obok Fisherman's Blues Waterboys,
> czyli i gitarka i skrzypce, charakterystyczny głos, skoczna melodia, itp
> pytam się zatem o najbardziej ich reprezentatywne dokonania, i na której płycie
>
> jest What a beautiful day

"Mouth To Mouth". Fani nie uznają jej za kluczową. Ja kiedyś kupiłem i słuchało się bardzo ok. Inna sprawa, że nie wracam.

[glebogryzarka1]

Kurde, po tytule posta myślałem, że ktoś pokusił się o rozpisanie Levellers.
Których bardzo bardzo lubiłem, ale moje bycie fanem skończyło się
po "Zeitgeist" (ale nie z powodu, tylko właśnie po :>).

Curve poproszę

[cze67]

...i czy warto płytę Gift nabyć (jest na Allegro aktualnie).

Built To Spill, The Chills - anyone?

[ton2]

Ktoś się podejmie? Dopiero niedawno poznalem "There Is Nothing Wrong In Love"
BTS i "Submarine Bells" The Chills - jaram sie i chce wiecej. Jakies wskazowki?

[ilhan]

ton2 napisał:

> Ktoś się podejmie? Dopiero niedawno poznalem "There Is Nothing Wrong In Love"
> BTS i "Submarine Bells" The Chills - jaram sie i chce wiecej. Jakies wskazowki?

Chyba lepiej byś zrobił zakładając im wątki :)

BTS - "Keep It Like A Secret" dla piosenek, "Perfect From Now On" dla eksperymentów.

Chills - składanka wczesnych singli i epek "Kaleidoscope World".

[ton2]

Dzieki! Keep It Like A Secret wlasnie sie sciagnelo, a The Chills poszukam
jeszcze bo na razie dupa. A z tymi watkami to ja taki wstydliwy jestem, wiec
wole tak.

Pozdro!

David Bowie?

[ton2]

Może ja cos dzis nie kumam i nie ogarniam forum, ale jak to sie stalo, ze w tak
istotnym watku nie ma jeszcze Davida Bowie. Ktoś się podejmie? Proszę?

[marquee_moon]

Hmm, ja coś niby takiego robiłam na inne forum. Więc mogę tu wrzucić, tylko
zastrzegam - materiał jest bardzo obszerny, a ze względu na moją amtorszczyznę
pewnie dość dyskusyjny. Ale słuzę.

[ton2]

Dawaj, jasne. Nie ma chyba limitu słów.

[marquee_moon]

KONIECZNIE:

The Rise and Fall of Ziggy Stardust and The Spiders From Mars (1972) –
Androgeniczny przybysz z Kosmosu, który spadł na Ziemię, aby ocalić ludzkość
przed zagładą, a skończył niszcząc samego siebie. Płyta to studium metamorfozy
Ziggy’ego, istoty niewinnej, nieśmiałej i delikatnej, która w wielkomiejskiej
rzeczywistości lat 70-tych zatraciła siebie, poddając się destrukcyjnej mocy
hedonizmu. A wszystko to zostało okraszone blichtrem, teatralnością, stąpaniem
po krawędzi szaleństwa, estetyką kiczu – jako tą inną, campową, wrażliwością.
Całość zaśpiewana charakterystyczną alienowsko-gejowską manierą pełną
rozpaczliwości i rozdarcia. Jeśli chce się coś wiedzieć o Bowiem, trzeba znać
ten krążek. Bo muzyka to nie tylko dźwięki, to również cała otoczka, teatr,
maska, styl życia. Glamrockowy album wszech czasów.

Low (1977) – pierwsza płyta z tzw. trylogii berlińskiej nagranej razem z
Brianem Eno, królem ambientu. Low poraża awangardowością – eksperymentatorska
natura dwóch osobowości zaowocowała albumem pełnym chłodu, podzielonym na dwie
części: kompozycje z wokalem i utwory instrumentalne. Nawet jeśli Station to
Station było zapowiedzią obierania przez Bowiego nowego kursu, nikt nie
spodziewał się płyty tak silnie inspirowanej krautrockiem. Zimna, elektroniczna
aranżacja, dynamiczna sekcja rytmiczna, przeszywająca gitara. Kakofonia
dźwięków zestawiona ze stonowanym wokalem(wyważone wyciąganie gór lub też
wyciszanie lub tłumienie głosu kiedy trzeba), wręcz minimalistycznym jak na
Bowiego. Przegiętego Ziggy’ego, aroganckiego Thin White Duke’a zastąpił bohater
dekadencki, zamknięty w sobie, przerażony rzeczywistością.
Pojawia się też akcent polski – utwór ‘Warszawa’, który powstał w głowie
Bowiego podczas przypadkowego postoju w PRL-owskiej stolicy. Od tej kompozycji
wywodziła się pierwotna nazwa Joy Division. Ale któż nie zna tej legendy?
Nie mam pojęcia, w jakie słowa ubrać wrażenia ze słuchania tej płyty.
Porażająca? To za mało powiedziane, bo to co się dzieje w utworach takich
jak „Always Crashing In the Same Car”, „What In the World” albo „Be my wife”
jest niewiarygodne. „Low” to klasyka absolutna. Moja ulubiona płyta Davida.
11/10

"Heroes" (1977) – Nie sposób zrozumieć „Heroes” bez znajomości Low. Ta płyta
jest chyba jeszcze trudniejsza w odbiorze. Więcej tu surowości w dźwiękach,
jakiejś klaustrofobicznej atmosfery ponurego, podzielonego murem Berlina.
Niepokojące melodie przeplatają się ze spokojniejszymi, refleksyjnymi, podobnie
jeśli chodzi o instrumentarium: saksofon, fortepian, syntezatory mieszają się z
gitarą elektryczną, a gdzie indziej pojawia się japońskie koto. O ile na „Low”
dominował niepokój, tu z mroku wyłania się nadzieja w postaci jednego z
największych przebojów Bowiego „Heroes”.

Hunky Dory (1971) – czwarty album Bowiego, na którym chyba w końcu odnalazł
swoją drogę. Od folkowego grania, przez wyrastający z Led Zeppelin niemalże
hard rock na „The man who sold the World”, dotarł do Hunky Dory, gdzie
wykorzystuje wszystkie swoje zalety. Tworzy muzykę rockową, ale zagraną na swój
własny, niepowtarzalny sposób: słychać tu wczesnofolkowe i akustyczne
inspiracje, ale łączy je z elementami aktorstwa i manierycznością głosu
ocierającego się o rozpacz i tęsknotę. Pojawiają się tu kamienie milowe w
twórczości Bowiego: przebojowe „Changes”, oparte na partiach fortepianu „Oh,
You Pretty Things” i przede wszystkim jedna z najlepszych kompozycji Dave’a -
orkiestrowe „Life on Mars?”. To także hołd złożony dla artystów: „Song for Bob
Dylan”, „Andy Warhol” (ponoć Warhol wizyty w czasie sesji zapytany, co o nim
myśli, odpowiedział Masz świetne buty, David.; piosenka też jest świetna)
oraz „Queen Bitch” nawiązujące do twórczości The Velvet Underground.

Station To Station (1976) – The return of the Thin White Duke throwing darts in
lovers’ eyes… To kolejna metamorfoza Davida Bowiego. Z biseksualnego kosmity
Ziggy’ego Stardusta przeistoczył się w arystokratycznego, aroganckiego,
ogarniętego chorobą dekadencji Szczupłego Białego Księcia, pozornie doskonale
czującego się na 'salonach' i w towarzystwie różnych osobliwości lat 70., a w
rzeczywistości jednak nie mającego nic wspólnego z towarzystwem, o którego
względy zabiega. Biały Książę jest w istocie osobą szalenie nieprzystosowaną,
odstającą, przesadnie autorefleksyjną i autoironiczną. A przede wszystkim
beznadziejnie uzależnioną od narkotyków. „Station to Station” powstało w
największym kokainowym ciągu Bowiego. I to się tutaj czuje – każdy utwór jest
jak wciągnięcie kolejnej kreski - wyczerpanie nocnym stylem życia, a zarazem
niemożność przestania, narastająca wewnętrzna izolacja, uczucie pustki.
Zwłaszcza w piosence tytułowej – nie ma tu ani jednego niepotrzebnego dźwięku,
ani jednego zbędnego słowa. Niekonwencjonalna muzyka taneczna i inteligentne
teksty. Nie można tego ominąć.

Lodger (1979) – trzecią część wydawnictwa berlińskiego. Pozycja niestety traci
coś z klimatu „Low” i „Heroes”. Płyta jest nierówna zarówno jakościowo jak i
kompozycyjnie. Surowe utwory mieszają się tu z brzmieniami nietypowymi,
inspirowanymi muzyką świata, coś jak późniejszy Peter Gabriel. Ogólnie jest
bardzo ciekawie, sporo dysonansów i udziwnień, a to za sprawą doskonałych
muzyków, którzy wzięli udział w sesji. Pojawia się kilka perełek: Boys Keep
Swinging zainspirowane wizytą w londyńskim klubie dla homoseksualistów, Look
Back In Anger czy Red Money z niesamowitą partią basu. Trzeba znać nie tylko ze
względu, że jest to zwieńczenie legendarnej trylogii berlińskiej, ale jest to
po prostu cholernie dobra, a zarazem dziwaczna, płyta.

Scary Monsters... And Super Creeps (1980) – po eksperymentalnych i trudnych
albumach trylogii berlińskiej Bowie udał się w rejony odrobinę przystępniejsze
słuchaczom. Scary Monsters to bardzo niejednolite brzmienie, pełne rozmaitych
pomysłów aranżacyjnych. Od „Up The Hill Backwards” nasuwającego luźne
skojarzenia z „Solsbury Hill” Petera Gabriela po funkujące „Ashes to Ashes”
(obalające mit Majora Toma) i „Fashion”. A w międzyczasie pojawia się jeszcze
cover Toma Verlaine’a i trochę Stewartowskie „Because You’re Young” z Pete’em
Townshendem na gitarze. Różnorodna i porywająca płyta.


* Best of Bowie (2002) – 2 cd – zdaję sobie sprawę, że ogarnąć Bowiego to
wyzwanie prawie że nadludzkie (może nie tak jak prześledzenie dyskografii
Franka Zappy, ale również pochłaniające). Dlatego na początek można zapoznać
się z tym wydawnictwem. To wybór ważniejszych utworów ułożonych w kolejności
chronologicznej. Jasne, jak to w przypadku takich płyta bywa, dobór niektórych
piosenek może być dyskusyjny. Kilku rzeczy brakuje, ale mimo to słucha się tego
fantastycznie i jest to jakiś sposób na próbę całościowego spojrzenia na
Bowiego i zrozumienia jego mitu.

WARTO:

Aladdin Sane (1973) – po oszałamiającym sukcesie płyty „Ziggy Stardust” Bowie
miał status supergwiazdy. Mógł pójść za ciosem i nagrać nawet słabszą
kopię „The Rise and Fall of…” a i tak pozostałby na zawsze królem glam rocka,
który zdetronizował samego Marka Bolana. Ale Bowie postanowił wyjść poza ramy
czystego glamu, urozmaicając go jazzującymi partiami fortepianu i
rhytm'n'bluesowym feelingiem. Bowie bawi się tu formą, penetruje różne rejony –
bo jak np. porównać bardzo teatralne, ocierające się o patos „Time” (polecam!)
z hałaśliwym „Watch the man̶

[marquee_moon]

Warto c.d.
Outside (1995) – to powrót do współpracy z Brianem Eno. Bowie po raz kolejny
tworzy jakiś własny świat. Wciela się w postać nowojorskiego detektywa, Nathana
Adlera, który ma rozwikłać zagadkę śmierci niejakiej Baby Grace. To płyta
schizofreniczna, piosenki są śpiewane z perspektywy różnych osobliwych
bohaterów: awangardowego artysty Minotaura, Leona Blanka czy Ramony, a
wszystkie te historie i wątki przeplatają się z monologami Adlera. Jest to
płyta niesamowicie zagrana – pełna niepokojących dźwięków (Heart’s filthy
lesson!), ocierająca się o improwizację jazzującą (A Small Plot of Land), a
nawet o rave (Hello Spaceboy). Album zdecydowanie godny uwagi, a jedyną jego
wadą jest chyba tylko to, że jest odrobinę za długi, co prowadzi do pewnego
rozmycia. No cóż, ale taka historia wymaga epickiej formy.

Stage (1978) – dwupłytowy album dokumentujący dwa koncerty z Filadelfii z
kwietnia 1978 roku. Świetna produkcja Tony’ego Viscontiego nadaje nowy wymiar w
dziedzinie wydawnictw koncertowych. Materiał to przede wszystkim utwory z
płyt „Ziggy Stardust”, „Low” i Heroes”. Wszystko brzmi fantastycznie, a
highlighty w postaci „Station to Station” powalają na kolana.

Earthling (1997) – po raz kolejny ujawniła się odwaga Bowiego. Totalny
eksperyment z muzyką, z którą wcześniej nie miał do czynienia. Wizja muzyki
jungle w oczach Bowiego: bębny, basy, industrialne brzmienia i mocna gitara. A
co najważniejsze, mimo tak radykalnej muzycznie zmiany udało się mu zachować
własne, niepowtarzalne oblicze, głównie za sprawą tego smutnego i
melancholijnego głosu. Hipnotyzujące „Seven Years in Tibet”, połamane „Little
Wonder”, najbardziej eksperymentalne z całej płyty „Telling Lies” to
zdecydowanie mocne punkty. Nowy image, nowa muzyka, Bowie potrafi się odnaleźć
w każdej epoce i zaproponować coś najwyższej jakości. Eksperyment udany.

Reality (2003) – warto posłuchać z kilku względów. Po pierwsze, żeby sprawdzić,
co też ostatnimi czasy nagrywa Bowie. Po drugie, ponieważ jest to bardzo
solidna płyta artysty, który nie musi już nic nikomu udowadniać. To taka trochę
postmodernistyczna mieszanka, bo mamy tu rockowe wymiatacze – New Killer Star
czy Pablo Picasso (cover the modern lovers) obok nastrojowych, nieco smutnych
The Loneliest Guy i Try some, buy some McCartneya. Ale prawdziwe uderzenie to
dopiero hipnotyzujące „Looking for water” i zamykające płytę, prawie
ośmiominutowe „Bring me a disco king”.
Na płycie czuć też nawiązania do wrześniowych wydarzeń z 2001 r. To w ogóle z
jednej strony osobisty album, z drugiej bardzo nowojorski. Polecam.

Heathen (2002) – mam pewien problem z tą płytą. Z jednej strony niesamowicie ją
cenię za dojrzałość, za intelektualne momentami teksty stanowiące przemyślenia
nad kondycją świata i człowieka. Uwielbiam, jak Bowie roztacza takie wizje. Z
drugiej jednak strony ta płyta jest trochę nierówna muzycznie. Ma rewelacyjny
początek (zwłaszcza ‘Sunday’ oraz przeszywający cover Pixies ‘Cactus’) i
doskonałą końcówkę (z wyjątkiem „everybody says ‘hi’”). Natomiast środek płyty
wydaje się jakiś nieco mglisty, taki ulotny, nie do końca przykuwający uwagę.
Niewątpliwą zaletą jest rewelacyjne brzmienie tej płyty (Tony Visconti jest po
prostu mistrzem), krystaliczność dźwięku, niesamowita perkusja i bas, a na
gitarach pojawiają się gościnnie Pete Townshend i Dave Grohl. Mimo kilku wad
zdecydowanie warto posłuchać „Heathen”, bo Bowie to człowiek, która ma jednak
wiele ciekawych refleksji do przekazania.

Let's Dance (1983) – niektórzy podchodzą do tego albumu z lekkim dystansem. Pop
jest taki pospolity, taki egalitarny. Każdy może grać pop. Ale grać
inteligentny pop potrafi już niewielu. Dlatego „Let’s Dance” jest dla mnie w
tych rejonach arcydziełem. „China Girl” i tytułowe „Let’s Dance” (wersja
płytowa jest nieco bardziej rozbudowana od singlowej) ocierają się wręcz o
geniusz. Porywa również otwierające Modern Love z bardzo dynamiczną sekcją
rytmiczną. Dla mnie klasyka lat 80-tych. Mówcie, co chcecie, ja uwielbiam ten
album.

Black Tie White Noise (1993) – po nieudanej drugiej połowie lat 80-tych i
niezbyt ciekawym projekcie, jakim były dwa albumy nagrane pod szyldem zespołu
Tin Machine, Bowie wrócił w zaskakująco dobrej formie. Przede wszystkim popowo-
funkująco-jazzowa stylistyka nie stroniąca od sampli i loopów brzmi tu bardzo
nowocześnie. Fantastycznie wypadają też partie saksofonu, zwłaszcza w
kapitalnym Jump they say. Rewelacyjne jest Pallas Atena utrzymane w
niepokojącym klimacie, przebojowe Miracle Goodnight i przestrzenne Nite flights
czy Miles’owe Looking for Lester. W ogóle dużo jest mocnych momentów. Wielka
szkoda, że Bowie na siłę próbował uciekać od etykiety taneczności i utwór „Lucy
Can’t Dance” znalazł się na albumie tylko jako bonus. Niebanalna płyta.

MOŻNA:

Diamond Dogs (1974) – Bowie najwyraźniej lubi wchodzić w rolę artysty-proroka.
Płyta powstała m.in. pod wpływem lektury „1984” Orwella i „Wild Boys”
Burroughsa, dlatego też przepełniona jest wstrząsającymi i ponurymi wizjami.
Jeśli chodzi o warstwę muzyczną bywa niestety różnie. Porywa 8-minutowy
fragment trzech następujących po sobie kompozycji: Sweet Head, Candidate i
Sweet Head (reprise). Po nich wchodzi Rebel Rebel z jednym z najlepszych riffów
gitarowych. I to są chyba najlepsze momenty tego wydawnictwa. W całość trzeba
się jednak mocno wczuć, wówczas urzeknie ciekawy pejzaż wielkiego miasta, z
jego mrocznymi zaułkami. Jeśli poczuje się klimat, może się spodobać.

Pinups (1973) – Nie ma tu ani jednej autorskiej kompozycji Bowiego. To zbiór
interpretacji klasycznych już utworów, jak to określił Bowie: „płyta ta
przedstawia mój Londyn z lat 1964-1967”. Pojawiają się tu m.in. covery „I can’t
explain” The Who, fenomenalne „See Emily Play” Pink Floydów, ciekawie wypada
też “Friday On My Mind” The Easybeats czy bardzo udana wersja trochę
zapomnianego “Sorrow”. Oględnie mówiąc, płyta perfekcyjnie zaśpiewana, dobrze
zaaranżowana z kilkoma ciekawymi pomysłami. No i ostatni raz grają tu razem
Pająki z Marsa.

The Man Who Sold The World (1970) – ja ten album traktuję trochę jak
ciekawostkę – pewien etap rozwoju Bowiego. Hard rock zdecydowanie nie jest moją
stylistyką. Jak się okazało Bowiego chyba również. Jest tu kilka znakomitych
utworów: The Width Of A Circle, All the Madmen, The Supermen i przede wszystkim
The man who sold the world. Reszta mnie nie rusza.

'hours...' (1999) – Przeciętność – to słowo nasuwa mi się na opisanie tej
płytki. Brak tu chwytliwych , zaskakujących melodii, coś z przeboju ma chyba
tylko „Thursday’s child”, które jest zarazem najlepszą kompozycją albumu.
Tematycznie: przemijanie, samotność, utrata bliskich. Warstwa liryczna
zdecydowanie na plus. Poza kilkoma naprawdę ładnymi momentami niestety wieje
nudą. Pozycja raczej dla fanów.

Space Oddity (1969) - słychać, że płyta jest autorstwa jeszcze niedojrzałego
artysty, ale bardzo kreatywnego i poszukującego. To zapowiedź Bowiego, który
będzie stąpał po cienkiej granicy pomiędzy pastiszem a prawdziwym
rock’n’rollem, Bowiego eksperymentującego i zawsze odstającego od reszty.
Szkoda, że nie ma tu więcej tak dobrych piosenek jak „Memory of free Festival”
(to z tego utworu Myslovitz zaczerpnęło tytuł albumu „Sun Machine”). Za to jest
jedna z najlepszych kompozycji wszech czasów – Space Oddity.

Young Americans (1975)

[marquee_moon]

Young Americans (1975) – Bowie znudzony rock’n’rollem, który jawił mu się jako
nurt wypalony i nie wnoszący już nic nowego do muzyki rozrywkowej, został
oczarowany przez filadelfijską odmianę soulu. Z owej fascynacji zrodziła się
płyta pełna gospelowych chórów, fundujących gitar, rytmicznej perkusji,
zaśpiewana bujającym, bezpretensjonalnym głosem. Przy albumie współpracował sam
John Lennon, a z kolaboracji zrodziło się rewelacyjne „Fame” oraz nowa
wersja „Across the Universe”. W sumie chwilami bywa bardzo fajnie. 7/10

NIEKONIECZNIE (ale mimo wszystko szkoda nie znać)
Tonight (1984) – o ile na Let’s Dance romans z muzyką taneczną wypadał
interesująco, o tyle tu chyba pomysły się skończyły. Płyta jest chaotyczna,
niewiele tu do siebie pasuje. Co ciekawe utwór ‘Tonight’ napisany przez Bowiego
dla Iggy’ego Popa w wykonaniu autora, co gorsza w duecie z Tiną Turner, brzmi
wyjątkowo nieudanie. Oczywiście, jak na ironię losu, stał się jednym z
większych przebojów Dave’a. Jest tu jeszcze jedna piosenka z repertuaru Popa -
Neighbourhood Threat. Bowie do dziś nie może się pogodzić, że tak zmasakrował
tę kompozycję. Poza Loving The Alien i Blue Jean nie ma tu nic godnego uwagi.
Europejska wersja reggae i muzyka disco lat 80-tych to nie jest najlepsze
połączenie. Raczej omijać.

Never Let Me Down (1987) – naprawdę trudno mi znaleźć cokolwiek na obronę tej
płyty. Powiedzieć, że jest nienajlepsza, to byłby komplement. Brak pomysłu na
muzykę, fatalna produkcja zaprzepaściły pewien potencjał tkwiący w kilku
tekstach. Jeszcze dwa pierwsze utwory i kawałek tytułowy brzmią całkiem
ciekawie, ale potem jest już tylko coraz tragiczniej, aż do najgorszej
zamykającej piosenki Bowiego „Bang Bang”. Mnie to zabiło. Jak dobrze, że tak
trudno dotrwać do końca tego albumu.

David Live (1974) – 2cd – Kultowość postaci Ziggy’ego Stardusta w pewnym
momencie przerosła Bowiego. Kim był Bowie, a kim był Ziggy? Schizofreniczność
tamtego okresu, nienajlepsze przyjęcie „Diamond Dogs” doprowadziły go do skraju
załamania. Dokumentacją rozpaczliwej próby zerwania z rock’n’rollowym
wizerunkiem jest zapis dwóch koncertów z Filadelfii. Nawet energetyczne,
glamowe wymiatacze jak Rebel Rebel czy Suffragette City zostały tu zagrane na
soulową modłę. Można posłuchać z ciekawości, ale brzmi to dziwnie, męcząco i
odpychająco.

David Bowie (1967) – Jeśli według Borrella, w porównaniu z albumem Razorlight,
Dylan robi frytki, a on pije szampana, to Bowie z debiutem może chyba już tylko
roznosić gazety. Pierwsza płyta Bowiego to dość nietypowa produkcja. Wyrosła z
młodzieńczej fascynacji dokonaniami popularnego w latach 60-tych śpiewającego
aktora Anthony'ego Newleya. Utrzymana jest w klimacie kabaretowym - proste
melodie, humorystyczne teksty. Niby jest to na swój sposób urzekające, ale dla
kogoś nie będącego fanatykiem Davida, to pozycja co najmniej kuriozalna.

Tin Machine (1989), Tin Machine II (1991) – te dwie płyty to realizacja
marzenia Bowiego o graniu w regularnej kapeli. Do współpracy zaprosił byłych
muzyków Iggy’ego Popa. Dziwne są to płyty, takie mocno rockowe, ale pozbawione
świeżości, uciekającego od wyraźnej melodii. Można wyłowić kilka niezłych
piosenek, ale ogólnie nie mam serca do tych płyt. Jeśli ktoś zechce się brać za
te albumy, to ten z 89 roku jest nieco lepszy.

Poza bogatą dyskografią studyjną i koncertową Bowie jest też autorem lub
współautorem wielu soundtracków. Warto m.in. zapoznać się z The Buddha of
Suburbia (1993) i Labirynt (1986)

[marquee_moon]

edit: ucięło Alladin Sane, więc wrzucam jeszcze raz:

Aladdin Sane (1973) – po oszałamiającym sukcesie płyty „Ziggy Stardust” Bowie
miał status supergwiazdy. Mógł pójść za ciosem i nagrać nawet słabszą
kopię „The Rise and Fall of…” a i tak pozostałby na zawsze królem glam rocka,
który zdetronizował samego Marka Bolana. Ale Bowie postanowił wyjść poza ramy
czystego glamu, urozmaicając go jazzującymi partiami fortepianu i
rhytm'n'bluesowym feelingiem. Bowie bawi się tu formą, penetruje różne rejony –
bo jak np. porównać bardzo teatralne, ocierające się o patos „Time” (polecam!)
z hałaśliwym „Watch the man” (nota bene chyba najsłabszym w zestawie)? Chwilami
płyta ociera się nawet o stonesowskie klimaty, a przy okazji pojawia cię
ciekawy cover The Rolling Stones „Let’s spend the night together”. Na
szczególna uwagę zasługuje jednak przede wszystkim utwór tytułowy – kosmos,
można odpłynąć.
Postać Alladina jest poniekąd kontynuacją Ziggy’ego. W ogóle ta płyta jest
manifestacją jego ówczesnych nastrojów: tj. przerażającej wizji bycia
niewolnikiem postaci, którą sam stworzył. No i ten autoironiczny tytuł czytany
na inny sposób: A lad insane.
Przyznam, że na początku nie doceniłam należnie tej płyty, ale po każdym
następnym przesłuchaniu robi się coraz bardziej niesamowita. Najchętniej
wrzuciłabym ją do „koniecznie”, ale nie chcę przeginać.

[ton2]

Wow! No to wieczór z głowy. Dzięki wielkie!

[marquee_moon]

Nie ma sprawy. ;)
To taka moja subiektywna interpretacja Bowiego, choć chyba w dużej mierze
pokrywa się z powszechnymi opiniami.
Tak sobie to teraz przejrzałam i, o rany, trochę tam literówek ('fundujące'
zamiast 'funkujące':|).

[cze67]

Muszę się niestety zgodzić z Twoją oceną płyty David Live. Nabyłem na
przecenie, nic nie wiedząc o krążku, ale mając nadzieję, że jakość jest
gwarantowana. No i niestety spotkał mnie duży zawód.

Ja też dziękuję za kompendium na temat Davida. Szacun.

dead can dance?

[swagger]

Poznaję właśnie "Spiritchaser". Co z wcześniejszych dokonań polecacie?

[pytajnick]

swagger napisał:

> Poznaję właśnie "Spiritchaser". Co z wcześniejszych dokonań polecacie?

Uśredniając, to chyba obok "Spiritchasera" najbardziej znane, lubiane i cenione
są "Within the Realm of a Dying Sun" i "Into the Labyrinth", więc bezpiecznie
będzie iść tym śladem. Acz przygotuj się, że "Spiritchaser" to jest w pewnym
sensie płyta wyjątkowa w dyskografii DCD, nagrana w nieco innym duchu i w innych
czasach.

Ja mam słabość do mniej znanego "Aiona", ale to z pewnych specyficznych
względów. Zresztą, konkretniej DCD nie słuchałem już chyba z 8 lat... (acz
tegoroczny "Best of" Lisy Gerrard był jakimś chwilowym powrotem do tych klimatów)

[cze67]

Spiritchaser jest inspirowany muzyką Afrykańską. Pamiętam, że ta płyta
(słuchałem zarac po wydaniu) niezbyt mi weszła. Osobiście preferuję te, gdzie
słychać motywy zaczerpnięte ze średniowiecza, czyli wymieniony przez pytajnicka
Aion i The Serpent Egg.

Coldplay

[asagiri]

1.koniecznie

Parachutes. spokojna, śliczna kompozycja. malownicza taka ;) (10/10)

2.naprawdę warto

X&Y. dwa albo trzy radiowe przeboje, ale mimo to zachowany duch zespołu. (8/10)

3.dla tych, co lubią

A Rush of Blood to the Head. zawiera chyba najbardziej znany utwór Coldplay, In
My Place. ale, jak w temacie, trzeba lubić, to i płytę się polubi.

The Kinks

[andrzej43]

Koniecznie:
The Kinks Are the Village Green Preservation Society- moja płyta stulecia
Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
Something Else by the Kinks
Face to Face
Warto:
Lola versus Powerman and the Moneygoround, Part One
Muswell Hillbillies
The Great Lost Kinks Album
The Kink Kontroversy
Debiut(dla fanów Please Please Me):
You Really Got Me
Kinda Kinks
Raczej nie warto:
albumy od 1972 *wyjątki Low Budget
Give the People What They Want

[cze67]

Serdeczne dzięki. Się będę sugerował.

[janek0]

andrzej43 napisał:

> Koniecznie:

O ! Zgadzam się z rekomendacjami kolegi stuprocentowo, zwłaszcza z pierwszymi
dwiema.

Focus

[sefdzi]

A ja odgrzebałem po latach taki zespół
Płyta numer 2 i 3 znakomite, pozostałem kiepskie...

[simek90]

nie znalazłem Rage Against the Machine, można prosić? To tylko 4 płyty, ale chciałbym się troche zorientować...

RATM

[cze67]

Obowiązkowo:
- pierwsza

Warto:
- wszystkie pozostałe

:-)

No tak, jak dla mnie każda płyta tego zespołu warta jest poznania, w
tym koncertowa i ta z kowerami (Renegades).

[cze67]

Zresztą, podobne pytanie sam kiedyś zadałem. I powstał ten wątek:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=35305246&a=35305246

Paul Mccartney - kto się podejmnie ?

[andrzej43]

[cze67]

Eeeech, trochę to trwało, zapoznałem się, acz nie ukrywam nieco
pobieżnie, z dokonaniem Makki. I nadal uważam, że obowiązkowo trzeba
znać Band On The Run i Tug Of War, bronią się jako całość. Warte
uwagi są też albumy Wenus and Mars, niejako przedłużenie BOTR i
Pipes Of Peace (to z kolei kontynuacja TOW, Steve Wondera jako
partnera Paula w dwóch utworach zastąpił Michael Jackson). Reszta
jako całość się nie broni, są genialne rodzynki jak Maybe I'm
Amazed, Moonkberry Moon Delight czy Coming Up, ale większość to
takie sobie wypełniacze.

A tak poza wszystkim...

[cze67]

...to kurcze, ten wątek ma już prawie cztery lata. Chyba rekord czy
cuś...

[pszemcio1]

ze67 napisał:

> Eeeech, trochę to trwało, zapoznałem się, acz nie ukrywam nieco
> pobieżnie, z dokonaniem Makki. I nadal uważam, że obowiązkowo trzeba
> znać Band On The Run i Tug Of War

sorry ze się po takim czasie czepiam ale RAM!!!!!

Arthur Russell anyone?

[ton2]

Znam tylko Another Thought no i wlasnie wydane Four Songs by Arthur
Russell z coverami min. Jensa Lekmana i Victorii Bergsman z The
Concretes. Jakies sugestie? World of Echo?

THE WHO

[bartosz.sz]

Trzeba:
1. The Who Sell Out (10/10)
2. Tommy (8/10)
3. Live at Leeds (9/10)
4. Quadrophenia (10/10)

Warto:
1. My generation (7/10)
2. Who's Next (7/10)

Mozna:

pozostale

[cze67]

Ot, i ocalił wątek przed archiwizacją. On.

James

[thehollowman]

czy mógłbym prosić o jakieś sugestie
james - w czołówce rankingu najbardziej niewdzięczne słowo dla
wyszukiwarek
M.

[nefil]

thehollowman napisał:

> james - w czołówce rankingu najbardziej niewdzięczne słowo dla
> wyszukiwarek
> M.

Polecam płytę "Pleased to meet you". Swojego czasu najbardziej
zajechany album w moim odtwarzaczu. Perełka. Natomiast ostatnia
płyta po dwóch przesłuchaniach została zdelatowana.

[thehollowman]

może ktoś jeszcze coś doradzi, bo sprawa ma się tak, że otwarłem
wraz z K. na dobre butelkę z rocznika 1996 o wdzięcznej
nazwie "Booth and the Bad Angel", mieliśmy ją od jakiegoś czasu,ale
teraz mamy wspólnie taką jazdę na tę płytkę, że mam po prostu
zielone światło - KUPUJ JAMES'A, i przy okazji jak oceniacie
drugiego Booth'a "Bone"

[pszemcio1]

czy warto zakupic po okazyjnej cenie 3 pierwsze albumy Dodgy? Klimat na
pewno mi bliski , ale do albumów nigdy nie dotarłem.