Mało znane grupy prog-rockowe i ich najlepsze...

[cze67]

... płyty bym chciał poznać.
Ja podzielę się swoją wiedzą na temat włoskiego zespołu Eris Pluvia i jednego
z dwóch ich krążków: Rings of Earthly Light.
Ze kilku mało znanych grup rocka progresywnego, które ja znam ten zespół, a
właściwie ta płyta była dla mnie największym objawieniem. To, zdaje się, bo
nie znam języka, koncept album, przynajmniej muzycznie, bo utwory łączą się,
wyrastają z siebie. Muzyka to, jak dla mnie, Camel z okresu "Moonmadness"
i "Snow Goose" a "spokojniejszym" Marillion z Fishem (z akcentem na Camel
jednak). Aranżacje na miarę obu znakomitych zespołów, przemyślane, ze
smacznymi solówkami, z dużą dawką muzycznych emocji. Kilka smaczków -
kobiecy, przepiękny wokal, saksofon i flet...
Cudowna, pełna wdzięku płyta.

[cze67]

Acha, dzięki Ci, panie Kosiński. Kasetę z tą płytą, jak zresztą wszystkie mało
znane prog-rockowe płyty jakie posiadam, wydał niegdyś "Rock-Serwis"

[dziewczyna_mickiewicza]

czy ta pani co ladnie spiewa to spiewa moze po wlosku?

[cze67]

dziewczyna_mickiewicza napisała:

> czy ta pani co ladnie spiewa to spiewa moze po wlosku?

Nie, w czystej angielszczyźnie. Cała płyta jest po angielsku.

[dziewczyna_mickiewicza]

ech, szkoda... tak to bym przynajmniej jezyk podszkolila;)

The Load - Load Have Mercy [1977]

[pixie]

Wątek konkurencyjny dla muzycznych wykopalisk :) To ja napiszę o the Load,
przedstawicielu amerykańskiego rocka progresywnego.

Trio the Load składało się z gitarzysty Dave’a Hesslera (grał na własnoręcznie
zbudowanej dwugryfowej gitarze: na dole bas, na górze gitara sześciostrunowa)
oraz braci Sterlinga Smitha (grał na minimoogu, obsługując również funkcję
basu) i perkusisty Toma Smitha. Debiut „Praise the Load” (nie znam) wydany
został w 1976. Album „Load Have Mercy” nagrano w roku 1977, ale wydano
oficjalnie już jako CD dopiero w roku 1996. Muzykę the Load porównuje się do
the Nice i ELP, jakieś podobieństwo może i jest, zwłaszcza jeśli chodzi o
skłonność do improwizacji, które oprócz klasycznych naleciałości nawiązują
jakby również do amerykańskiej tradycji jam bandowania, opierając się zarówno
na klawiszach, jak i na gitarze elektrycznej, a nawet i perkusji, zwłaszcza
podczas trzyminutowej solówki w „Something Suite” (Tom grał na takim samym
zestawie jak Ginger Baker i Mitch Mitchell (Hendrix), jego idole). Właściwie
przy pierwszym słuchaniu tego albumu właśnie perkusja ciągle wysuwała mi się na
pierwszy plan, bo Tom odbębnia na nim 200% normy :) Wokal pojawia się w
niewielu momentach, głównie w dość nietypowych, ale ładnych wtrętach folkowych
(„One Is Gone”, „Choices”). Jedynie dramatyczne, acz nieco ocukrzone „Too Much
to Believe” można by określić jako typową rockową piosenkę, gdyby nie trwała
ponad trzynaście minut. Wyróżnia się poza tym „Interstellar Debris”, w którym
to utworze pojawiają się elementy bardziej rozrywkowej muzyki, nie ważę się
dokładniej tego opisać; na tle jednostajnego, nieco funkowego riffu basu
(mmm...) otwierającego „The Narrows” rozwijają się improwizacje kolejno na
organach, pianinie oraz na gitarze elektrycznej, a w „Richter Scale” występuje
Chopin na speedzie ;) Jedynie podczas ostatniego na płycie „Eitel's Lament”
napięcie nieco opada, ten utwór stanowi jakby mniej porywającą kontynuację „Too
Much to Believe”. Całość jednak brzmi bardzo ciekawie, świeżo i imponuje mi, że
w USA pozwalano sobie na niewydawanie takich płyt ;)

[joseph80]

Cze, takich płyt i takich zespołów, które kładą na łopatki całą dzisiejszą
muzykę było bardzo, bardzo wiele. Ja co roku zbiram kilka do kilkunastu nowych
płyt (dla mnie) z zapomnianymi zespołami z epoki 60/70. I im więcej płyt mam
tym większy wypełnia mnie smutek, bo wiem, że wielu perełek nigdy nie poznam, a
po drugie, żałuję, że dziś nikt nie chce słuchać tak wyrafinowanej,
pięknej,pełnej inwencji muzyki.

Oto ostatnie moje zapomniane nabytki:
Eela Craig - Eela Craig
Waterloo - First Battle
Nektar - A Tab In The Ocean
Raw Material - Time Is...
Egg - The Polite Force
Murphy Blend -First Loss

Płyt podobnie "znanych" zespołów mam całkiem sporo. I wszystkie prezentują
niezwykle wysoki poziom.

pzdr
Jos

[cze67]

Ja właśnie z myślą m.in. o Tobie ten wątek stworzyłem. Podejrzewałem, że jesteś
kopalnią wiedzy o tego typu grupach i zechcesz się ową wiedzą, tudzież miłością
do nich z nami podzielić...

[pixie]

No właśnie Jos, zamiast się żalić napisz coś konkretnego :P - chociażby o Eela
Craig, bo tak jak pozostałe wymienione przez Ciebie zespoły znam przynajmniej z
nazwy, tak ta kompletnie nic mi nie mówi.

[pixie]

Może się przyda - przewodnik po zapomnianych grupach rockowych, mniej lub
bardziej progresywnych. Kilka płyt znam i sama bym je poleciła, a zaczęłam już
poszukiwać parę następnych. Oby więcej takich miejsc w polskim necie.
www.amwaw.edu.pl/~pzlotko/index.html

[cze67]

Dzieki argusowi (dzieki ziomalu) poznalem trzy z wymienionych tam zespolow: Refugee,
Maseo Resenbach i Indian Summer. Wszystkie trzy - polecam. Musze sie jeszcze tylko
przekonac do wokalu Stefano 'Lupo' Galifi z Maseo. A klawisze Moraza w Refugee -
smakowitosci!

[ilhan]

cze67 napisał:

> Maseo Resenbach

To jedna z moich ulubionych kapel :D Więc sprostuję: Museo Rosenbach.

Ginhouse

[pixie]

Zdążyłam już przesłuchać album Ginhouse i rzeczywiście nietypowa muzyka, ale
jak na razie na kolana mnie nie rzuciła. Najbardziej podoba mi się „Fair Stood
the Wind”, ze względu na pierwszoplanową rolę gitary basowej. Polecam również
kower „And I Love Her” Beatlesów - zaskakująca hard rockowa wersja w nieco
barowym klimacie ukazała mi tę piosenkę w zupełnie innym świetle.

[shadowbox]

- Apoteosi "Apoteosi" (75) (Włochy: nieco jak PFM i Celeste, "Il Grande
Disumano/Oratorio" i "imensione da Sogno" z przepieknym zeńskim wokalem)
- Osanna "Palepoli" (73) (Włochy: symphonic ale bardzo różnorodny, echa Jethro Tull)
- Bubu "Annabelas" (84) (Argentyna: włoski symph-rock, wpływy crimsonowskie,
nieco Canterbury scene - bardzo dobra płyta)
- Flied Egg "Dr. Siegel's Fried Egg Shooting Machine" (72) (Japonia:
niezapomniane danie głowne albumu "521 Seconds of Schizophrenic Symphony")