American Music Club: Reaktywacja

[grimsrund]

W ramach powrotów wszystkiego, co żyje (i nie żyje) na muzyczną scenę,
doczekaliśmy się również (tzn. nie my, oczywiście, tylko Amerykanie i inni
tacy, naturalnie :)) ) nowej płyty zespołu American Music Club, czyli grupy
pod wodzą Marka Eitzela.

tinyurl.com/6x6k2
AME to wspaniali artyści nagrywający bardzo ładne płyty. Grupa rozpadła się
jednak 10 lat temu, a Eitzel rozpoczął karierę solową, nagrywając równie
ładne płyty. Niewielu amerykańskich artystów potrafi tak ślicznie nudzić, jak
on, flirtować z jazzem, country i balladą, brzmiąc przy tym chwilami jak
zamorski klon niezastąpionego Davida Sylviana.

A teraz - nowa płyta panów Eitzela, Vudiego, Mooney'a i Pearsona pod
tytułem "Love Songs for Patriots" (tytuł, zdaje się, na czasie - czyżby ten
kolektyw też nie kochał G.W. Busha?). Miejmy nadzieję, że przynajmniej dobra.

[pagaj_75]

grimsrund napisał:

> AME to wspaniali artyści nagrywający bardzo ładne płyty. Grupa rozpadła się
> jednak 10 lat temu, a Eitzel rozpoczął karierę solową, nagrywając równie
> ładne płyty. Niewielu amerykańskich artystów potrafi tak ślicznie nudzić, jak
> on, flirtować z jazzem, country i balladą, brzmiąc przy tym chwilami jak
> zamorski klon niezastąpionego Davida Sylviana.

A toś mnie zaciekawił :) Eitzela do tej pory znałem tylko z gościnnego występu
na płycie Mitchella Frooma ("Dopamine", a utwór nazywał się bodajże "Watery
Eyes") i faktycznie ładnie zaśpiewał... Od czego warto zacząć?

PS. Swoją drogą polecam "Dopamine" bo to bardzo sympatyczna płyta.

[grimsrund]

Solowego Eitzela znam lepiej i wszystko bardzo mnie się bardzo podobało: 60
WATT SILVER LINING (na trąbce gra tu mój ulubieniec Mark Isham), WEST (gdzie
Artyście towarzyszyli: Peter Buck, Mike McCready, Skerik z Critters Buggin',
Barrett Martin ze Screaming Trees, Steve Berlin z Los Lobos oraz Scott
McCaughey z Young Fresh Fellows i The Minus 5), CAUGHT IN A TRAP... i THE
INVISIBLE MAN (ta ostatnia najbardziej sylvianowska moim zdaniem). W ubiegłym
roku wydał najnowszą, THE UGLY AMERICAN, ma dobre recenzje, ale jeszcze jej nie
słyszałem.

Z zespołowych MERCURY jest śliczności wielkie i ENGINE też. CALIFORNIA i
EVERCLEAR ponoć nawet lepsze (ich nie znam). SAN FRANCISCO (ostatnia przed
rozpadem) słabsza już (zresztą obok MERCURY jako jedyna dostępna w Lechistanie,
o ile mi wiadomo).

[polleke]

Wątek o AMC beze mnie?
Na dowód mojego zaangażowania:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=15723590&a=15869691
w rankingu lat 90-tych umieściłam „Mercury” i „Everclear” (na niepoślednich
pozycjach, ale w podsumowaniu jakoś się nie pojawiły, dziwne...), dorzucam
jeszcze „California” i tej trójcy trzeba koniecznie posłuchać. Nowej płyty
właśnie słucham i chyba zaczynam ją lubić. Gdzieś znalazłam zdanie, że teraz
powinni zmienić nazwę na Anti-American Music Club...

Obawiam się jednak, że jeśli kolega Pagaj sięgnie po AMC przez porównania z
Sylvianem, może się srodze zawieść, bo Mark Eitzel i spółka zamieszkują inne
regiony: to muzyka mocno zakorzeniona w amerykańskiej tradycji (słychać tam i
folk, i country, i nie wiadomo co jeszcze – np. „Hollywood”, moja piosenka
tygodnia, to prześliczny walczyk), o tym jak złamanego serca uleczyć ból i
innych demonach.

Muszę się zabrać za solowego Eitzela...

[pagaj_75]

polleke napisała:

> Obawiam się jednak, że jeśli kolega Pagaj sięgnie po AMC przez porównania z
> Sylvianem, może się srodze zawieść, bo Mark Eitzel i spółka zamieszkują inne
> regiony: to muzyka mocno zakorzeniona w amerykańskiej tradycji (słychać tam i
> folk, i country, i nie wiadomo co jeszcze – np. „Hollywood”,

Koleżanka Polleke mnie nie docenia ;) Z tym Sylvianem to trochę żart, bo mi nie
jest potrzebny drugi David :) Ale podobała mi się ta piosenka z Froomem i to jak
on ją zaśpiewał (chociaż spodziewam się, że ona również nie jest reprezentatywna
ani dla AMC, ani solowego Eitzela), więc przy okazji obadam twórczość pana E.

[polleke]

pagaj_75 napisał:

> Koleżanka Polleke mnie nie docenia ;) Z tym Sylvianem to trochę żart, bo mi
nie
> jest potrzebny drugi David :) Ale podobała mi się ta piosenka z Froomem i to
ja
> k
> on ją zaśpiewał (chociaż spodziewam się, że ona również nie jest
reprezentatywn
> a
> ani dla AMC, ani solowego Eitzela), więc przy okazji obadam twórczość pana E.
>

Od razu nie docenia :) Po prostu bałam się, żebyś się nie zniechęcił.
A kto zacz ten Froom?

[pagaj_75]

polleke napisała:

> Od razu nie docenia :) Po prostu bałam się, żebyś się nie zniechęcił.
> A kto zacz ten Froom?

A taki producent i klawiszowiec. Grał kiedys w The Pretenders bodajże, a później
zajął się produkcją nagrań. Czego się nie dotknie to nada temu swoje bardzo
charakterystyczne brzmienie, trochę retro. Z takich bardziej znanych artystów, z
którymi pracował to można wymienić: Suzanne Vega (z Zuzią to nawet przez parę
lat ożeniony był ;)), Sheryl Crow (zrobili wspólnie piosenkę do Bonda "Tomorrow
Never Dies" i nie tylko) czy Stina Nordenstam (album "This is Stina Nordenstam").

[polleke]

Straszny kobieciarz :)
Ale wyczytałam też, że wyprodukował "Mercury" AMC - no, to jestem w domu. I
wiadomo już, skąd ten duet z Eitzelem.

[pagaj_75]

polleke napisała:

> wiadomo już, skąd ten duet z Eitzelem.

no tak. na jego płycie śpiewa i gra sporo ludzi, z którymi już wcześniej
pracował: Eitzel, S. Vega, Sheryl Crow, Miho Hatori (Cibo Mato), Louie Perez
(Los Lobos), Ron Sexsmith, Lisa Germano...
Może nie jest to płyta wybitna, taka która przejdzie do historii, ale bardzo
lubię sobie jej posłuchać od czasu do czasu, zwłaszcza jesienią :)

[grimsrund]

Przyjęcie tej płyty było generalnie takie: "Pilnuj szewcze kopyta!"
(producenckiego). Ciekawe, że inny Wielki wśród producentów, T. Bone Burnett
też nie miał przesadnie dobrej prasy, jeśli chodzi o jego własne płyty. I nawet
nie bardzo lubił sam nagrywać, a zwłaszcza własnoręcznie śpiewać... :))

[pagaj_75]

grimsrund napisał:

> Przyjęcie tej płyty było generalnie takie: "Pilnuj szewcze kopyta!"

Przyjęcie tzw. prasy średnio mnie obchodzi zwykle :) Kiedy wypatrzyłem sobie
pewnego razu tą płytę w Empiku, postanowiłem ją przesłuchać na miejscu
(praktycznie całą, bo okazało się, że krótka jest). I tak sobie muzyka płynęła,
a ja kiwałem głową myśląc "no ładne, przyjemne, w porządku", uwagę moją zwróciło
"Watery Eyes" właśnie, ale dopiero gdy dotarłem do numeru 11, "Overcast"
śpiewanego przez Sexsmitha, coś tiknęło ;) Gdy usłyszałem tą niby-Lennonowską
przygrywkę fortepianu, wiedziałem, że MUSZĘ tą płytę kupić, choćby tylko dla tej
jednej piosenki :) I do dzisiaj bardzo lubię "Overcast", a i do reszty płyty
dość szybko się przekonałem. I na pewno nie chcę się Dopaminy pozbywać :)