dobre, choć nie zauwazone wczesniej płyty

[maff1]

mysle ze brakuje nam takiego watku.
mój pierwszy typ to:
VIOLET INDIANA - RUSSIAN DOLL
płyta z 2004 roku, jestem od kilku dni pod jej czarem i urokiem.
Dla niektórych osób moze wydawać sie staroswiecka - trochę zblizona
w brzmieniach do Cocteau Twins z najlepszego okresu - te gitary i
brzmienia w tle. Ale nie sadze by był to zarzut.
Zreszto to zasługa połowy tego duetu - Robina Guthrie.
Lubię gdy dzwieki otaczają mnie, wirują dookoła, wręcz oblepiają.
Dla mnie płyta jest urocza.
wsm.serpent.pl/sklep/albumik.php/alb_id/4168/Russian-Doll/Violet-Indiana

[maff1]

jak sie okazuje nie ja jeden dopiero odkryłem te płytę.
Jeszcze ciepła recenzja z ArtRock:
Ileż to już duetów damsko – męskich zna muzyka popularna. O White
Stripes wie cały rockowy świat, w Polsce – choć to nieco inna
muzyczna bajka – mamy choćby Anitę Lipnicką z Johnem Porterem.
Przykładów można byłoby mnożyć na pęczki. Duetów mniej lub bardziej
udanych. Do tych drugich, aczkolwiek bardziej niszowych i
znanych „garstce” wtajemniczonych, należy duet Violet Indiana.

Zespół tworzą wbrew pozorom nieobce miłośnikom ambitnych dźwięków
osobowości. On – Robin Guthrie – to znany wszystkim wielbicielom
brzmienia 4AD gitarzysta Cocteau Twins. Ona – Siobhan de Mare -
związana niegdyś z grupą Mono, lecz nie tą postrockową, japońską, a
brytyjską, operującą w klimatach triphopowych. Wspólnie działają od
2000 roku, kiedy to Guthrie usłyszał gdzieś jej głos a potem
dowiedział się, że opuszcza zespół Mono. Zadzwonił i… zaczęła
tworzyć się nowa, piękna, muzyczna historia. Nie licząc epki ich
pełnowymiarowym debiutem był album „Roulette” z 2001 roku. „Russian
Doll” to ich trzeci w dyskografii album. Przy okazji jego promocji
przed trzema laty grupa zawitała do naszego kraju dając kameralny
koncert w stolicy.

Jeżeli gdziekolwiek istnieje folder „Muzyka piękna”, to bez żadnych
wahań ten album powinniśmy w nim schować. Zabrzmi to oczywiście
banalnie ale tych dziesięć niedługich, prostych piosenek
składających się na 40 minut muzyki, jest kwintesencją tego co w
niej najcudowniejsze. Rozpoczynający album „Never Enough” może
słuchacza obciążonego wiedzą o przeszłości Robina Guthrie skierować
na tory Cocteau Twins. Tym bardziej, że jeszcze przynajmniej cztery
kompozycje nawiązują swoją formą i klimatem do zespołu, w którym
prym wiodła Elizabeth Frazer. Według mnie najbliżej stylistycznie im
do albumu „Blue Bell Knoll”. Powiedzmy jednak o tym, co w tej muzyce
innego, bo i sam Guthrie niechętnie (sądząc po wywiadach) odnosi się
do porównań Violet Indiana z Cocteau Twins. „Quelque Jour” jest
mocno triphopowy w swoim wyrazie, w stylu francuskiej piosenki
sprzed lat, zaś trzeci „(My Baby Was A) Cheat” zwraca uwagę
walczykowatym rytmem. Rzewny „The Visit” natychmiast przywołuje
obraz zadymionego, małego klubu, w którym tuż nad ranem na parkiecie
zostaje tylko jedna para snująca się w rytm muzyki odgrywanej przez
przemęczony zespół. Następny „You” lekko ożywia nas początkowym
syntetycznym rytmem i wytłuszczoną partią basu, jednak potem
wszystko wraca do normy. W „Touch Me” słyszymy podniosły i
emocjonalnie zaśpiewany refren. Siobhan de Mare ma głos, potrafiący
wyrazić najgłębsze uczucia. Niektórzy doszukają się pewnie
podobieństw do wokalu Elizabeth Frazer. Mam jednak wrażenie, że
talent tej wokalistki nie zasługuje na takie uproszczenie. Głos
Frazer był jednym z… nieziemskich instrumentów, wokal de Mare jest
bardziej ludzki, z szerszą paletą barw. A druga połowa duetu,
odpowiedzialna za całą warstwę instrumentalną? Cóż, pan Guthrie
raczy nas tym, co sobie najbardziej upodobał. Powolne, delikatne i
ulotne plamy dźwiękowe mające w sobie wiele z senności, oniryczności
i hipnozy. Dźwięk jego gitary dochodzący momentami jakby… spod wody,
jest natychmiast rozpoznawalny.

To muzyka niezwykle ilustracyjna. Możemy jej słuchać podczas
głębokiej i ciemnej nocy w domowym zaciszu bądź siedząc przy oknie,
za którym pochmurne niebo płacze i zrzuca krople na znajdujący się
za szybą parapet. Niepoprawny romantyk wybierze blask zachodzącego
słońca i te dźwięki również doskonale uzupełnią radujący jego oczy
widok.

Bo to piosenki o ludzkich uczuciach, o miłości. Dla tych, którzy
kochają i dla tych, którzy cierpią…
2007-10-22
Mariusz Danielak

Supper's Ready - Listen To The Pictures (at the ..

[maff1]

Supper's Ready - Listen To The Pictures (at the exibibition) - taki
jest pełny tytuł tej płyty z 2000r.
Dziwna to płyta, maozna powiedzieć ze dziwaczna.
Na okładce krowy kojarzace sie z Pink Floyd, nazwa zespołu i tytuł
sugerujacy ze mamy jakiś klon I ligowych prog rockowych zespołów.
Pomimo wątpliwości, mamy do czynienia z dość ciekawym krążkiem.
Wartym przynajmniej przesłuchania.
Pierwsze skojarzenie - Marillion, lub solowy Hackett . ELP to raczej
nie - pomimo tego drazniącego tytułu : et the exibition.
Płyta zróznicowana brzmieniowo i stylistycznie - od prog rockowych
brzmień kończąc na lekko jazzujących klimatach.
nie jest to płyta wybitna... ale warta przesłuchania. Kilkakrotnego -
by pozbyć sie natretnego porównywania do tego co znamy.
ocena 6,5-7/10

Anathema - Hindsight

[maff1]

niby nowośc - z sierpnia 2008, ale kompletnie nie zauwazona.
Fakt - nie takiej anathemy oczekiwałem. Tym bardziej ze juz
zapowiadano w 2007 nagranie nowej płyty, nawet w necie był dostępny
jakis nowy materiał. Wszak od 5 lat nic nowego nie nagrali.
I co? ano mamy, nową - ale zawierajacą stary materiał, płytę. (i
tylko słownie: jeden nowy utwór)
W odnowionych, bardziej akustycznych wersjach... i przyznam sie ze
mnie sie podba. To miękke, melancholijne, wręcz uduchowione
brzmienie.
Moze to znak ze muzycy anathemy strzeją się? :)))

[maff1]

i jeszcze link - www.kscopemusic.com/anathema/
mozna sobie posłuchać

[pytajnick]

mnie tez momentami bardzo się podoba. Starej, mhhhrocznej Anathemy słuchać nigdy
nie potrafiłem. A tutaj mamy parę hitów zagranych tak, że się da. Aż się na
październikowy koncert wybiorę.

[maff1]

... chórki, zawodząca wiolonczela, klawisze i gitary przywodzące na
mysl najlepsze solówki genesis (i nie tylko)
oj, Anathema czaruje nas mocno.

[tomash8]

Anathema daje radę, z tym że co do koncertów... w 2003 roku na metalmanii
zagrali tak że wszystkim kopary opadły, w tym roku ich widziałem na jednym z
festiwali i prawie usnąłem, choć miłą niespodzianka było to że zagrali "silent
Enigma" i "empty", a na bis ot tak po prostu przywalili "Orionem" Metalliki. Ale
poza tymi trzema kawałkami nudzili okrutnie.

[grimsrund]

> Anathema - Hindsight

Etam niezałważona. Redachtur Skarżyński brądzlował sie nią przed prawie dwa
miesiące, aż w ubiegłym tygodniu przesiadł się wreszcie na nowy Kłin. Słuchacze
odetchnęli... szort of ;)