Nowy Herbert

[braineater]

A dokładniej the Matthew Herbert Big Band - There's Me and There's You. Już
wspomniałem półgębkiem, że ta płyta jest cudowna, teraz to rozwinę. Herbert
zebrał się w sobie, zebrał po raz drugi orkiestrę, odstawił Danni Siciliano,
zatrudnił przepiękną czarną grubaskę Eskę i nagrał, no tak, nagrał arcydzieło.
Nie pamiętam kiedy ostatni raz słyszałem nową płytę, która siekłaby mi po
wszystkich zwojach z takim impetem - czy to rozpatrywana od strony muzycznej,
czy tekstowo-ideologicznej. Tym razem nie są to zwiewne swingujące bujaki, tym
razem Herbert uderzył regularnym, czysto brodadwayowskim musicalem,
przepuszczonym przez dzisiejsza wrażliwość i elektronikę, w całości
poświęconym kurestwu świata naszego, amen. Udała mu się rzecz niesamowita - z
jednej strony wskrzesił ducha najlepszych tematów Gershwina czy Bernsteina,
skomponował tematy, przy których ś.p. Lucjan Kydryński niewątpliwie puściłby
się w pląs, a przy tym nawet na chwile nie odpuścił swoich ulubionych odjazdów
w stronę robienia muzyki z przedmiotów niemuzycznych - tym razem są to np
kondony. Wracają tu pomysły z Let's All Make Mistake's i starej serii
herbertowych remixów "Seconhands", ale wszystko to zostało tym razem
zaprzęgnięte do olbrzymiej muzycznej konstrukcji, w której nawet sekundy ciszy
mają ogromne znaczenie. Od trzech dni nie potrafię się urwać od tego albumu,
muszę sobie robić co najmniej godzinne przerwy między odsłuchami, bo rzecz
jest tak gęsta i intensywna, że nie da się przy tym robić niczego poza
słuchaniem. To zresztą może na pierwszy rzut ucha od tej płyty odrzucać, ona
się nie chce stać tapetą, nie chce dać się rozkminić do końca, za każdym
odsłuchem wyłapuje się coraz to nowe drobiazgi, które tworza naprawdę
przepiękną całość. Wcale się nie zdziwię, jak za kilkanascie lat ten album
zostanie uznany za jedno z bardziej wyjątkowych wydawnictw muzyki początków
XXI wieku, bo czegoś tak nowego, inteligentnego i znaczącego naprawdę nie było
od dawna.

Całość materiału przedpremierowo można odsłuchać na laście:
www.last.fm/music/The+Matthew+Herbert+Big+Band/There%27s+Me+And+There%27s+You

[...]

[sss9]

to dlatego nie mogę się doczekać kontynuacji tematu Matt Elliott & Co.

[cze67]

Dziękuję Ci za ten wątek. Płyta mam nadzieję niedługo trafi na mój
stół, doczekać się nie mogę. Od pani Eski stałem jakieś dwa metry na
wrocławskim gigu big bandu, który, jak już wspominałem w odpowiednim
wątku o Festiwalu Era Nowe Horyzonty, był koncertem mego życia.

[braineater]

no, już Esem na partnerskim forum śmy uzgodnili, że sobie plujemy w brody, że
nie pojechaliśmy się z tobą zakolegować na tym koncercie. Kolejny argument za
tym, żeby zweryfikować własną niechęć do festiwali filmowych.

[cze67]

Nie wiem, czy dawałem, ale i tak warto przypomnieć:
pl.youtube.com/watch?v=rqUvKBoQOCo

[hennessy.williams]

Posłuchałem. Jeszcze nie wiem, czy za trzy dni będę tak pozamiatany jak Brejn,
ale na teraz jestem. Kiedy premiera na Broadwayu (szkoda, że Fosse nie dycha)?

[sss9]

no to ja jestem ciekawy ile postów osiągnie ten wątek. założywszy, że traktuje o
bardzo dobrym przykładzie kultury wysokiej, a jej admiratorów na forum jest co
niemiara, powinien pójść w setki wypowiedzi. ;)

[carmody]

to jeden po drodze do setki:

jest to dobre wielce, wielkie

[cze67]

Nie liczyłbym na setkę, bo Herbert nie jest jakimś przedmiotem sporu
chyba. A wychwalanie pod niebiosa przez kilkadziesiąt postów jest
zwyczajnie nudne (vide wątek o AfroKolektywie).

[sss9]

kiedy właśnie nie przesądzam, że tych, którym się nie spodoba wcale tu nie ma.
niemożliwe. i na nich, jako krytyków tej płyty, a może i M.Herberta w ogóle, liczę.
póki co, mają pietra. :)

[greenfoxy]

Dzięki za linka! Muza świetna. Chicago, Kabaret i Sinatra w jednym,
czyli to co lubię :)

[mechanikk]

Cóż mogę rzec, jako admirator wysokiej kultury... No wypas.

[cze67]

Cholernie dobra płyta - powiem po amerykańsku. Chociaż po pierwszym
przesłuchaniu, mając w pamieci (a wspomagając ją jeszcze ju tubem)
koncert wrocławski, po pierwszym przesłuchaniu byłem zawiedziony.
Zabrakło mi siły, potęgi przeżywanej na występie. Po drugim - jakbym
słyszał inna płytę - genialną, i w ogóle taką jak w poprzednich
opiniach.
Moja płyta roku. Ale co tam ja słyszałem?

[cze67]

Zupełnie nie kumam tych niemal jednomyślnie niskich not
rateyourmusic.com/release/album/the_matthew_herbert_big_band/theres_me_and_theres_you/

[pytajnick]

Ja niestety raz tylko zdzierżyłem.

[cze67]

Naprawdę!? że tak głupio zapytam.

[nemrrod]

pytajnick napisał:

> Ja niestety raz tylko zdzierżyłem.

Ja też.

[pagaj_75]

Ja chyba nawet dwa razy, ale nie czuję się przez to lepszy (w jakimkowiek
znaczeniu tego wyrażenia).

[braineater]

tak to już jest jak się w dzieciństwie zamiast kształcących programów Lucjana
Kydryńskiego, oglądało Muzyczną Treblinkę i słuchało Trójki.

:P

[pagaj_75]

braineater napisał:

> tak to już jest jak się w dzieciństwie zamiast kształcących
> programów Lucjana Kydryńskiego, oglądało Muzyczną Treblinkę
> i słuchało Trójki.

w moim przypadku nie ma to nic do rzeczy (nie wspominając o tym, że muzyczną
jedynkę kojarzę tylko z nazwy). nie mam żadnych uprzedzeń względem swingu, big
bandów i innych jazzujących musicali. po prostu ta płyta nie wnosi do mojego
patrzenia na muzykę nic specjalnego. jak na połączenie tradycji z nowoczesnością
jest jakoś za bardzo tradycyjna, a za mało nowoczesna. właściwie to nawet nie
wiem jak by miało wyglądać takie połączenie big bandu z samplerami, które by
mnie satysfakcjonowało. moim zdaniem Herbert próbuje łączyć na siłę ogień z wodą.

[braineater]

dżast dżołkin, nie mam ciśnienia, żeby wpierać ludziom wybitność tej płyty,
styknie mi, że sam ją tak odbieram. plus od zawsze wiemy, że się mijamy:)

[cze67]

NO jest coś w tym co pisze pagaj. Bo z jednej strony faktycznie w sumie nic
nowego w temacie swingu, a z drugiej elektronika, czyli punktów stycznych
praktycznie zero.
Nawet na początku koncertu tak miałem, taka myśl, że po cholerę w ogóle te
sample, nie lepiej po prostu nich sobie gra orkiestra. Ale potem zupełnie
przestało mi to przeszkadzać i się temu poddałem.

[cze67]

a przy tym nawet na chwile nie odpuścił swoich ulubionych odjazdów
> w stronę robienia muzyki z przedmiotów niemuzycznych - tym razem są to np.
kondony.

A propos, na wiadomym koncercie państwo z orkiestry nadmuchiwali wyżej
wymienione przedmioty codziennego użytku w trakcie wykonywania utworu muzycznego:-)